Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2018

Επιτέλους! Ο Κυριάκος αποφάσισε να κατεβάσει τον λαό στους δρόμους!



Πληροφορίες μου από πολύ έγκυρες πηγές, ΝεοΔημοκράτες με ήθος και κύρος, με θέσεις κλειδιά στον μηχανισμό της Ν.Δ αλλά χαμηλού προφίλ, θέλουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη να κάνει μια, ομολογουμένως αναπάντεχη, υπέρβαση. 

Αποφάσισε, παρά τις αντίθετες συστάσεις και εισηγήσεις των «μυαλωμένων» του κόμματος, να κατεβάσει τον λαό στους δρόμους. Όλον τον λαό και όχι μόνο της Ν.Δ. Φυσικά τον χορό θα σύρουν οι οργανώσεις της Ν.Δ, αλλά όλοι οι Έλληνες θα κληθούν να συμμετέχουν. Με μαζικό, πατριωτικό κάλεσμα. 

Διαδηλώσεις και συλλαλητήρια παντού. Ειρηνικά και δημοκρατικά. 

Με αίτημα να φύγει αμέσως η κυβέρνηση των ψευτοαριστερών. Των λαϊκιστών. Των εθνικών μειοδοτών. Πριν βουλιάξει εντελώς η Ελλάδα και η κατάσταση καταστεί μη αναστρέψιμη. 

Εκτεταμένη ανάλυση και λεπτομέρειες ΕΔΩ

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018

Αχ αυτή η άσπρη σκόνη…



Η άσπρη σκόνη, αγοράζει μαύρους παιχταράδες, τους ντύνει στα κόκκινα, τους ξαμολάει στο πράσινο χορτάρι, οι οπαδοί στη γαλανόλευκη χώρα εκστασιάζονται και οι παπαγάλοι τού κίτρινου Τύπου παραληρούν. 

Κι αν κάποιος δυστυχής χτυπήσει άσπρη σκόνη και πάνω σε απόπειρα ληστείας πεθάνει, ο κίτρινος Τύπος της άσπρης σκόνης, που υποστηρίζει το μπλε κόμμα, το οποίο κόπτεται για την ασφάλεια των πολιτών, σε αντίθεση με το ροζ κόμμα που γουστάρει τρελά παραβατικότητα, προβάλλει επαγγελματίες βαθυκόκκινους αντιρατσιστές που κουνάνε το δάχτυλο απειλητικά σε όσους υφίστανται την εγκληματικότητα, και τον κίτρινο Τύπο, και το ροζ κόμμα, και το μπλε κόμμα, και εν τέλει την άσπρη σκόνη που εξουσιάζει τη γαλανόλευκη χώρα. 

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2018

Το Σκοπιανό είναι στα χέρια της Δεξιάς. Και ο χρόνος της τελειώνει.



Θα είμαι σύντομος. 

Οι φούσκες περί «Βόρειας Μακεδονίας έναντι όλων», ήταν υπεκφυγές του Καραμανλή της Ραφήνας και της Μπακογιάννη, για να χαλαρώσουν τη θηλιά που τους είχαν βάλει στο λαιμό ο Μπους ο νεότερος και η Κοντολίζα Ράις. Για όσο δεν τις δέχονταν οι Σκοπιανοί, όλα πήγαιναν καλά για την Ελληνική Δεξιά. 

Καμία δεξιά Ελληνική κυβέρνηση, όσους πράκτορες και χαφιέδες των ΗΠΑ και αν περιελάμβανε, δεν θα τολμούσε ποτέ να χρεωθεί μασκαραλίκι σαν αυτό της συμφωνίας Κοτζιά-Δημητρόφ (αφήστε τις Πρέσπες ήσυχες). 

Κυβέρνηση εθνομηδενιστών και αμοραλιστών, με 1-2 πράκτορες και χαφιέδες των ΗΠΑ (αρχικά), συνεπικουρούμενη από δεξιούς σε ρόλους επιτηρητών, ήταν η ιδανική συνταγή: οι εθνομηδενιστές δεν θα είχαν ενδοιασμούς, οι δεξιοί δεν θα είχαν εκτεθεί φανερά και οι ΗΠΑ κερδισμένες. 

Η Συμφωνία έγινε για να δημιουργήσει εντυπώσεις και τετελεσμένα. (Δείτε αναλυτικά εδώ). Με τη μη κύρωσή της αποτρέπουμε προσωρινά την αυτοκτονία. 

Η Νέα Δημοκρατία, πιστή στα δόγματα δεκαετιών (δείτε περισσότερα εδώ), αποκλείεται να προβάλει αντίσταση επί της ουσίας. Δεν υπάρχει δεξιός που να διανοείται αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ. Όλες οι συνιστώσες της Ν.Δ (Καραμανλικοί, ακροδεξιοί κτλ) έχουν ανακουφιστεί που η χειροβομβίδα θα σκάσει (αν σκάσει) στα χέρια κάποιων άλλων. Αν δεν σκάσει, θα βρεθούν στη δυσάρεστη θέση να την κρατούν εκείνοι, με τραβηγμένη την περόνη. 

