Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2019

Ν.Δ: «Σύντροφοι, συμφωνούμε μαζί σας, γιατί έχουμε κι εμείς σκοπό να παραχαράξουμε την Ιστορία.»



Η Προσβολή τής Ιστορικής Μνήμης. 

Της Ελένης Παπαδοπούλου


Προσπαθούμε να «πουλήσουμε» ένα ιστορικό γεγονός στις «αγορές» του εξωτερικού. Ψάχνουμε για brand. Εξ ου και ο διορισμός της glamorous Αγγελοπούλου στην επιτροπή. Μας ενδιαφέρει η γκλαμουριά του πράγματος, χωρίς «εθνικολαϊκισμούς». Κοινώς, σύντροφοι, συμφωνούμε μαζί σας, γιατί έχουμε κι εμείς σκοπό να παραχαράξουμε την Ιστορία. Σε ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός του έθνους-κράτους η Ν.Δ. φτιάχνει το brand, αντί να ψάχνει την ουσία. 

Διαβάστε όλο το άρθρο ΕΔΩ.

Σάββατο, 3 Αυγούστου 2019

Άδωνις Γεωργιάδης: η νεοδεξιά εκδοχή τού εθνομηδενισμού.





«Η ΑΚΜΗ ΤΗΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ οφειλότανε σε φιλόδοξους επιχειρηματίες που έφεραν χρήμα στην πόλη», απεφάνθη ο «πεπαιδευμένος αρχαιολάτρης πατριώτης» 'Αδωνις Γεωργιάδης, και συμπλήρωσε: «να γιατί τα αρχαιολογικά ευρήματα δεν πρέπει να αποτελούν εμπόδιο για τις επενδύσεις, αφού πρέπει να αποκολληθούμε από το παρελθόν και να δούμε την Ελλάδα του παρόντος»! 

Τι έχουμε εδώ; 

Μια σαφή προειδοποίηση ότι καμιά αντίδραση δεν θα ληφθεί υπόψη προκειμένου οι «επενδυτές» να μας «αναπτύξουν» μέχρι σκασμού! «Ελάτε», τους φωνάζει ο αναίσχυντος, «ελάτε, κερδίστε, σκασίλα σας η ιστορία, ο πολιτισμός, η ταυτότητα αυτού του τόπου». 

Μια φανατικά νεοφιλελεύθερη πλαστογραφία της ιστορίας, που η δυναμική της τείνει προς μια σύγχρονη νεοδεξιά εκδοχή του εθνομηδενισμού. «Τα παλιά ερείπια», τα «ένδοξα γκρεμίδια», δεν θα γίνουν τροχοπέδη της «προόδου», αφού ποτέ δεν είχαν καμιά ιδιαίτερη δόξα, και γι' αυτό πρέπει να «ξεπεραστούν» υπέρ των μοντέρνων και κερδοφόρων λαμπρών κατασκευών (καζίνα, μαρίνες κ.λπ.). 

Το παρελθόν, γενικά και ειδικά το εθνικό, «αναδομείται» (=εντάσσεται σε μια «σύγχρονη» αφήγηση) υπό τα φίλτρα του νεοφιλελεύθερου οικονομιστικού πραγματισμού. Κάθε άλλο αξιακό περιεχόμενο, πλην της «ανάπτυξης» (μέσω του ασύδοτου ιδιωτικού επιχειρείν), ακυρώνεται, ρίπτεται στην πυρά από τους «πατριώτες» φονταμενταλιστές των Αγορών. 

Πλήρως άσχετος για τον - καθόλου ευδαιμονικό - βίο των Αθηναίων ο δήθεν μορφωμένος 'Αδωνις, πλήρως ανενημέρωτος για την ισχύ της Αθηναίων Πολιτείας, που τη διαμόρφωνε η ηγεμονία της πόλης επί της πλειοψηφίας των ελληνικών πόλεων και η δημοκρατική θέσμιση. Με την καλά εξαγορασμένη μανία του για βασίλεια του ιδιωτικού κέρδους, σβήνει μονοκοντυλιά το όλον της πολιτισμικότητας και «διαβάζει» το εθνικό παρελθόν με τα χυδαία ματογυάλια της νεοφιλελεύθερης αχρειότητας, δίνοντας, έτσι, στον πατριωτισμό, το εθνομηδενιστικό «κύρος» μιας «εξέλιξης» που σημαίνει κατάργηση των πατρίδων, εκμηδενισμό της ιστορίας, μετατροπή του Καθολικού Ανθρώπου της κλασικής παιδείας σε δουλοπρεπή ενστικτικό οπαδό-καταναλωτή. 

Η Δεξιά του εμπόρου 'Αδωνι, συμπληρώνει την Αριστερά των τουρκολατρών (Γαβρόγλου), στη στρατηγική απόλυτης νόθευσης της εθνικής συνείδησης, ώστε να γίνουμε οι πιο εθελόδουλοι ανδράποδοι της Ιστορίας.  

Υ.Γ Με δικές μου μικρές παρεμβάσεις, ώστε όποιος θέλει να μπορεί να αναδημοσιεύσει άφοβα... 
 

Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2019

Τσιμέντα και λάσπες έχουν τα κεφάλια σας...



Διάφοροι γελοίοι (Πρόεδροι, Πρωθυπουργοί, υπουργοί, παπαγάλοι) μας βομβαρδίζουν με «πιθανότητες». Τουρκικά πλοία μεταφέρουν τσιμέντα και λάσπες, οπότε ΙΣΩΣ, ΠΙΘΑΝΟΝ, ΜΠΟΡΕΙ, ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ ο «Πορθητής» να διεξάγει γεώτρηση. Κι εγώ λοιπόν λέω ότι τσιμέντα και λάσπες έχουν τα κεφάλια σας... 




Κυριακή, 9 Ιουνίου 2019

Σημίτης: Ένας νεκροζώντανος απειλεί.



Στην «Καθημερινή της Κυριακής», σήμερα 09/06/2019 δημοσιεύθηκε άρθρο-παρέμβαση (!) του Κ. Σημίτη, πρώην προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ και πρωθυπουργού. 

Δεδομένο 1ο: ο Σημίτης αρθρογραφεί σε έντυπο του Αλαφούζου. 

Το άρθρο διαφημίζεται στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας υπό τον τίτλο «Δεν αποκλείω νέα Ίμια» και στην πλήρη του μορφή (σελίδα 10) έχει τίτλο: «Αιγιαλίτιδα ζώνη – ΑΟΖ – Υφαλοκρηπίδα: Προσοχή τώρα». 

Δεδομένο 2ο: Και οι δύο τίτλοι προδίδουν «ανησυχία». Ο Κ. Σημίτης φαίνεται να παρεμβαίνει επειδή «αγωνιά». Επειδή ως «παλαίμαχος» και «έμπειρος» διακρίνει ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα στο Αιγαίο και προβλέπει κινδύνους. Φαίνεται δηλαδή να αναλαμβάνει ρόλο σοφού-βετεράνου που προειδοποιεί, νουθετεί, προτείνει λύση. 

