Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμη Φιλέλληνες.

Την παρακάτω επιστολή απέστειλε στην εφημερίδα Καθημερινή, ο Φινλανδός πολιτικός αναλυτής και φιλέλληνας Τέμου Λέχτινεν.

Δημοσιεύθηκε στις 24-10-2020, υπό τον τίτλο «Διδάγματα από τον Βορρά για τις σχέσεις γειτονίας».

Διάβασα με ενδιαφέρον το άρθρο του καθηγητή Νίκου Μαραντζίδη στην «Καθημερινή» της Κυριακής 18 Οκτωβρίου, που παρά τον ποδοσφαιρικό του τίτλο είναι στην πραγματικότητα μία «προκλητική» θεώρηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων μέσα από την εμπειρία του ευρωπαϊκού Βορρά και δη της Φινλανδίας. Παρότι κάποια σημεία με βρίσκουν σύμφωνο, επιτρέψτε μου να μοιραστώ μία διαφορετική οπτική που εξηγεί γιατί νομίζω ότι τελικά κάνει λάθος.

Ας ξεκινήσω από το σημείο που πιστεύω ότι ο κ. Μαραντζίδης έχει δίκιο. Τα μικρά, περιφερειακά έθνη, τα οποία στο τέλος της ημέρας μπορούν να στηρίζονται μόνο στον εαυτό τους και όχι σε συμμάχους που ίσως είναι αλλά και ίσως να μην είναι εκεί όταν χρειαστεί, δεν μπορούν να έχουν πολιτικές αυταπάτες μεγαλείου. Όπως είπε ο Juho Paasikivi, πρόεδρος της Φινλανδίας (1946-56), και αρχιτέκτονας της φινλανδικής μεταπολεμικής εξωτερικής πολιτικής: «η αναγνώριση των γεγονότων είναι η αρχή κάθε σοφίας». Στην αρχή αυτή στηρίχθηκε το λεγόμενο «δόγμα Paasikivi», η εξισορρόπηση δηλαδή της φινλανδικής εξωτερικής πολιτικής μεταξύ Ανατολής και Δύσης, η «ευμενής ουδετερότητα» έναντι της ΕΣΣΔ που αναφέρει ο κ. Μαραντζίδης, η φινλανδοποίηση της εξωτερικής πολιτικής (Finlandisierung), η οποία συνεχίστηκε από το 1956 έως το 1981 από τον πρόεδρο Urho Kekkonen.

Έτσι, φαίνεται να λέει ο κ. Μαραντζίδης, το θεμελιώδες δίδαγμα που προσφέρει το φινλανδικό παράδειγμα είναι ότι αφού οι μικρές χώρες δεν μπορούν να αλλάξουν την πραγματικότητα, πρέπει να μάθουν να ζουν και να λειτουργούν σε έναν σκληρό κόσμο. Μέχρι εδώ συμφωνώ. 

Εκεί όπου διαφωνώ είναι στο συμπέρασμα στο οποίο φαίνεται να καταλήγει: ότι μακροπρόθεσμα οι μικρές χώρες θα αναδειχθούν νικήτριες: το θηρίο θα εξαφανιστεί και εκείνες θα ευημερήσουν. Κάτι σαν τη Δευτέρα Παρουσία δηλαδή.

Σύμφωνα με το επιχείρημα που αναπτύσσει ο κ. Μαραντζίδης, η Φινλανδία μια χαρά τα πήγε κατά τη διάρκεια εφαρμογής της φινλανδοποίησης, ενώ η ΕΣΣΔ ήταν μία κομμουνιστική δικτατορία. Σήμερα η Φινλανδία είναι μία από τις καλύτερες χώρες στον κόσμο να ζει κανείς, ενώ η ΕΣΣΔ εξαφανίστηκε (που μεταξύ μας, ούτε αυτό είναι ακριβές… δεν εξαφανίστηκε, μεταλλάχθηκε στη Ρωσία του Πούτιν). Μπορεί η Τουρκία σήμερα να μην έχει το βεληνεκές της ΕΣΣΔ των χρόνων του Ψυχρού Πολέμου, αλλά η Τουρκία είναι μια μικρή υπερδύναμη δίπλα στην Ελλάδα. Εάν επομένως η συνειδητοποίηση των πολιτικών αναγκαιοτήτων σε σχέση με την Τουρκία, οδηγεί στη φινλανδοποίηση της Ελλάδας, δεν έχει και μεγάλη σημασία λέει ο κ. Μαραντζίδης.

