Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

Ονόματα, διευθύνσεις και τηλέφωνα. Τώρα.





Εις το όνομα του εντολέα. Εις το όνομα του λαού. 

Απαιτώ να συλλεχθούν και να δημοσιοποιηθούν πάραυτα τα στοιχεία (ονόματα, διευθύνσεις, τηλέφωνα) των ηθικών αυτουργών. 

Των νομοθετών που επεξεργάστηκαν, κατέθεσαν και ψήφισαν τους αντίστοιχους νόμους. 

Των δικαστικών λειτουργών και όλων των εμπλεκομένων από το χώρο της Δικαιοσύνης. 

Οποιουδήποτε άλλου είχε έστω και την παραμικρή ανάμιξη. 

Αυτό το κτήνος είχε 35 χρόνια φυλακή στην πλάτη και παρ’ όλα αυτά ήταν έξω και βίαζε κοριτσάκια. 

Υπάρχουν ηθικοί αυτουργοί. 

Ονόματα, διευθύνσεις και τηλέφωνα. Τώρα. 

Υπόσχομαι να είμαι δίκαιος μαζί τους. 

Θα τους κάνω ό,τι έκανε το κτήνος στα ανήλικα αγγελούδια. 

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013

«Επιστημονικά» ψέματα. Μάθημα 2ον: Η απάτη των ποσοστών.



«Το κυβερνόν αγροτοβιομηχανικό κόμμα σάρωσε στις εκλογές. Συγκέντρωσε το 42,5% των ψήφων έναντι του 27,5% του αντιπολιτευόμενου φιλελευθεροκομμουνιστικού κόμματος και σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση». 

«Ρεκόρ τηλεθέασης της εκπομπής «Μόνο για ξανθιές»: 55% χτύπησε το τελευταίο επεισόδιο». 

«Χρησιμοποιείτε σαμπουάν «Klysma». Για 25% περισσότερο όγκο στα μαλλιά σας». 

«Χάμπουργκερ «Dino». Παρασκευασμένο από 100% κρέας δεινοσαύρου». 

Πόσες φορές έχετε ακούσει-δει-διαβάσει τέτοια τρομερά; 

Χιλιάδες. Το σύστημα εξαπάτησης πολιτών-καταναλωτών το δουλεύει πολύ το παραμύθι των ποσοστών. Όπως και του «μέσου όρου», όπως έχω εξηγήσει ΕΔΩ

Είναι πολύ δύσκολο, έως αδύνατον, για οποιονδήποτε από εμάς, να αντισταθεί στην (ψεύτικη) δύναμη των αριθμών που χρησιμοποιεί η προπαγάνδα και η διαφήμιση (το ίδιο είναι, επηρεασμό του κοσμάκη επιδιώκουν). Παρόλο που τα ποσοστά εκφράζουν σχετικά και όχι απόλυτα μεγέθη, θεωρούνται από τους «ειδικούς» ακαταμάχητα, επειδή συνδεόμενα ευθέως με τις καθημερινές εμπειρίες μας, μάς δημιουργούν άμεσα στρεβλές εντυπώσεις «υπεροχής» του εγκωμιαζόμενου ή διαφημιζόμενου. 

Τα χιουμοριστικά παραδείγματα στην αρχή του κειμένου είναι αντιπροσωπευτικά: βαρύγδουπα, χωρίς ουσία. 

Αναλυτικά: 

Στα δύο πρώτα παραδείγματα τα ποσοστά χρησιμοποιούνται ως δείκτες «επικράτησης» έναντι των ανταγωνιστών. Σε τέτοιες περιπτώσεις, αντί άλλης ανάλυσης σκεφθείτε μόνον αυτό: 

Τον πληθυσμό. Το σύνολο δηλαδή, το 100%, στο οποίο αναφέρονται τα «εντυπωσιακά ποσοστά». Για ποιους δηλαδή μιλάμε. Ποιοι είναι, τέλος πάντων, αυτοί των οποίων το 42,5% γουστάρει αγροτοβιομηχάνους και ποιοι αυτοί των οποίων το 55% ξετρελαίνεται με τις ξανθιές; 

Στην πρώτη περίπτωση: 

Πρόκειται για το σύνολο του πληθυσμού της χώρας; Όχι βέβαια! Σε μια χώρα δεν έχουν όλοι δικαίωμα ψήφου. Άλλοι δεν έχουν την κατάλληλη ηλικία κι άλλοι το έχουν στερηθεί. Πρόκειται τότε για το σύνολο των εχόντων δικαίωμα ψήφου; Και πάλι όχι! Ποτέ δεν πηγαίνουν να ψηφίσουν όλοι όσοι δικαιούνται. Άλλοι ασθενούν, άλλοι αδυνατούν, άλλοι λείπουν μακριά, άλλοι επιλέγουν (παρανόμως!) να απέχουν. Μήπως τότε πρόκειται για το σύνολο όσων ψήφισαν; Πάλι όχι! Πολλοί ψηφίζουν λευκό ή οι ψήφοι τους ακυρώνονται. Το 100% λοιπόν στις εκλογές, είναι το σύνολο όσων ψήφισαν και μάλιστα έγκυρα. Καμία σχέση με το σύνολο του πληθυσμού, ούτε καν με το σύνολο των ψηφοφόρων! 

