Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

Έσκισε η Μπάρτσα. Η επική ανατροπή θα συζητιέται για καιρό...



Επική ανατροπή! Το 0-4 έγινε 6-5! Στα τελευταία λεπτά! Όλοι παραληρούν! Όλοι μιλούν γι αυτό! Παντού! 

Και στα στέκια των αστέγων! Και στις ουρές των συσσιτίων! Και στα σπίτια των ανέργων! Και στα στρατόπεδα των προσφύγων! 

Και πριν αναρωτηθείτε «πού κολλάει η ειρωνεία;», «πού κολλάνε οι άστεγοι, οι άποροι, οι άνεργοι και οι πρόσφυγες με τη Μπαρτσελόνα;», κοιτάξτε την διαφήμιση στη φανέλα τού κυρίου.



Και κάντε τους συνειρμούς μόνοι σας...


Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

«Είναι γλύκας, αλλά είναι ζώο. Και τα ζώα είναι απρόβλεπτα».



Η μικρή κυρία της φωτογραφίας ήρθε σήμερα στο σπίτι μας. 


Ήταν εξαρχής φιλική και πολύ φρόνιμη. Αφού έκανε διακριτικές χαρούλες στα παιδάκια μας, κάθισε αναπαυτικά και περίμενε να τελειώσει η αφεντικίνα της τη δουλειά της μαζί μας. Δεν γαύγισε, δεν ιδιοτρόπησε, δεν πείραξε τίποτε. Έφυγε ήσυχα και αθόρυβα, κουνώντας συνεχώς την ουρά, αλάνθαστο σημείο πως χάρηκε με τη γνωριμία μας. 

Με αφορμή λοιπόν την επίσκεψη των φιλενάδων αυτών, ας επαναλάβω (κι ας κουράζω) τι ακριβώς επιθυμούν από τα οικόσιτα ζώα, οι άνθρωποι που τα αγαπούν (όπως και τη φύση γενικότερα και όλα τα πλάσματα του θεού), αλλά δεν ανήκουν στους «φανατικούς φιλόζωους» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό). 

Ουσιαστικά πρόκειται για δύο πράγματα: να μην κινδυνεύουν απ’ αυτά και να μην ενοχλούνται απ’ αυτά. 

Και τα δύο είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗΣ αρμοδιότητας των κατόχων τους. Η ευθύνη βαραίνει αυτούς και μόνον αυτούς. 

Η διαβεβαίωση λοιπόν «καλέ μη φοβάστε δεν δαγκώνει» δεν είναι ισχυρή. Ποτέ. 

Όταν ο σκύλαρος (που όρθιος στα πίσω πόδια μάς ξεπερνά στο ύψος) ορμάει κατά πάνω μας γρυλίζοντας, το ότι δεν δαγκώνει δεν μας ανακουφίζει καθόλου. Έχουμε και ήπατα ξέρετε και δεν αντέχουμε να μας τα κόβουν. 

Όταν ο γατούλης που είναι γεμάτος τσιμπούρια τρίβει τη γούνα του πάνω στο καρότσι του μωρού μας, αυτό μας θυμώνει. Δεν είναι δυνατόν να ανεχθούμε τα παράσιτα απ’ όπου κι αν προέρχονται. 

Όταν εμείς ή το πιτσιρίκι μας πατάμε περιττώματα που μετά θα μεταφέρουμε στο χαλί μας, αυτό μας εξαγριώνει. Ούτε το πεζοδρόμιο πρέπει να βρωμάει, ούτε πολύ περισσότερο το χαλί μας. 

Γενικά, εφόσον το ζώο υποχρεώνεται να ζήσει στην κοινωνία των ανθρώπων, πρέπει ο ιδιοκτήτης του να συμμορφωθεί με τους κανόνες αυτής της κοινωνίας. Να το εκπαιδεύσει και να συνεχίζει την εκπαίδευση όσο αυτό ζει. Στην αντίθετη περίπτωση η συμπεριφορά του (η δική του, όχι του ζώου) είναι αντικοινωνική. 

Δεν αφήνουμε το σκυλάκι μας στο μπαλκόνι να ουρλιάζει το ξημέρωμα και να ξυπνά τους περιοίκους, ενόσω εμείς κοιμόμαστε με πόρτες και παράθυρα θεόκλειστα (πού να σηκωνόμαστε τώρα;). 

