Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2019

Πού τελειώνει η θεωρία και πού αρχίζει το δούλεμα; Πού τελειώνει η ιδεολογία και πού αρχίζει η υποκρισία;



Πέθανε ο συνάνθρωπος, συλλυπητήρια σε όσους τον αγαπούσαν, ο Θεός ας τον συγχωρέσει. Στην κρίση Του παραπέμπονται οι ψυχές, ό,τι κι αν πούμε οι ζώντες περιττεύει. 

Ωστόσο, επειδή ο εκλιπών είχε πλουσιότατο πολιτικό παρελθόν, επιτρέψτε μου, με την ευκαιρία της αποδημίας του, μερικές πολιτικές (και μόνο) απορίες. 

Στις νεκρολογίες του στο διαδίκτυο, διαβάζουμε για το αντιστασιακό του παρελθόν. Πρώην σύντροφοί του, πολύ αξιόπιστοι και φίλτατοί μου, τον κατατάσσουν στους μάχιμους αντιχουντικούς και διηγούνται σχετικές ιστορίες: αναμφισβήτητη αντιΑπριλιανή δράση, στο πλευρό λαοφιλούς σοσιαλιστή ηγέτη. (Η παρουσία του άλλωστε δίπλα στον ηγέτη συνεχίστηκε στη μεταπολίτευση και ήταν έντονη σε όλη τη διάρκεια της ζωής του τελευταίου). 

Ο μακαρίτης ήταν αντιστασιακός. Δεν χωρεί αμφιβολία. Δεν είναι έτσι επειδή έτσι νομίζουν μερικοί. Είναι έτσι, επειδή έτσι είναι. 

Ωστόσο, ο αποβιώσας είχε προ ετών συλληφθεί από τις κάμερες μεγάλου ιδιωτικού καναλιού και θεαθεί σε «αμοντάριστα πλάνα» δελτίου ειδήσεων, να προσέρχεται από τους πρώτους, εμφανώς σοκαρισμένος, για να συμπαρασταθεί σε γνωστή πανίσχυρη οικογένεια εφοπλιστών-βιομηχάνων (μετόχους στο ίδιο κανάλι), όταν νεαρός σχετικά γόνος της οικογένειας είχε αποβιώσει αιφνιδίως. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, ότι τα πλάνα αυτά παρακολούθησα απευθείας σε συγγενικό σπίτι, του οποίου οι ιδιοκτήτες, φανατικοί οπαδοί του προαναφερθέντος ηγέτη, είχαν εκφράσει αρχικά απορία και στη συνέχεια ανοικτή δυσφορία για την άμεση παρουσία εκεί, στα μέγαρα της οικογένειας, αυτού του «δεξιού χεριού» τού «Αρχηγού», έστω και αν επρόκειτο για ανθρώπινη τραγωδία. 

Πού ήταν το πρόβλημα; Μα στο ότι η οικογένεια αυτή, αν και διέθετε «αγωνιστική-αντιστασιακή συνιστώσα» είχε κάνει σοβαρές μπίζνες με την Χούντα, καταφέρνοντας μάλιστα να αποκομίσει και ένα διυλιστήριο. Οι συγγενείς μου δικαίως απόρησαν (και δυσφόρησαν) για το πώς ένας σοσιαλιστής, αντιστασιακός κατά της Χούντας, διατηρούσε τόσο στενές σχέσεις με καπιταλιστές, συνεργαζόμενους (τουλάχιστον) με τη Χούντα. Δικαίως διερωτήθηκαν μήπως αυτή η οικειότητα του «δεξιού χεριού» ήταν κάποιου είδους «συνδετικός κρίκος» τού σοσιαλιστή ηγέτη με το Κεφάλαιο. 

Είχε ακολουθήσει σφοδρή συζήτηση, στην οποία οι πιο μετριοπαθείς είχαν προβάλει τη δικαιολογία των «προσωπικών» σχέσεων. Είχαν αντιτείνει στους ανένδοτους θεωρητικούς του σοσιαλισμού, ότι ο άνθρωπος (γενικά) είναι κοινωνικό ον. Διατηρεί προσωπικές, συναισθηματικές, ανθρώπινες εν τέλει, σχέσεις με άλλους ανθρώπους, των οποίων οι πολιτικές απόψεις, το επαγγελματικό παρελθόν και το οικονομικό στάτους δεν μπορούν και δεν πρέπει να τις επηρεάζουν. Οι σκληροί θεωρητικοί βεβαίως, είχαν αντιτείνει ότι ο σοσιαλιστής δεν μπορεί να συναγελάζεται με τους κεφαλαιοκράτες, διότι έτσι οποιαδήποτε κουβέντα περί «πάλης των τάξεων» καταντά γελοία. Ότι οι φιλίες με βιομηχάνους, βλάπτουν τον σοσιαλιστή (και κατ’ επέκταση τον σοσιαλισμό) διότι ο μη προνομιούχος πολίτης αισθάνεται προδομένος και ωφελούν τους βιομηχάνους, προσφέροντάς τους φιλολαϊκό «προφίλ». 