Στην δεύτερη περίπτωση: 

Πρόκειται για το σύνολο του πληθυσμού της χώρας; Όχι βέβαια! Σε μια χώρα δεν έχουν όλα τα σπίτια τηλεόραση. Πρόκειται για το σύνολο όσων έχουν τηλεόραση; Όχι! Πολλοί από αυτούς που έχουν τηλεόραση, δεν θα την είχαν ανοιχτή την ώρα που έπαιζαν «οι ξανθιές» και από όσους την είχαν ανοιχτή πολλοί θα έβλεπαν κάτι άλλο. Συνεπώς το 100% στην τηλεθέαση είναι όσοι έχουν τηλεόραση και την συγκεκριμένη ώρα την έχουν ανοιχτή. 

Και στις δύο περιπτώσεις, όταν γίνεται αναγωγή στο σύνολο του πληθυσμού της χώρας και κυρίως όταν χρησιμοποιούνται απόλυτοι αριθμοί, τα «αχτύπητα ποσοστά» γελοιοποιούνται. Δείτε επίσης ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Στο τρίτο παράδειγμα, το ποσοστό χρησιμοποιείται ως δείκτης «υπεροχής». Όσοι (ελάχιστοι) ενδιαφερθούν να ψάξουν, θα γελάσουν: το πλεονέκτημα του διαφημιζόμενου, ατεκμηρίωτο και σε κάθε περίπτωση αδύνατον να ελεγθεί, είναι συνήθως για τα πανηγύρια. Η ερώτηση που σκοτώνει είναι: με ποιον γίνεται η σύγκριση; Σε τέτοιες περιπτώσεις σούπερ-προϊόντων, κατά κανόνα υπάρχει αστερίσκος για επεξήγηση. Αφού ψάξει κανείς όλη τη συσκευασία (στην πλειονότητα των περιπτώσεων εκτός από υπομονή πρέπει να διαθέτει και βιονικό μάτι γιατί τα ψιλά γράμματα «στραβώνουν»), το γέλιο είναι εγγυημένο: το προϊόν υπερέχει του παλιότερου παρόμοιου (χα!), των άλλων προϊόντων της ίδιας σειράς ή εταιρείας (χα,χα!) ή του πρώτου σε πωλήσεις ανταγωνιστικού προϊόντος (χα,χα,χα!). Κι αν άλλο ανταγωνιστικό προϊόν δίνει περισσότερο όγκο από όλα τα προϊόντα της αγοράς αλλά είναι ακριβό και δεν πουλάει; Κι αν άλλο δίνει 24% περισσότερο όγκο (συγκρινόμενο με ό,τι συγκρίθηκε και το «Klysma») αλλά είναι ασυγκρίτως φθηνότερο; Καμία απόλυτη συνιστώσα, κανένα απόλυτο πλεονέκτημα! 

Στο τέταρτο παράδειγμα, πρόκειται για ξεκάθαρη αλητεία: 

Παίρνει κάποιος απατεών, συνήθως στα άντρα του καπιταλισμού όπου ευδοκιμεί η λαμογιά, ένα προϊόν και το ονομάζει όπως θέλει. Αρκεί το όνομα που θα επιλέξει να μην είναι ήδη κατοχυρωμένο από άλλον. Αντί για «Χαμπουργκέξ» επιλέγει να κατοχυρώσει το όνομα «Dino» για το Χάμπουργκερ που παράγει. Μέχρι εδώ καλά. 

Το ίδιο όμως μπορεί να κάνει και για πρώτη ύλη ή τμήμα του προϊόντος. Χρησιμοποιεί λοιπόν, μπιφτέκι από κρέας αλόγου του οποίου την παραγωγή-παρασκευή-διάθεση έχει κατοχυρώσει με όνομα «100% κρέας δεινόσαυρου» αντί για «μπιφτεκαλογέξ» ή «αλογομπιφτεκέξ» ή «αλμπίφ» ή «μπιφάλ» ή … ή …. Όταν λοιπόν πουλάει χάμπουργκερ «Dino» φτιαγμένο από «100% κρέας δεινόσαυρου» λέει την «αλήθεια», συμφώνως προς τω νόμω! 

(Κατά τον ίδιο τρόπο μπορεί να πουλάει «Καπνιστό Κίουι Τριπολιτσάς» το οποίο να μην είναι καπνιστό, να μην είναι κίουι και να παράγεται στη Σερβία). 

Το κλειδί εδώ είναι το σήμα ® του κατατιθεμένου προϊόντος. Αν λοιπόν δείτε «100% κρέας δεινόσαυρου»® (ή «Καπνιστό Κίουι Τριπολιτσάς»® ) κρατείστε μικρό καλάθι. Το τι θα φάτε επαφίεται στην εντιμότητα του επιχειρηματία. 

Γενικότερα κρατείστε μικρό καλάθι με τα ποσοστά. Σας το συνιστώ … 100%!