Εδώ, λοιπόν, υπάρχει κατά τη γνώμη μου ένα λογικό σφάλμα, ένα ψευδές δίλημμα: ο δρόμος δεν είναι ή φινλανδοποιημένη ουδετερότητα ή πόλεμος. Υπάρχει μεγάλη γκάμα επιλογών στη διεθνή πολιτική. Η δεύτερη πλάνη αφορά τη σύγχυση μεταξύ «συσχέτισης» και «αιτιώδους συνάφειας». Η Φινλανδία δεν τα πάει καλά σήμερα, απαραίτητα διότι τον περασμένο αιώνα ήταν «φινλανδοποιημένη». Η πραγματικότητα μπορεί μάλιστα να είναι ότι η Φινλανδία τα πάει καλά σήμερα, παρά το γεγονός ότι ήταν κάποτε «φινλανδοποιημένη».

Για να το κατανοήσουμε αυτό, πρέπει να έχουμε υπόψη μας πώς ήταν η ζωή στη Φινλανδία κατά την περίοδο εκείνη. Με δύο λόγια, η καθημερινή ζωή στη Φινλανδία στα χρόνια του δόγματος Paasikivi δεν ήταν ακριβώς σπουδαία. Η μεταπολεμική Φινλανδία ήταν φτωχή. Η Φινλανδία τη δεκαετία του 1960 ήταν φτωχή. Και η Φινλανδία τη δεκαετία του 1970 ήταν φτωχή. Δεν ήταν φτωχή όπως ενδεχομένως οι χώρες του ανατολικού μπλοκ, αλλά κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, η Φινλανδία ήταν ο φτωχός και καταπιεσμένος ξάδελφος των Σκανδιναβών με πολύ λίγα άξια να της ζηλέψει κανείς.

Τα οικονομικά, όσο σημαντικά κι αν είναι, είναι μόνο ένα μέρος της ευρύτερης εικόνας. Όπως προειπώθηκε, η πραγματιστική εξωτερική πολιτική της Φινλανδίας είχε ένα στόχο: τη διατήρηση της εδαφικής κυριαρχίας απέναντι σε μία παρακείμενη υπερδύναμη, τη Σοβιετική Ενωση. Και φαίνεται ότι σε αυτό ήταν επιτυχής.

Αλλά η λογική αυτή παραβλέπει ένα ουσιαστικό ερώτημα: Παρά τη διατήρηση της εδαφικής κυριαρχίας, ήταν πραγματικά ελεύθερη η Φινλανδία; Δεν μου αρέσει, όπως δεν αρέσει σε πολλούς από τους συμπατριώτες μου Φινλανδούς, ότι η απάντηση είναι όχι. Η Φινλανδία δεν ήταν ελεύθερη. Το δόγμα της φινλανδικής εξωτερικής πολιτικής οδήγησε σε εντελώς απρόβλεπτα και ανεπιθύμητα αποτελέσματα στο εσωτερικό της χώρας.

Ο όρος Finlandisierung (φινλανδοποίηση) στην πραγματικότητα δεν αφορά την εξωτερική πολιτική της Φινλανδίας. Ο όρος Finlandisierung δημιουργήθηκε από Γερμανούς πολιτικούς επιστήμονες, προκειμένου να περιγράψουν τα αποτελέσματα του δόγματος Paasikivi στο εσωτερικό της Φινλανδίας. Finlandisierung συμβαίνει όταν κάποιος διατηρεί ονομαστικά την εξωτερική κυριαρχία, ενώ στην πράξη την έχει απολέσει στο εσωτερικό. 