Τα περί λαϊκής Δεξιάς που ΘΑ συνασπιστεί, ΘΑ ενωθεί, ΘΑ διεκδικήσει ρόλο κτλ είναι παραμύθια. Πρόκειται για αμετανόητους ΝΑΤΟϊκούς φαφλατάδες. 

Ο Καμμένος δεν έχει πρόθεση να ρίξει την κυβέρνηση. Ο ρόλος του είναι να συνδράμει και να προκαλεί σύγχυση στον λαό. Ακόμα και αν ήθελε, δεν θα μπορούσε: ο Τσίπρας μπορεί να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης για κυβέρνηση μειοψηφίας, να την λάβει με αποστάτες άλλων κομμάτων (ΑΝΕΛ, Ποτάμι, Ένωση Κέντρου) και ανεξάρτητους και με τους ίδιους να κυρώσει τη Συμφωνία. 


Η μόνη κίνηση που σώζει (προσωρινά, διότι οι πράκτορες των ΗΠΑ στην ελληνική πολιτική ζωή είναι αμέτρητοι) τη Μακεδονία, είναι η παραίτηση Παυλόπουλου. Ο Παυλόπουλος είναι ο συνδετικός κρίκος (δείτε εδώ). Ένας αποσπασμένος στην αυλή των ΗΠΑ (ΣΥΡΙΖΑ) Καραμανλικός δεξιός, επιτηρητής και εγγυητής, άβουλος και πειθήνιος. Είναι η Αχίλλειος πτέρνα του συστήματος. 

Όποιος θεωρεί τον εαυτό του πατριώτη, καλεί τον Παυλόπουλο σε παραίτηση. Κατηγορηματικά και επιτακτικά. 

Το Σύνταγμα δεν απαγορεύει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να πράττει κατά συνείδηση, ούτε να παραιτείται. Αντιθέτως, προβλέπει και καθορίζει τη διαδικασία μετά από ενδεχόμενη παραίτηση. 

Οι δικαιολογίες περί θεσμών, αρμοδιοτήτων, Συντάγματος κτλ είναι πολύ φτηνές συγκρινόμενες με τον Ιστορία χιλιετιών. 

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2018

Οι μπίζνες με τους Σκοπιανούς καλά κρατούν.



Ήταν 24 Ιουλίου του τρέχοντος έτους 2018, ημέρα Τρίτη. 

Ουδείς ασχολείτο με οτιδήποτε άλλο, εκτός από την τραγωδία στο Μάτι. Αναμενόμενο. Οι μαζικές καταστροφές μονοπωλούν την ανθρώπινη σκέψη και τα συναισθήματα. 

Έτσι, πέρασε στο «ντούκου», αυτό: 


Τώρα που οι νεκροί ετάφησαν και προσευχόμαστε για την ανάπαυσή τους, καλό θα ήταν να ξανανοίξουμε μερικά θέματα. Ιδιαίτερα επειδή οι υπεύθυνοι για τους μαρτυρικούς θανάτους στην πυρκαγιά της Αν. Αττικής της 23ης Ιουλίου και οι πωλητές Ελληνικής γης και Ιστορίας είναι τα ίδια πρόσωπα. 

Σύμφωνα με το άρθρο, που πέρασε εν πολλοίς απαρατήρητο: 

«Την κατασκευή αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου προς τη Σερβία μέσω Σκοπίων, έργο που θα αποτελέσει έναν νέο κάθετο διάδρομο και θα αξιοποιεί υποδομές όπως ο τερματικός σταθμός υγροποιημένου αερίου στη Ρεβυθούσα, εξετάζει ο ΔΕΣΦΑ. Αυτό ανακοινώθηκε σήμερα, με αφορμή την επίσκεψη σε εγκαταστάσεις του ΔΕΣΦΑ, την περασμένη εβδομάδα, αντιπροσωπείας της κρατικής Εταιρείας Αξιοποίησης Ενεργειακών Πόρων (MER Skopje) της πΓΔΜ. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΔΕΣΦΑ, οι δύο πλευρές βρίσκονται από τον Οκτώβριο του 2016 σε στενή συνεργασία με στόχο τη διασύνδεση των Συστημάτων Φυσικού Αερίου των δύο χωρών, μέσω της κατασκευής αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου από την περιοχή της Θεσσαλονίκης στο Negotino της πΓΔΜ. Όπως τονίζεται, το έργο θα αποτελέσει «ενεργειακή γέφυρα συνεργασίας» με τη γειτονική χώρα που είναι πιθανό, μελλοντικά, να επεκταθεί μέχρι τη Σερβία.». 

Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Μην γελιέστε. Όλα είναι μπίζνες όπως συνήθως. Ευφημισμοί όπως «ενεργειακές γέφυρες συνεργασίας» τους οποίους αρέσκεται να χρησιμοποιεί η διεθνής οικονομική ελίτ στην προπαγάνδα της, δεν πρέπει να αποπροσανατολίζουν κανέναν. 

Την αισχρή συμφωνία Κοτζιά - Δημητρώφ μόνο ο λαός μπορεί να την ακυρώσει. Εφόσον η Δεξιά αρνείται να αποσύρει τον Παυλόπουλο, θα πρέπει να ετοιμαζόμαστε για το ύστατο συλλαλητήριο. Μέσα οι «αντιπρόσωποι», να ψηφίζουν για την κύρωση της προδοσίας, κι απ’ έξω ο λαός (και στη μέση ασπίδες και ρόπαλα). Για να δούμε πόσα απίδια βάζει ο σάκος… 

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2018

Τα εγκλήματα των πλουσίων.



Μετά τον Μηλιώνη, ελεύθερος και ο Φλώρος. 

Δικαιοσύνη δεν υφίσταται και οι πολλές αναλύσεις αποπροσανατολίζουν. 

Η αλήθεια έχει ως εξής και σε όποιον αρέσει:

«Τα εγκλήματα των πλουσίων είναι πιο απίθανο να περιπέσουν στην αντίληψη των αρχών σε σχέση μ’ εκείνα των φτωχών, και όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει, οι πλούσιοι έχουν την οικονομική δυνατότητα να προσλάβουν ειδικούς που παρακάμπτουν τους νόμους…»

Υ.Γ το φοβερό σκίτσο ανήκει στον καλλιτέχνη Λίο Κάλουμ (Leo Cullum) και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ο Νεοϋορκέζος» ("The NewYorker") το 1997. Το απόσπασμα για τα εγκλήματα των πλουσίων συνοδεύει το σκίτσο στο βιβλίο «Βασική Κοινωνιολογία – Μια προσγειωμένη προσέγγιση» ("Essentials of Sociology - A Down-to-Earth Approach") του καθηγητή Τζέιμς Χένσλιν (James Henslin), 12η έκδοση, εκδόσεις Pearson 2017. 

Και τα δύο αναδημοσιεύονται (σε δική μου μετάφραση) για κοινωνικούς λόγους (ενημέρωση του λαού) και μόνον. 
 

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2018

«Μαγική σκέψη». Η λύση στο Ελληνικό πρόβλημα.



«Τώρα η Ελλάδα, ενώ αφέθηκε με διαλυμένες δημόσιες υπηρεσίες, επώδυνους φορολογικούς συντελεστές, αδύναμα ιδρύματα και φοβερό δημογραφικό πρόβλημα, υποτίθεται ότι θα συντηρεί μεγάλα πρωτογενή (δηλ. προ της εξόφλησης των τόκων δανεισμού) πλεονάσματα για τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες. 
Πρόκειται για μαγική σκέψη μεταμφιεσμένη σε πολιτική.» 

Βρετανικός Economist, σήμερα Σάββατο 18 Αυγούστου 2018, 48 ώρες πριν την «έξοδο από τα μνημόνια» (μετάφραση δική μου). 

Γελοιογραφία του πρωτότυπου άρθρου.
Δεν θα σας πω ποιος είναι ο Economist (ελπίζω τα ονόματα Ρότσιλντ και Ανιέλι να σας λένε κάτι), ωστόσο πρέπει να αποσαφηνίσω το τι εννοούμε με τον όρο «μαγική σκέψη» (magical thinking). 

Κατά την Ψυχολογία, «μαγική σκέψη» είναι η πεποίθηση, συχνή στα μικρά παιδιά, ότι σκεπτόμενοι κάτι, μπορούμε να πετύχουμε αυτό να συμβεί ή να υπάρξει. (Hayes & Stratton, Λεξικό Ψυχολογίας για Φοιτητές, 5η έκδοση, εκδόσεις Routledge 2012). 

«Ευσεβής πόθος», μια εν γένει ορθή μετάφραση του όρου «wishful thinking», με τον οποίο ορισμένοι ελληνόφωνοι αρθρογράφοι επιχείρησαν να αποδώσουν το νόημα του αγγλικού άρθρου, δεν έχει καμιά εφαρμογή εδώ. 

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2018

Για το Μάτι. Για όσους δεν το βάζουν κάτω.



Μια απλή αλλά δυνατή φωτογραφία. Μερικά δυνατά λόγια. 
Το ελάχιστο που μπορώ να κάνω συνάνθρωποί μου, για τον πόνο και τον θρήνο σας. 


Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018

Δεν ζητήσαμε δικηγόρο κυρ-Φώτη. Αλλά κι αν ζητούσαμε, ασφαλώς δεν θα βάζαμε εσένα.