Οι πολιτικές λοιπόν απορίες που ανακύπτουν σε τέτοιες περιπτώσεις (ξανά και ξανά) έχουν ως εξής: 

Τι ακριβώς εννοούμε όταν λέμε «Αντίσταση», «Ρήξη», «Επανάσταση»; Είναι ο αντιστασιακός, ο ριζοσπάστης, ο επαναστάτης, υποχρεωμένος να τηρεί αποστάσεις από το καθεστώς, την άρχουσα τάξη, τις ελίτ ή μπορεί να επικαλείται «προσωπικές» ή «δημόσιες» σχέσεις; Δικαιούνται οι ακόλουθοι, θιασώτες ή θαυμαστές του να «χάνουν κάθε ιδέα» όταν αυτός μετατρέπεται σε συνδαιτήμονα ή/και συνεργάτη των πλουτοκρατών ή μπορούν να ρίχνουν κι αυτοί «νερό στο κρασί» τους; 

Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα. 

Γνωστή, φωνασκούσα κατά κανόνα, βουλευτίνα των κομμουνιστών, χριστιανικών πάντως πεποιθήσεων, είχε συλληφθεί από τον φωτογραφικό φακό χαριεντιζόμενη με διάσημη κυρία σύζυγο μεγιστάνος, κατά τη δεξίωση για τα εγκαίνια ραδιοφωνικού σταθμού συμφερόντων της τελευταίας, στον οποίο η πρώτη είχε προσληφθεί με την δημοσιογραφική της ιδιότητα. (Στον ίδιο ραδιοσταθμό είχε προσληφθεί και συμπαθέστατος καλλιτέχνης «αναρχικών» αποχρώσεων). 

Ο πρεσβύτερος της οικογενείας των εφοπλιστών-βιομηχάνων που απογειώθηκε επί Χούντας, είχε συλληφθεί από τον φωτογραφικό φακό (υπό μεγάλο ζουμ) να ρίχνει «πατρικά»-«χαϊδευτικά» μπατσάκια σε περιχαρή «Πρώτη Κυρία», σύζυγο «ριζοσπάστη» πρωθυπουργού, όταν η τελευταία τον υποδεχόταν ως οικοδέσποινα κάποιου «μεγάρου». Εδώ είναι ενδιαφέρον και το εξής: Πλήθος στελεχών του «ριζοσπαστικού» κόμματος και προσωπικοτήτων που εκφράζει ο πολιτικός χώρος του πρώην αυτού «αριστερού» πρωθυπουργού και της «αριστερής» συμβίας του, έχουν, κατά καιρούς, τηρήσει άμεση ή έμμεση υποστηρικτική στάση έναντι «επαναστατικής» (κατ’ αυτούς και «τρομοκρατικής» κατά το καθεστώς) οργάνωσης, η οποία είχε κάποτε αποπειραθεί να δολοφονήσει τον πρεσβύτερο της οικογενείας των εφοπλιστών-βιομηχάνων και της οποίας ο βασικός «εκτελεστής» (με πολλές συμπάθειες στον χώρο της «οικοδέσποινας») είχε κατηγορήσει ανοικτά τον εν λόγω βιομήχανο για δολοφονία, κατά τη διάρκεια της δίκης τής οργάνωσης. 

Θα επαναλάβω λοιπόν κάπως αλλαγμένα τα ερωτήματα:

Πού τελειώνει η «αντίσταση» και πού αρχίζει η αλλοτρίωση; 
Πού τελειώνει η «ρήξη» και πού αρχίζει η ενσωμάτωση; 
Πού τελειώνει η «επανάσταση» και πού αρχίζει το βόλεμα; 

Και για να γίνω κάπως ωμός … 
... πού τελειώνει η θεωρία και πού αρχίζει το δούλεμα; 
Πού τελειώνει η ιδεολογία και πού αρχίζει η υποκρισία;

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2019

Το «Σύμφωνο Μετανάστευσης» και η Νέα Δημοκρατία.




Ένας βασικός λόγος που πολλοί Έλληνες ψηφοφόροι επέλεξαν στις εκλογές της 7ης Ιουλίου την «ΑΠΑΛΛΑΓΗ» ήταν η πεποίθηση που είχαν ότι η ΝΔ θα διαφοροποιούνταν ριζικά από τον ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον σε δύο βασικά κι «ευαίσθητα» θέματα: στο Σκοπιανό και στο Μεταναστευτικό. 

