Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2019

Για μια Κίνηση Κοινωνικού Πατριωτισμού (πρώτες σκέψεις για μια περαιτέρω συλλογική επεξεργασία).



Με τον όρο «Κοινωνικός Πατριωτισμός» εννοούμε την άρρηκτη σύνδεση του Κοινωνικού με το Εθνικό! 
Δεν νοείται σήμερα πατριωτισμός δίχως να στηρίζεται σε κείνα τα κοινωνικά (ταξικά) θεμέλια που συγκρούονται στρατηγικά και τακτικά με τις δυνάμεις που ισοπεδώνουν και καταλύουν τη συγκρότηση (δομές και θεσμούς) των Εθνικών Κρατών: Δηλαδή που καταλύουν τον κοινωνικό χαρακτήρα των Εθνικών Ζητημάτων… 
Μπροστά στις στρατηγικές του ΥΠΕΡ-εθνικού κεφαλαίου και των ΥΠΕΡ-εθνικών δομών εξουσίας του (Νέα Τάξη-4ο Ράιχ), στρατηγικές που έχουν δρομολογήσει το θάνατο των εθνών, την καθυπόταξη των λαών, την ολοκληρωτική αποσάθρωση και αποτέφρωση των Κοινωνιών, δεν μπορεί να υπάρξει «εθνική πολιτική» και ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ, δίχως να συγκρούεται ΑΣΥΜΦΙΛΙΩΤΑ με τις δυνάμεις της Παγκοσμιοποίησης και τους πολιτικούς μηχανισμούς αυτών των δυνάμεων.

Η συνέχεια ΕΔΩ

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2019

Σταθμός Μετρό «Εξάρχεια»: Τερματικός σταθμός…



Του Νίκου Σταθόπουλου
  
Η κρατική επίθεση στα Εξάρχεια, ξεπερνά το όποιο προφανές των λόγων της, και ανάγεται σε κάτι βαθύτερο και πολύ πιο ουσιαστικό. Μορφοποιεί, στο πιο τυπικό κατασταλτικό σχέδιο, τη σύγκρουση-διάσταση μεταξύ «ανομίας» και «ευταξίας», που καταργεί κάθε άλλη αντίθεση και κάθε άλλη πρόσληψη των κοινωνικών σχέσεων. Γίνεται όλο και πιο φανερό το τι υπηρετεί ιδεολογικά και στοχαστικά η ρητορική περί «ξεπεράσματος του Εμφυλίου», με τους όρους που επιβάλλεται. 

Μέσω του τεχνητού ψευδοεμφύλιου «ανομία» (ή «αντικαπιταλιστική ρήξη», για τους απέναντι…) κατά «ευταξίας», αριστεροί και δεξιοί διαχειριστές του εξαναγκαστικού μνημονιακού «πεπρωμένου», καθένας με την παραπλανητική του ρητορική, αναγνωρίζουν την επανείσοδο, λέει, σε μια «εποχή κανονικότητας». 

Η συνέχεια ΕΔΩ
 

Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2019

Πού τελειώνει η θεωρία και πού αρχίζει το δούλεμα; Πού τελειώνει η ιδεολογία και πού αρχίζει η υποκρισία;



Πέθανε ο συνάνθρωπος, συλλυπητήρια σε όσους τον αγαπούσαν, ο Θεός ας τον συγχωρέσει. Στην κρίση Του παραπέμπονται οι ψυχές, ό,τι κι αν πούμε οι ζώντες περιττεύει. 

Ωστόσο, επειδή ο εκλιπών είχε πλουσιότατο πολιτικό παρελθόν, επιτρέψτε μου, με την ευκαιρία της αποδημίας του, μερικές πολιτικές (και μόνο) απορίες. 

Στις νεκρολογίες του στο διαδίκτυο, διαβάζουμε για το αντιστασιακό του παρελθόν. Πρώην σύντροφοί του, πολύ αξιόπιστοι και φίλτατοί μου, τον κατατάσσουν στους μάχιμους αντιχουντικούς και διηγούνται σχετικές ιστορίες: αναμφισβήτητη αντιΑπριλιανή δράση, στο πλευρό λαοφιλούς σοσιαλιστή ηγέτη. (Η παρουσία του άλλωστε δίπλα στον ηγέτη συνεχίστηκε στη μεταπολίτευση και ήταν έντονη σε όλη τη διάρκεια της ζωής του τελευταίου). 

Ο μακαρίτης ήταν αντιστασιακός. Δεν χωρεί αμφιβολία. Δεν είναι έτσι επειδή έτσι νομίζουν μερικοί. Είναι έτσι, επειδή έτσι είναι. 

Ωστόσο, ο αποβιώσας είχε προ ετών συλληφθεί από τις κάμερες μεγάλου ιδιωτικού καναλιού και θεαθεί σε «αμοντάριστα πλάνα» δελτίου ειδήσεων, να προσέρχεται από τους πρώτους, εμφανώς σοκαρισμένος, για να συμπαρασταθεί σε γνωστή πανίσχυρη οικογένεια εφοπλιστών-βιομηχάνων (μετόχους στο ίδιο κανάλι), όταν νεαρός σχετικά γόνος της οικογένειας είχε αποβιώσει αιφνιδίως. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, ότι τα πλάνα αυτά παρακολούθησα απευθείας σε συγγενικό σπίτι, του οποίου οι ιδιοκτήτες, φανατικοί οπαδοί του προαναφερθέντος ηγέτη, είχαν εκφράσει αρχικά απορία και στη συνέχεια ανοικτή δυσφορία για την άμεση παρουσία εκεί, στα μέγαρα της οικογένειας, αυτού του «δεξιού χεριού» τού «Αρχηγού», έστω και αν επρόκειτο για ανθρώπινη τραγωδία. 

Πού ήταν το πρόβλημα; Μα στο ότι η οικογένεια αυτή, αν και διέθετε «αγωνιστική-αντιστασιακή συνιστώσα» είχε κάνει σοβαρές μπίζνες με την Χούντα, καταφέρνοντας μάλιστα να αποκομίσει και ένα διυλιστήριο. Οι συγγενείς μου δικαίως απόρησαν (και δυσφόρησαν) για το πώς ένας σοσιαλιστής, αντιστασιακός κατά της Χούντας, διατηρούσε τόσο στενές σχέσεις με καπιταλιστές, συνεργαζόμενους (τουλάχιστον) με τη Χούντα. Δικαίως διερωτήθηκαν μήπως αυτή η οικειότητα του «δεξιού χεριού» ήταν κάποιου είδους «συνδετικός κρίκος» τού σοσιαλιστή ηγέτη με το Κεφάλαιο. 

Είχε ακολουθήσει σφοδρή συζήτηση, στην οποία οι πιο μετριοπαθείς είχαν προβάλει τη δικαιολογία των «προσωπικών» σχέσεων. Είχαν αντιτείνει στους ανένδοτους θεωρητικούς του σοσιαλισμού, ότι ο άνθρωπος (γενικά) είναι κοινωνικό ον. Διατηρεί προσωπικές, συναισθηματικές, ανθρώπινες εν τέλει, σχέσεις με άλλους ανθρώπους, των οποίων οι πολιτικές απόψεις, το επαγγελματικό παρελθόν και το οικονομικό στάτους δεν μπορούν και δεν πρέπει να τις επηρεάζουν. Οι σκληροί θεωρητικοί βεβαίως, είχαν αντιτείνει ότι ο σοσιαλιστής δεν μπορεί να συναγελάζεται με τους κεφαλαιοκράτες, διότι έτσι οποιαδήποτε κουβέντα περί «πάλης των τάξεων» καταντά γελοία. Ότι οι φιλίες με βιομηχάνους, βλάπτουν τον σοσιαλιστή (και κατ’ επέκταση τον σοσιαλισμό) διότι ο μη προνομιούχος πολίτης αισθάνεται προδομένος και ωφελούν τους βιομηχάνους, προσφέροντάς τους φιλολαϊκό «προφίλ». 

Οι πολιτικές λοιπόν απορίες που ανακύπτουν σε τέτοιες περιπτώσεις (ξανά και ξανά) έχουν ως εξής: 

Τι ακριβώς εννοούμε όταν λέμε «Αντίσταση», «Ρήξη», «Επανάσταση»; Είναι ο αντιστασιακός, ο ριζοσπάστης, ο επαναστάτης, υποχρεωμένος να τηρεί αποστάσεις από το καθεστώς, την άρχουσα τάξη, τις ελίτ ή μπορεί να επικαλείται «προσωπικές» ή «δημόσιες» σχέσεις; Δικαιούνται οι ακόλουθοι, θιασώτες ή θαυμαστές του να «χάνουν κάθε ιδέα» όταν αυτός μετατρέπεται σε συνδαιτήμονα ή/και συνεργάτη των πλουτοκρατών ή μπορούν να ρίχνουν κι αυτοί «νερό στο κρασί» τους; 

Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα. 

Γνωστή, φωνασκούσα κατά κανόνα, βουλευτίνα των κομμουνιστών, χριστιανικών πάντως πεποιθήσεων, είχε συλληφθεί από τον φωτογραφικό φακό χαριεντιζόμενη με διάσημη κυρία σύζυγο μεγιστάνος, κατά τη δεξίωση για τα εγκαίνια ραδιοφωνικού σταθμού συμφερόντων της τελευταίας, στον οποίο η πρώτη είχε προσληφθεί με την δημοσιογραφική της ιδιότητα. (Στον ίδιο ραδιοσταθμό είχε προσληφθεί και συμπαθέστατος καλλιτέχνης «αναρχικών» αποχρώσεων). 