Κυρ-Φώτη, μας γέμισες αλογόμυγες. Έτσι λέμε στο χωριό μου για τους παθολογικούς ψεύτες, τους κομπορρήμονες, τους φανφαρόνους και γενικά για τους κενούς περιεχομένου πολυλογάδες. Σου ταιριάζει ακριβώς. 

Κυρ-Φώτη, ο λόγος σου είναι προκατειλημμένος, ισοπεδωτικός και γι αυτό διχαστικός. Αν και στατιστικώς, κανείς διχασμός δεν υφίσταται: δυο-τρεις αεριτζήδες της παρέας σου εκστασιάζονται, τα υπόλοιπα δέκα εκατομμύρια Ελλήνων σε οικτίρουν. 

Κυρ-Φώτη, έχεις καταλήξει φασίστας, για να μην πω ότι φασίστας ήσουν πάντα και τώρα αποκαλύφθηκες. Άλλωστε στους φανατικούς αντιφασίστες υποκρύπτεται πάντα φασισμός, όπως και σε κάθε φανατικό. 

Κυρ-Φώτη, δεν σε βάλαμε δικηγόρο. Το βασικό προσόν του δικηγόρου είναι να ξέρει πότε πρέπει να το βουλώσει. Εσύ δεν ξέρεις. 

Κυρ-Φώτη, γενικώς δεν ξέρεις τίποτε. Δεν ξέρεις ότι πάνω από τους πεθαμένους δεν φλυαρούν. Δεν ξέρεις ότι πάνω από τους τάφους δεν ασχημονούν. Δεν ξέρεις ότι πάνω από τα ερείπια δεν πουλάνε εξυπνάδες. 

Κυρ-Φώτη, η ακατανίκητη επιθυμία σου για επιβεβαίωση, η διαρκής προσπάθειά σου για δημοσιότητα, ο διακαής πόθος σου για προβολή, έχουν καταντήσει αηδία. 

Κυρ-Φώτη, για τους αιχμαλώτους στρατιώτες μας στην Τουρκία, αναλώνεσαι σε παρόλες. Κονταρομαχείς στο κενό, σκιαμαχείς με ανύπαρκτους αντιπάλους και ξιφουλκείς ενώ ο εχθρός είναι χιλιόμετρα μακριά. Νισάφι. Έχουν δικηγόρους υπεράσπισης τα παιδιά μας, δεν χρειάζονται και αυτόκλητους. Πολιτικούς ηγέτες χρειάζονται, οι οποίοι κηρύχθηκαν άφαντοι. 

Κυρ-Φώτη, μετά την καταστροφή στην Αν. Αττική, με ταπεινό ελατήριο (κάλυψη εκ του ασφαλούς των παχύδερμων συγκυβερνητών σου), ψέλλισες κάτι ακατανόητα μισόλογα που κατά το πονηρό πνεύμα σου επείχαν θέση «συγγνώμης». Κανείς δεν τα εξέλαβε ως τέτοια, κατόρθωσες να εκνευρίσεις και τον πιο καλόπιστο. 

Κυρ-Φώτη, τώρα τόλμησες να προσβάλεις νεκρούς. Να ξορκίσεις ψυχές που ακόμη αιωρούνται, με οικονομικές επιτυχίες που υπάρχουν μόνο στη φαντασία σου. Να πουλήσεις ψεύτικο ανδραγάθημα πάνω από απανθρακωμένα ανθρώπινα υπολείμματα. 

 

Κυρ-Φώτη αυτό είναι πρόκληση. Είναι προσβολή. Είναι ασέβεια. 

Κυρ-Φώτη, τόλμησες αυτό που ούτε ο πιο ανήθικος δικολάβος δεν θα τολμούσε. 

Κυρ-Φώτη, το μόνο που έχεις να προσφέρεις πλέον στην κοινωνία είναι η σιωπή σου. 

Κυρ-Φώτη, δεν ζητήσαμε δικηγόρο. Αλλά κι αν ζητούσαμε, ασφαλώς δεν θα βάζαμε εσένα. 

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2018

Μερικά λόγια προς όσους χτύπησε η συμφορά.



Σκέφτηκα πολύ πριν τα γράψω. Κάποιος που έχει ήδη χτυπηθεί, δεν είναι ίσως ο καταλληλότερος. Η κρίση του είναι εξορισμού υποκειμενική. Διαθέτει εμπειρία, αλλά διακατέχεται από πικρία. Και κανένα χτύπημα δεν είναι ίδιο με τ’ άλλα. 

Όσα ακολουθούν δεν είναι θεολογικά, ούτε φιλοσοφικά. Είναι ανθρώπινα. Δεν θα τα ‘λεγα συμβουλές, ούτε όμως και παρηγοριές. Θεωρήστε τα λαβές για να πιαστείτε, αν συμφωνείτε και αν επιθυμείτε. 