Εντός του (μακροσκελούς) άρθρου, ο Κ. Σημίτης διαπιστώνει τα προφανή («η έντονη πολιτική αντιπαράθεση στην Ελλάδα … δημιουργεί ευνοϊκές προϋποθέσεις … η Τουρκία μπορεί να θεωρήσει ότι η περίοδος αυτή προσφέρεται για να επιβάλει τις απόψεις της»), ανακαλύπτει τον τροχό («είναι πεποίθησή μου ότι το πρόβλημα των Ιμίων το 1996 δεν προέκυψε τυχαία»), προβλέπει τα αυτονόητα (οι δηλώσεις τού Πάιατ για «συμφωνίες εξίσου επωφελείς» θεωρεί ότι υποδηλώνουν «πρωτοβουλίες που ίσως (!) δεν θα είναι επωφελείς για τη χώρα μας»), προφητεύει μετά Χριστόν (η αποστολή τουρκικού πλοίου για έρευνες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας «αντί να προκαλέσει την αρνητική στάση και τη διαμαρτυρία των συμμάχων της Ελλάδας πιθανόν να τους οδηγήσει σε μια επιφυλακτική στάση»), ευλογεί τα γένια του («η κυβέρνησή μου … είχε επιτύχει το 1999 … να συμπεριληφθεί ρήτρα που υποχρέωνε κάθε υποψήφιο κράτος να καταβάλλει κάθε προσπάθεια για την επίλυση κάθε εκκρεμούς συνοριακής διαφοράς»), κρατά πολιτικώς ορθότατη «αντικειμενική» στάση («η ελληνική άποψη», «η τουρκική άποψη») και καταλήγει: 

«ο κίνδυνος επεισοδίων με αρνητικές επιπτώσεις θα είναι υπαρκτός, εάν δεν προσπαθήσουμε να βρούμε λύσεις, όχι πάντα ευχάριστες ίσως, αλλά που κατοχυρώνουν την ειρήνη στην περιοχή». 

Δεδομένο 3ο: ο Κ. Σημίτης προτείνει, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι πρέπει να τα μοιράσουμε (τα δικά μας) για την «ειρήνη» (για να κοιμόμαστε ήσυχοι). 

Συνδυάστε, παρακαλώ, τα δεδομένα 1-3 (πού, πώς, τι). 

Το πολιτικό ζόμπι, ο πρωθυπουργός των «no flags, no troops» σε ελληνικό έδαφος, του «ευχαριστούμε τους Αμερικανούς», της παράδοσης Οτσαλάν, της αναγνώρισης ζωτικών δικαιωμάτων της Τουρκίας στο Αιγαίο (Μαδρίτη), συστήνει να πάμε οικειοθελώς να παραχωρήσουμε συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο. 

Ο αχυράνθρωπος των τραπεζιτών (τραπεζίτες τον διόριζαν, τραπεζίτες διόριζε), θεωρεί δεδομένη την συνεκμετάλλευση και προσπαθεί «στοργικά» να μας απαλλάξει από την ταλαιπωρία (θερμά επεισόδια, κρίσεις, πολέμους). 

Μας λέει, το νεκροζώντανο αυτό απομεινάρι της σοσιαλδημοκρατικής φάρας, το αμίμητο: «Η υπερεθνική ελίτ έχει ήδη αποφασίσει εναντίον σας. Τι το κουράζετε; Πηγαίνετε να δώσετε γην και ύδωρ (υπέδαφος) πριν σας ζητηθεί. Με το καλό, όχι με το στανιό». 

Δεν αποκλείει νέα Ίμια, όχι για να μας θέσει σε εγρήγορση, αλλά για να μας απειλήσει! 

Συγκαλυμμένη η προπαγάνδα, ευθεία η απειλή! 

Πρώτα ο Κοτζιάς («μην είμαστε μοναχοφαγάδες»), μετά ο Κατρούγκαλος («τόσα μίλια ακτές έχει η Τουρκία»), τώρα ο Σημίτης. 

Κλασική περίπτωση σερβιρίσματος υποτέλειας: «παλαίμαχοι σοφοί» και «αναλυτές», σποραδικές περιπτώσεις «μάχιμων» της πολιτικής, «φωνές που πυκνώνουν» και στο μέλλον κάποια εν ενεργεία ελληνική κυβέρνηση… 

Παρασκευή, 31 Μαΐου 2019

Οι παρακαταθήκες τού Χίτλερ στην πράξη.



Ο εχθρός σήμερα είναι «λυτρωτής και σύμμαχος». 

Του Γιάννη Λαζάρου. 

Είναι φυσικό να μην είναι φανερά σήμερα ευαγγέλιο για την Ευρώπη ο «Αγών μου» διότι ακόμη είναι νωρίς, όμως η προεργασία για την τελική πράξη συντελείται καθημερινά γύρω μας με τις ευλογίες «πατριωτών» ψηφισμένων και ψηφοφόρων. 

Στην Ελλάδα που προτρέπει τους νέους να καλλιεργήσουν αρωματικά φυτά πληρώνοντας χρυσάφι το σιτάρι για να φάνε ψωμάκι, στην Ελλάδα όπου ο διορισμένος πρωθυπουργός ενδιαφέρεται για τους γαμιστρώνες της νεολαίας, στην Ελλάδα όπου ο τσαμπουκάς του δίκαννου και του "ξέρεις ποιος είμαι εγώ" έγινε ατελείωτη ουρά στην κάθε ΔΕΗ για επιβίωση, οι «δημοκρατικά» ψηφισμένοι παρακρατικοί δεν κρύβονται πια. Αντίθετα καμαρώνουν αφού είναι οι «σωτήρες» και οι «λυτρωτές» μιας χώρας που παραδόθηκε αμαχητί στις ορέξεις των Γερμανών. 

Ξέρουν πολύ καλά πως δεν φτάνει να πληρώνουν τον μισθουλάκο των εκατομμυρίων υπαλλήλων τους στην Ελλάδα αλλά πρέπει να δημιουργήσουν υπόβαθρο μακροχρόνιας κατοχής διότι κάποια στιγμή ο μισθουλάκος θα γίνει καπνός. Τον ρόλο των εκμαυλιστών εκτός από τους εγχώριους πρόθυμους για όλα με οργανώσεις, ΜΚΟ, κόμματα, αναλαμβάνουν και επίσημα οι σύγχρονοι Γκέμπελς. 

Η περίπτωση του Ιδρύματος Konrad Adenauer...

Η συνέχεια ΕΔΩ.
 

Κυριακή, 19 Μαΐου 2019

Η σύγχρονη 5η φάλαγγα.




ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΣΗΜΕΡΑ...

...και η Δούρου, αυτά τα «λερωμένα χέρια» σε Μάνδρα και Μάτι, παραχώρησε το Πεδίον τού Άρεως για να γιορτάσουν, με 5 ευρώ εισιτήριο, οι καταληψίες του City Plaza την επέτειο της κατάληψης! 

Αυτό σημαίνει «ιστορική μνήμη» για τους πουλημένους λιγούρηδες της Αριστεράς! 

Την ίδια ώρα, δια χειρός Γαβρόγλου, τιμούν δωσίλογους και μαυραγορίτες και ο Καραγκιόζης μιλάει για «πεζούλια» στη Λαμία!

Δεν τίμησε μια τεράστια ανοιχτή πληγή στο εθνολαϊκό σώμα, δεν πένθησε τους 350.000 μακελεμένους 'Έλληνες, δεν σεβάστηκε τη βαθιά συγκίνηση του λαού. 

Όχι! Για τα απίθανα ξενόδουλα ρομπότ της δικαιωματικής Αριστεράς, παν το ελληνικό πρέπει να αφανιστεί, συνεχίζοντας έτσι τη «δουλειά» που ξεκίνησε το τουρκικό χατζάρι. 

Αντίθετα πριμοδότησαν και πήραν υπό την αιγίδα τους αυτό το πληρωμένο ανθελληνικό τσούρμο αληταράδων, που προάγουν τη διάβρωση του τόπου και εγκαθιδρύουν άντρα υποκοσμικότητας στο κέντρο της πόλης. 