Ο πρεσβύτερος της οικογενείας των εφοπλιστών-βιομηχάνων που απογειώθηκε επί Χούντας, είχε συλληφθεί από τον φωτογραφικό φακό (υπό μεγάλο ζουμ) να ρίχνει «πατρικά»-«χαϊδευτικά» μπατσάκια σε περιχαρή «Πρώτη Κυρία», σύζυγο «ριζοσπάστη» πρωθυπουργού, όταν η τελευταία τον υποδεχόταν ως οικοδέσποινα κάποιου «μεγάρου». Εδώ είναι ενδιαφέρον και το εξής: Πλήθος στελεχών του «ριζοσπαστικού» κόμματος και προσωπικοτήτων που εκφράζει ο πολιτικός χώρος του πρώην αυτού «αριστερού» πρωθυπουργού και της «αριστερής» συμβίας του, έχουν, κατά καιρούς, τηρήσει άμεση ή έμμεση υποστηρικτική στάση έναντι «επαναστατικής» (κατ’ αυτούς και «τρομοκρατικής» κατά το καθεστώς) οργάνωσης, η οποία είχε κάποτε αποπειραθεί να δολοφονήσει τον πρεσβύτερο της οικογενείας των εφοπλιστών-βιομηχάνων και της οποίας ο βασικός «εκτελεστής» (με πολλές συμπάθειες στον χώρο της «οικοδέσποινας») είχε κατηγορήσει ανοικτά τον εν λόγω βιομήχανο για δολοφονία, κατά τη διάρκεια της δίκης τής οργάνωσης. 

Θα επαναλάβω λοιπόν κάπως αλλαγμένα τα ερωτήματα:

Πού τελειώνει η «αντίσταση» και πού αρχίζει η αλλοτρίωση; 
Πού τελειώνει η «ρήξη» και πού αρχίζει η ενσωμάτωση; 
Πού τελειώνει η «επανάσταση» και πού αρχίζει το βόλεμα; 

Και για να γίνω κάπως ωμός … 
... πού τελειώνει η θεωρία και πού αρχίζει το δούλεμα; 
Πού τελειώνει η ιδεολογία και πού αρχίζει η υποκρισία;

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2019

Το «Σύμφωνο Μετανάστευσης» και η Νέα Δημοκρατία.




Ένας βασικός λόγος που πολλοί Έλληνες ψηφοφόροι επέλεξαν στις εκλογές της 7ης Ιουλίου την «ΑΠΑΛΛΑΓΗ» ήταν η πεποίθηση που είχαν ότι η ΝΔ θα διαφοροποιούνταν ριζικά από τον ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον σε δύο βασικά κι «ευαίσθητα» θέματα: στο Σκοπιανό και στο Μεταναστευτικό. 

Ως προς το πρώτο, ήδη από τις πρώτες μέρες της νέας διακυβέρνησης έγινε κατανοητό ότι η «απαίτηση» Δένδια, Βαρβιτσιώτη και λοιπών αξιωματούχων να τηρούν οι «Μακεδόνες» τα συμφωνηθέντα στην κατάπτυστη «Συμφωνία των Πρεσπών» ουσιαστικά σημαίνει την αποδοχή της - κατά γράμμα - και από τη ΝΔ. Τζίφος λοιπόν! Ο Τσίπρας απλά «έσωσε» τη ΝΔ από «μακεδονικές» περιπέτειες και τώρα καγχάζει περιπαιχτικά που οι πολιτικοί του αντίπαλοι ακολουθούν την πολιτική Τσίπρα-Κοτζιά στο Σκοπιανό, αλλά και για τον εμπαιγμό των Μακεδόνων που με τη μαζική τους ψήφο έδωσαν τη νίκη στη ΝΔ. 

Το ίδιο και στο μεταναστευτικό, που ασφαλώς η ΝΔ προσπαθεί να το διαχειριστεί καλύτερα από τους παταγωδώς αποτυχημένους του ΣΥΡΙΖΑ. Το πλαίσιο της μεταναστευτικής πολιτικής της χώρας παραμένει ουσιαστικά αμετάβλητο: «Ανοιχτά σύνορα», «διάσωση για ανθρωπιστικούς λόγους» και απαθής αποδοχή της Συμφωνίας Μέρκελ-Ερντογάν για το Μεταναστευτικό, μαζί με την «αποσυμφόρηση» των νησιών. 

Κανείς δεν θυμάται σήμερα όμως ότι, αν και κρυπτόμενη πριν μερικούς μήνες, η ΝΔ είχε αποδεχτεί και υποστηρίξει το λεγόμενο «Σύμφωνο Μετανάστευσης» που ψηφίστηκε (και από την Ελλάδα) στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον περασμένο Ιανουάριο. 

Για όσους ξέχασαν, και τώρα οδύρονται και απορούν, το αμφιλεγόμενο αυτό Σύμφωνο που αποδέχεται και προσπαθεί να εφαρμόσει η ΝΔ για τη μετανάστευση περιλαμβάνει άκρως φιλομεταναστευτικές ρυθμίσεις, καθώς  μεταξύ άλλων : 

1) προβλέπει και ευνοεί, με διάφορους τρόπους, την ελεύθερη, ασφαλή, μαζική και απρόσκοπτη εγκατάσταση μεταναστών με διαφορετικές αξίες, πεποιθήσεις, αρχές και πρότυπα σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της γης ως καθολικό πλέον ανθρώπινο δικαίωμα. 
2) αφήνει το θέμα της κοινωνικής ενσωμάτωσης στη βούληση των μεταναστών και όχι στους νόμους και στις αποφάσεις των χωρών υποδοχής, που θα είναι «τελικός σταθμός» επειδή έχουν αναπτυγμένο κράτος πρόνοιας και δικαίου (κίνδυνος γκετοποίησης). 
3) απαιτεί από τα κράτη υποδοχής μεταναστών μια σειρά από φιλομεταναστευτικές νομοθετικές ρυθμίσεις, όπως για παράδειγμα τη λήψη μέτρων για την άμβλυνση της κριτικής των γηγενών πολιτών απέναντι στις αρνητικές επιπτώσεις του μεταναστευτικού (λογοκρισία). 
4) διευκολύνει την χωρίς όρους επανένωση των οικογενειών των μεταναστών στη χώρα υποδοχής (συνέχιση της μετανάστευσης). 
5) προωθεί την ασφαλή και ελεύθερη διακίνηση μεταναστών με μεγαλύτερη ασφάλεια (ανοιχτά σύνορα). 

Ασφαλώς, πουθενά στο «Σύμφωνο» δεν γίνεται αναφορά για την αντιμετώπιση των αιτιών της μετανάστευσης ΕΠΙ ΤΟΠΟΥ, στις χώρες προέλευσης μεταναστών, ούτε για τον εγκληματικό ρόλο των πλούσιων χωρών για τη φτώχεια, τους εξοπλισμούς και την διαφθορά στις χώρες προέλευσης των μεταναστών. Ούτε, βεβαίως, για το ότι «οι πιο φτωχοί δεν έχουν καμιά ελπίδα να ξεκινήσουν για την Ευρώπη. Όποιος πεινά δεν έχει μέσα». 

Υπάρχει πάντως και ένα «ελαφρυντικό» για τον ψηφοφόρο : 

Η ελληνική κοινή γνώμη είχε παραμείνει τότε στο σκοτάδι, καθότι ΟΛΑ τα κόμματα, ο πανεπιστημιακός και νομικός κόσμος, η Εκκλησία, τα ΜΜΕ και οι αρμόδιοι φορείς το αποσιώπησαν. 

Μπορεί όμως αυτό να είναι «δικαιολογία» ; 

Το παραμυθάκι «αλληλεγγύη» τελείωσε.




Όλα τα παραμυθάκια έχουν ένα τέλος. Καλό ή κακό δεν έχει σημασία. Έτσι κι αυτό της αλληλεγγύης κάπου μας τελείωσε. Το σύγχρονο κυνήγι μαγισσών δεν πουλάει πια. 

Στην Ελλάδα δεν υποδεχόμαστε πια Σύρους πρόσφυγες. Εκτός από τα γυναικόπαιδα που σίγουρα χρειάζονται φροντίδα, στη χώρα συρρέουν νεαροί, εύρωστοι, προφανέστατα ηττημένοι του πολέμου. Συρρέουν λοιπόν τζιχαντιστές δολοφόνοι και οι συμπαθούντες αυτούς. Από κοντά, και άνθρωποι από κάθε φυλή του Ισραήλ, χωρίς χαρτιά, ισχυριζόμενοι καταγωγή από Συρία. Και όλοι αυτοί, στην χειμαζόμενη Ελλάδα. 

Ε αρκετά! 