Μαζεύουμε τον φλύαρο παπαγάλο μας το μεσημέρι και προσπαθούμε να τον ηρεμήσουμε όταν τσαντίζεται, γιατί οι γείτονες δεν φταίνε σε τίποτα. 

Τον σκύλο-φύλακα τον εκπαιδεύουμε να μην γαβγίζει αδιακρίτως σε όποιον ζυγώνει και να μην επιτίθεται αιφνιδιαστικά στους διαβάτες έστω και αν μεσολαβούν κάγκελα ή συρματόπλεγμα, διότι οι ανέμελοι απέξω (παιδιά, ηλικιωμένοι, καρδιοπαθείς) κινδυνεύουν από την λαχτάρα (αυτός είναι και ο ασφαλέστερος τρόπος να κάνεις, εσύ ο φιλόζωος, τα παιδιά να φοβούνται τα ζώα). 

Δεν προσθέτω τίποτα για την αυτονόητη υποχρέωση συλλογής των περιττωμάτων, ούτε για την υποχρεωτική συμμόρφωση με τη διάταξη που απαγορεύει την είσοδο ζώων σε καταστήματα με υγειονομικό ενδιαφέρον, ούτε για την υποχρεωτική λήψη μέτρων με την παραμικρή υποψία αδικαιολόγητης επιθετικότητας του ζώου. 

Θα προσθέσω μόνο, αντί επιλόγου, την συνετή απάντηση μιας νέας νοικάρισσας της πολυκατοικίας μας, όταν την κάλεσα να μπει μαζί μας στο ασανσέρ (εκείνη με τον ηρεμότατο και συνεργάσιμο σκύλο της κι εγώ με τον 7χρονο γιο μου): 

«Ευχαριστώ. Θα περιμένω. Είναι γλύκας, αλλά είναι ζώο. Και τα ζώα είναι απρόβλεπτα». 


Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Λοιπόν συμπολίτη μας, αυτό είναι αντικοινωνική συμπεριφορά. Είσαι εν δυνάμει φονιάς.



Αγαπητέ συμπολίτη. 

Δεν ξέρω ποιος είσαι, ούτε και με νοιάζει. Μπορεί να ΄σαι καλός. Έντιμος, εργατικός κτλ. 

Αδιάφορο. 

Μήνες τώρα παρκάρεις το Ι.Χ σου πάνω στο πεζοδρόμιο. Μέσα στο ιδιόκτητο πάρκινγκ σου έχεις κάτι σκεπασμένο με μουσαμά. Κολλητά η καγκελόπορτα, κι απέξω το όχημα της φωτογραφίας. Πιάνει όλο το πεζοδρόμιο. 


Αυτό είναι αντικοινωνική συμπεριφορά. 

Μετέτρεψες δημόσιο χώρο σε ιδιωτικό. Δικό σου. Τσιφλίκι σου. Αδιαφορείς για τους άλλους. Τους γράφεις εκεί που δεν πιάνει μελάνη. Κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση. 

Αυτό είναι αντικοινωνική συμπεριφορά. 

Βεβαίως, βρήκες και τα κάνεις. Το γ@μημένο ελληνικό κράτος και η γ@μημένη τοπική αυτοδιοίκηση σού το επιτρέπουν. Εγώ περνάω αραιά και που από κει αλλά πάντα η ίδια εικόνα. Το αμάξι σου στην ίδια θέση. Η αστυνομία και η δημοτική αστυνομία δεν μπορεί να μην πέρασαν ποτέ. Πέρασαν. Σίγουρα πέρασαν. Απλώς και αυτοί γράφουν τον πολίτη εκεί που δεν πιάνει μελάνη. 

Εξίσου βεβαίως, δεν είσαι ο μόνος. Οι γράφοντες τους συνανθρώπους τους εκεί που δεν πιάνει μελάνη είναι πλέον αμέτρητοι. Αφού μπορούν, τα κάνουν. Αφού καμία συνέπεια δεν θα έχουν, τα κάνουν. 

Αυτά όμως, η αδιαφορία δηλαδή των «αρχών» και η ασυδοσία των νεοελλήνων δεν αποτελούν ελαφρυντικά. 