Κοινοί λωποδύτες και ασύδοτοι μετανάστες του μερκελικού ονείρου και υπαλληλάκια ΜΚΟ, γίνονται συνεργάτες μιας κάποιας Δούρου του Μελισσανίδη. 

Ένα εθνομηδενιστικό παραλήρημα με έντονο φαιό χρώμα προσβολής της καρδιάς μας. 

Τσιμουδιά για την ανατριχιαστική Γενοκτονία, τσιμουδιά για τους οιονεί βάρβαρους εγκληματίες, μόνο no border και εισβολή ανατολίτικης προβοκάτσιας. 

Είναι η σύγχρονη Πέμπτη Φάλαγγα, και σαν τέτοια πρέπει να αντιμετωπιστούν...

Υ.Γ Με δικές μου μικρές παρεμβάσεις, ώστε όποιος θέλει να μπορεί να αναδημοσιεύσει άφοβα... 

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2019

Να ποιοι έσπειραν τον σπόρο τού τρισκατάρατου «λαϊκισμού»!



Σειρά «Εθνικές Κρίσεις». 
Τεύχος 7ο «Εκσυγχρονισμός και Συντήρηση από τον 19ο στον 21ο αιώνα». 
Συγγραφέας ο κύριος Θάνος Βερέμης. 
Καθημερινές Εκδόσεις ΑΕ, Μάιος 2019. 
Διανεμήθηκε μαζί με την Καθημερινή της Κυριακής 11/05/2019. 

Χωρίς σχόλια. 


 

Τρίτη, 30 Απριλίου 2019

Αφού δεν είμαστε ικανοί να «γράψουμε Ιστορία», ας αξιωθούμε τουλάχιστον να γράψουμε την Ιστορία.



Μετά από μια πρόσφατη, όψιμη είναι η αλήθεια, ενασχόλησή μου με τον Ελληνικό Εμφύλιο της δεκαετίας του 1940, βρέθηκα στη δυσάρεστη θέση να επιβεβαιώσω (καθυστερημένα) εκείνο που άλλοι, επιστήμονες και μη, είχαν επισημάνει εδώ και χρόνια: επιχειρείται προγραμματισμένη, βάσει σχεδίου, αναθεώρηση και αυτού του κομματιού της Ιστορίας. Για την ακρίβεια, αναθεώρηση της αναθεώρησης: μετα-αναθεώρηση. Αν υποθέσουμε ότι οι «εθνικόφρονες» μετεμφυλιακοί ιστορικοί έγραψαν και οι «προοδευτικοί» ιστορικοί της μεταπολίτευσης αναθεώρησαν, οι μετα-αναθεωρητές του 21ου αιώνα αναθεωρούν εκ νέου. Οι τελευταίοι, ως «αντικειμενικοί», «ίσων αποστάσεων» και «ανένταχτοι» … φθάνουν στο σημείο να «αθωώσουν» τα Τάγματα Ασφαλείας! 

Διότι, πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο «Εμφύλια Πάθη: 23+2 Ερωτήσεις και Απαντήσεις για τον Εμφύλιο» (Σ. Καλύβας και Ν. Μαραντζίδης, εκδ. Μεταίχμιο 2015); 

«Τα Τάγματα Ασφαλείας (Τ.Α.) ήταν η πιο πολυσυζητημένη μορφή συνεργασίας (ενν. με τον κατακτητή) και μαζί με τους «ταγματασφαλίτες» κατέχουν σήμερα στην ιστορική μας συνείδηση θέση ανάλογη με εκείνη των κομμουνιστών στο μετεμφυλιακό κράτος. Και στις δύο περιπτώσεις, ένα σύνθετο πολιτικό φαινόμενο προσεγγίστηκε πρωτίστως με όρους ιστορικής καρικατούρας και πολιτικής συνθηματολογίας, υπογραμμίζοντας μια σειρά από αρνητικά χαρακτηριστικά (προδοσία, τυφλή βία, άβουλη εκπροσώπηση ξένων συμφερόντων) και καθιστώντας τους φορείς τους αποσυνάγωγους του έθνους. Με άλλα λόγια, τους «Εαμοβούλγαρους» της μετεμφυλιακής εποχής διαδέχθηκαν οι «γερμανοτσολιάδες» της Μεταπολίτευσης.» 

Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αρνητικά τους μετα-αναθεωρητές, ακαδημαϊκούς και μη, ίσως όμως αδικήσω κάποιον πραγματικά ανεξάρτητο. Με βάση βέβαια την λαϊκή σοφία («πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι»), θα στοιχημάτιζα ότι οι περισσότεροι από τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς ισχύουν στο ακέραιο για τους περισσότερους απ’ αυτούς (πες μου το think tank σου να σου ποιος είσαι). Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μου. 

Εδώ, σήμερα, με αφορμή τα παραπάνω, γράφω για το μέλλον. Για το πώς θα καταγραφεί στο μέλλον, ως Ιστορία πια, το παρόν που ζούμε. 

Αν είστε σίγουροι ότι ο σύγχρονος δωσιλογισμός, κακοήθης και προκλητικός για μας που τον βιώνουμε, θα περάσει στα βιβλία της Ιστορίας, καταδικασμένος εις τους αιώνας, ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσετε (!) αυτή σας την βεβαιότητα. 

Η άποψη του «ανώνυμου», απλού πολίτη, όταν παραμένει ως συναίσθημα στην ψυχή του, ή διατυπώνεται σε μια επιστολή του, δεν καταγράφεται στην Ιστορία. Μόνο οι μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις με όγκο, παλμό και ορατό αποτέλεσμα καταγράφονται και αυτές όχι πάντα. Κι ακόμη κι αν καταγραφούν, στα επίσημα ιστορικά έγγραφα μνημονεύονται ψυχρά και ο δυναμισμός τους αποσιωπάται εντέχνως. 

Οι ιστορικοί, ιδιαίτερα εκείνοι που στο όνομα της αντικειμενικότητας και της επιστημονικής μεθοδολογίας βασίζονται σε γεγονότα μεγάλης βαρύτητας, χειροπιαστά, με μετρήσιμο-υπολογίσιμο αποτέλεσμα, δεν ασχολούνται με μεμονωμένα άτομα ή πλήθος ατόμων, αν αυτά δεν αλλάζουν την Ιστορία. Λαϊκές διαδηλώσεις που υποχρεώνουν τον βασιλιά, απόλυτο έως τότε μονάρχη, να θεσπίσει Σύνταγμα, καταξιώνονται. Αντίθετα, συλλαλητήρια υπέρ Μακεδονίας για τα οποία κανένα αυτί υπευθύνου δεν ιδρώνει, ιστορικά είναι καταδικασμένα να απαξιωθούν. Επίσημα κρατικά έγγραφα, «έγκριτος» Τύπος και πρόσωπα «κύρους» μετρούν πολύ. Απόψεις ιδιωτών, διαδικτυακές συζητήσεις, κοινωνικά δίκτυα, ατάκες, πύρινα άρθρα κτλ δεν πρόκειται να μετρήσουν. 