Δεν υπάρχει κάτι φανερότερο, από την απόπειρα αλλοίωσης του πληθυσμού, όχι μόνο της Ελλάδας ασφαλώς, αλλά κυρίως της Ελλάδας. Της χώρας που βρίσκεται στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων. Η απόπειρα ανάμειξης πληθυσμών με διαφορετικά ήθη, θρησκευτικά και πολιτιστικά, με εντελώς αντίθετες πρακτικές και κουλτούρες, συνιστά ύψιστου επιπέδου ρατσισμό προς όλους τους πληθυσμούς, που μόνο σε ανείπωτα αποτελέσματα μπορεί να οδηγήσει. 

Ένα πρόβλημα αντιμετωπίζεται όταν κατανοείται. Και μόνο όταν υπάρχει συλλογική συν-αντίληψη. Το ότι οι διάφορες ψευτοαλληλέγγυες και ψευτοανθρωπιστικές οργανώσεις θησαυρίζουν, έχει εν πολλοίς ειπωθεί με κάθε τρόπο. 

Στο σημερινό μου post, κατανοώντας ότι μπορεί να γίνω αντιπαθής, κατηγορώ ευθέως φίλους ή γνωστούς, που δηλώνουν ανθρωπιστές και αλληλέγγυοι προς κάθε μορφής πρόσφυγα-μετανάστη, αδιακρίτως, πως τελικά είναι οι ίδιοι (από ενοχές και ευθυνοφοβία ίσως), ρατσιστές του χειρίστου είδους. Όποιος σήμερα δεν αναγνωρίζει το πρόβλημα, ή θα έπρεπε να είναι τρόφιμος ψυχιατρείου ή έχει εξασφαλίσει ένα πολύ καλό εισόδημα. 

Λυπάμαι που μιλάω τόσο σκληρά, αλλά έχει και η υπομονή τα όρια της. 

Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2019

Η Εθνική Ανεξαρτησία στην Κλίνη του Προκρούστη.



Του Παναγιώτη Ήφαιστου. 

Αντιστροφή του κατήφορου του ελληνικού κράτους απαιτεί θέαση της πραγματικότητας χωρίς εθελοτυφλία και μάταιες ελπίδες. Η ελληνική εθνική ανεξαρτησία εν πολλοίς αναιρέθηκε. Τα αίτια είναι πολλά, διαχρονικά και αλληλένδετα. Η εθνική ανεξαρτησία συνεπάγεται --μεταξύ πολλών άλλων-- κυριαρχία ορθολογιστικών πνευματικών παραδοχών όσον αφορά τον ρόλο του κράτους, οι οποίες παραμερίζουν ανυπόστατα διεθνιστικά ιδεολογικά δόγματα που το θεωρούν αναλώσιμο. 

Απαιτεί, επίσης, συναίνεση πέραν και υπεράνω των κομμάτων, με την έννοια ότι τα μέλη της κοινωνίας είναι πρωτίστως πολίτες με θέση και άποψη και όχι πρόβατα που ακολουθούν τυφλά κομματικές αποφάσεις που διαμορφώνονται ερήμην τους. Εθνική ανεξαρτησία σημαίνει, επίσης, αυτεξούσιες αποφάσεις διαχείρισης της οικονομίας, διαφύλαξη του πολυτιμότερου αγαθού ενός κράτους, δηλαδή της κοινωνικής συνοχής, και διαπραγματευτικές προσεγγίσεις οι οποίες εκπληρώνουν τα ιεραρχημένα εθνικά συμφέροντα μέσα σε ένα ρευστό και μεταβαλλόμενο ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον. 

Η συνέχεια ΕΔΩ

Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2019

"Me Too" εναντίον ….. «Γέρου και Ερωτευμένου».




Ακόμα και ο δημιουργός του Φάουστ και του Μεφιστοφελή, του Ερμάνου και του Βερθέρου, ο πνευματικός κινηματίας της οργισμένης εποχής του "Sturm und Drang" («Θύελλα και ορμή»), ο Βόλφγκανγκ Γκαίτε ... 


...δεν κατάφερε τελικά να γλιτώσει από την μετανεωτερικό κανιβαλισμό και τον ηθικολογικό φασισμό των "Me Too", των δήθεν «ποιητών του πλανητικού προοδευτισμού». Νεολαίοι μιας φεμινιστικής «κολλεκτίβας καλλιτεχνών» από την Φρανκφούρτη επιτέθηκαν προχθές με καλυμμένο το πρόσωπο στο σπίτι του Γκαίτε στη Βαϊμάρη, πετώντας στον κήπο ρολά από κ@@@χαρτα και ανεβάζοντας στο διαδίκτυο επικριτικά σχόλια για τον άνθρωπο που χαρακτηρίστηκε σαν «η κορυφαία έκφραση του γερμανικού πνεύματος».


Σκοπεύουν μάλιστα μεθαύριο, στις 28 Αυγούστου, επέτειο των 270 χρόνων από τη γέννηση του ποιητή, να διοργανώσουν έκθεση με τον προβοκατόρικο τίτλο "LOLita". Χρησιμοποιώντας τα «μέτρα και σταθμά» της σημερινής, φασιστοειδούς επέλασης του δικαιωματισμού και της τυραννίας της πολιτικής ορθότητας, 187 χρόνια από το θάνατό του, ο Γκαίτε κατηγορείται ως «παλιόγερος σεξιστής» και για αντιφεμινιστικές ερωτικές μηχανορραφίες και φιλοφρονήσεις … των αρχών του 19ου αιώνα! 

Η κατηγορία: 
Το έργο του «βρίθει ερωτικής ιεραρχίας σε βάρος των γυναικείων μορφών, που ενίοτε τις χαρακτηρίζει ναΐφ». Με την 14χρονη Γρέτχεν, τον πρώτο έρωτα του 15χρονου τότε Γκαίτε, στον Φάουστ να είναι το πιο διάσημο παράδειγμα. 
Άλλη κατηγορία, που ίσως έχει περισσότερο ενδιαφέρον, είναι πως ο «αντιφατικός» Γκαίτε είχε άστατη και ουσιαστικά αδέσμευτη ερωτική ζωή, καλοέβλεπε τις όμορφες, και μάλιστα ανεξαρτήτως κοινωνικής θέσης, αλλά και ότι ερωτεύονταν, παρότι γέρος, πολύ νεώτερές του. «Λευκά είναι τα μαλλιά σου, κι όμως θ’ αγαπήσεις» έγραφε ο αισθησιακός ρομαντικός ποιητής, πολιτικός και διανοούμενος Γκαίτε. Είναι γνωστό όμως ότι για τις γυναίκες της εποχή του, όπως φαίνεται σε κείμενο του διαφωτιστή Georg Zimmermann από εκείνη την εποχή, ο Γκαίτε περνούσε παντού ως «ο ωραιότερος, ο πιο ζωντανός, ο πιο θερμός, ο πιο θυελλώδης, ο πιο γλυκύς, ο πιο αποπλανητικός» και βεβαίως «ο πιο επικίνδυνος άνδρας». Μάλιστα, η εκρηκτική 24χρονη Μπεττίνα Μπρεντάνο, το 1809, αν και παντρεμένη, είχε δηλώσει «με αναίδεια» : «Πρέπει ν’ αποκτήσω πάση θυσία ένα παιδί από τον Γκαίτε. Θα γεννηθεί ένας ημίθεος», προκαλώντας αλλεπάλληλα σκάνδαλα. 

Περιμένει όμως κανείς οι επικριτές του, της «κολλεκτίβας καλλιτεχνών», να γνωρίζουν ότι ο Γκαίτε «αγαπούσε την αγάπη περισσότερο απ’ όσο τις γυναίκες»; Ότι «η αγάπη ήταν το τελευταίο του στήριγμα, και τον απασχολούσε από την φοιτητική του ζωή μέχρι τα βαθειά του γεράματα»; Ότι «ο Γκαίτε αισθανόταν και τραγουδούσε την κάθε του αγάπη, σαν να ήταν η τελευταία, η μοναδική», αν και με διαφορετικά ονόματα: Γκρέτε, Μανταλλένα, Μαξιμιλιάνε, Λίλη, Κριστιάνε, Κορόνα, Λόττε, Σαρλόττε, Ουρλίκε; 
Δεν ήταν καθόλου τυχαίο ότι στην πολύ «προχωρημένη» ηλικία των 74 ετών είχε την ιδέα να γράψει το ποίημα «Γέρος και ερωτευμένος» («Alt und verliebt», στο Elegie von Marienbad, Σεπτέμβριος 1823). 
Για τον βιογράφο του πάντως, «Οι γυναίκες (και νεαροί άνδρες;) ήταν μόνο αντικείμενα, πάνω στα οποία αποκαλύπτονταν αυτή η αγάπη στις διαφορετικές της μορφές (πνευματική, ψυχική, σωματική-ερωτική αγάπη). Αν δεν μπορούσε να συνεχίσει μια τέτοια αγάπη τότε γι’ αυτόν δεν υπήρχε θέμα ηθικής αναστολής, ούτε εγκατάλειψης, αλλά είχε να κάνει είτε με το ότι δεν έβρισκε πλέον την ποθητή μορφή αγάπης ή ότι σε καμιά περίπτωση δεν επιθυμούσε το στενό δέσιμο, γιατί ο πόθος θα έφερνε πάθη.». 
Σε κάθε φάση της ζωής του «αποκαλύπτει σε όλους τη διπλή του προσωπικότητα: είναι Φάουστ και Μεφιστοφελής, μέσα στον απέραντο πλούτο των αντιθέσεων έχει τις «ρίζες» της η ποιητική του ευφορία. Εκφράζει το παν και το αντίθετο του παντός». Και όντως, στα 81 του ερωτεύτηκε την τελευταία του αγάπη, την 18χρονη Ουρλίκε φον Λέβετσωφ. «Είναι το τελειωτικό, είναι το ύστατο, είναι το αντίο στον έρωτα, σ΄ αυτό το πάθος που τον είχε εμπνεύσει, που σχεδόν στάθηκε οδηγός σ΄ ολόκληρη τη ζωή του ποιητή.». 

