Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

Ποιος είμαι.



Δεν πρέπει να στρέφουμε την μήνιν μας σε ιδεολογίες, κοσμοθεωρίες, θρησκείες και θεσμούς, αλλά στους ανάξιους ή υποκριτές «εκπροσώπους» και υποστηρικτές τους, επίσημους ή αυτόκλητους.


Επειδή είναι Απρίλης. Επειδή το παρόν ιστολόγιο έκλεισε χρόνο. Επειδή η «Εθνοσωτήριος» πλησιάζει. Επειδή έχω λάβει πολλά επικριτικά ή υβριστικά μηνύματα, όπου διάφοροι με χαρακτηρίζουν από «φασίστα» (οι περισσότεροι) έως «κομμουνιστή» (καθένας με τον πόνο του), αλλά και αρκετά υποστηρικτικά όπου, μεταξύ άλλων, μερικοί με θεωρούν «δικό τους» ήτοι θαυμαστή των τανκς, επιθυμώ να σας πω ποιος είμαι, χωρίς ονοματεπώνυμο επί του παρόντος.


Είμαι αυτός …

Ή μάλλον ο γιός αυτού:


Το κωλόχαρτο που βλέπετε στην εικόνα, είναι ένα από τα πολλά που τα σκατοκέφαλα Απριλιανά καθάρματα έστειλαν στον πατέρα μου το 1968, όταν τον απέλυσαν από δημόσιο υπάλληλο, αφήνοντάς τον άνεργο, με γυναίκα «οικιακά» και παιδιά στο σχολείο. Αφαίρεσα στοιχεία, για ευνόητους λόγους, άφησα όμως τα ψεύδη και την εμπάθεια. Δεν θα συνεχίσω με λεπτομέρειες. Μπορείτε να φανταστείτε τη συνέχεια. Ακολούθησε τουλάχιστον μια δεκαετία ανέχειας και απομόνωσης (για πολλούς η μεταπολίτευση δεν ήρθε το ’74 και η «αποκατάστασή» τους από τη «δημοκρατία» είχε χαρακτήρα αλείμματος με λάδι τού Γιάννη που κάηκε).


Όπως βλέπετε, είμαι σε θέση να γνωρίζω από πρώτο χέρι, στο πετσί μου, τι σημαίνει να μένεις στο δρόμο, φτωχός και περιθωριοποιημένος, επειδή είσαι δημοκράτης. Τι σημαίνει φασισμός και τι δικτατορία. Τι σημαίνει μπάτσος και τι ρουφιάνος. Τι σημαίνει καθεστωτική κακουργία και αυθαιρεσία, με την απειλή των όπλων και την κάλυψη του παρακράτους.

Γνωρίζω επίσης πολύ καλά τι σημαίνει ψεύτικος αντιστασιακός, τι αγωνιστής εκ του ασφαλούς, τι γιαλαντζί αριστερός και τι δημοκράτης της πλάκας. Είδα πολλούς από δαύτους. Ήταν αρχικά συνοδοιπόροι του πατέρα μου, μεταμορφώθηκαν όμως εν μία νυκτί. Τη νύχτα της 20ης Απρίλη του 1967 κοιμήθηκαν «αριστεροί», «προοδευτικοί», «δημοκράτες» κλπ (τότε η «οικολογία» και ο «αντιρατσισμός» δεν ήταν της μόδας) και την αυγή της επομένης ξύπνησαν συνομιλητές ή και αβανταδόροι της χούντας. Και βέβαια όταν η «εθνική κυβέρνησις» πήρε την κατιούσα (Πολυτεχνείο, Κύπρος), με την ίδια ευκολία ξανάγιναν «παιδιά του λαού», για να τους υποστούμε τελικά κι αυτούς και τους κλώνους τους επί δεκαετίες. Μέχρι σήμερα.

Ο άνθρωπος λοιπόν αυτός, ο πατέρας μου, ο μελετητής Πλάτωνα και Αριστοτέλη με υψηλό μαθηματικό υπόβαθρο, ο αφανής λαϊκός αγωνιστής, ο οποίος πάντως δεν υπήρξε ποτέ κομμουνιστής, με δίδαξε μερικά βασικά πράγματα.