Ως προς το πρώτο, ήδη από τις πρώτες μέρες της νέας διακυβέρνησης έγινε κατανοητό ότι η «απαίτηση» Δένδια, Βαρβιτσιώτη και λοιπών αξιωματούχων να τηρούν οι «Μακεδόνες» τα συμφωνηθέντα στην κατάπτυστη «Συμφωνία των Πρεσπών» ουσιαστικά σημαίνει την αποδοχή της - κατά γράμμα - και από τη ΝΔ. Τζίφος λοιπόν! Ο Τσίπρας απλά «έσωσε» τη ΝΔ από «μακεδονικές» περιπέτειες και τώρα καγχάζει περιπαιχτικά που οι πολιτικοί του αντίπαλοι ακολουθούν την πολιτική Τσίπρα-Κοτζιά στο Σκοπιανό, αλλά και για τον εμπαιγμό των Μακεδόνων που με τη μαζική τους ψήφο έδωσαν τη νίκη στη ΝΔ. 

Το ίδιο και στο μεταναστευτικό, που ασφαλώς η ΝΔ προσπαθεί να το διαχειριστεί καλύτερα από τους παταγωδώς αποτυχημένους του ΣΥΡΙΖΑ. Το πλαίσιο της μεταναστευτικής πολιτικής της χώρας παραμένει ουσιαστικά αμετάβλητο: «Ανοιχτά σύνορα», «διάσωση για ανθρωπιστικούς λόγους» και απαθής αποδοχή της Συμφωνίας Μέρκελ-Ερντογάν για το Μεταναστευτικό, μαζί με την «αποσυμφόρηση» των νησιών. 

Κανείς δεν θυμάται σήμερα όμως ότι, αν και κρυπτόμενη πριν μερικούς μήνες, η ΝΔ είχε αποδεχτεί και υποστηρίξει το λεγόμενο «Σύμφωνο Μετανάστευσης» που ψηφίστηκε (και από την Ελλάδα) στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον περασμένο Ιανουάριο. 

Για όσους ξέχασαν, και τώρα οδύρονται και απορούν, το αμφιλεγόμενο αυτό Σύμφωνο που αποδέχεται και προσπαθεί να εφαρμόσει η ΝΔ για τη μετανάστευση περιλαμβάνει άκρως φιλομεταναστευτικές ρυθμίσεις, καθώς  μεταξύ άλλων : 

1) προβλέπει και ευνοεί, με διάφορους τρόπους, την ελεύθερη, ασφαλή, μαζική και απρόσκοπτη εγκατάσταση μεταναστών με διαφορετικές αξίες, πεποιθήσεις, αρχές και πρότυπα σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της γης ως καθολικό πλέον ανθρώπινο δικαίωμα. 
2) αφήνει το θέμα της κοινωνικής ενσωμάτωσης στη βούληση των μεταναστών και όχι στους νόμους και στις αποφάσεις των χωρών υποδοχής, που θα είναι «τελικός σταθμός» επειδή έχουν αναπτυγμένο κράτος πρόνοιας και δικαίου (κίνδυνος γκετοποίησης). 
3) απαιτεί από τα κράτη υποδοχής μεταναστών μια σειρά από φιλομεταναστευτικές νομοθετικές ρυθμίσεις, όπως για παράδειγμα τη λήψη μέτρων για την άμβλυνση της κριτικής των γηγενών πολιτών απέναντι στις αρνητικές επιπτώσεις του μεταναστευτικού (λογοκρισία). 
4) διευκολύνει την χωρίς όρους επανένωση των οικογενειών των μεταναστών στη χώρα υποδοχής (συνέχιση της μετανάστευσης). 
5) προωθεί την ασφαλή και ελεύθερη διακίνηση μεταναστών με μεγαλύτερη ασφάλεια (ανοιχτά σύνορα). 

Ασφαλώς, πουθενά στο «Σύμφωνο» δεν γίνεται αναφορά για την αντιμετώπιση των αιτιών της μετανάστευσης ΕΠΙ ΤΟΠΟΥ, στις χώρες προέλευσης μεταναστών, ούτε για τον εγκληματικό ρόλο των πλούσιων χωρών για τη φτώχεια, τους εξοπλισμούς και την διαφθορά στις χώρες προέλευσης των μεταναστών. Ούτε, βεβαίως, για το ότι «οι πιο φτωχοί δεν έχουν καμιά ελπίδα να ξεκινήσουν για την Ευρώπη. Όποιος πεινά δεν έχει μέσα». 

Υπάρχει πάντως και ένα «ελαφρυντικό» για τον ψηφοφόρο : 

Η ελληνική κοινή γνώμη είχε παραμείνει τότε στο σκοτάδι, καθότι ΟΛΑ τα κόμματα, ο πανεπιστημιακός και νομικός κόσμος, η Εκκλησία, τα ΜΜΕ και οι αρμόδιοι φορείς το αποσιώπησαν. 

Μπορεί όμως αυτό να είναι «δικαιολογία» ; 

Το παραμυθάκι «αλληλεγγύη» τελείωσε.




Όλα τα παραμυθάκια έχουν ένα τέλος. Καλό ή κακό δεν έχει σημασία. Έτσι κι αυτό της αλληλεγγύης κάπου μας τελείωσε. Το σύγχρονο κυνήγι μαγισσών δεν πουλάει πια. 