Είσαι εν δυνάμει φονιάς. 

Το ότι δεν σκότωσες ακόμη κανέναν είναι αποτέλεσμα τύχης. Ρίξε μια ματιά στη δεύτερη φωτογραφία. 



Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

«Γκρίχενλαντ Ούμπερ Άλες» Αλέξη!



Άτιμο πράγμα το Facebook. Πολύ άτιμο. 

Ξέρετε τώρα. Αιτήματα φιλίας, η μηχανή βγάζει πιθανούς φίλους, μήπως ξέρετε αυτόν, μήπως τον άλλον κτλ. 

Βρίσκω λοιπόν έναν παλαιό συμφοιτητή μου. Μέγα και τρανό τώρα (όχι άδικα). Αιτούμαι διαδικτυακή φιλία και ... 

«Πήγα να ξανασάνω κι ήβρα μαλλί να ξάνω» που λέει και ο λαός. 

Πριν καν αποδεχθεί το αίτημα ο περί ου (η αποδοχή εκκρεμεί κάτι μέρες τώρα), το Facebook θεωρεί σκόπιμο να μου μοστράρει όλα τα post που κάνει «like». Και τρώω πρωινιάτικα ένα πάτημα στον κάλο, όλο δικό μου. 

Εμφανίζεται αναρτημένο post άλλου συμφοιτητή (ήταν ένα έτος μικρότερο), επίσης μεγαλοσχήμονος, στο οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ θεωρεί την κίνηση του Τσίπρα να επισκεφθεί τους αρχιφασίστες της Ουκρανίας, ως την μόνη ευφυή τοιούτη που έχει κάνει το, κατά τα άλλα, ζαβό (έτσι τον χαρακτηρίζει ο καλός συνάδελφος). 

Ο «Γκρίχενλαντ Ούμπερ Άλες» Αλέξης
Και ποια είναι η δικαιολογία κατά τον φίλο τού φίλου; 

Μα η «υπεράσπιση των εθνικών μας συμφερόντων» η οποία μπορεί «να επιβάλει» ακόμα και την συνεργασία με ακροδεξιούς. 

Καταλάβατε τώρα. 

Και θα καταλάβετε περισσότερα αν σας πω τις ιδιότητες των συμφοιτητών μου αυτών κατά τη διάρκεια των σπουδών μας: συνδικαλιστές. Ο φίλος τής ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και ο φίλος τού φίλου τής ΠΑΣΠ. Τότε «μάλωναν», αλλά τώρα τα βρήκαν. 

Τι βρήκαν; Μα ότι το εθνικό μας συμφέρον ενδεχομένως, ίσως, πιθανόν κτλ να περνάει από τις γραμμές του φασισμού! 

Λογικότατο! Δεν πειράζει που χάσαμε κανα εκατομμύριο Ελλήνων στα μέτωπα της Αλβανίας και στην πείνα της Κατοχής. Περασμένα-ξεχασμένα. 

Φυσιολογικότατο! Τα μούλικα των Ναζήδων στην Ανατολική Ευρώπη, αφού γαλουχήθηκαν επί Στάλιν και κατέληξαν στο ΝΑΤΟ, είναι σύμμαχοι και εν δυνάμει σωτήρες μας. 

Ευκολότατο! Οι σπόροι των συνεργατών του Αδόλφου που γουστάρουν Τσαμουριές, Μακεδονίες κτλ είναι φίλοι μας, όπως ήταν (και είναι) οι Γερμανοί. 

Απλούστατο! Οι νεοφασίστες τής ομάδας Βίζενγκραντ που μας θεωρούν νήσο Έλλις είναι εταίροι μας! 

Ευτυχώς που στο Facebook δεν υπάρχει κουμπί για φάσκελο. Θα έχανα τους φίλους, ακόμη δεν τους (ξανα)βρήκα… 


Κάτω τα χέρια απ' τον Καρανίκα.


Είναι θέμα της φιλοσοφίας.

Είναι αντικείμενο της λογοτεχνίας.

Είναι ζήτημα της τέχνης.


 

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Έλληνας ούτε γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι. Έλληνας πεθαίνεις!



«Έλληνας». Είναι τίτλος. Είναι παράσημο. Είναι προνόμιο. 