Κατ’ αρχήν αποσείστε από πάνω σας οποιαδήποτε ενοχή. Το κακό που σας βρήκε δεν αποτελεί τιμωρία. Δεν είναι ποινή για κάποιο αμάρτημά σας, υπαρκτό ή της φαντασίας σας. Στην ερώτηση «γιατί σ’ εμένα;», η απάντηση ΔΕΝ είναι «επειδή έκανες εκείνο» ή «επειδή δεν έκανες το άλλο». Δεν υπάρχει κανείς Θεός που να σκοτώνει το παιδί σας, επειδή εσείς «αμαρτήσατε». Δεν υπάρχει καμία Δικαιοσύνη που να εκτελεί τους γονείς σας, τους συντρόφους σας, τους αγαπημένους σας, επειδή εσείς «παρανομήσατε». Δεν υπάρχει καμία Αρχή που να καταστρέφει την περιουσία σας επειδή υπήρξατε «κακός». 
Μην έχετε τύψεις. Οι τύψεις γεννιούνται σε μια υγιή κατά τα άλλα συνείδηση, η οποία προσπαθεί να εξηγήσει κάποιο κακό. Τι πιο φυσικό από το να αποδώσει ευθύνες σε κάποιο άλλο, προγενέστερο, «κακό». Μια τέτοια συνείδηση συχνά κάνει λάθος, επειδή ακριβώς είναι υγιής. Η αλήθεια είναι ότι το σύμπαν διέπεται από ακλόνητους φυσικούς νόμους, οι οποίοι δεν κάνουν διακρίσεις μεταξύ «καλών» και «κακών» ανθρώπων. Ισχύουν το ίδιο για όλους, εμπεριέχοντας μάλιστα γερές δόσεις αυτού που αποκαλούμε «τύχη». 

Αποφύγετε πάση θυσία τη νοητική παγίδα τού «αν». Σύμφωνοι, αν δεν είχατε βρεθεί στον συγκεκριμένο τόπο τη συγκεκριμένη στιγμή, θα είχατε, ίσως, μείνει ανέγγιχτος από την τραγωδία. Αν είχατε σκεφτεί και ενεργήσει διαφορετικά, αν δεν είχατε «λαθέψει», «πέσει έξω», δράσει «απερίσκεπτα», τα πράγματα θα ήταν, ίσως, καλύτερα. Αν είχατε εκτιμήσει καλύτερα και εγκαίρως τον κίνδυνο, δεν θα υπήρχαν, ίσως, απώλειες. Ωστόσο αυτό δεν έγινε. Το «αν» που βασανίζει το μυαλό σας και απειλεί να σας τρελάνει, ανήκει στο παρελθόν. Και το παρελθόν, ακριβώς επειδή «παρήλθε», έφυγε, χάθηκε, έχει πλέον σημασία μόνο στον βαθμό που μπορεί να επηρεάσει το μέλλον. Αν αφήσετε το «αν» να κυριαρχήσει, του επιτρέπετε να στοιχειώσει, αναίτια και επιζήμια, το μέλλον σας. Σε οποιοδήποτε μέλλον, όσο ζοφερό και θλιβερό και αν προβλέπεται, το τελευταίο που σας χρειάζεται είναι υποθετικά, παρελθοντικά και εντέλει ανύπαρκτα σενάρια. 

Εξοβελίστε λοιπόν τις λέξεις-έννοιες «τιμωρία», «τύψεις», «λάθος», «αν». 

Τι άλλο μπορείτε να κάνετε; Πώς να πορευτείτε μετά τη συμφορά; Πώς να ζήσετε στο εξής; Οι απαντήσεις δεν είναι ασφαλώς εύκολες. Άλλοι θα τις αναζητήσουν στη θρησκεία, άλλοι στους ειδικούς, άλλοι στον κοινωνικό περίγυρο. Θεμιτά όλα και σεβαστά. 

Ό,τι κι αν χάσατε όμως, η απάντηση σε βάθος χρόνου, είναι μία: μην ξεχνάτε. 

Όσοι χάσατε ανθρώπους, μην θυμώνετε μαζί μου. Δεν υπονοώ ούτε στο ελάχιστο ότι ο πόνος σας είναι λίγος ή παροδικός, ότι ο θρήνος σας έχει ημερομηνία λήξης, ότι ο χρόνος οπωσδήποτε θα «γιατρέψει» τις πληγές σας, ότι «η ζωή συνεχίζεται». Εννοώ ότι ολοκληρωτικός θάνατος είναι η λήθη. Το σώμα εξαφανίζεται, αλλά το πνεύμα των νεκρών μπορεί να ζει για πάντα. Μέσα μας. Στις ψυχές των ζωντανών. 

Επιτρέψτε μου μία και μοναδική φιλοσοφική ρήση (ξεχνώ ποιος πρώτος την είπε): «Γιατί υπάρχουν οι αναμνήσεις; Μα για να έχουμε τριαντάφυλλα και τον χειμώνα!». 