Με δίδαξε ότι η ουσία λόγων και έργων είναι το παν και όχι το ποιος ομιλεί ή ποιος πράττει. Ότι η αξία ορθών λόγων και σωστών πράξεων δεν μειώνεται ούτε κατ’ ελάχιστον όταν γίνονται από αχρείους, ούτε όμως μπορεί να τους εξαγνίσει. Ότι σοφές δηλώσεις ή σώφρονες κινήσεις, ανεξάρτητα με το αν γίνονται για το θεαθήναι ή προβοκατόρικα ή για ταπεινούς ιδιοτελείς σκοπούς, διατηρούν το υψηλό νόημά τους, χωρίς να δικαιώνουν το βίο και την πολιτεία των τιποτένιων που προέβησαν σ’ αυτές. Κι από την άλλη, «αμαρτωλά» λόγια και έργα δεν καθαγιάζονται όταν γίνονται από ανθρώπους με έντιμο, δημοκρατικό ή και αγωνιστικό πρότερο βίο. Έτσι, η μετάλλαξη των αντιστασιακών και η εξαργύρωση μαχών και θυσιών, δεν ακυρώνει τις τελευταίες, αλλά στερεί από τους ίδιους και τις δάφνες τους και το σεβασμό μας.

Όταν λοιπόν παράφρονες Αμερικανοκίνητοι στρατιωτικοί καταλύουν το Σύνταγμα επικαλούμενοι Πατρίδα, Θρησκεία και Οικογένεια και λογής-λογής πατριδοκάπηλοι στήνουν επιχειρήσεις επί αυτών, δυσφημώντας τα ιερά και τα όσια των Ελλήνων, αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι ο λαός θα πρέπει να εκχωρήσει τη χρήση ή ακόμα χειρότερα να μισήσει τα ύψιστα αυτά ιδανικά και τις παραδόσεις του.
Όταν διάφορα «νούμερα» (συνήθως μηδενικά) κάνουν αντίσταση σε απολυταρχικά καθεστώτα, όχι για ιδεολογικούς λόγους, αλλά επειδή δεν μπορούν να απολαμβάνουν την πρέζα και την παρτούζα τους, αυτό σε καμία περίπτωση δεν τα μετατρέπει σε λαϊκούς αγωνιστές.
Όταν πραγματικοί ιδεολόγοι και μαχητές, που εναντιώθηκαν σε μονάρχες, κατακτητές και πλανητικούς χωροφύλακες, φωνάζοντας «1-1-4» και «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία», ενσωματώνονται σταδιακά στο σύστημα που πολέμησαν, μετατρεπόμενοι σε καθεστωτικά γρανάζια με το αζημίωτο (οφίτσια ή χρήμα), χάνουν την ιδιότητα του αγωνιστή, διότι αυτή αντικαθίσταται από την ιδιότητα του στυγνού εξουσιαστή, τα συνθήματά τους όμως παραμένουν ισχυρά και το περιεχόμενό τους αδιαπραγμάτευτο.
Όταν σιχαμεροί πολιτικάντηδες δυσφημούν τη δημοκρατία, αυτοί και μόνον αυτοί πρέπει να τιμωρηθούν και όχι το άριστο των πολιτευμάτων.
Όταν μαρξιστές χειροκροτούν επελάσεις τανκς, παλινορθώνουν αιμοσταγείς δικτάτορες και απαιτούν μαζικές νομιμοποιήσεις εποίκων, γκάνγκστερς και τυχοδιωκτών επειδή είναι «ταξικά αδέλφια» τους, τα ανεγκέφαλα κρανία τους είναι που φταίνε και όχι ο Μαρξ.
Όταν ανεπάγγελτοι φλώροι, κομπορρήμονες πανεπιστημιακοί, φαφλατάδες διανοούμενοι, απόβλητοι μηδενιστές και κρατικοδίαιτες πουτανίτσες δηλώνουν αριστεροί, ενώ ξερνάνε ανθελληνισμό και τα δίνουν όλα για τη διάσπαση του κοινωνικού ιστού, θεοποιώντας την εξαίρεση και αρνούμενοι τον κανόνα, τα διεστραμμένα μυαλά τους είναι για φτύσιμο και όχι η αριστερά.
Όταν ορδές από χουλιγκάνια και πρακτόρια παριστάνουν τους αναρχικούς καταστρέφοντας δημόσια και ιδιωτική περιουσία, δεν είναι η καθόλα σεβαστή ιδεολογία τού αναρχισμού το πρόβλημα, αλλά τα αφεντικά τους.
Όταν μισάνθρωποι και αντικοινωνικά κτήνη, γηγενείς και έποικοι (πλέον παλαιοϊθαγενείς και νεοϊθαγενείς), βιάζουν, ληστεύουν και δολοφονούν επικαλούμενοι τη «φτώχεια», τον «αποκλεισμό» και τον «κατατρεγμό» τους, η κακούργα φύση τους είναι υπεύθυνη και όχι η «κακούργα κοινωνία».
Όταν διαπλεκόμενοι ρασοφόροι υπακούουν στις εντολές των ιερατείων τής παγκοσμιοποίησης και όχι στις εντολές τού Υψίστου, ρίχνοντας το ποίμνιό τους στους λάκκους των σύγχρονων λεόντων, η αναξιότητά τους πρέπει να κατηγορείται και όχι η θρησκεία.
Όταν άκαπνοι ανώτατοι αξιωματικοί επιδεικνύουν παράσημα του γλυκού νερού και γλείφουν πολιτικούς για ένα επιπλέον γαλόνι, μια θέση στρατιωτικού ακολούθου ή πολιτική καριέρα, τα λιγούρικα σαρκία τους χρήζουν περιφρόνησης και όχι ο ένδοξος ελληνικός στρατός.