Αν όλα αυτά είναι «σεξισμός» τότε απλά …….. αλλοίμονό μας! 

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2019

Ανοικτή επιστολή προς την Πια Κλεμπ: Έχετε δίκιο! «Έχει έρθει ο καιρός να στιγματίσουμε τις υποκριτικές βραβεύσεις …».




Διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την απάντησή σας προς την Δήμαρχο του Παρισιού που περιέχει και τους λόγους της άρνησής σας να δεχτείτε το μετάλλιο της πόλης για την αλληλέγγυα δράση σας στη Μεσόγειο. «Γιατί τα πληρώματά μας εργάζονται καθημερινά για να σώζουν πρόσφυγες μέσα σε αντίξοες συνθήκες», όπως χαρακτηριστικά αναφέρετε. 

Επειδή θεωρώ πως η συγκεκριμένη άρνηση, αλλά και καίριες επισημάνσεις σας, αποδεικνύουν πως, αν μη τι άλλο, έχετε το θάρρος να απαντάτε ευθέως σε κάθε εξουσία, πολιτική, κρατική, αυτοδιοικητική, οικονομική, σας παραθέτω μερικά στοιχεία και μερικές σκέψεις τα οποία μπορείτε είτε να επισυνάψετε στην απάντησή σας, είτε να χρησιμοποιήσετε σε άλλη, ανάλογη περίπτωση. 

Αρχικά, επειδή οι δυστυχισμένες υπάρξεις που διασώζετε, προέρχονται από χώρες όπως η Λιβύη, σας γνωστοποιώ μια «ζοφερή προφητεία» του Μουαμάρ Καντάφι: 
«Ακούστε τώρα, εσείς, Νατοϊκοί. Βομβαρδίζετε ένα τείχος, το οποίο έφραζε τον δρόμο στην Αφρικανική μετανάστευση προς την Ευρώπη, αλλά και στους τρομοκράτες της Αλ-Κάιντα. Αυτό το τείχος, ήταν η Λιβύη. Τώρα το γκρεμίζετε. Είστε ηλίθιοι, και θα καείτε στην κόλαση των χιλιάδων μεταναστών από την Αφρική». 

(Παρένθεση… Μια και η απάντησή σας απευθύνεται στην Γαλλίδα Δήμαρχο, διατυπώνω την εξής «απορία»: Γιατί εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, μετανάστες, μιλούν Γαλλικά; Πώς «έτυχε» και γνωρίζουν αυτή την γλώσσα; Από μια ενδόμυχη τάση «κοσμοπολιτισμού»;). 

Στην χώρα μας, την Ελλάδα, υπάρχει μια λέξη: Αποικιοκρατία. Μια διαχρονική πρακτική κυρίαρχων κρατών, από την Ευρώπη κυρίως, σε βάρος λαών, μεταξύ άλλων και της Αφρικής, από όπου προέρχονται οι δυστυχισμένες υπάρξεις που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους, τον τόπο τους… Με στόχους, οικονομικά οφέλη και εξασφάλιση πρώτων υλών, την απόκτηση πλεονεκτικής θέσης σε ένα παγκόσμιο ανταγωνισμό αποικιοκρατών, την κατάληψη εδαφών για εκμετάλλευση των φυσικών πόρων των αποικιών. Με «εργαλεία» είτε τις δολοφονίες χιλιάδων ιθαγενών, είτε τον πολιτιστικό ιμπεριαλισμό, είτε άλλες απεχθείς μεθόδους. Με αποτέλεσμα, εκτός των άλλων, την οικονομική και πολιτική εξάρτηση της αποικίας και την πληθυσμιακή ανισότητα και αλλοίωσή της. 

Επίσης, μια και έχετε Γερμανική καταγωγή, σας γνωστοποιώ μερικές πρώην αποικίες της γενέτειράς σας: Γερμανική Ανατολική Αφρική, Τανγκανίκα, Ρουάντα-Μπουρούντι, Βίτουλαντ, Τρίγωνο Κιόνγκα, Γερμανική Δυτική Αφρική, Καμερούν, Τόγκολαντ κ.ά. (Οι περισσότερες έχουν πλέον άλλες ονομασίες, μετά την ανεξαρτησία τους, ενώ μερικές «άλλαξαν» αποικιοκράτες «ιδιοκτήτες», αναλόγως των ανταγωνισμών των τελευταίων). 

Προτείνω λοιπόν να συνεισφέρετε με το παγκόσμιο πλέον κύρος σας, ώστε να τύχουν φιλοξενίας οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, σ΄ αυτές -και σε άλλες εννοείται- χώρες, ως μια έμπρακτη και ηθικής διάστασης αποδοχή εκ μέρους τους, των διαχρονικών δεινών που έχουν προκαλέσει στους προγόνους των προσφύγων-μεταναστών, και στις χώρες τους. Άλλωστε, δεν νομίζω πως όλοι αυτοί έχουν διατυπώσει την παράκληση, εν μέσω αντίξοων συνθηκών επί μέρες, στη Μεσόγειο, να μεταφερθούν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ σε μια μόνο χώρα της Ευρώπης από οποιαδήποτε σημείο του πλανήτη σχεδόν και αν αποπλέουν… Αλλιώς, άθελά σας βέβαια, ενδέχεται να αποτελείτε «εργαλείο» για γεωπολιτικά σχέδια στην Ευρώπη. 

Και κάτι ακόμα. Επειδή διαβλέπω μια τάση, να παραγνωρίζονται οι βασικές αιτίες του μεταναστευτικού ρεύματος και να προβάλλεται ως μοναδική σχεδόν αιτία η κλιματική αλλαγή, σας έχω και μερικές ακόμη χρήσιμες αναφορές. Για τα περιβαλλοντικά παγκόσμια προβλήματα, δεν ευθύνονται … εξωγήινοι. Είναι πολιτικές, πρακτικές, κυριάρχων κρατών που, είτε για λόγους κερδοφορίας καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον σε ολόκληρες περιοχές του λεγόμενου «Τρίτου Κόσμου», είτε με τα σύγχρονα οπλικά τους συστήματα μολύνουν το έδαφος και τον αέρα (βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου στους βομβαρδισμούς στην Γιουγκοσλαβία, χημικά στις επιθέσεις στην Μέση Ανατολή κ.ά.), είτε προχωρούν σε επιβλαβείς για το περιβάλλον πυρηνικές δοκιμές (στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο είχε κατατεθεί μήνυση κατά της Γαλλίας για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας εξαιτίας των πυρηνικών δοκιμών στην Γαλλική Πολυνησία, από τον ηγέτη του αυτονομιστικού κόμματος της Γαλλικής Πολυνησίας Όσκαρ Τεμαρού.). 

Λέτε ότι δεν είστε ανθρωπίστρια και θέλετε να «βοηθήσετε». Θα σας εξομολογηθώ κάτι. Ούτε και εγώ είμαι γενικά και αόριστα «ανθρωπιστής». Γιατί υπάρχει η εμπειρία όπου με τον μανδύα της προστασίας των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» έχουν, τις τελευταίες δεκαετίες, ασκηθεί από «υπερασπιστές» τους, εγκληματικές πρακτικές στον πλανήτη. Γιατί με ενδιαφέρει επίσης να εκλείψουν οι αιτίες του δράματος των ανθρώπων, να μην αφήνονται επί βδομάδες άνθρωποι χωρίς τρόφιμα για να είναι ο ηθικός εκβιασμός προς την ανθρωπότητα πιο αποτελεσματικός, να μην αποτελούν αθώοι, δυστυχισμένοι άνθρωποι «όργανο» για προώθηση ποικίλων μεθοδεύσεων. Με ενδιαφέρει πώς ζουν οι άνθρωποι που μένουν πίσω στις χώρες τους, με ενδιαφέρει να μην αποτελέσουν οι άνθρωποι (πρόσφυγες, μετανάστες) φτηνή ύλη για τις επιδιώξεις της Ευρωπαϊκής ελίτ, σε μια Ευρώπη όπου ήδη εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι υφίστανται, ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκείας κτλ, τις συνέπειες αντεργατικών μέτρων, πολιτικών που δημιουργούν αστέγους, ανέργους, φτωχούς, ανεξαρτήτως «χρώματος» κτλ. 