Μην αφήνετε το πνεύμα του αγαπημένου σας να φύγει. Θυμηθείτε τον όχι μόνο επειδή η φυσική παρουσία του ήταν κομμάτι του εαυτού σας, της οικογένειάς σας, της χαράς και της ελπίδας σας, όχι μόνο ως υποχρέωση στη μνήμη του, όχι μόνο επειδή αναπόφευκτα σας το επιβάλλουν οι συνθήκες της ζωής, οι φωτογραφίες του, τα προσωπικά του αντικείμενα. Ενσωματώστε το πνεύμα του στο δικό σας. Μετατρέψτε το σε τριαντάφυλλο για κάθε εποχή. Βάλτε το οδηγό. 

Οδηγό για στάση ζωής. Οδηγό για λήψη αποφάσεων. Οδηγό για την προώθηση αρετών. 

Χωρίς υπερβολές, χωρίς εμμονές, χωρίς προσκόλληση. Ο χαμός τού φυσικού προσώπου πρέπει να ξεπεραστεί, γιατί έτσι θα ήθελε και το πνεύμα εκείνου/ης που χάθηκε. Τι άλλο θα ‘θελε; Μα να γίνετε καλύτεροι άνθρωποι. Να ζήσετε ειρηνικά και έντιμα. Να βοηθάτε τους άλλους. Να μην δίνετε πόνο κι αν μπορείτε να απαλύνετε τον ήδη υπάρχοντα. 

Βοηθήστε όποιον και όσο μπορείτε. Κάντε αγαθοεργίες. Δεν χρειάζονται απαραίτητα χρήματα. Γίνετε αιμοδότης. Γίνετε εθελοντής. Γίνετε καλός Σαμαρείτης. Όπως και όσο μπορείτε. Πείτε έναν καλό λόγο. Δώστε τόπο στην οργή. Συγχωρήστε. 

Καλλιεργήστε το τριαντάφυλλο στη μνήμη σας. Προσφέρετε τριαντάφυλλα στον διαρκή και αδυσώπητο χειμώνα της ανθρώπινης ύπαρξης. 


Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018

Ναι, κι εμείς δεν ξέρουμε πώς γίνατε καθηγητές, ούτε ποιος είναι ο "Guardian".





Και επίσης δεν ξέρουμε ούτε ποιοι είναι οι Αλαφούζος και Μαρινάκης, ούτε ποια είναι τα μέσα "Ντόιτσε Βέλλε" και "Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων" που χρησιμοποιούν για "πηγές" τέτοιων προπαγανδιστικών τίτλων:


Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

Ασφαλώς και ΔΕΝ καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Μια φιλοσοφική προσέγγιση προς υπεράσπιση του λαού και της πατρίδας.



Το 1916, στο Γερμανικό επιστημονικό περιοδικό Physikalische Zeitschrift (Επιθεώρηση Φυσικής) δημοσιεύθηκε άρθρο του Αλβέρτου Αϊνστάιν προς τιμήν του αποβιώσαντος Έρνστ Μαχ (1838-1916), εξέχοντος φυσικού και φιλοσόφου του 19ου-20ου αιώνα. 
Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν (1879-1955), δεν χρειάζεται ασφαλώς συστάσεις ως επιστήμονας, είναι απαραίτητο όμως να υπενθυμίζεται πάντα η τεράστια συμβολή του στη Φιλοσοφία, μέσω της φιλοσοφίας της Επιστήμης, στην οποία κληροδότησε εξίσου όσα και στην Επιστήμη. 
Στο αφιέρωμα λοιπόν του περιοδικού στον Μαχ, ο Αϊνστάιν συνοψίζει την προσωπική του φιλοσοφική άποψη, ως εξής (μετάφραση δική μου από αγγλικό κείμενο που περιλαμβάνεται στη Διαδικτυακή Εγκυκλοπαίδεια της Φιλοσοφίας, του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ των ΗΠΑ): 

«Έννοιες που έχουν αποδειχθεί χρήσιμες για την τακτοποίηση των πραγμάτων, εύκολα αποκτούν τέτοια επιρροή πάνω μας, ώστε να λησμονούμε τη γήινη προέλευσή τους και να τις δεχόμαστε ως ακλόνητες αρχές. Έτσι, αποκτούν σφραγίδα «προαπαιτούμενων» για τη σκέψη, «εξορισμού αληθειών» κτλ. Το μονοπάτι της επιστημονικής προόδου έχει συχνά και για μεγάλα χρονικά διαστήματα, καταστεί αδιάβατο λόγω τέτοιων λαθών. Για τον λόγο αυτό, δεν είναι καθόλου άσκοπο να καταπιαστούμε με την ανάλυση των παλαιών κοινόχρηστων εννοιών και να εκθέσουμε τις συνθήκες από τις οποίες η δικαιολόγηση και η χρησιμότητά τους εξαρτώνται, το πώς ωρίμασαν, η καθεμιά ξεχωριστά, από τα εμπειρικά δεδομένα. Με τον τρόπο αυτό η μεγαλειώδης αυθεντία τους θα διαρραγεί.».