Στην Ελλάδα δεν υποδεχόμαστε πια Σύρους πρόσφυγες. Εκτός από τα γυναικόπαιδα που σίγουρα χρειάζονται φροντίδα, στη χώρα συρρέουν νεαροί, εύρωστοι, προφανέστατα ηττημένοι του πολέμου. Συρρέουν λοιπόν τζιχαντιστές δολοφόνοι και οι συμπαθούντες αυτούς. Από κοντά, και άνθρωποι από κάθε φυλή του Ισραήλ, χωρίς χαρτιά, ισχυριζόμενοι καταγωγή από Συρία. Και όλοι αυτοί, στην χειμαζόμενη Ελλάδα. 

Ε αρκετά! 

Δεν υπάρχει κάτι φανερότερο, από την απόπειρα αλλοίωσης του πληθυσμού, όχι μόνο της Ελλάδας ασφαλώς, αλλά κυρίως της Ελλάδας. Της χώρας που βρίσκεται στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων. Η απόπειρα ανάμειξης πληθυσμών με διαφορετικά ήθη, θρησκευτικά και πολιτιστικά, με εντελώς αντίθετες πρακτικές και κουλτούρες, συνιστά ύψιστου επιπέδου ρατσισμό προς όλους τους πληθυσμούς, που μόνο σε ανείπωτα αποτελέσματα μπορεί να οδηγήσει. 

Ένα πρόβλημα αντιμετωπίζεται όταν κατανοείται. Και μόνο όταν υπάρχει συλλογική συν-αντίληψη. Το ότι οι διάφορες ψευτοαλληλέγγυες και ψευτοανθρωπιστικές οργανώσεις θησαυρίζουν, έχει εν πολλοίς ειπωθεί με κάθε τρόπο. 

Στο σημερινό μου post, κατανοώντας ότι μπορεί να γίνω αντιπαθής, κατηγορώ ευθέως φίλους ή γνωστούς, που δηλώνουν ανθρωπιστές και αλληλέγγυοι προς κάθε μορφής πρόσφυγα-μετανάστη, αδιακρίτως, πως τελικά είναι οι ίδιοι (από ενοχές και ευθυνοφοβία ίσως), ρατσιστές του χειρίστου είδους. Όποιος σήμερα δεν αναγνωρίζει το πρόβλημα, ή θα έπρεπε να είναι τρόφιμος ψυχιατρείου ή έχει εξασφαλίσει ένα πολύ καλό εισόδημα. 

Λυπάμαι που μιλάω τόσο σκληρά, αλλά έχει και η υπομονή τα όρια της. 

Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2019

Η Εθνική Ανεξαρτησία στην Κλίνη του Προκρούστη.



Του Παναγιώτη Ήφαιστου. 

Αντιστροφή του κατήφορου του ελληνικού κράτους απαιτεί θέαση της πραγματικότητας χωρίς εθελοτυφλία και μάταιες ελπίδες. Η ελληνική εθνική ανεξαρτησία εν πολλοίς αναιρέθηκε. Τα αίτια είναι πολλά, διαχρονικά και αλληλένδετα. Η εθνική ανεξαρτησία συνεπάγεται --μεταξύ πολλών άλλων-- κυριαρχία ορθολογιστικών πνευματικών παραδοχών όσον αφορά τον ρόλο του κράτους, οι οποίες παραμερίζουν ανυπόστατα διεθνιστικά ιδεολογικά δόγματα που το θεωρούν αναλώσιμο. 

Απαιτεί, επίσης, συναίνεση πέραν και υπεράνω των κομμάτων, με την έννοια ότι τα μέλη της κοινωνίας είναι πρωτίστως πολίτες με θέση και άποψη και όχι πρόβατα που ακολουθούν τυφλά κομματικές αποφάσεις που διαμορφώνονται ερήμην τους. Εθνική ανεξαρτησία σημαίνει, επίσης, αυτεξούσιες αποφάσεις διαχείρισης της οικονομίας, διαφύλαξη του πολυτιμότερου αγαθού ενός κράτους, δηλαδή της κοινωνικής συνοχής, και διαπραγματευτικές προσεγγίσεις οι οποίες εκπληρώνουν τα ιεραρχημένα εθνικά συμφέροντα μέσα σε ένα ρευστό και μεταβαλλόμενο ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον. 

Η συνέχεια ΕΔΩ

Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2019

"Me Too" εναντίον ….. «Γέρου και Ερωτευμένου».




Ακόμα και ο δημιουργός του Φάουστ και του Μεφιστοφελή, του Ερμάνου και του Βερθέρου, ο πνευματικός κινηματίας της οργισμένης εποχής του "Sturm und Drang" («Θύελλα και ορμή»), ο Βόλφγκανγκ Γκαίτε ... 