Ο ιστορικός τού μέλλοντος συνεπώς, πιθανότατα θα χρησιμοποιήσει ως πηγές, θλιβερές φιγούρες του «θεσμικού» θεάτρου σκιών. Θα παραθέσει τις επανειλημμένες «βαρυσήμαντες» με «πολλούς αποδέκτες» δηλώσεις του Παυλόπουλου περί «αδιαπραγμάτευτου ευρωπαϊκού μέλλοντος της Ελλάδας». Την «προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία» με την προκήρυξη δημοψηφίσματος από τον Τσίπρα και τη θέση του υπέρ του ΟΧΙ. Την επιστολή της Θάνου, προέδρου του Αρείου Πάγου το 2015 και ισότιμης «θεσμικώς» του Τσίπρα, προς τους ομολόγους της (αρχιδικαστές!) της Ευρώπης, περί της ερμηνείας τού ΟΧΙ. 
Θα ανασύρει τα πρωτοσέλιδα «παραδοσιακά προοδευτικών» εφημερίδων και τη φλογερή αρθρογραφία «αγωνιστών δημοσιογράφων» με διθυράμβους για τον Τσίπρα. 
Και, δεν αποκλείεται, να γράψει τελικά: 

«Υπό την πεφωτισμένη ηγεσία τού νεαρού αλλά μαχητικού ηγέτη Αλέξη Τσίπρα, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, κατάφερε να ενώσει την Ευρώπη των λαών, εξοβελίζοντας την λιτότητα και εγκαθιδρύοντας την έννοια του κοινωνικού κράτους». 

Κι επειδή το πλέον αξιόπιστο, για τον ιστορικό, στοιχείο της λαϊκής βούλησης είναι το αποτέλεσμα της κάλπης (με ενσωματωμένη, εννοείται, τη νοθεία τού εκάστοτε εκλογικού συστήματος), δεν αποκλείεται να συνεχίσει: 

«Ωστόσο, η απογοήτευση των ψηφοφόρων για τα επίπεδα μισθών και συντάξεων και την εγκληματικότητα, έφεραν στην εξουσία τον φέρελπι Κυριάκο Μητσοτάκη, θιασώτη της προσέλκυσης επενδύσεων και της καινοτόμου επιχειρηματικότητας». 

Το μόνο όπλο μας για την προληπτική αντιμετώπιση αυτής της Ιστοριογραφίας είναι η ειλικρίνεια. Ας είμαστε, λοιπόν, ειλικρινείς. Με τους εαυτούς μας πάνω απ’ όλα. 

Αποτύχαμε. 

Αποτύχαμε, ως λαός, να υποχρεώσουμε τον ιστορικό τού μέλλοντος να μας συμπεριλάβει στη συγγραφή του. Δεν μπορούμε πια να κοιτάξουμε στα μάτια όχι μόνο τους ακρωτηριασμένους των «Κίτρινων Γιλέκων», αλλά ούτε τους «ψαράδες» Ισλανδούς. Το μόνο που καταφέραμε να αποδείξουμε στα «χρόνια της κρίσης», είναι ότι ξεμάθαμε τον δρόμο. Ότι εκχωρήσαμε το όπλο της διαδήλωσης σε επαγγελματίες: συντεχνίες, κομματόσκυλους και εγκάθετους. Ότι αδυνατούμε να υπερασπίσουμε το Σύνταγμα μέσω του τελευταίου άρθρου του. Ας παραδεχθούμε επιτέλους ότι ο μέσος Έλληνας δεν κατεβαίνει πια στον δρόμο. Ότι περιμένει τις εκλογές για να τιμωρήσει τη Σκύλα ψηφίζοντας τη Χάρυβδη ή απέχοντας. Εξηγήσεις πολλές και δικαιολογίες περισσότερες: το μεγαλύτερο κληροδότημα της Χούντας των συνταγματαρχών στην Παγκόσμια ελίτ ήταν ότι διέκοψε βίαια την κεκτημένη ταχύτητα των μαζικών αντιδράσεων (Κυπριακό, Ανένδοτος, Ιουλιανά). Το μεγαλύτερο δώρο της Μεταπολίτευσης στην ίδια ελίτ ήταν ότι επέβαλε στον Έλληνα την εικονική πραγματικότητα του «ισότιμου» Ευρωπαίου, του βολεμένου με δανεικά. Βία και βόλεμα σκότωσαν τον δρόμο. 

Το μόνο που μας μένει είναι να γράψουμε την Ιστορία. Κυριολεκτώ. Να γίνουμε εμείς οι ίδιοι συγγραφείς, εδώ και τώρα. Να μην επιτρέψουμε σε κανέναν «αντικειμενικό» και «νηφάλιο» του μέλλοντος να τροχίσει τις άκρες και ν’ αλλάξει το αρχικό σχήμα. Να αναλάβει κάποιος υπεύθυνα να γράψει την «Ιστορία της κρίσης», της απώλειας της Μακεδονίας συμπεριλαμβανόμενης, και αποκάτω να συνυπογράψουμε όλοι. Να φτιάξουμε το πρώτο βιβλίο Ιστορίας που γράφεται συγχρόνως με τα τεκταινόμενα και συγγραφείς είναι όλοι οι υγιείς Έλληνες. Εκατομμύρια τα θύματα των τραπεζιτών, εκατομμύρια οι κάτοικοι του προτεκτοράτου, εκατομμύρια οι συγγραφείς. 

Να διασωθεί πάση θυσία η αλήθεια. Να «σώσουμε» τα ψέματα των πολιτικών (κυρίως του Τσίπρα), τις παλινωδίες, τις υπεκφυγές και τις κωλοτούμπες. Σε ηλεκτρονικά μέσα, αλλά και σε χαρτί (το διαδίκτυο αργά ή γρήγορα θα λογοκριθεί, τα ψηφιακά μέσα αποθήκευσης μπορεί να σβηστούν μαζικά με προηγμένη τεχνολογία). Να γράψουμε ό,τι μπορούμε, να σώσουμε ό,τι μπορούμε. Να θάψουμε σεντούκια με στοιχεία, να ρίξουμε μπουκάλια στο πέλαγος. Αν στο μέλλον κάποιος επαναστάτης χρειαστεί θεωρητικό υπόβαθρο να μπορέσει, με λίγη τύχη, να το βρει. 

Αφού δεν είμαστε ικανοί να «γράψουμε Ιστορία» γενόμενοι μέρος της, ας (συγ)γράψουμε τώρα την Ιστορία μας για τον επαναστάτη του μέλλοντος. 
 

Κυριακή, 21 Απριλίου 2019

21η Απριλίου: Από τη χούντα, στην «αριστερά» του 4ου Ράιχ…



Από τα αμερικανοκίνητα ανδρείκελα των συνταγματαρχών φτάσαμε σε μια τερατώδη ιστορική αναστροφή: Να βρίσκονται στο ρόλο των ανδρεικέλων, της παγκόσμιας χρηματιστηριακής χούντας (αυτή τη φορά), οι «αριστεροί» που διωκόντουσαν από τη χούντα… 
Το ιστορικό αυτό παράδοξο βρίσκεται μέσα στα «παιχνίδια» ή τις «φάρσες» της ιστορικής διαλεκτικής. Διότι η ιστορία όχι μόνο δεν δίνει τίποτα δωρεάν, αλλά τιμωρεί σκληρά αυτούς που τη χλευάζουν και προδίδουν τη «διαλεκτική» της… 
Συνεπώς δεν είναι «ιστορικό παράδοξο», αλλά το τίμημα των ιστορικών προδοσιών και της ενσωμάτωσης της Αριστεράς. 
Κάθε προδοσία της Αριστεράς ήταν μια «ιστορική έκτρωση» και είχε ως τίμημα τραγωδίες για τους λαούς και την Αριστερά, καθώς και τη γέννηση πολιτικών εκτρωμάτων. 
Τις ταξικές συνεργασίες του σταλινισμού και τις προδοσίες του τις πληρώσαμε με μεγάλες ιστορικές τραγωδίες του εργατικού και λαϊκού κινήματος και με γιγάντιες μεταλλάξεις… 
Η συνέχεια ΕΔΩ
 

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2019

Όχι στο ΝΑΤΟ, όχι στις Πρέσπες, όχι και στον κάθε Νταβανέλο.