Λέτε στην απάντησή σας στην Δήμαρχο πως «έχει έρθει ο καιρός να στιγματίσουμε τις υποκριτικές βραβεύσεις και να καλύψουμε αυτό το κενό με κοινωνική δικαιοσύνη». Για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω, με τις λέξεις που περιέχονται στην πρότασή σας αυτή θα συμφωνήσω. Με το πνεύμα βέβαια που περιέγραψα συνοπτικά ανωτέρω…

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2019

Ν.Δ: «Σύντροφοι, συμφωνούμε μαζί σας, γιατί έχουμε κι εμείς σκοπό να παραχαράξουμε την Ιστορία.»



Η Προσβολή τής Ιστορικής Μνήμης. 

Της Ελένης Παπαδοπούλου


Προσπαθούμε να «πουλήσουμε» ένα ιστορικό γεγονός στις «αγορές» του εξωτερικού. Ψάχνουμε για brand. Εξ ου και ο διορισμός της glamorous Αγγελοπούλου στην επιτροπή. Μας ενδιαφέρει η γκλαμουριά του πράγματος, χωρίς «εθνικολαϊκισμούς». Κοινώς, σύντροφοι, συμφωνούμε μαζί σας, γιατί έχουμε κι εμείς σκοπό να παραχαράξουμε την Ιστορία. Σε ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός του έθνους-κράτους η Ν.Δ. φτιάχνει το brand, αντί να ψάχνει την ουσία. 

Διαβάστε όλο το άρθρο ΕΔΩ.

Σάββατο, 3 Αυγούστου 2019

Άδωνις Γεωργιάδης: η νεοδεξιά εκδοχή τού εθνομηδενισμού.





«Η ΑΚΜΗ ΤΗΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ οφειλότανε σε φιλόδοξους επιχειρηματίες που έφεραν χρήμα στην πόλη», απεφάνθη ο «πεπαιδευμένος αρχαιολάτρης πατριώτης» 'Αδωνις Γεωργιάδης, και συμπλήρωσε: «να γιατί τα αρχαιολογικά ευρήματα δεν πρέπει να αποτελούν εμπόδιο για τις επενδύσεις, αφού πρέπει να αποκολληθούμε από το παρελθόν και να δούμε την Ελλάδα του παρόντος»! 

Τι έχουμε εδώ; 

Μια σαφή προειδοποίηση ότι καμιά αντίδραση δεν θα ληφθεί υπόψη προκειμένου οι «επενδυτές» να μας «αναπτύξουν» μέχρι σκασμού! «Ελάτε», τους φωνάζει ο αναίσχυντος, «ελάτε, κερδίστε, σκασίλα σας η ιστορία, ο πολιτισμός, η ταυτότητα αυτού του τόπου». 

Μια φανατικά νεοφιλελεύθερη πλαστογραφία της ιστορίας, που η δυναμική της τείνει προς μια σύγχρονη νεοδεξιά εκδοχή του εθνομηδενισμού. «Τα παλιά ερείπια», τα «ένδοξα γκρεμίδια», δεν θα γίνουν τροχοπέδη της «προόδου», αφού ποτέ δεν είχαν καμιά ιδιαίτερη δόξα, και γι' αυτό πρέπει να «ξεπεραστούν» υπέρ των μοντέρνων και κερδοφόρων λαμπρών κατασκευών (καζίνα, μαρίνες κ.λπ.). 

Το παρελθόν, γενικά και ειδικά το εθνικό, «αναδομείται» (=εντάσσεται σε μια «σύγχρονη» αφήγηση) υπό τα φίλτρα του νεοφιλελεύθερου οικονομιστικού πραγματισμού. Κάθε άλλο αξιακό περιεχόμενο, πλην της «ανάπτυξης» (μέσω του ασύδοτου ιδιωτικού επιχειρείν), ακυρώνεται, ρίπτεται στην πυρά από τους «πατριώτες» φονταμενταλιστές των Αγορών. 

Πλήρως άσχετος για τον - καθόλου ευδαιμονικό - βίο των Αθηναίων ο δήθεν μορφωμένος 'Αδωνις, πλήρως ανενημέρωτος για την ισχύ της Αθηναίων Πολιτείας, που τη διαμόρφωνε η ηγεμονία της πόλης επί της πλειοψηφίας των ελληνικών πόλεων και η δημοκρατική θέσμιση. Με την καλά εξαγορασμένη μανία του για βασίλεια του ιδιωτικού κέρδους, σβήνει μονοκοντυλιά το όλον της πολιτισμικότητας και «διαβάζει» το εθνικό παρελθόν με τα χυδαία ματογυάλια της νεοφιλελεύθερης αχρειότητας, δίνοντας, έτσι, στον πατριωτισμό, το εθνομηδενιστικό «κύρος» μιας «εξέλιξης» που σημαίνει κατάργηση των πατρίδων, εκμηδενισμό της ιστορίας, μετατροπή του Καθολικού Ανθρώπου της κλασικής παιδείας σε δουλοπρεπή ενστικτικό οπαδό-καταναλωτή. 

Η Δεξιά του εμπόρου 'Αδωνι, συμπληρώνει την Αριστερά των τουρκολατρών (Γαβρόγλου), στη στρατηγική απόλυτης νόθευσης της εθνικής συνείδησης, ώστε να γίνουμε οι πιο εθελόδουλοι ανδράποδοι της Ιστορίας.  

Υ.Γ Με δικές μου μικρές παρεμβάσεις, ώστε όποιος θέλει να μπορεί να αναδημοσιεύσει άφοβα... 
 

Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2019

Τσιμέντα και λάσπες έχουν τα κεφάλια σας...



Διάφοροι γελοίοι (Πρόεδροι, Πρωθυπουργοί, υπουργοί, παπαγάλοι) μας βομβαρδίζουν με «πιθανότητες». Τουρκικά πλοία μεταφέρουν τσιμέντα και λάσπες, οπότε ΙΣΩΣ, ΠΙΘΑΝΟΝ, ΜΠΟΡΕΙ, ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ ο «Πορθητής» να διεξάγει γεώτρηση. Κι εγώ λοιπόν λέω ότι τσιμέντα και λάσπες έχουν τα κεφάλια σας... 




Κυριακή, 9 Ιουνίου 2019

Σημίτης: Ένας νεκροζώντανος απειλεί.



Στην «Καθημερινή της Κυριακής», σήμερα 09/06/2019 δημοσιεύθηκε άρθρο-παρέμβαση (!) του Κ. Σημίτη, πρώην προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ και πρωθυπουργού. 

Δεδομένο 1ο: ο Σημίτης αρθρογραφεί σε έντυπο του Αλαφούζου. 

Το άρθρο διαφημίζεται στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας υπό τον τίτλο «Δεν αποκλείω νέα Ίμια» και στην πλήρη του μορφή (σελίδα 10) έχει τίτλο: «Αιγιαλίτιδα ζώνη – ΑΟΖ – Υφαλοκρηπίδα: Προσοχή τώρα». 

Δεδομένο 2ο: Και οι δύο τίτλοι προδίδουν «ανησυχία». Ο Κ. Σημίτης φαίνεται να παρεμβαίνει επειδή «αγωνιά». Επειδή ως «παλαίμαχος» και «έμπειρος» διακρίνει ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα στο Αιγαίο και προβλέπει κινδύνους. Φαίνεται δηλαδή να αναλαμβάνει ρόλο σοφού-βετεράνου που προειδοποιεί, νουθετεί, προτείνει λύση. 

Εντός του (μακροσκελούς) άρθρου, ο Κ. Σημίτης διαπιστώνει τα προφανή («η έντονη πολιτική αντιπαράθεση στην Ελλάδα … δημιουργεί ευνοϊκές προϋποθέσεις … η Τουρκία μπορεί να θεωρήσει ότι η περίοδος αυτή προσφέρεται για να επιβάλει τις απόψεις της»), ανακαλύπτει τον τροχό («είναι πεποίθησή μου ότι το πρόβλημα των Ιμίων το 1996 δεν προέκυψε τυχαία»), προβλέπει τα αυτονόητα (οι δηλώσεις τού Πάιατ για «συμφωνίες εξίσου επωφελείς» θεωρεί ότι υποδηλώνουν «πρωτοβουλίες που ίσως (!) δεν θα είναι επωφελείς για τη χώρα μας»), προφητεύει μετά Χριστόν (η αποστολή τουρκικού πλοίου για έρευνες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας «αντί να προκαλέσει την αρνητική στάση και τη διαμαρτυρία των συμμάχων της Ελλάδας πιθανόν να τους οδηγήσει σε μια επιφυλακτική στάση»), ευλογεί τα γένια του («η κυβέρνησή μου … είχε επιτύχει το 1999 … να συμπεριληφθεί ρήτρα που υποχρέωνε κάθε υποψήφιο κράτος να καταβάλλει κάθε προσπάθεια για την επίλυση κάθε εκκρεμούς συνοριακής διαφοράς»), κρατά πολιτικώς ορθότατη «αντικειμενική» στάση («η ελληνική άποψη», «η τουρκική άποψη») και καταλήγει: 

«ο κίνδυνος επεισοδίων με αρνητικές επιπτώσεις θα είναι υπαρκτός, εάν δεν προσπαθήσουμε να βρούμε λύσεις, όχι πάντα ευχάριστες ίσως, αλλά που κατοχυρώνουν την ειρήνη στην περιοχή». 

Δεδομένο 3ο: ο Κ. Σημίτης προτείνει, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι πρέπει να τα μοιράσουμε (τα δικά μας) για την «ειρήνη» (για να κοιμόμαστε ήσυχοι). 