...δεν κατάφερε τελικά να γλιτώσει από την μετανεωτερικό κανιβαλισμό και τον ηθικολογικό φασισμό των "Me Too", των δήθεν «ποιητών του πλανητικού προοδευτισμού». Νεολαίοι μιας φεμινιστικής «κολλεκτίβας καλλιτεχνών» από την Φρανκφούρτη επιτέθηκαν προχθές με καλυμμένο το πρόσωπο στο σπίτι του Γκαίτε στη Βαϊμάρη, πετώντας στον κήπο ρολά από κ@@@χαρτα και ανεβάζοντας στο διαδίκτυο επικριτικά σχόλια για τον άνθρωπο που χαρακτηρίστηκε σαν «η κορυφαία έκφραση του γερμανικού πνεύματος».


Σκοπεύουν μάλιστα μεθαύριο, στις 28 Αυγούστου, επέτειο των 270 χρόνων από τη γέννηση του ποιητή, να διοργανώσουν έκθεση με τον προβοκατόρικο τίτλο "LOLita". Χρησιμοποιώντας τα «μέτρα και σταθμά» της σημερινής, φασιστοειδούς επέλασης του δικαιωματισμού και της τυραννίας της πολιτικής ορθότητας, 187 χρόνια από το θάνατό του, ο Γκαίτε κατηγορείται ως «παλιόγερος σεξιστής» και για αντιφεμινιστικές ερωτικές μηχανορραφίες και φιλοφρονήσεις … των αρχών του 19ου αιώνα! 

Η κατηγορία: 
Το έργο του «βρίθει ερωτικής ιεραρχίας σε βάρος των γυναικείων μορφών, που ενίοτε τις χαρακτηρίζει ναΐφ». Με την 14χρονη Γρέτχεν, τον πρώτο έρωτα του 15χρονου τότε Γκαίτε, στον Φάουστ να είναι το πιο διάσημο παράδειγμα. 
Άλλη κατηγορία, που ίσως έχει περισσότερο ενδιαφέρον, είναι πως ο «αντιφατικός» Γκαίτε είχε άστατη και ουσιαστικά αδέσμευτη ερωτική ζωή, καλοέβλεπε τις όμορφες, και μάλιστα ανεξαρτήτως κοινωνικής θέσης, αλλά και ότι ερωτεύονταν, παρότι γέρος, πολύ νεώτερές του. «Λευκά είναι τα μαλλιά σου, κι όμως θ’ αγαπήσεις» έγραφε ο αισθησιακός ρομαντικός ποιητής, πολιτικός και διανοούμενος Γκαίτε. Είναι γνωστό όμως ότι για τις γυναίκες της εποχή του, όπως φαίνεται σε κείμενο του διαφωτιστή Georg Zimmermann από εκείνη την εποχή, ο Γκαίτε περνούσε παντού ως «ο ωραιότερος, ο πιο ζωντανός, ο πιο θερμός, ο πιο θυελλώδης, ο πιο γλυκύς, ο πιο αποπλανητικός» και βεβαίως «ο πιο επικίνδυνος άνδρας». Μάλιστα, η εκρηκτική 24χρονη Μπεττίνα Μπρεντάνο, το 1809, αν και παντρεμένη, είχε δηλώσει «με αναίδεια» : «Πρέπει ν’ αποκτήσω πάση θυσία ένα παιδί από τον Γκαίτε. Θα γεννηθεί ένας ημίθεος», προκαλώντας αλλεπάλληλα σκάνδαλα. 

Περιμένει όμως κανείς οι επικριτές του, της «κολλεκτίβας καλλιτεχνών», να γνωρίζουν ότι ο Γκαίτε «αγαπούσε την αγάπη περισσότερο απ’ όσο τις γυναίκες»; Ότι «η αγάπη ήταν το τελευταίο του στήριγμα, και τον απασχολούσε από την φοιτητική του ζωή μέχρι τα βαθειά του γεράματα»; Ότι «ο Γκαίτε αισθανόταν και τραγουδούσε την κάθε του αγάπη, σαν να ήταν η τελευταία, η μοναδική», αν και με διαφορετικά ονόματα: Γκρέτε, Μανταλλένα, Μαξιμιλιάνε, Λίλη, Κριστιάνε, Κορόνα, Λόττε, Σαρλόττε, Ουρλίκε; 
Δεν ήταν καθόλου τυχαίο ότι στην πολύ «προχωρημένη» ηλικία των 74 ετών είχε την ιδέα να γράψει το ποίημα «Γέρος και ερωτευμένος» («Alt und verliebt», στο Elegie von Marienbad, Σεπτέμβριος 1823). 
Για τον βιογράφο του πάντως, «Οι γυναίκες (και νεαροί άνδρες;) ήταν μόνο αντικείμενα, πάνω στα οποία αποκαλύπτονταν αυτή η αγάπη στις διαφορετικές της μορφές (πνευματική, ψυχική, σωματική-ερωτική αγάπη). Αν δεν μπορούσε να συνεχίσει μια τέτοια αγάπη τότε γι’ αυτόν δεν υπήρχε θέμα ηθικής αναστολής, ούτε εγκατάλειψης, αλλά είχε να κάνει είτε με το ότι δεν έβρισκε πλέον την ποθητή μορφή αγάπης ή ότι σε καμιά περίπτωση δεν επιθυμούσε το στενό δέσιμο, γιατί ο πόθος θα έφερνε πάθη.». 
Σε κάθε φάση της ζωής του «αποκαλύπτει σε όλους τη διπλή του προσωπικότητα: είναι Φάουστ και Μεφιστοφελής, μέσα στον απέραντο πλούτο των αντιθέσεων έχει τις «ρίζες» της η ποιητική του ευφορία. Εκφράζει το παν και το αντίθετο του παντός». Και όντως, στα 81 του ερωτεύτηκε την τελευταία του αγάπη, την 18χρονη Ουρλίκε φον Λέβετσωφ. «Είναι το τελειωτικό, είναι το ύστατο, είναι το αντίο στον έρωτα, σ΄ αυτό το πάθος που τον είχε εμπνεύσει, που σχεδόν στάθηκε οδηγός σ΄ ολόκληρη τη ζωή του ποιητή.». 