Είναι λοιπόν τεκμηριωμένη και απολύτως σαφής η σχετικότητα την οποία ο Αϊνστάιν προσδίδει σε έννοιες χρήσιμες μεν, οι οποίες όμως κλονίζονται όταν αναλυθούν υπό συνθήκες διαφορετικές από τις συνήθεις. Αυτή του άλλωστε η «φιλοσοφία» ήταν που του επέτρεψε να αμφισβητήσει την έως τότε απόλυτη σταθερά του φυσικού κόσμου: τον χρόνο. 

Κατ’ επέκταση, ας εξετάσουμε ορισμένες «σταθερές» από εκείνες που η Εξουσία επιχειρεί να επιβάλλει ως απόλυτες και διαχρονικές αλήθειες, ιδιαίτερα σε λαούς που δοκιμάζονται, όπως ο δικός μας. 

«Καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται». 

«Δεν διεκδικούμε τίποτε, δεν παραχωρούμε τίποτε». 

«Το κράτος έχει συνέχεια». 

Γενικές και αόριστες, βασίζονται σε θεωρητικά «ηθικά» θεμέλια (καταδίκη βίας, εξορκισμός αλυτρωτισμών –άρα εθνικισμών-, διαχρονικότητα –άρα αξιοπιστία- κράτους) και δίνουν την εντύπωση «Εντολών» από κάποιο Υπέρτατο Ον, η παράβαση των οποίων ανοίγει την Πύλη της Κολάσεως για τους θνητούς. 

Η υιοθέτησή τους αποτελεί προϋπόθεση για τη λήψη πιστοποιητικού πολιτικής ορθότητας (είναι το σύγχρονο ανάλογο της αποκήρυξης του κομμουνισμού προς απόκτηση πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων, που άνοιγε κάποτε τον δρόμο σε έναν «εθνικόφρονα» βίο λοβοτομής και βολέματος). 

«Καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται». 

Στη συνείδηση του απλού ανθρώπου, η βία ταυτίζεται με την απρόκλητη φυσική βία ενός αντικοινωνικού πλάσματος, το οποίο στερούμενο συναισθημάτων και επιχειρημάτων καταφεύγει σε βιαιοπραγίες προκειμένου να ωφεληθεί σε κάτι ή να επιβάλλει τις απόψεις του. 

Το γλωσσικό τέχνασμα συνολικής καταδίκης της βίας όμως, δήθεν ανεπιτήδευτο αφού δεν κάνει «διακρίσεις» μεταξύ των δραστών, δεν είναι παρά τσουβάλιασμα αδίκων και δικαίων και ισοπέδωση κινήτρων. 

Η (αυτο)αμυντική βία ενός τυραννισμένου λαού έναντι οποιουδήποτε δυνάστη, εξωτερικού ή εσωτερικού, και η τιμωρητική βία εις βάρος προδοτών, δεν μπορούν να τσουβαλιάζονται με τις υπόλοιπες, διότι τότε ακυρώνονται οι ποταμοί αίματος για την ελευθερία και οι παραδειγματικές ποινές των εχθρών του λαού. 

Άλλωστε, κατά τον Όργουελ, οι «ειρηνιστές» (pacifists) είναι σε θέση να καταδικάζουν τη βία επειδή κάποιοι άλλοι είναι πρόθυμοι να την ασκήσουν για λογαριασμό τους!


Ο Όργουελ βεβαίως αναφέρεται σε αντιμιλιταριστές παντός τύπου, οι οποίοι απολαμβάνουν την ελευθερία να καταδικάζουν τους στρατούς και τις ένοπλες συρράξεις επειδή αγνά λαϊκά παιδιά υπηρετούν τη θητεία τους προστατεύοντάς τους. Ωστόσο, ο γίγας αυτός της σκέψης, δεν θα είχε φαντάζομαι αντίρρηση να συμπεριλάβουμε και τους σύγχρονους εξουσιαστές που καταδικάζουν τη βία εν μέσω σωματοφυλάκων και πραιτωριανών. 

«Δεν διεκδικούμε τίποτε, δεν παραχωρούμε τίποτε». 

Αρχίζοντας από το δεύτερο μέρος, διαπιστώνουμε απόλυτη και αφόρητη υποκρισία. Όσοι μετέτρεψαν την Ελλάδα σε αποικία χρέους, με υποθήκευση του συνόλου της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια, κουνούν το δάχτυλο και αναφωνούν «δεν παραχωρούμε ούτε σπιθαμή γης». Θα ήταν αστείο, αλλά δυστυχώς είναι τραγικό. 