Συνδυάστε, παρακαλώ, τα δεδομένα 1-3 (πού, πώς, τι). 

Το πολιτικό ζόμπι, ο πρωθυπουργός των «no flags, no troops» σε ελληνικό έδαφος, του «ευχαριστούμε τους Αμερικανούς», της παράδοσης Οτσαλάν, της αναγνώρισης ζωτικών δικαιωμάτων της Τουρκίας στο Αιγαίο (Μαδρίτη), συστήνει να πάμε οικειοθελώς να παραχωρήσουμε συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο. 

Ο αχυράνθρωπος των τραπεζιτών (τραπεζίτες τον διόριζαν, τραπεζίτες διόριζε), θεωρεί δεδομένη την συνεκμετάλλευση και προσπαθεί «στοργικά» να μας απαλλάξει από την ταλαιπωρία (θερμά επεισόδια, κρίσεις, πολέμους). 

Μας λέει, το νεκροζώντανο αυτό απομεινάρι της σοσιαλδημοκρατικής φάρας, το αμίμητο: «Η υπερεθνική ελίτ έχει ήδη αποφασίσει εναντίον σας. Τι το κουράζετε; Πηγαίνετε να δώσετε γην και ύδωρ (υπέδαφος) πριν σας ζητηθεί. Με το καλό, όχι με το στανιό». 

Δεν αποκλείει νέα Ίμια, όχι για να μας θέσει σε εγρήγορση, αλλά για να μας απειλήσει! 

Συγκαλυμμένη η προπαγάνδα, ευθεία η απειλή! 

Πρώτα ο Κοτζιάς («μην είμαστε μοναχοφαγάδες»), μετά ο Κατρούγκαλος («τόσα μίλια ακτές έχει η Τουρκία»), τώρα ο Σημίτης. 

Κλασική περίπτωση σερβιρίσματος υποτέλειας: «παλαίμαχοι σοφοί» και «αναλυτές», σποραδικές περιπτώσεις «μάχιμων» της πολιτικής, «φωνές που πυκνώνουν» και στο μέλλον κάποια εν ενεργεία ελληνική κυβέρνηση… 

Παρασκευή, 31 Μαΐου 2019

Οι παρακαταθήκες τού Χίτλερ στην πράξη.



Ο εχθρός σήμερα είναι «λυτρωτής και σύμμαχος». 

Του Γιάννη Λαζάρου. 

Είναι φυσικό να μην είναι φανερά σήμερα ευαγγέλιο για την Ευρώπη ο «Αγών μου» διότι ακόμη είναι νωρίς, όμως η προεργασία για την τελική πράξη συντελείται καθημερινά γύρω μας με τις ευλογίες «πατριωτών» ψηφισμένων και ψηφοφόρων. 

Στην Ελλάδα που προτρέπει τους νέους να καλλιεργήσουν αρωματικά φυτά πληρώνοντας χρυσάφι το σιτάρι για να φάνε ψωμάκι, στην Ελλάδα όπου ο διορισμένος πρωθυπουργός ενδιαφέρεται για τους γαμιστρώνες της νεολαίας, στην Ελλάδα όπου ο τσαμπουκάς του δίκαννου και του "ξέρεις ποιος είμαι εγώ" έγινε ατελείωτη ουρά στην κάθε ΔΕΗ για επιβίωση, οι «δημοκρατικά» ψηφισμένοι παρακρατικοί δεν κρύβονται πια. Αντίθετα καμαρώνουν αφού είναι οι «σωτήρες» και οι «λυτρωτές» μιας χώρας που παραδόθηκε αμαχητί στις ορέξεις των Γερμανών. 

Ξέρουν πολύ καλά πως δεν φτάνει να πληρώνουν τον μισθουλάκο των εκατομμυρίων υπαλλήλων τους στην Ελλάδα αλλά πρέπει να δημιουργήσουν υπόβαθρο μακροχρόνιας κατοχής διότι κάποια στιγμή ο μισθουλάκος θα γίνει καπνός. Τον ρόλο των εκμαυλιστών εκτός από τους εγχώριους πρόθυμους για όλα με οργανώσεις, ΜΚΟ, κόμματα, αναλαμβάνουν και επίσημα οι σύγχρονοι Γκέμπελς. 

Η περίπτωση του Ιδρύματος Konrad Adenauer...

Η συνέχεια ΕΔΩ.
 

Κυριακή, 19 Μαΐου 2019

Η σύγχρονη 5η φάλαγγα.




ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΣΗΜΕΡΑ...

...και η Δούρου, αυτά τα «λερωμένα χέρια» σε Μάνδρα και Μάτι, παραχώρησε το Πεδίον τού Άρεως για να γιορτάσουν, με 5 ευρώ εισιτήριο, οι καταληψίες του City Plaza την επέτειο της κατάληψης! 

Αυτό σημαίνει «ιστορική μνήμη» για τους πουλημένους λιγούρηδες της Αριστεράς! 

Την ίδια ώρα, δια χειρός Γαβρόγλου, τιμούν δωσίλογους και μαυραγορίτες και ο Καραγκιόζης μιλάει για «πεζούλια» στη Λαμία!

Δεν τίμησε μια τεράστια ανοιχτή πληγή στο εθνολαϊκό σώμα, δεν πένθησε τους 350.000 μακελεμένους 'Έλληνες, δεν σεβάστηκε τη βαθιά συγκίνηση του λαού. 

Όχι! Για τα απίθανα ξενόδουλα ρομπότ της δικαιωματικής Αριστεράς, παν το ελληνικό πρέπει να αφανιστεί, συνεχίζοντας έτσι τη «δουλειά» που ξεκίνησε το τουρκικό χατζάρι. 

Αντίθετα πριμοδότησαν και πήραν υπό την αιγίδα τους αυτό το πληρωμένο ανθελληνικό τσούρμο αληταράδων, που προάγουν τη διάβρωση του τόπου και εγκαθιδρύουν άντρα υποκοσμικότητας στο κέντρο της πόλης. 

Κοινοί λωποδύτες και ασύδοτοι μετανάστες του μερκελικού ονείρου και υπαλληλάκια ΜΚΟ, γίνονται συνεργάτες μιας κάποιας Δούρου του Μελισσανίδη. 

Ένα εθνομηδενιστικό παραλήρημα με έντονο φαιό χρώμα προσβολής της καρδιάς μας. 

Τσιμουδιά για την ανατριχιαστική Γενοκτονία, τσιμουδιά για τους οιονεί βάρβαρους εγκληματίες, μόνο no border και εισβολή ανατολίτικης προβοκάτσιας. 

Είναι η σύγχρονη Πέμπτη Φάλαγγα, και σαν τέτοια πρέπει να αντιμετωπιστούν...

Υ.Γ Με δικές μου μικρές παρεμβάσεις, ώστε όποιος θέλει να μπορεί να αναδημοσιεύσει άφοβα... 

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2019

Να ποιοι έσπειραν τον σπόρο τού τρισκατάρατου «λαϊκισμού»!



Σειρά «Εθνικές Κρίσεις». 
Τεύχος 7ο «Εκσυγχρονισμός και Συντήρηση από τον 19ο στον 21ο αιώνα». 
Συγγραφέας ο κύριος Θάνος Βερέμης. 
Καθημερινές Εκδόσεις ΑΕ, Μάιος 2019. 
Διανεμήθηκε μαζί με την Καθημερινή της Κυριακής 11/05/2019. 

Χωρίς σχόλια. 


Τρίτη, 30 Απριλίου 2019

Αφού δεν είμαστε ικανοί να «γράψουμε Ιστορία», ας αξιωθούμε τουλάχιστον να γράψουμε την Ιστορία.



Μετά από μια πρόσφατη, όψιμη είναι η αλήθεια, ενασχόλησή μου με τον Ελληνικό Εμφύλιο της δεκαετίας του 1940, βρέθηκα στη δυσάρεστη θέση να επιβεβαιώσω (καθυστερημένα) εκείνο που άλλοι, επιστήμονες και μη, είχαν επισημάνει εδώ και χρόνια: επιχειρείται προγραμματισμένη, βάσει σχεδίου, αναθεώρηση και αυτού του κομματιού της Ιστορίας. Για την ακρίβεια, αναθεώρηση της αναθεώρησης: μετα-αναθεώρηση. Αν υποθέσουμε ότι οι «εθνικόφρονες» μετεμφυλιακοί ιστορικοί έγραψαν και οι «προοδευτικοί» ιστορικοί της μεταπολίτευσης αναθεώρησαν, οι μετα-αναθεωρητές του 21ου αιώνα αναθεωρούν εκ νέου. Οι τελευταίοι, ως «αντικειμενικοί», «ίσων αποστάσεων» και «ανένταχτοι» … φθάνουν στο σημείο να «αθωώσουν» τα Τάγματα Ασφαλείας! 