Δεν πρέπει δηλαδή να στρέφουμε την μήνιν μας σε ιδεολογίες, κοσμοθεωρίες, θρησκείες και θεσμούς, αλλά στους ανάξιους ή υποκριτές «εκπροσώπους» και υποστηρικτές τους, επίσημους ή αυτόκλητους.

Αυτός είμαι λοιπόν και αυτά πρεσβεύω.

Σταματήστε λοιπόν οι νοσταλγοί της χούντας, οι υμνητές των ξενόδουλων, οι χειροκροτητές των βασανιστών αλλά και οι κοσμοπολίτες κουλτουριάρηδες, οι επιδοτούμενοι αντιφασίστες-αντιρατσιστές και οι κομπλεξικοί ανθέλληνες να με ενοχλείτε.

Καθεστωτικοί είστε όλοι. Κρατικοί και παρακρατικοί. Άλλοι τέως και άλλοι νυν. Το φαύλο καθεστώς που σας τρέφει, μόνιμος εχθρός μου από τότε που γεννήθηκα, δεν άλλαξε. Απλώς έβαλε τα ρούχα αλλιώς. Από εθνικοφροσύνη τώρα σερβίρει εθνομηδενισμό. Από ελληνοπρέπεια τώρα πουλάει πολυπολιτισμικότητα. Από πουριτανισμό τώρα πλασάρει αμοραλισμό. Από καθαρότητα τώρα επιβάλλει επιμειξία.

Βουλώστε το λοιπόν κι ακούστε.

Είμαι Έλληνας, Πατριώτης και Δημοκράτης.

Είμαι ο Αριστείδης και γαμώ το κράτος και το παρακράτος σας.


11 σχόλια:

gazaki είπε...

ΕΥΓΕ!!!

Skinious είπε...

Τα ίδια τράβηξα κι εγω στην αρχή. Καταλαβαίνω την αγανάκτησή σου! Είναι οι πλανεμένοι, μεγάλη πληγή. Ηλίθιοι ψευτοκουλτουριάρηδες, νεροκουβαλητές στον μύλο της γαμημένης Νέας Τάξης ή/και Βρωμοναζί δοσίλογοι, εθνικόφρονες ΠΑΤΡΙΔΟΚΑΠΗΛΟΙ.

Δυστυχώς πρέπει να το πάρουμε απόφαση φίλε μου Αριστείδη: αυτοί είμαστε και σκατα στα μούτρα μας.

Ανώνυμος είπε...

Σοφόν το σαφές.
Ότι πιό ουσιαστικό έχω διαβάσει τώρα τελευταία. Ειδικά ο επίλογος...

Ανώνυμος είπε...

Πάρτε μία πέτρα στο μέγεθος της γροθιάς και εναποθέστε την μπροστά στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Όταν θα μαζεύουν πολλές να κάνουμε ντου στη Βουλή, να τους συλλάβουμε και τους τριακόσιους και να τους δικάσουμε με συνοπτικές διαδικασίες και κατόπιν να εφαρμόσουμε την ποινή που τους αρμόζει. Θάνατος δια λιθοβολισμού. Μόνο αυτό τους αξίζει.

mnk είπε...