Γράφει ο Α. Νταβανέλος

«Η «διαρ­ροή» της εί­δη­σης ότι η ελ­λη­νι­κή πο­λε­μι­κή αε­ρο­πο­ρία θα ανα­λά­βει επι­σή­μως τη στρα­τιω­τι­κή «προ­στα­σία» του FIR της Βό­ρειας Μα­κε­δο­νί­ας, δεί­χνει την πρό­θε­ση της με­τα­τρο­πής της γει­το­νι­κής χώρας σε «προ­τε­κτο­ρά­το» του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού, υπό την γε­νι­κό­τε­ρη αι­γί­δα, ασφα­λώς, του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Η εξέ­λι­ξη αυτή ξε­δο­ντιά­ζει πλή­ρως την κρι­τι­κή όσων απέρ­ρι­ψαν τη συμ­φω­νία των Πρε­σπών από τη σκο­πιά των κιν­δύ­νων «αλυ­τρω­τι­σμού» των γει­τό­νων μας, ακυ­ρώ­νει πλή­ρως τις κρι­τι­κές στους Τσί­πρα-Κο­τζιά από τη σκο­πιά της «εθνι­κής μειο­δο­σί­ας», αλλά δεν ακυ­ρώ­νει κα­θό­λου τον κίν­δυ­νο ενί­σχυ­σης του ρεύ­μα­τος του εθνι­κι­σμού στο εσω­τε­ρι­κό της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας: η ιστο­ρία στα Βαλ­κά­νια λέει ότι σε ανά­λο­γες «στιγ­μές» –όταν χτι­ζό­ντου­σαν πο­λι­τι­κές με στόχο να «αρ­πά­ξου­με τις ευ­και­ρί­ες» σε βάρος των άλλων– κο­ρυ­φώ­θη­καν οι εθνι­κι­σμοί και οι πο­λε­μι­κοί κίν­δυ­νοι με­τα­ξύ των λαών.» 

Να μας συμπαθάει ο Α. Νταβανέλος, αλλά τα δόντια μας τα ‘χουμε όλα και ακέραια. Επίσης, οι κριτικές μας είναι έγκυρες και ανθεκτικές στην ιδεολογική σκουριά. 

Το επιχείρημα του Α. Νταβανέλου είναι χονδροειδώς το εξής: 
1) Οι εθνικοπατριώτες προσκυνάνε το ΝΑΤΟ 
2) Οι εθνικοπατριώτες αντιδρούν στις Πρέσπες 
3) Οι Πρέσπες είναι Νατοϊκό κατασκεύασμα 
Άρα οι εθνικοπατριώτες είναι ανακόλουθοι (ξεδοντιασμένοι, άκυροι), αφού αντιδρούν σ’ αυτό που προσκυνάνε. 

Άλλη εκδοχή του επιχειρήματος του Α. Νταβανέλου είναι και τούτη: 
1) Με τις Πρέσπες προκύπτει κίνδυνος για τους άλλους ΑΠΟ την Ελλάδα (μετατροπή σε προτεκτοράτο του ελληνικού καπιταλισμού) 
2) Οι εθνικοπατριώτες λένε τις Πρέσπες επικίνδυνες ΓΙΑ την Ελλάδα 
Άρα οι εθνικοπατριώτες είναι ανακόλουθοι κλπ κλπ 

(Σημείωση: Εθνικοπατριώτες είναι δικός μου χαρακτηρισμός, ο Α. Νταβανέλος είναι αριστερός και δεν λέει κακά λόγια). 

Τόση πολλή θολούρα σε επιχειρήματα, ομίχλη κανονική με μηδέν ορατότητα, καιρό είχαμε να δούμε. 

Ο Α. Νταβανέλος κόβεται από τα σήματα: από τις προϋποθέσεις υπ’ αριθμόν 1 όπως κι αν διαβαστούν τα επιχειρήματά του. 

Ο Α. Νταβανέλος θεωρεί όλους τους πατριώτες, οπαδούς του ΝΑΤΟ. Αυτό λέγεται προκατάληψη (για να μην πω φανατισμός και μισαλλοδοξία). Κάποιος να τον πληροφορήσει ότι πολλοί (όλο και περισσσότεροι) Έλληνες πατριώτες σιχαινόμαστε το ΝΑΤΟ. Το θεωρούμε ως τον στρατιωτικό βραχίονα των τραπεζιτών που αναλαμβάνει να «πείσει» (με βόμβες) όποιον λαό δεν μπορούν να «πείσουν» τα χρέη. Το θεωρούμε ως τον κύριο υπεύθυνο απώλειας εθνικής (λαϊκής) γης της Κύπρου και της Σερβίας, προς όφελος αυθεντικών φασιστών (Τούρκων και Αλβανών). Οι Πρέσπες είναι Νατοϊκό κατασκεύασμα που φτύνουμε μαζί με τον κατασκευαστή του. 
Άρα βρισκόμαστε σε πλήρη ακολουθία με τα πιστεύω μας κι ο Α. Νταβανέλος να μετρήσει τα δόντια του. 

Ο Α. Νταβανέλος θεωρεί ότι όλη μας (των πατριωτών) η έννοια είναι πώς θ’ αρπάξουμε την ευκαιρία, πώς η Ελλάδα (ένα ΗΔΗ προτεκτοράτο των ΗΠΑ) θα κάνει προτεκτοράτο της ένα ΗΔΗ προτεκτοράτο των ΗΠΑ. Αυτό λέγεται συγχυτική κατάσταση. Ταύτιση του μη προνομιούχου Έλληνα πατριώτη με τον εγχώριο καπιταλισμό. Για μας όμως, Ελληνικός και Σκοπιανός καπιταλισμός είναι τα χέρια που νίβουν το ένα τ’ άλλο και τα δυο το πρόσωπο, τον Αμερικάνικο καπιταλισμό. Αυτά τα παραμυθάκια περί Ελλάδας «ηγέτιδας δύναμης» στα Βαλκάνια τ’ ακούμε βερεσέ. Μας τα σερβίρουν οι καπιταλιστές ως χάντρες στους ιθαγενείς, μας τα σερβίρει κι ο Α. Νταβανέλος για να τα στρέψει εναντίον μας. Ρίχνουμε «άκυρο» και στους δυο. Μόνη έγκυρη η άποψή μας κι ο Α. Νταβανέλος να μετράει τα λόγια του. 

Όχι στο ΝΑΤΟ, όχι στις Πρέσπες, όχι και στον κάθε Νταβανέλο.


Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019

Κοινωνική καμπάνια ή νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα;



Την παρακάτω φωτογραφία έπιασε ο φακός μου μέσα σε βαγόνι του μετρό, σήμερα Παρασκευή 22/03/2019. 