Αν όλα αυτά είναι «σεξισμός» τότε απλά …….. αλλοίμονό μας! 

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2019

Ανοικτή επιστολή προς την Πια Κλεμπ: Έχετε δίκιο! «Έχει έρθει ο καιρός να στιγματίσουμε τις υποκριτικές βραβεύσεις …».




Διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την απάντησή σας προς την Δήμαρχο του Παρισιού που περιέχει και τους λόγους της άρνησής σας να δεχτείτε το μετάλλιο της πόλης για την αλληλέγγυα δράση σας στη Μεσόγειο. «Γιατί τα πληρώματά μας εργάζονται καθημερινά για να σώζουν πρόσφυγες μέσα σε αντίξοες συνθήκες», όπως χαρακτηριστικά αναφέρετε. 

Επειδή θεωρώ πως η συγκεκριμένη άρνηση, αλλά και καίριες επισημάνσεις σας, αποδεικνύουν πως, αν μη τι άλλο, έχετε το θάρρος να απαντάτε ευθέως σε κάθε εξουσία, πολιτική, κρατική, αυτοδιοικητική, οικονομική, σας παραθέτω μερικά στοιχεία και μερικές σκέψεις τα οποία μπορείτε είτε να επισυνάψετε στην απάντησή σας, είτε να χρησιμοποιήσετε σε άλλη, ανάλογη περίπτωση. 

Αρχικά, επειδή οι δυστυχισμένες υπάρξεις που διασώζετε, προέρχονται από χώρες όπως η Λιβύη, σας γνωστοποιώ μια «ζοφερή προφητεία» του Μουαμάρ Καντάφι: 
«Ακούστε τώρα, εσείς, Νατοϊκοί. Βομβαρδίζετε ένα τείχος, το οποίο έφραζε τον δρόμο στην Αφρικανική μετανάστευση προς την Ευρώπη, αλλά και στους τρομοκράτες της Αλ-Κάιντα. Αυτό το τείχος, ήταν η Λιβύη. Τώρα το γκρεμίζετε. Είστε ηλίθιοι, και θα καείτε στην κόλαση των χιλιάδων μεταναστών από την Αφρική». 

(Παρένθεση… Μια και η απάντησή σας απευθύνεται στην Γαλλίδα Δήμαρχο, διατυπώνω την εξής «απορία»: Γιατί εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, μετανάστες, μιλούν Γαλλικά; Πώς «έτυχε» και γνωρίζουν αυτή την γλώσσα; Από μια ενδόμυχη τάση «κοσμοπολιτισμού»;). 

Στην χώρα μας, την Ελλάδα, υπάρχει μια λέξη: Αποικιοκρατία. Μια διαχρονική πρακτική κυρίαρχων κρατών, από την Ευρώπη κυρίως, σε βάρος λαών, μεταξύ άλλων και της Αφρικής, από όπου προέρχονται οι δυστυχισμένες υπάρξεις που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους, τον τόπο τους… Με στόχους, οικονομικά οφέλη και εξασφάλιση πρώτων υλών, την απόκτηση πλεονεκτικής θέσης σε ένα παγκόσμιο ανταγωνισμό αποικιοκρατών, την κατάληψη εδαφών για εκμετάλλευση των φυσικών πόρων των αποικιών. Με «εργαλεία» είτε τις δολοφονίες χιλιάδων ιθαγενών, είτε τον πολιτιστικό ιμπεριαλισμό, είτε άλλες απεχθείς μεθόδους. Με αποτέλεσμα, εκτός των άλλων, την οικονομική και πολιτική εξάρτηση της αποικίας και την πληθυσμιακή ανισότητα και αλλοίωσή της. 