Όποιος το(ν) λαμβάνει, τίθεται δίπλα στον Λεωνίδα και στον Παπαφλέσσα.


Έλληνας δεν μπορεί να λογίζεται ο τρυφερόκωλος αριστοκράτης που παίρνει άδεια από το κέντρο νεοσυλλέκτων πριν την ορκωμοσία. 

Έλληνας δεν μπορεί να θεωρείται ο φασιστάκος που σχηματίζει τον αητό της Αλβανίας ντυμένος στα χρώματα του ελληνικού στρατού. 

Ας αφήσουν οι διακοσμητικοί καρεκλοκένταυροι τις πομφόλυγες περί «μετεχόντων της ελληνικής παιδείας». 

Ας αφήσουν οι εθνομηδενιστές τα φληναφήματα περί «ενσωμάτωσης». 

«Έλληνας» σημαίνει θάνατος. 

Έλληνας είναι όποιος πεθαίνει για την Ελλάδα. 

Κι επειδή λίγοι πια έχουν τέτοια τύχη, ας λέγεται Έλληνας κι όποιος ΘΑ πέθαινε για την Ελλάδα. Όποιος ακούει τον εθνικό ύμνο και συγκινείται. Όποιος ατενίζει τη γαλανόλευκη και αγαλλιάζει. 

Ο μπαγάσας με το τρελόχαρτο δεν είναι Έλληνας όπου και αν γεννήθηκε, από όποιους και αν γεννήθηκε. Ο απατεώνας που απέκτησε γραφειοκρατική ιθαγένεια γιατί κάπου έπρεπε να τρυπώσει δεν είναι Έλληνας. 

«Έλληνας» σημαίνει θάνατος. 

Ας κρατήσουν τις φανφάρες οι απόγονοι των Ναζί, από όποια πλευρά των συνόρων κι αν γεννήθηκαν. 

Ας κρατήσουν τις απειλές οι φασίστες, ελληνόφωνοι και βαρβαρόφωνοι. 

Ο Έλληνας δεν ζει ΣΤΗΝ Ελλάδα. Ζει ΓΙΑ την Ελλάδα. 

Και, πάνω απ΄όλα, ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. 


Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Κι εμείς υπουργέ μου. Κι εμείς θα χτυπηθούμε με τους ρατσιστές.



Ο κύριος υπουργός. Της Παιδείας. Ο κύριος Γαβρόγλου. 

Εδήλωσε ευθαρσώς ότι θα χτυπηθούνε. Οι αριστεροί (και καλά) ταγοί και οι αντιρατσιστές (και καλά) αλληλέγγυοι. Με όσους διακρίνουν παιδιά με βάση το χρώμα. 


Πολύ ωραία υπουργέ μου. Κι εμείς μαζί σου (σας). 

Θα συνταχθούμε μαζί σας. 

Θα χτυπηθούμε κι εμείς. Με τους φασίστες. Με τους ρατσιστές. Με ΟΛΟΥΣ τους φασίστες. Με ΟΛΟΥΣ τους ρατσιστές. 

Θα χτυπηθούμε, ας πούμε, με τους αλήτες που κόβουν τις δαπάνες ειδικής αγωγής από τα παιδιά με ειδικές ανάγκες. 

Θα χτυπηθούμε, ας πούμε, με τους κ@ριόληδες που θεωρούν τα παιδιά τεκμήρια προς φορολόγηση. 

Θα χτυπηθούμε, ας πούμε, με τους ξεκωλι@ρηδες που κόβουν το ρεύμα σε πολυτέκνους. 

Θα χτυπηθούμε υπουργέ. 

Με όσους σκοτώνουν τα ελληνόπουλα. 

Και αλίμονό τους. 

Καμιά απορία; 


Αριστείδης (ο Δίκαιος;). 
Πατέρας δύο τέκνων με ειδικές ανάγκες. Αρκούντως σαλταρισμένος για να χτυπηθώ με οποιονδήποτε. Κατανοητόν;


Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

Μερικά ερωτήματα προς τις υπηρεσίες ασφαλείας της Ρωσίας.



Φίλτατοί μου, 

κατ’ αρχάς συλλυπητήρια για την απώλεια του εκλεκτού συμπατριώτη σας, Ρώσου πρεσβευτή στην Άγκυρα. 

