Χάσαμε έναν από εμάς.
Απεδήμησε ο Θύμιος Παπανικολάου.
Γίναμε φτωχότεροι και πολλά λόγια δεν χρειάζονται.
Δεν θα τα ήθελε και ο ίδιος.
Αιωνία του η μνήμη.
Δικαιοσύνη ζητώ. Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ, ΓΙΑ ΜΗ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ ΜΕ ΕΝΕΡΓΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΔΗΛΩΣΩ ΚΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ. ΠΑΡΑΓΩΓΑ ΕΡΓΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ.
Χάσαμε έναν από εμάς.
Απεδήμησε ο Θύμιος Παπανικολάου.
Γίναμε φτωχότεροι και πολλά λόγια δεν χρειάζονται.
Δεν θα τα ήθελε και ο ίδιος.
Αιωνία του η μνήμη.
Του Θύμιου Παπανικολάου.
Εξαιρετικό (και λίγα λέω).
Ο παρακμιακός ατομικισμός, δηλαδή η έπαρση της μικροαστικής αυθάδειας και αμάθειας κατακλύζει τα πάντα και ισοπεδώνει κάθε θεωρητική και επιστημονική κατάκτηση: Έχει σαλπίσει το θάνατο της Ιστορικής ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ, της Επαναστατικής Θεωρίας και όλων των επιστημών…
Το διαδίκτυο προσέδωσε σ’ αυτή τη μικροαστική αυθάδεια μορφές φρενοβλάβειας και τερατώδους παραλογισμού: Ζούμε το ΦΑΣΙΣΜΟ της μικροαστικής παράνοιας στο επίπεδο των Ιδεών και της Σκέψης.
Ζούμε αυτό που έχει επισημάνει, πολύ παραστατικά, ο Στάθης: «Φασισμός δεν είναι μόνο η λογική να σκοτώνεις, είναι κυρίως να σκοτώνεις τη λογική…».
Ένα τέτοιο φασισμό βιώνουμε σπαρακτικά και με την Πανδημία του Κορονοϊού.
Κάθε μικροαστική νοσηρότητα παραλογισμού και αυθάδειας ξεπετιέται με έπαρση στο διαδίκτυο και πελεκίζει την Πραγματικότητα, την Επιστημονική Γνώση, τη Διαλεκτική της Ιστορίας και κάθε θεωρητικό και επιστημονικό αξίωμα, προβάλλοντας αυθαίρετα και κατηγορηματικά (αφοριστικά) το δικό της κλειδί ερμηνείας των μυστηρίων του Κόσμου: Το «κλειδί» μιας δεισιδαιμονίας, μιας «συνωμοσίας» ή ενός αστυνομικού μυστηρίου…
Η νοσηρότητα αυτής της παρακμιακής μικροαστικής αυθάδειας θεοποιεί την ΑΜΑΘΕΙΑ, την επαρμένη ΑΡΝΗΣΗ της Πραγματικότητας, θεοποιεί τη δολοφονία της ιστορικής διαλεκτικής και της Επιστήμης.
Η συνέχεια ΕΔΩ.
Θέλω να γίνω αριστερός. Να είμαι χιπ και τρέντι κι οι φουκαράδες να ‘χουνε εμένα για αφέντη. Θέλω να γίνω αριστερός. Να γδέρνω...