Επίσης, μια και έχετε Γερμανική καταγωγή, σας γνωστοποιώ μερικές πρώην αποικίες της γενέτειράς σας: Γερμανική Ανατολική Αφρική, Τανγκανίκα, Ρουάντα-Μπουρούντι, Βίτουλαντ, Τρίγωνο Κιόνγκα, Γερμανική Δυτική Αφρική, Καμερούν, Τόγκολαντ κ.ά. (Οι περισσότερες έχουν πλέον άλλες ονομασίες, μετά την ανεξαρτησία τους, ενώ μερικές «άλλαξαν» αποικιοκράτες «ιδιοκτήτες», αναλόγως των ανταγωνισμών των τελευταίων). 

Προτείνω λοιπόν να συνεισφέρετε με το παγκόσμιο πλέον κύρος σας, ώστε να τύχουν φιλοξενίας οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, σ΄ αυτές -και σε άλλες εννοείται- χώρες, ως μια έμπρακτη και ηθικής διάστασης αποδοχή εκ μέρους τους, των διαχρονικών δεινών που έχουν προκαλέσει στους προγόνους των προσφύγων-μεταναστών, και στις χώρες τους. Άλλωστε, δεν νομίζω πως όλοι αυτοί έχουν διατυπώσει την παράκληση, εν μέσω αντίξοων συνθηκών επί μέρες, στη Μεσόγειο, να μεταφερθούν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ σε μια μόνο χώρα της Ευρώπης από οποιαδήποτε σημείο του πλανήτη σχεδόν και αν αποπλέουν… Αλλιώς, άθελά σας βέβαια, ενδέχεται να αποτελείτε «εργαλείο» για γεωπολιτικά σχέδια στην Ευρώπη. 

Και κάτι ακόμα. Επειδή διαβλέπω μια τάση, να παραγνωρίζονται οι βασικές αιτίες του μεταναστευτικού ρεύματος και να προβάλλεται ως μοναδική σχεδόν αιτία η κλιματική αλλαγή, σας έχω και μερικές ακόμη χρήσιμες αναφορές. Για τα περιβαλλοντικά παγκόσμια προβλήματα, δεν ευθύνονται … εξωγήινοι. Είναι πολιτικές, πρακτικές, κυριάρχων κρατών που, είτε για λόγους κερδοφορίας καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον σε ολόκληρες περιοχές του λεγόμενου «Τρίτου Κόσμου», είτε με τα σύγχρονα οπλικά τους συστήματα μολύνουν το έδαφος και τον αέρα (βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου στους βομβαρδισμούς στην Γιουγκοσλαβία, χημικά στις επιθέσεις στην Μέση Ανατολή κ.ά.), είτε προχωρούν σε επιβλαβείς για το περιβάλλον πυρηνικές δοκιμές (στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο είχε κατατεθεί μήνυση κατά της Γαλλίας για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας εξαιτίας των πυρηνικών δοκιμών στην Γαλλική Πολυνησία, από τον ηγέτη του αυτονομιστικού κόμματος της Γαλλικής Πολυνησίας Όσκαρ Τεμαρού.). 

Λέτε ότι δεν είστε ανθρωπίστρια και θέλετε να «βοηθήσετε». Θα σας εξομολογηθώ κάτι. Ούτε και εγώ είμαι γενικά και αόριστα «ανθρωπιστής». Γιατί υπάρχει η εμπειρία όπου με τον μανδύα της προστασίας των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» έχουν, τις τελευταίες δεκαετίες, ασκηθεί από «υπερασπιστές» τους, εγκληματικές πρακτικές στον πλανήτη. Γιατί με ενδιαφέρει επίσης να εκλείψουν οι αιτίες του δράματος των ανθρώπων, να μην αφήνονται επί βδομάδες άνθρωποι χωρίς τρόφιμα για να είναι ο ηθικός εκβιασμός προς την ανθρωπότητα πιο αποτελεσματικός, να μην αποτελούν αθώοι, δυστυχισμένοι άνθρωποι «όργανο» για προώθηση ποικίλων μεθοδεύσεων. Με ενδιαφέρει πώς ζουν οι άνθρωποι που μένουν πίσω στις χώρες τους, με ενδιαφέρει να μην αποτελέσουν οι άνθρωποι (πρόσφυγες, μετανάστες) φτηνή ύλη για τις επιδιώξεις της Ευρωπαϊκής ελίτ, σε μια Ευρώπη όπου ήδη εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι υφίστανται, ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκείας κτλ, τις συνέπειες αντεργατικών μέτρων, πολιτικών που δημιουργούν αστέγους, ανέργους, φτωχούς, ανεξαρτήτως «χρώματος» κτλ. 

Λέτε στην απάντησή σας στην Δήμαρχο πως «έχει έρθει ο καιρός να στιγματίσουμε τις υποκριτικές βραβεύσεις και να καλύψουμε αυτό το κενό με κοινωνική δικαιοσύνη». Για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω, με τις λέξεις που περιέχονται στην πρότασή σας αυτή θα συμφωνήσω. Με το πνεύμα βέβαια που περιέγραψα συνοπτικά ανωτέρω…

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2019

Ν.Δ: «Σύντροφοι, συμφωνούμε μαζί σας, γιατί έχουμε κι εμείς σκοπό να παραχαράξουμε την Ιστορία.»