Και τώρα το καυτό πρώτο μέρος: «δεν διεκδικούμε τίποτε». Πώς προέκυψε κάτι τέτοιο, ποιος το αποφάσισε και με ποιο σκεπτικό; Όχι βέβαια ο ελληνικός λαός. 

Πρόκειται για την επιβληθείσα δια της βίας άποψη των επαγγελματιών της πολιτικής, οι οποίοι σε έναν παροξυσμό πατερναλισμού και «ρεαλισμού» (κυνισμού και εθελοδουλίας) μας πληροφορούν εσχάτως ότι «εξωτερική πολιτική δεν γίνεται με το θυμικό», εννοώντας προφανώς ότι εξωτερική πολιτική γίνεται μόνο με κρυφά αλισβερίσια, εντολές άνωθεν, δωροδοκίες, εκβιασμούς, απειλές, πρακτοριλίκια και άλλα «διπλωματικά όπλα». 

Το δόγμα υποθέτω ότι επιχειρεί να εξοβελίσει τους μύθους περί χαμένων πατρίδων, οι οποίοι στα χέρια ανίκανων και θερμοκέφαλων ελληναράδων, αντί να ενισχύσουν το έθνος, το συρρίκνωσαν προσθέτοντας εθνικές τραγωδίες. Αν και αυτό είναι προφανώς αληθές, γιατί δεν μπορούμε να υπερφορτώσουμε τεχνητά το δικό μας μέρος της πλάστιγγας, ώστε να εξισορροπήσουμε την υπερφόρτωση των απέναντι; Γιατί δεν επιτρέπεται να διεκδικούμε την Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να σώσουμε τα νησιά μας; Γιατί απαγορεύεται να κυκλοφορήσουμε χάρτες της Μεγάλης Ελλάδας που να περιλαμβάνουν την Βόρειο Ήπειρο και την (ψεύτικη) Βόρειο Μακεδονία, προκειμένου να γλυτώσουμε τη Βόρεια Ελλάδα; 

Ποιο ακριβώς είναι το αντίβαρο στον υπαρκτό εθνικισμό των γειτόνων; Το «διεθνές δίκαιο» των πλανηταρχών; Ο ραγιαδισμός; Η πολιτική κατευνασμού; Ο σχετικισμός και οι ανοησίες περί της αλήθειας του άλλου; Τα ρομαντικά τσιτάτα περί «φιλίας και συνεργασίας των λαών»; Τα αυστηρά μηνύματα των διακοσμητικών γλαστρών του προεδρικού Μεγάρου; 

Ποιος είναι τέλος πάντων αυτός που με πάγια διαταγή μάς αποτρέπει από το να γίνουμε αντιρροπιστικά εθνικιστές, όταν ακόμη και ο άπατρις κύριος Κόινερ (φανταστικός ήρωας του Μπρεχτ) μεταμορφώθηκε, έστω και για λίγο, σε εθνικιστή επειδή υποχρεώθηκε σε ταπείνωση από εθνικιστή αξιωματικό, κατακτητή της χώρας του; 

Είναι αναγκαιότητα η διεκδίκηση. Είναι όρος επιβίωσης. 

«Το κράτος έχει συνέχεια». 

«Κράτος» είναι διοικητικός όρος. Το κράτος είναι ένα νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου για πολιτική οργάνωση και άσκηση εξουσίας. Υπό αυτή την έννοια, την αυστηρά γραφειοκρατική, ασφαλώς έχει «συνέχεια» και βεβαίως οι δεσμεύσεις του πρέπει να τηρούνται. Δυστυχώς για τους καρεκλοκένταυρους όμως, κράτος χωρίς λαό δεν υφίσταται. Η ύπαρξη κράτους προϋποθέτει ύπαρξη λαού και όχι το αντίστροφο. Το κράτος υπάρχει προς χάριν του λαού και είναι υποχρεωμένο να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού και μόνον. Οτιδήποτε άλλο είναι δευτερεύον. Οτιδήποτε διαφορετικό είναι εξορισμού ανήθικο. 

Προδοτικές πράξεις εις βάρος του λαού και δράσεις εναντίον των συμφερόντων του, ασφαλώς και δεν μπορεί να έχουν «συνέχεια», ούτε βεβαίως υπογραφές αντίθετες με τη βούλησή του έχουν οποιαδήποτε ισχύ. «Συνέχεια» στην προδοσία και στην αντιλαϊκή πολιτική μόνο ως μαύρο χιούμορ μπορεί να εκληφθεί. 

Καλά θα κάνουν λοιπόν οι νενέκοι και οι φαύλοι που κυβερνούν ερήμην του λαού να προσέξουν πολύ. Το δίκαιο είναι με το μέρος του λαού. Οι Εντολές των ΑρχιΤεκτόνων της Παγκοσμιοποίησης απορρίπτονται.