Βάναυσος και γι αυτό καταδικαστέος ο τρόπος που έφυγε από τη ζωή. Σοκαριστικός ο χαμός του, αηδιαστικός ο φονέας και εφιαλτικές οι προεκτάσεις. 

Δυστυχώς, μετά το σοκ της εν ψυχρώ δολοφονίας, ορισμένοι εκ φύσεως καχύποπτοι τύποι (εμού συμπεριλαμβανομένου) βασανίζονται από μερικά καίρια ερωτήματα, με καθόλου προφανείς απαντήσεις: 

Είχε ο εκλιπών Ρωσική φρούρηση και μάλιστα την δέουσα για το είδος της θέσης του, τη φύση των αρμοδιοτήτων του, το περιβάλλον εξάσκησης των καθηκόντων του και τον συμβολισμό που θα αναδείκνυε οποιαδήποτε επίθεση εναντίον του; Αν όχι γιατί; 

Οι Ρώσοι πρεσβευτές σε ολόκληρη την ακτίνα βεληνεκούς των Ισλαμιστών και πολύ περισσότερο στην Τουρκία, χώρα χορηγό του Ισλαμικού κράτους (πριν την εισδοχή της εις τας αγκάλας της Μόσχας) και άντρο πάσης φύσεως φανατικών, εγκληματιών και τρομοκρατών, ήταν ηλίου φαεινότερον ότι θα αποτελούσαν πιθανότατους στόχους. Είναι δυνατόν η ασφάλεια του υπ’ αριθμόν 1 Ρωσικού στόχου σε όλη την Τουρκική επικράτεια να αφήνεται στην τουλάχιστον αμφισβητούμενων δυνατοτήτων Τουρκική αστυνομία; 

Αν ναι, αν υπήρχε Ρωσική φρούρηση, θεωρείτε ότι ήταν αντιπροσωπευτική των αρίστης φήμης Ρωσικών υπηρεσιών ασφαλείας; 



Είναι ποτέ δυνατόν ένας VIP τέτοιου μεγέθους να πέφτει νεκρός από σφαίρες χωρίς να σημειωθεί αμέσως και επί τόπου καμία ανταλλαγή πυρών; Είναι δυνατόν ο VIP-στόχος να μην φορά αλεξίσφαιρο πουκάμισο και να υποχρεώνεται να παραμείνει όρθιος σε σταθερή θέση, στο μέσον σάλας, χωρίς τοίχο ή άλλη κάλυψη στην πλάτη, με όλο το σώμα εκτεθειμένο πίσω από ένα υποτυπώδες πόντιουμ; Είναι δυνατόν ο δολοφόνος, έστω και αστυνομικός, να πλησιάζει ανενόχλητος τον VIP-στόχο εκ των νώτων και μετά την πράξη του να περιφέρεται πάνω από το πτώμα κραδαίνοντας το όπλο και βγάζοντας λόγο; 

Εν ολίγοις: Ο Ρώσος πρεσβευτής θυσιάστηκε, ναι ή όχι και γιατί; 

Πειστικές απαντήσεις παρακαλώ. Αλλιώς, προτιμότερη η σιωπή. 


Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Όταν δεν σου κάθεται ο τίτλος ... (πώς να κάνεις προπαγάνδα;).



Στην προσπάθειά του να μας πείσει ότι οι ακροδεξιοί λαϊκίζουν (ενώ, εννοείται, το «δημοκρατικό τόξο» είναι υπεύθυνο και cool), το Ψυχαρόπουλο που είχε βάρδια σήμερα 5 Δεκέμβρη του 2016 στο in.gr, έγινε ρόμπα. 

Πάνω από μιάμιση ώρα το πάλευε το παλικάρι: αρχικά οι βουλευτές ήταν 9, μετά μόνο 3 Χρυσαυγίτες (στο κείμενο ήταν 10 μετρημένοι), έπειτα κυβερνητικοί και Χρυσαυγίτες (αλλά στο κείμενο ήταν κι ένας της Ένωσης Κεντρώων) κτλ κτλ 

Υπάρχει πάντως το τέλειο όπλο για την αντιμετώπιση τέτοιων χοντροκομμένων προσπαθειών του καθεστωτικού διαδικτυακού τύπου: λέγεται στιγμιότυπο (screenshot):