Όχι απλά "δίκαιος", αλλά ΑΚΡΙΒΟΔΙΚΑΙΟΣ!

Αναφωνώ κι εγώ, μετά του Λαυρέντη: ΕΥΓΕ!

Και σου βάζω κουίζ:
Ποιος έγραψε, "οι ιδέες παίρνουν το ανάστημα του ανθρώπου που τις κουβαλά";

Αριστείδης είπε...

Σας χαιρετώ όλους, γνωστούς κι ανώνυμους. Και χαίρομαι που είστε μαζί μου. Και χαίρομαι που με εμψυχώνετε.

Προς mnk:

Ο ίδιος που έγραψε: "Τι θα πει λεύτερος; Αυτός που δεν φοβάται το θάνατο."

Απαντώ έμμεσα και με λιγότερο γνωστή ρήση του, διότι τόσο εύστοχη που είναι η ερώτησή σου, λέω να τη βάλω "ερώτηση της εβδομάδας"!

mnk είπε...

Τιμή μου!

Η ρήση που αναφέρεις περικλείει πραγματικά όλη την ουσία της Ελευθερίας. Δεν την ήξερα ή δεν την θυμάμαι, είναι όμως τόσο αυτονόητη (για τους... έμψυχους).

Περίοπας είπε...

Αριστειδη! Αυτο το κειμενο αν και ηρθα με καθυστερηση σημερα και το διαβασα...με βαζει σε μεγαλο πειρασμο να στο "κλεψω"...Με καλυπτει απολυτα και με περιγραφει ακριβως ,εκτος απ το σημειο με τον πατερα σου.Αν μου επιτρεπεις θα το παρω αυτουσιο...

Αριστείδης είπε...

Προς Περίοπα:

Πολύ ευχαρίστως να αναδημοσιεύσεις όποιο μέρος του θέλεις. Αφού πρεσβεύεις τα ίδια και η συγκεκριμέμη διατύπωση σε καλύπτει, θα είναι χαρά μου...

Περίοπας είπε...

Ποιός είμαι ?
Είμαι ο Περίοπας και γαμώ το κράτος ,το παρακράτος και όλα τα ΜΜΕ συλλήβδην.
Αν απορεί κανείς για αυτό μου το ξέσπασμα,δεν έχει παρά να "δει" τριγύρω μας και θα καταλάβει.Τυχαία πήρε το μάτι μου στο γυαλί μια ομάδα μεγαλοδημοσιογράφων να λιβανίζουν το ΓΑΠ και τα έργα του και απ αυτά που άφησα να πιάσει το αυτί μου έφριξα!! Πήγα μια επίσκεψη σ' ένα φίλο που είχα μέρες να μπω στο @χώρο του ,και βρήκα το παρακάτω εξαίρετο κείμενο.Εκστασιάστηκα με τον τσεκουράτο λόγο του,θαμπώθηκα από την διαύγεια σκέψης του συγγραφέα του!Καλλίτερη και πιο ορθή τοποθέτηση του κάθε κατεργάρη στον πάγκο του δεν ματά-ξανάδα !Ανάλυση γεγονότων από της προ μεταπολίτευσης εποχής έως σήμερα με τρόπο που δεικνύει όχι απλά γνώστη Ιστορίας ,αλλά φιλοσοφική και ψυχολογική προσέγγιση των εμπλεκομένων χαρακτήρων με τρόπο που θυμίζει Αριστοτέλη με Πλάτωνα και τον Φρόυντ να συνεπικουρεί ! Και τελικά επειδή κατ' ουσία είναι αυτό-περιγραφικό για τον συγγραφέα του ,αλλά βρίσκω και τον εαυτό μου να τον περιγράφει ακριβοδίκαια αναφώνησα την παραπάνω φράση όπερ και επαναλαμβάνω :
Είμαι ο Περίοπας και γαμώ το κράτος ,το παρακράτος και τα βρωμομήντιά σας ......
Διαβάστε παρακάτω τον Αριστείδη τον Ακριβοδίκαιο !
Ποιος είμαι. Γράφει ο Αριστείδης ο Δίκαιος !
http://catakravgi.blogspot.com/2010/05/blog-post_4494.html

Αριστείδης είπε...

Προς Περίοπα:

Σωστός!