Είναι μέρος «πρωτοβουλίας» για μια «νέα δημόσια εμπειρία». Σύμφωνα με την ιστοσελίδα ενός εκ των χορηγών (ΕΔΩ) «Σε χώρο συνέλευσης των πολιτών θα μετατραπεί για ένα ακόμα διήμερο, 22 – 23 Μαρτίου 2019, ο πολυχώρος στο σταθμό του Μετρό "Σύνταγμα" κατά τα πρότυπα των αρχαίων ημών προγόνων. Η πρωτοβουλία, η οποία ανήκει στον καθηγητή Κοινωνιολογίας του Πανεπιστήμιου Αθηνών Νίκο Παναγιωτόπουλο, έχει στόχο την δημιουργία ενός δημόσιου χώρου που θα λειτουργεί ως μια νέα μορφή Αγοράς του Δήμου. 
… 
Αυτό που προτείνεται στο μετρό του Συντάγματος, εξηγεί στον Αθήνα 9.84 ο κ. Παναγιωτόπουλος, είναι ταυτόχρονα κάτι πολύ ταπεινό και πολύ σημαντικό. Πρόκειται για μια πρόταση δημιουργίας ενός νέου θεσμού στους χώρους του μετρό, νέων μορφών Αγοράς του Δήμου όπου οι πολίτες θα μπορούν να μάθουν, να συζητούν, να προβληματίζονται, τελικά να αποκτούν γνώμη, βασική προϋπόθεση για την άσκηση των δικαιωμάτων του πολίτη. Πρόκειται για μια νέα δημοσία εμπειρία η οποία θα μπορούσε, με τα κατάλληλα μέσα, να αποτελέσει ένα μόνιμο θεσμό στους χώρους του μετρό της Αθήνας. Έχω συνείδηση πως δεν είναι εύκολο καθώς στην Ελλάδα ο δημόσιος χώρος πάσχει από έλλειψη συμμετοχής και δημιουργικότητας, κυριαρχείται από ένα διαρκώς εντεινόμενο αίσθημα απαξίωσης, αμφισβήτησης και κοινωνικής ματαίωσης. Έχουμε συλλογικά παραγνωρίσει πως ο δημόσιος χώρος αποτελεί θεμελιώδη δημοκρατική ιδέα, η οποία εμπεριέχει την έννοια της ισοπολιτείας, πως η ποιότητά του αντανακλά την ποιότητα της δημοκρατίας.» 

Μέχρι εδώ, θαυμάσια. 

Και τώρα παρακαλώ προσέξτε: 
Α) τους χορηγούς (στη βάση της φωτογραφίας). Γνωστοί και μη εξαιρετέοι. Ένας κι ένας… κι άλλος ένας. Δεν θα σχολιάσω, αφήστε την κρίση σας να δουλέψει. 
Β) τον συλλογισμό στη φωτογραφία. Την αφετηρία του («Σύνταγμα (σταθμός): χώρος δημόσιος εντός του οποίου μετακινούνται ιδιώτες») και το τέλος του, το «ηθικό δίδαγμα» («… να αποτελέσει τον τόπο διερεύνησης μιας γόνιμης οργανικής συνύπαρξης του ιδιωτικού με το δημόσιο»). Εδώ έχουμε δράματα. 

Η αφετηρία του συλλογισμού ακόμη και ως ευφυολόγημα, λογοπαίγνιο ή αλληγορία είναι απαράδεκτη. Εάν είναι προϊόν αφέλειας τότε φλερτάρει με την ανοησία, εάν όχι τότε συνουσιάζεται με την σκοπιμότητα. Ο κύριος καθηγητής και οι χορηγοί του ατύχησαν: είναι ακραία κακογουστιά (έως κακοήθεια) η χρήση της βασικής έννοιας του όρου «ιδιώτης» (κοινός πολίτης) για να παραπεμφθεί το κοινό στη δεύτερη έννοια του ίδιου όρου («ιδιώτης»: αυτός που εκπροσωπεί ατομικά συμφέροντα). Επίσης, η χαριτωμενιά αυτή δεν μπορεί να συνδεθεί ούτε στο ελάχιστο με οποιουδήποτε είδους συνύπαρξη. Ο όρος συνύπαρξη προϋποθέτει την ύπαρξη ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ πραγμάτων/εννοιών, τα οποία (αν και διαφορετικά) συμβιώνουν αρμονικά. Εδώ πρόκειται για ύπαρξη πολιτών σε χώρο δημόσιο (της Πολιτείας). Πρόκειται για σχέση πολιτών και Πολιτείας, όπως απορρέει από το Σύνταγμα (δικαίωμα των πρώτων, υποχρέωση της δεύτερης) και όχι για συνύπαρξη. 

Το τέλος του συλλογισμού, ακόμα κι αν δεν είναι τέλος, (ακόμα κι αν δεν πρόκειται καν για συλλογισμό αλλά για συρραφή «ό,τι να ‘ναι»!), είναι εξίσου απαράδεκτο. Η «γόνιμη οργανική συνύπαρξη του ιδιωτικού με το δημόσιο» είναι ο γνωστός ευφημισμός που χρησιμοποιούν οι νεοφιλελεύθεροι για να δηλώσουν την βάσει σχεδίου εξαχρείωση του δημοσίου τομέα και το καπέλωμά του από τα ιδιωτικά συμφέροντα με απώτερο σκοπό την ολοκληρωτική επικράτηση των τελευταίων: τα ιδιωτικά σχολεία «αρωγοί» στην Παιδεία, τα ιδιωτικά νοσοκομεία «συμπλήρωμα» του ΕΣΥ και οσονούπω τα ιδιωτικά πανεπιστήμια «συμπαραστάτες» στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και η ιδιωτική ασφάλιση «πυλώνας» του ασφαλιστικού συστήματος. 

Δεν ξέρω αν πρέπει να καταλογίσουμε στον κύριο καθηγητή και στους χορηγούς του βλακεία ή προπαγάνδα. Οι καιροί όμως είναι πονηροί (νεοφιλελεύθεροι). Δικαιούμαστε να υποπτευθούμε ακόμη και βλακώδη προπαγάνδα.

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

Ξετσίπωτοι αγύρτες...



Από τον τοίχο του στο facebook 

ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ σε ζαλάδα και δεν καταλαβαίνουμε, ή αυτοί είναι ξετσίπωτα εθνέμποροι αγύρτες;

Διότι τι νόημα και αξιοπιστία έχει μια «τριγωνική συμμαχία» (υπό την αιγίδα των ΗΠΑ...) που θα μας προστατεύει από τις ποικίλες τουρκικές επιβουλές, όταν επισήμως η κυβέρνηση, δια του Κατρούγκαλου, αναγνωρίζει «δικαιώματα συνεκμετάλλευσης» στην Τουρκία, καθώς και «τουρκική μειονότητα» στη Θράκη;

Ποιες απειλές; Δεν συνιστά απειλή μια διεκδίκηση που της αναγνωρίζεις δίκαιο και εγκυρότητα!

Αλλά η αλήθεια κείται αλλού: με την επίκληση του «τουρκικού κινδύνου» δικαιολογείς την απόλυτη προσχώρηση στους αμερικανικούς γεωπολιτικούς και ενεργειακούς σχεδιασμούς, και με την επίκληση του «μη τουρκικού κινδύνου» δικαιολογείς το «πάρτε τα όλα, αγάδες μου!» του πιο εκφυλισμένου νεοφαναριωτισμού.

Σιτιζόμενοι στα «μαύρα ταμεία» του Σημίτη, και θηλάζοντας από τ' α...α του Λιάκου και το τουρκοκανακεμένο βυζί της Ρεπούση, τι περιμένατε να «βγουν»;

Απλά λαοπλάνα γιουσουφάκια χωρίς αξιοπρέπεια και τιμή... 


Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2019

Ντοράκια, Σοράκια, Κοράκια.



Κατά το ρεπορτάζ του ΑΠΕ-ΜΠΕΕΕ (τόσα είναι τα ΕΕΕ, ίσως και περισσότερα) 

«Στη σκιά της τρομοκρατικής επίθεσης στη Νέα Ζηλανδία, έξι υποψήφιοι δήμαρχοι της Αθήνας, οι Παύλος Γερουλάνος, Νάσος Ηλιόπουλος, Πέτρος Κωνσταντίνου, Κώστας Μπακογιάννης, Νίκος Σοφιανός και Γιάννης Τσιρώνης, συζήτησαν σήμερα στο Σεράφειο πολιτιστικό κέντρο για το ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης απέναντι στη ρατσιστική βία και την ξενοφοβία και κατέθεσαν προτάσεις για την ένταξη των μεταναστών στις τοπικές κοινωνίες». (Περισσότερα θα βρείτε ΕΔΩ). 