Διότι, πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο «Εμφύλια Πάθη: 23+2 Ερωτήσεις και Απαντήσεις για τον Εμφύλιο» (Σ. Καλύβας και Ν. Μαραντζίδης, εκδ. Μεταίχμιο 2015); 

«Τα Τάγματα Ασφαλείας (Τ.Α.) ήταν η πιο πολυσυζητημένη μορφή συνεργασίας (ενν. με τον κατακτητή) και μαζί με τους «ταγματασφαλίτες» κατέχουν σήμερα στην ιστορική μας συνείδηση θέση ανάλογη με εκείνη των κομμουνιστών στο μετεμφυλιακό κράτος. Και στις δύο περιπτώσεις, ένα σύνθετο πολιτικό φαινόμενο προσεγγίστηκε πρωτίστως με όρους ιστορικής καρικατούρας και πολιτικής συνθηματολογίας, υπογραμμίζοντας μια σειρά από αρνητικά χαρακτηριστικά (προδοσία, τυφλή βία, άβουλη εκπροσώπηση ξένων συμφερόντων) και καθιστώντας τους φορείς τους αποσυνάγωγους του έθνους. Με άλλα λόγια, τους «Εαμοβούλγαρους» της μετεμφυλιακής εποχής διαδέχθηκαν οι «γερμανοτσολιάδες» της Μεταπολίτευσης.» 

Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αρνητικά τους μετα-αναθεωρητές, ακαδημαϊκούς και μη, ίσως όμως αδικήσω κάποιον πραγματικά ανεξάρτητο. Με βάση βέβαια την λαϊκή σοφία («πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι»), θα στοιχημάτιζα ότι οι περισσότεροι από τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς ισχύουν στο ακέραιο για τους περισσότερους απ’ αυτούς (πες μου το think tank σου να σου ποιος είσαι). Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μου. 

Εδώ, σήμερα, με αφορμή τα παραπάνω, γράφω για το μέλλον. Για το πώς θα καταγραφεί στο μέλλον, ως Ιστορία πια, το παρόν που ζούμε. 

Αν είστε σίγουροι ότι ο σύγχρονος δωσιλογισμός, κακοήθης και προκλητικός για μας που τον βιώνουμε, θα περάσει στα βιβλία της Ιστορίας, καταδικασμένος εις τους αιώνας, ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσετε (!) αυτή σας την βεβαιότητα. 

Η άποψη του «ανώνυμου», απλού πολίτη, όταν παραμένει ως συναίσθημα στην ψυχή του, ή διατυπώνεται σε μια επιστολή του, δεν καταγράφεται στην Ιστορία. Μόνο οι μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις με όγκο, παλμό και ορατό αποτέλεσμα καταγράφονται και αυτές όχι πάντα. Κι ακόμη κι αν καταγραφούν, στα επίσημα ιστορικά έγγραφα μνημονεύονται ψυχρά και ο δυναμισμός τους αποσιωπάται εντέχνως. 

Οι ιστορικοί, ιδιαίτερα εκείνοι που στο όνομα της αντικειμενικότητας και της επιστημονικής μεθοδολογίας βασίζονται σε γεγονότα μεγάλης βαρύτητας, χειροπιαστά, με μετρήσιμο-υπολογίσιμο αποτέλεσμα, δεν ασχολούνται με μεμονωμένα άτομα ή πλήθος ατόμων, αν αυτά δεν αλλάζουν την Ιστορία. Λαϊκές διαδηλώσεις που υποχρεώνουν τον βασιλιά, απόλυτο έως τότε μονάρχη, να θεσπίσει Σύνταγμα, καταξιώνονται. Αντίθετα, συλλαλητήρια υπέρ Μακεδονίας για τα οποία κανένα αυτί υπευθύνου δεν ιδρώνει, ιστορικά είναι καταδικασμένα να απαξιωθούν. Επίσημα κρατικά έγγραφα, «έγκριτος» Τύπος και πρόσωπα «κύρους» μετρούν πολύ. Απόψεις ιδιωτών, διαδικτυακές συζητήσεις, κοινωνικά δίκτυα, ατάκες, πύρινα άρθρα κτλ δεν πρόκειται να μετρήσουν. 

Ο ιστορικός τού μέλλοντος συνεπώς, πιθανότατα θα χρησιμοποιήσει ως πηγές, θλιβερές φιγούρες του «θεσμικού» θεάτρου σκιών. Θα παραθέσει τις επανειλημμένες «βαρυσήμαντες» με «πολλούς αποδέκτες» δηλώσεις του Παυλόπουλου περί «αδιαπραγμάτευτου ευρωπαϊκού μέλλοντος της Ελλάδας». Την «προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία» με την προκήρυξη δημοψηφίσματος από τον Τσίπρα και τη θέση του υπέρ του ΟΧΙ. Την επιστολή της Θάνου, προέδρου του Αρείου Πάγου το 2015 και ισότιμης «θεσμικώς» του Τσίπρα, προς τους ομολόγους της (αρχιδικαστές!) της Ευρώπης, περί της ερμηνείας τού ΟΧΙ. 
Θα ανασύρει τα πρωτοσέλιδα «παραδοσιακά προοδευτικών» εφημερίδων και τη φλογερή αρθρογραφία «αγωνιστών δημοσιογράφων» με διθυράμβους για τον Τσίπρα. 
Και, δεν αποκλείεται, να γράψει τελικά: 

«Υπό την πεφωτισμένη ηγεσία τού νεαρού αλλά μαχητικού ηγέτη Αλέξη Τσίπρα, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, κατάφερε να ενώσει την Ευρώπη των λαών, εξοβελίζοντας την λιτότητα και εγκαθιδρύοντας την έννοια του κοινωνικού κράτους». 

Κι επειδή το πλέον αξιόπιστο, για τον ιστορικό, στοιχείο της λαϊκής βούλησης είναι το αποτέλεσμα της κάλπης (με ενσωματωμένη, εννοείται, τη νοθεία τού εκάστοτε εκλογικού συστήματος), δεν αποκλείεται να συνεχίσει: 

«Ωστόσο, η απογοήτευση των ψηφοφόρων για τα επίπεδα μισθών και συντάξεων και την εγκληματικότητα, έφερε στην εξουσία τον φέρελπι Κυριάκο Μητσοτάκη, θιασώτη της προσέλκυσης επενδύσεων και της καινοτόμου επιχειρηματικότητας». 

Το μόνο όπλο μας για την προληπτική αντιμετώπιση αυτής της Ιστοριογραφίας είναι η ειλικρίνεια. Ας είμαστε, λοιπόν, ειλικρινείς. Με τους εαυτούς μας πάνω απ’ όλα. 

Αποτύχαμε. 

Αποτύχαμε, ως λαός, να υποχρεώσουμε τον ιστορικό τού μέλλοντος να μας συμπεριλάβει στη συγγραφή του. Δεν μπορούμε πια να κοιτάξουμε στα μάτια όχι μόνο τους ακρωτηριασμένους των «Κίτρινων Γιλέκων», αλλά ούτε τους «ψαράδες» Ισλανδούς. Το μόνο που καταφέραμε να αποδείξουμε στα «χρόνια της κρίσης», είναι ότι ξεμάθαμε τον δρόμο. Ότι εκχωρήσαμε το όπλο της διαδήλωσης σε επαγγελματίες: συντεχνίες, κομματόσκυλους και εγκάθετους. Ότι αδυνατούμε να υπερασπίσουμε το Σύνταγμα μέσω του τελευταίου άρθρου του. Ας παραδεχθούμε επιτέλους ότι ο μέσος Έλληνας δεν κατεβαίνει πια στον δρόμο. Ότι περιμένει τις εκλογές για να τιμωρήσει τη Σκύλα ψηφίζοντας τη Χάρυβδη ή απέχοντας. Εξηγήσεις πολλές και δικαιολογίες περισσότερες: το μεγαλύτερο κληροδότημα της Χούντας των συνταγματαρχών στην Παγκόσμια ελίτ ήταν ότι διέκοψε βίαια την κεκτημένη ταχύτητα των μαζικών αντιδράσεων (Κυπριακό, Ανένδοτος, Ιουλιανά). Το μεγαλύτερο δώρο της Μεταπολίτευσης στην ίδια ελίτ ήταν ότι επέβαλε στον Έλληνα την εικονική πραγματικότητα του «ισότιμου» Ευρωπαίου, του βολεμένου με δανεικά. Βία και βόλεμα σκότωσαν τον δρόμο. 

Το μόνο που μας μένει είναι να γράψουμε την Ιστορία. Κυριολεκτώ. Να γίνουμε εμείς οι ίδιοι συγγραφείς, εδώ και τώρα. Να μην επιτρέψουμε σε κανέναν «αντικειμενικό» και «νηφάλιο» του μέλλοντος να τροχίσει τις άκρες και ν’ αλλάξει το αρχικό σχήμα. Να αναλάβει κάποιος υπεύθυνα να γράψει την «Ιστορία της κρίσης», της απώλειας της Μακεδονίας συμπεριλαμβανόμενης, και αποκάτω να συνυπογράψουμε όλοι. Να φτιάξουμε το πρώτο βιβλίο Ιστορίας που γράφεται συγχρόνως με τα τεκταινόμενα και συγγραφείς είναι όλοι οι υγιείς Έλληνες. Εκατομμύρια τα θύματα των τραπεζιτών, εκατομμύρια οι κάτοικοι του προτεκτοράτου, εκατομμύρια οι συγγραφείς. 