Η Προσβολή τής Ιστορικής Μνήμης. 

Της Ελένης Παπαδοπούλου


Προσπαθούμε να «πουλήσουμε» ένα ιστορικό γεγονός στις «αγορές» του εξωτερικού. Ψάχνουμε για brand. Εξ ου και ο διορισμός της glamorous Αγγελοπούλου στην επιτροπή. Μας ενδιαφέρει η γκλαμουριά του πράγματος, χωρίς «εθνικολαϊκισμούς». Κοινώς, σύντροφοι, συμφωνούμε μαζί σας, γιατί έχουμε κι εμείς σκοπό να παραχαράξουμε την Ιστορία. Σε ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός του έθνους-κράτους η Ν.Δ. φτιάχνει το brand, αντί να ψάχνει την ουσία. 

Διαβάστε όλο το άρθρο ΕΔΩ.

Σάββατο, 3 Αυγούστου 2019

Άδωνις Γεωργιάδης: η νεοδεξιά εκδοχή τού εθνομηδενισμού.





«Η ΑΚΜΗ ΤΗΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ οφειλότανε σε φιλόδοξους επιχειρηματίες που έφεραν χρήμα στην πόλη», απεφάνθη ο «πεπαιδευμένος αρχαιολάτρης πατριώτης» 'Αδωνις Γεωργιάδης, και συμπλήρωσε: «να γιατί τα αρχαιολογικά ευρήματα δεν πρέπει να αποτελούν εμπόδιο για τις επενδύσεις, αφού πρέπει να αποκολληθούμε από το παρελθόν και να δούμε την Ελλάδα του παρόντος»! 

Τι έχουμε εδώ; 

Μια σαφή προειδοποίηση ότι καμιά αντίδραση δεν θα ληφθεί υπόψη προκειμένου οι «επενδυτές» να μας «αναπτύξουν» μέχρι σκασμού! «Ελάτε», τους φωνάζει ο αναίσχυντος, «ελάτε, κερδίστε, σκασίλα σας η ιστορία, ο πολιτισμός, η ταυτότητα αυτού του τόπου». 

Μια φανατικά νεοφιλελεύθερη πλαστογραφία της ιστορίας, που η δυναμική της τείνει προς μια σύγχρονη νεοδεξιά εκδοχή του εθνομηδενισμού. «Τα παλιά ερείπια», τα «ένδοξα γκρεμίδια», δεν θα γίνουν τροχοπέδη της «προόδου», αφού ποτέ δεν είχαν καμιά ιδιαίτερη δόξα, και γι' αυτό πρέπει να «ξεπεραστούν» υπέρ των μοντέρνων και κερδοφόρων λαμπρών κατασκευών (καζίνα, μαρίνες κ.λπ.). 

Το παρελθόν, γενικά και ειδικά το εθνικό, «αναδομείται» (=εντάσσεται σε μια «σύγχρονη» αφήγηση) υπό τα φίλτρα του νεοφιλελεύθερου οικονομιστικού πραγματισμού. Κάθε άλλο αξιακό περιεχόμενο, πλην της «ανάπτυξης» (μέσω του ασύδοτου ιδιωτικού επιχειρείν), ακυρώνεται, ρίπτεται στην πυρά από τους «πατριώτες» φονταμενταλιστές των Αγορών. 

Πλήρως άσχετος για τον - καθόλου ευδαιμονικό - βίο των Αθηναίων ο δήθεν μορφωμένος 'Αδωνις, πλήρως ανενημέρωτος για την ισχύ της Αθηναίων Πολιτείας, που τη διαμόρφωνε η ηγεμονία της πόλης επί της πλειοψηφίας των ελληνικών πόλεων και η δημοκρατική θέσμιση. Με την καλά εξαγορασμένη μανία του για βασίλεια του ιδιωτικού κέρδους, σβήνει μονοκοντυλιά το όλον της πολιτισμικότητας και «διαβάζει» το εθνικό παρελθόν με τα χυδαία ματογυάλια της νεοφιλελεύθερης αχρειότητας, δίνοντας, έτσι, στον πατριωτισμό, το εθνομηδενιστικό «κύρος» μιας «εξέλιξης» που σημαίνει κατάργηση των πατρίδων, εκμηδενισμό της ιστορίας, μετατροπή του Καθολικού Ανθρώπου της κλασικής παιδείας σε δουλοπρεπή ενστικτικό οπαδό-καταναλωτή. 

Η Δεξιά του εμπόρου 'Αδωνι, συμπληρώνει την Αριστερά των τουρκολατρών (Γαβρόγλου), στη στρατηγική απόλυτης νόθευσης της εθνικής συνείδησης, ώστε να γίνουμε οι πιο εθελόδουλοι ανδράποδοι της Ιστορίας.  

Υ.Γ Με δικές μου μικρές παρεμβάσεις, ώστε όποιος θέλει να μπορεί να αναδημοσιεύσει άφοβα...