6 αντιρατσιστές σε συσκευασία ενός.

Τι έκαναν οι γίγαντες αυτοί υποψήφιοι των καθεστωτικών κομμάτων; 

Μα φυσικά σφάχτηκαν! Μάτωσαν! Παραλίγο να πεθάνουν! Η αγωνία τους ποιος θα πλειοδοτήσει σε ξενολαγνεία, ήταν τόση, που τους οδήγησε να … συμφωνήσουν! Να ενσωμάτωση μεταναστών, να ψήφο στους μετανάστες, να, να, να … (στα μούτρα τους). 

Θα μου πείτε ότι κόρακες μαζεύτηκαν, κρα θα ακούγαμε, τι άλλο; 

Ωστόσο η σύμπνοια των καθεστωτικών κομμάτων εναντίον των Ελλήνων είναι κάτι αξιοθαύμαστο. Ειδικά οι ψηφοφόροι της Δεξιάς που θα συνωστισθούν στα εκλογικά κέντρα για να του «δείξουν» αυτού του ελεεινού τού Τσίπρα, ψηφίζοντας Μπακογιάννη, θα πρέπει να αισθάνονται υπερήφανοι. 

Ο Σόρος χρηματοδοτεί την απόσπαση της Μακεδονίας, το Μητσοτακέικο (αδρανώντας) σιγοντάρει. Ο Σόρος επενδύει στον αντιρατσισμό, το Μητσοτακέικο τσοντάρει. 

Να μην ξεχάσουμε να συγχαρούμε τους ψηφοφόρους του κυρίου Μπακογιάννη για τα πατριωτικά τους φρονήματα. 

Σάββατο, 9 Μαρτίου 2019

Όταν ο εχθρός είναι μυστικός, εταίρος τάχα και σύμμαχος, τι να σου κάνουν και οι πράκτορες;



«Μην κουράζεστε με το να χτυπάτε τον Φιλιππίδη, ο Βαρδινογιάννης είναι από πίσω.» 
Σωκράτης Κόκκαλης 

Ειδικός (ασφαλώς!) στους πράκτορες, ο τότε πρόεδρος του Ολυμπιακού, έκπληκτος που έβλεπε τα τσιράκια του στην ΕΠΟ και στον αθλητικό Τύπο να ασχολούνται με τη μαριονέτα τού Βαρδινογιάννη, είχε θεωρήσει επιβεβλημένο να τους θυμίσει το προφανές: οι εργοδότες είναι που μας ενδιαφέρουν. 

Ας ασχοληθούμε λοιπόν με τους πράκτορες. Τους agents. Θυμίζω ότι τόσο στην ελληνική γλώσσα όσο και στην αγγλική ο όρος πράκτορας (agent) σημαίνει πάνω – κάτω το ίδιο: τον εκπρόσωπο, τον αντιπρόσωπο, εκείνον που έναντι αμοιβής αναλαμβάνει την επιμέλεια και διεκπεραίωση των υποθέσεων κάποιου άλλου (Λεξικό Μπαμπινιώτη 2005). Ασφαλώς δεν μας ενδιαφέρουν οι αγνοί επαγγελματίες με τις προφανείς εργασίες (π.χ ταξιδιωτικοί πράκτορες), αλλά οι μυστικοί πράκτορες με τους άνομους στόχους. 

Πράκτορες διαθέτουν όλοι. Και οι Δυτικοί και οι Ανατολικοί. Και οι καλοί και οι κακοί. Και οι φίλοι και οι εχθροί. Θα ήταν ηλίθιοι αν δεν διέθεταν. Εφόσον διαθέτουν «οι άλλοι», πρέπει να διαθέτουν και «αυτοί». 

Το πρόβλημα με τους πράκτορες είναι ότι πρόκειται για επαγγελματίες. Αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύεται και καλλιεργείται επίμονα, οι πράκτορες δεν είναι κάποιοι ιδεολόγοι που στρατολογήθηκαν για τα πιστεύω τους. Δεν είναι κάποιοι έντιμοι που τάχθηκαν στην (μυστική) υπηρεσία της πατρίδας, της ανθρωπότητας, του Καλού. Υπάρχουν βέβαια και τέτοιοι, αλλά αυτοί αποτελούν την «μαρίδα». 

Οι βασικοί πράκτορες, οι κομβικής σημασίας, είναι ψυχροί και στυγνοί. Κυνικά και ανάλγητα πλάσματα στην υπηρεσία του διαβόλου (του χρήματος, της ισχύος, της εξουσίας). Ως τέτοιοι δεν διατηρούν επιφυλάξεις, δεν διακατέχονται από συναισθήματα, δεν έχουν αναστολές. Αυτά δεν ισχύουν μόνο για τις αποστολές τους, αλλά και για το ποιον εργοδότη επιλέγουν. Μπορούν να αλλάξουν στρατόπεδο ανά πάσα στιγμή. 

Σωκράτης Κόκκαλης
Δεν πρέπει να δρούμε με το συναίσθημα. Η αποκάλυψη και αδρανοποίηση των πρακτόρων είναι βεβαίως απαραίτητη, για τα δεινά της Ελλάδας όμως ευθύνονται η Ουάσινγκτον και οι Βρυξέλλες. 

Όταν ο εχθρός είναι μυστικός, εταίρος τάχα και σύμμαχος, τι να σου κάνουν και οι πράκτορες; 

 

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

Νέα απόφαση-ορόσημο της Ελληνικής Δικαιοσύνης: όταν ο νομοθέτης θέλει να ΜΗΝ εξαιρεί κάτι, πρέπει να μας το λέει σαφώς! Αλλιώς το εξαιρεί!



Ο νομοθέτης χορηγεί άδεια στους καταδίκους. 
Θέτει προϋποθέσεις, αλλά ΔΕΝ εξαιρεί τους πολλάκις καταδικασμένους σε ισόβια. 

Ο Κουφοντίνας ζητά άδεια. 
Το Συμβούλιο τού την αρνείται. 

Σκεπτικό; Ακαταμάχητο! Ανάμεσα στις άλλες ανοησίες

«ως προς τη χορήγηση αδείας σε καταδικασμένους σε πλείονες της μίας ποινές ισοβίου καθείρξεως, δεν είναι επιτρεπτή, κατ’ άρθρο 55 παρ. 1 ΣΚ, η χορήγηση τακτικής αδείας στις περιπτώσεις αυτές, διότι ο νομοθέτης θα το προέβλεπε ρητά»! 


Συμπέρασμα: το σωτήριον έτος 2019 (και όχι 1019 τού Μεσαίωνος) πτυχιούχοι Νομικής, δικαστές εν ενεργεία στην γη τού Αριστοτέλη, αποφασίζουν και υπογράφουν το πρωτάκουστο: 

Όταν ο νομοθέτης θέλει να ΜΗΝ εξαιρεί κάτι, πρέπει να το δηλώνει σαφώς. Αλλιώς το εξαιρεί! 

Προσέξτε, η Λογική την οποία ασπάζονται άπαντες οι νομικοί παγκοσμίως, πρεσβεύει πως «ό,τι δεν απαγορεύεται ρητώς από κάποιον νόμο, επιτρέπεται». 
Η Λογική ορίζει ότι η εξαίρεση είναι η απόκλιση από τον κανόνα, η μη εξαίρεση είναι ο κανόνας! Συνεπώς η Λογική υπαγορεύει Η ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΝΑ ΔΗΛΩΝΕΤΑΙ ΡΗΤΩΣ και ΟΧΙ Η ΜΗ ΕΞΑΙΡΕΣΗ!