Να διασωθεί πάση θυσία η αλήθεια. Να «σώσουμε» τα ψέματα των πολιτικών (κυρίως του Τσίπρα), τις παλινωδίες, τις υπεκφυγές και τις κωλοτούμπες. Σε ηλεκτρονικά μέσα, αλλά και σε χαρτί (το διαδίκτυο αργά ή γρήγορα θα λογοκριθεί, τα ψηφιακά μέσα αποθήκευσης μπορεί να σβηστούν μαζικά με προηγμένη τεχνολογία). Να γράψουμε ό,τι μπορούμε, να σώσουμε ό,τι μπορούμε. Να θάψουμε σεντούκια με στοιχεία, να ρίξουμε μπουκάλια στο πέλαγος. Αν στο μέλλον κάποιος επαναστάτης χρειαστεί θεωρητικό υπόβαθρο να μπορέσει, με λίγη τύχη, να το βρει. 

Αφού δεν είμαστε ικανοί να «γράψουμε Ιστορία» γενόμενοι μέρος της, ας (συγ)γράψουμε τώρα την Ιστορία μας για τον επαναστάτη του μέλλοντος. 
 

Κυριακή, 21 Απριλίου 2019

21η Απριλίου: Από τη χούντα, στην «αριστερά» του 4ου Ράιχ…



Από τα αμερικανοκίνητα ανδρείκελα των συνταγματαρχών φτάσαμε σε μια τερατώδη ιστορική αναστροφή: Να βρίσκονται στο ρόλο των ανδρεικέλων, της παγκόσμιας χρηματιστηριακής χούντας (αυτή τη φορά), οι «αριστεροί» που διωκόντουσαν από τη χούντα… 
Το ιστορικό αυτό παράδοξο βρίσκεται μέσα στα «παιχνίδια» ή τις «φάρσες» της ιστορικής διαλεκτικής. Διότι η ιστορία όχι μόνο δεν δίνει τίποτα δωρεάν, αλλά τιμωρεί σκληρά αυτούς που τη χλευάζουν και προδίδουν τη «διαλεκτική» της… 
Συνεπώς δεν είναι «ιστορικό παράδοξο», αλλά το τίμημα των ιστορικών προδοσιών και της ενσωμάτωσης της Αριστεράς. 
Κάθε προδοσία της Αριστεράς ήταν μια «ιστορική έκτρωση» και είχε ως τίμημα τραγωδίες για τους λαούς και την Αριστερά, καθώς και τη γέννηση πολιτικών εκτρωμάτων. 
Τις ταξικές συνεργασίες του σταλινισμού και τις προδοσίες του τις πληρώσαμε με μεγάλες ιστορικές τραγωδίες του εργατικού και λαϊκού κινήματος και με γιγάντιες μεταλλάξεις… 
Η συνέχεια ΕΔΩ
 

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2019

Όχι στο ΝΑΤΟ, όχι στις Πρέσπες, όχι και στον κάθε Νταβανέλο.



Γράφει ο Α. Νταβανέλος

«Η «διαρ­ροή» της εί­δη­σης ότι η ελ­λη­νι­κή πο­λε­μι­κή αε­ρο­πο­ρία θα ανα­λά­βει επι­σή­μως τη στρα­τιω­τι­κή «προ­στα­σία» του FIR της Βό­ρειας Μα­κε­δο­νί­ας, δεί­χνει την πρό­θε­ση της με­τα­τρο­πής της γει­το­νι­κής χώρας σε «προ­τε­κτο­ρά­το» του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού, υπό την γε­νι­κό­τε­ρη αι­γί­δα, ασφα­λώς, του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Η εξέ­λι­ξη αυτή ξε­δο­ντιά­ζει πλή­ρως την κρι­τι­κή όσων απέρ­ρι­ψαν τη συμ­φω­νία των Πρε­σπών από τη σκο­πιά των κιν­δύ­νων «αλυ­τρω­τι­σμού» των γει­τό­νων μας, ακυ­ρώ­νει πλή­ρως τις κρι­τι­κές στους Τσί­πρα-Κο­τζιά από τη σκο­πιά της «εθνι­κής μειο­δο­σί­ας», αλλά δεν ακυ­ρώ­νει κα­θό­λου τον κίν­δυ­νο ενί­σχυ­σης του ρεύ­μα­τος του εθνι­κι­σμού στο εσω­τε­ρι­κό της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας: η ιστο­ρία στα Βαλ­κά­νια λέει ότι σε ανά­λο­γες «στιγ­μές» –όταν χτι­ζό­ντου­σαν πο­λι­τι­κές με στόχο να «αρ­πά­ξου­με τις ευ­και­ρί­ες» σε βάρος των άλλων– κο­ρυ­φώ­θη­καν οι εθνι­κι­σμοί και οι πο­λε­μι­κοί κίν­δυ­νοι με­τα­ξύ των λαών.» 

Να μας συμπαθάει ο Α. Νταβανέλος, αλλά τα δόντια μας τα ‘χουμε όλα και ακέραια. Επίσης, οι κριτικές μας είναι έγκυρες και ανθεκτικές στην ιδεολογική σκουριά. 

Το επιχείρημα του Α. Νταβανέλου είναι χονδροειδώς το εξής: 
1) Οι εθνικοπατριώτες προσκυνάνε το ΝΑΤΟ 
2) Οι εθνικοπατριώτες αντιδρούν στις Πρέσπες 
3) Οι Πρέσπες είναι Νατοϊκό κατασκεύασμα 
Άρα οι εθνικοπατριώτες είναι ανακόλουθοι (ξεδοντιασμένοι, άκυροι), αφού αντιδρούν σ’ αυτό που προσκυνάνε. 

Άλλη εκδοχή του επιχειρήματος του Α. Νταβανέλου είναι και τούτη: 
1) Με τις Πρέσπες προκύπτει κίνδυνος για τους άλλους ΑΠΟ την Ελλάδα (μετατροπή σε προτεκτοράτο του ελληνικού καπιταλισμού) 
2) Οι εθνικοπατριώτες λένε τις Πρέσπες επικίνδυνες ΓΙΑ την Ελλάδα 
Άρα οι εθνικοπατριώτες είναι ανακόλουθοι κλπ κλπ 

(Σημείωση: Εθνικοπατριώτες είναι δικός μου χαρακτηρισμός, ο Α. Νταβανέλος είναι αριστερός και δεν λέει κακά λόγια). 

Τόση πολλή θολούρα σε επιχειρήματα, ομίχλη κανονική με μηδέν ορατότητα, καιρό είχαμε να δούμε. 

Ο Α. Νταβανέλος κόβεται από τα σήματα: από τις προϋποθέσεις υπ’ αριθμόν 1 όπως κι αν διαβαστούν τα επιχειρήματά του. 

Ο Α. Νταβανέλος θεωρεί όλους τους πατριώτες, οπαδούς του ΝΑΤΟ. Αυτό λέγεται προκατάληψη (για να μην πω φανατισμός και μισαλλοδοξία). Κάποιος να τον πληροφορήσει ότι πολλοί (όλο και περισσσότεροι) Έλληνες πατριώτες σιχαινόμαστε το ΝΑΤΟ. Το θεωρούμε ως τον στρατιωτικό βραχίονα των τραπεζιτών που αναλαμβάνει να «πείσει» (με βόμβες) όποιον λαό δεν μπορούν να «πείσουν» τα χρέη. Το θεωρούμε ως τον κύριο υπεύθυνο απώλειας εθνικής (λαϊκής) γης της Κύπρου και της Σερβίας, προς όφελος αυθεντικών φασιστών (Τούρκων και Αλβανών). Οι Πρέσπες είναι Νατοϊκό κατασκεύασμα που φτύνουμε μαζί με τον κατασκευαστή του. 
Άρα βρισκόμαστε σε πλήρη ακολουθία με τα πιστεύω μας κι ο Α. Νταβανέλος να μετρήσει τα δόντια του. 

Ο Α. Νταβανέλος θεωρεί ότι όλη μας (των πατριωτών) η έννοια είναι πώς θ’ αρπάξουμε την ευκαιρία, πώς η Ελλάδα (ένα ΗΔΗ προτεκτοράτο των ΗΠΑ) θα κάνει προτεκτοράτο της ένα ΗΔΗ προτεκτοράτο των ΗΠΑ. Αυτό λέγεται συγχυτική κατάσταση. Ταύτιση του μη προνομιούχου Έλληνα πατριώτη με τον εγχώριο καπιταλισμό. Για μας όμως, Ελληνικός και Σκοπιανός καπιταλισμός είναι τα χέρια που νίβουν το ένα τ’ άλλο και τα δυο το πρόσωπο, τον Αμερικάνικο καπιταλισμό. Αυτά τα παραμυθάκια περί Ελλάδας «ηγέτιδας δύναμης» στα Βαλκάνια τ’ ακούμε βερεσέ. Μας τα σερβίρουν οι καπιταλιστές ως χάντρες στους ιθαγενείς, μας τα σερβίρει κι ο Α. Νταβανέλος για να τα στρέψει εναντίον μας. Ρίχνουμε «άκυρο» και στους δυο. Μόνη έγκυρη η άποψή μας κι ο Α. Νταβανέλος να μετράει τα λόγια του. 

Όχι στο ΝΑΤΟ, όχι στις Πρέσπες, όχι και στον κάθε Νταβανέλο.