Οι Έλληνες δικαστές όμως, έχουν την άποψη πως «ό,τι δεν επιτρέπεται ρητώς από κάποιον νόμο, απαγορεύεται»!! Δεν επιτρέπεται ρητώς η χορήγηση αδείας στους πολλάκις ισοβίτες, άρα απαγορεύεται!! Αν ο νομοθέτης ήθελε να ΜΗΝ εξαιρέσει τους πολλάκις ισοβίτες, έπρεπε να μας το πει! Άρα τους εξαιρεί!

Δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας, είναι η Ελληνική Δικαιοσύνη! 

Δεν είναι παραλογισμός, δεν είναι ανοησία, είναι δολοφονία! 

Της Λογικής, της Δικαιοσύνης, της Δημοκρατίας! 

Αλλά άμα κοιμάσαι με τον Αμερικανό πρέσβη, το πρωί αλληθωρίζεις… 

Υ.Γ Δεν αξίζει να ασχολούμαστε με τους δημοσιογράφους τού Μαρινάκη (τι Μαρινάκης, τι Λαμπράκης), αλλά αυτό το  «κόλαφος» δεν πρέπει να μείνει αναπάντητο. Δεν είναι κόλαφος γελοίοι, είναι καρφί. Στο φέρετρο της Δικαιοσύνης...

Καιροί ενός θορυβώδους λαλείν που δεν λέει την αλήθεια...



Από τον τοίχο του στο facebook. 

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ για τον «τυχαίο θάνατο» ενός Νιγηριανού μετανάστη στο γνωστό αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας... 
...μπαράζ δημοσιευμάτων για την «πρωτοφανή καταπίεση» της Μπαγκλαντεσιανής «εργατικής κοινότητας» στη Μανωλάδα και για το προκλητικό αίσχος τής σχεδόν οργανωμένης δολοφονίας ντελιβεράδων (ενός σύγχρονου πρεκαριάτου, δια του οποίου εμπεδώνεται η συστημική κουλτούρα των «σύγχρονων ρεαλιστικών εργασιακών επιλογών»)... 
...κατακλυσμός από θεατρικά έργα, λογοτεχνία, φιλμ, επικεντρωμένα στις «ζοφερές μνήμες του ναζισμού» (λες και η «Νύχτα των Κρυστάλλων» έγινε προχτές στην Αιόλου και λες και πέντε τσαμπουκάδες της ΧΑ έχουν ισοδυναμία με τα Τάγματα Εφόδου...) και στην «απειλητική διάχυση του ρατσισμού, των διακρίσεων, του σεξισμού»... 
...λες και αυτές οι «ουσίες»-σημασίες είναι ο πυρήνας και το καθολικό γεγονός της εποχής μας, λες και ένα «Φασιστικό Τέρας» έχει εξαπολυθεί και σαρώνει το παρόν και το μέλλον... 
...πού είδατε μωρέ τον «φασισμό»;... 
...στην «καλύτερη» περίπτωση μια Ακροδεξιά (και μάλιστα ως στρεβλωμένος πατριωτισμός) έχει πάρει σχετικώς «κεφάλι»... 
...μα κάθε «άποψη» που δεν αντανακλά τα πραγματικά γεγονότα είναι παράνοια, ιδεοληψία, ετσιθελικός υποκειμενισμός... 
...και «πραγματικά γεγονότα» πρώτης σημαντικότητας, είναι εκείνα που ορίζουν την ιστορική δυναμική, και όχι κάποια παρεπόμενα (ανακλαστικά, αντιδράσεις, σκοπιμότητες)... 
...από την «πτώση τού Τείχους» και εντεύθεν, δηλαδή τα τελευταία τριάντα χρόνια, η πλανητική ζωή σφραγίζεται καταλυτικά από δυο «μπουλντόζες» εξελίξεων: την νεοϊμπεριαλιστική στρατηγική γεωπολιτικών ανακατατάξεων και την νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση... 
...αυτοί είναι οι κατεξοχήν «Δαίμονες» του αβέβαιου και τραυματικού παρόντος μας, αυτοί είναι οι ρυθμιστικοί κινητήρες των ηγεμονικών στάτους... 
...από το δικό τους αδηφάγο στόμα κυριεύονται και ξεχαρβαλώνονται κράτη (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Γιουγκοσλαβία), τσακίζονται και ξεριζώνονται βίαια λαοί, ανοίγονται ομαδικοί τάφοι για εκατομμύρια νεκρούς, διαλύονται πολιτισμοί... 
...παντού στον κόσμο φτώχεια μέχρι θανάτου, πείνα και δίψα και αρρώστιες με θύματα εκατομμύρια παιδιά, η Υεμένη σύμβολο μιας φρίκης χωρίς προηγούμενο... 
...το Κεφάλαιο στη χρηματοπιστωτική εποχή του, και η Ισχύς στα χρόνια ενός κανιβαλικού ανταγωνιστικού πολυπολισμού, μετατρέπουν τη ζωή σε θλιβερό στοίχημα και τον θάνατο σε κανόνα μιας άδικης εξουσιαστικής μοίρας... 
...με ποια λογική, με ποια στοιχειώδη νοησιαρχική αντίληψη, αυτός ο φωνακλάδικος εσμός των «προοδευτικών» αποσιωπά τις πηγές των σύγχρονων καθοριστικών δεινών και επιβάλλει εστιάσεις στα «μερικά» και τα περιορισμένα επιγενόμενα;... 
...«πόλεμος» με τα ΜΑΤ για μια πιθανώς έμμεση κρατική δολοφονία... ...ΟΚ, να το δεχτώ, μα πώς εξηγείται αυτή η εκκωφαντική απουσία από αναγκαίες συγκρούσεις για τα οικουμενικά εγκλήματα των «αφεντικών» και του «κρατισμού»;... 
...με ποια Λογική, ο όποιος σεξισμός του Τραμπ είναι «κόκκινο πανί» για «λυσσασμένη αντίσταση», ενώ οι καθημερινές συγκλονιστικές φωτογραφίες με τα λιπόσαρκα ετοιμοθάνατα παιδάκια της Υεμένης δεν προκαλούν τέτοια έκρηξη του «επαναστατικού θυμικού»;... 
...η μόνη εξήγηση (πέραν του «στημένου» αποπροσανατολισμού) είναι ότι ετούτα τα μοντέρνα «προοδευτικά» θεωρούν την πλανητική εξουσία τού Κεφαλαίου «τελειωμένη υπόθεση» και, έτσι, προσηλώνονται σε πολιτικές εσωτερικών διευθετήσεων αναζητώντας «νέα επαναστατικά υποκείμενα» σε μια «μακροπρόθεσμη προοπτική» εσωτερικών υπονομευτικών ρήξεων... 
...ένας νέου τύπου «επαναστατικός χιλιασμός» με βαθιά συμβιβαστικό και αναδιπλωτικό χαρακτήρα, που κουκουλώνει τις εστίες του κακού και παρέχει στο σύστημα το ιδεολογικό απυρόβλητο που επιδιώκει... 
...πέραν του στοιχειώδους ανθρώπινου, μου είναι αδιάφορος ο θάνατος ενός δυστυχισμένου μετανάστη ως προς την πολιτική αξία του, μπροστά στη θεμελιώδη εξουθενωτική βία των κεντρικών μηχανισμών της συστημικής ηγεμονίας...