Ο τρόπος είναι απλός. Όταν υπάρχει μόνο μία αλήθεια και ένας στόχος ζωής ή θανάτου που υπαγορεύεται από την εξωτερική πολιτική μιας μικρής χώρας, αυτή η μοναδική αλήθεια διεισδύει σε ό,τι κάνει κανείς. Είναι σαν να ζεις δίπλα σε ένα θηρίο που φοβάσαι: αποφεύγεις να αναστατώσεις το θηρίο με οποιοδήποτε κόστος. Ο φόβος διεισδύει στην κοινωνία από πάνω προς τα κάτω και το αντίστροφο. Αλλάζει την πολιτική, τον πολιτισμό, τη δημοσιογραφία, την καθημερινή ζωή, την ατμόσφαιρα και τις σκέψεις. Τα πάντα υπαγορεύονται από τις ιδιοτροπίες που μπορεί να έχει το θηρίο – ή από τι πιστεύουν οι εκλεκτοί πολιτικοί στη μικρότερη χώρα ότι είναι οι ιδιοτροπίες του.

Με την πάροδο του χρόνου, το θηρίο αναπτύσσει ισχυρά δίκτυα στο εσωτερικό της χώρας. Και όπως συνέβη στην περίπτωση της Φινλανδίας, το θηρίο επέλεξε ποιες εμπορικές συμφωνίες ήταν καλές για τη Φινλανδία και σε ποιες διεθνείς οργανώσεις θα μπορούσε να ενταχθεί η Φινλανδία. Το θηρίο επέλεξε επίσης αρχηγούς κομμάτων, κατάλληλους προεδρικούς υποψηφίους, αρχισυντάκτες εφημερίδων, διευθύνοντες συμβούλους της εθνικής ραδιοτηλεοπτικής εταιρείας. Οι χρήσιμοι ντόπιοι φίλοι του θηρίου αποφάσισαν τι είδους πολιτιστικές αναφορές ήταν αποδεκτές και τι όχι, τι μπορούσε να ειπωθεί και τι όχι. Η εξωτερική κυριαρχία κερδήθηκε, η εσωτερική κυριαρχία χάθηκε.

Μια φινλανδοποιημένη Ελλάδα θα είχε συνεχή αυτολογοκρισία, στα μέσα ενημέρωσης και στον δημόσιο λόγο. Θα είχε λιγότερη πολυφωνία και περισσότερη αναγκαστική ομοιομορφία. Θα έβλεπε μία διαίρεση μεταξύ εκείνων που είναι στη «σωστή πλευρά» ως συμπαθείς στην Τουρκία, και εκείνων που πρέπει να αποφεύγουν τη δημόσια ζωή, επειδή δεν συμφωνούν με την επίσημη πολιτική.

Ο διάλογος και η ζωηρή πολιτική συζήτηση θα γίνονταν κουρασμένοι μονόλογοι αυταρέσκειας που εξυπηρετούν έναν και μόνο στόχο. Η Ελλάδα θα έπρεπε να χαμηλώσει τη φωνή της στην Ε.Ε., το ΝΑΤΟ και άλλα διεθνή fora για οποιοδήποτε θέμα θα μπορούσε να αναστατώσει την Τουρκία, και με την πάροδο του χρόνου θα έχανε πολύτιμους φίλους. Σε μια τέτοια Ελλάδα οι πολίτες της θα κοιτούσαν πάνω από τους ώμους τους με τον φόβο ότι κάτι που λένε, κάνουν ή πιστεύουν θα μπορούσε να θεωρηθεί λάθος από την Τουρκία – και έτσι θα απέχουν από αυτό.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι η όλη έννοια του Finlandisierung είναι το αντίθετο από αυτό που αντιπροσωπεύει η Ελλάδα, τουλάχιστον στα δικά μου τα μάτια: την οικουμενική δημοκρατία. Σε σύγκριση με το σκοτάδι της οπισθοδρομικής νεο-οθωμανικής Τουρκίας, η Ελλάδα είναι μια δυτική, σύγχρονη φιλελεύθερη δημοκρατία, ένας φάρος ευρωπαϊκής κουλτούρας στην περιοχή της νοτιοανατολικής Ευρώπης και της εγγύς Ανατολής, φορέας ελπίδας. Ακόμη και η σκέψη ότι η Ελλάδα θα ήταν κατά κάποιο τρόπο πρόθυμη να θέσει σε κίνδυνο αυτή τη θέση με πονάει. Μια φινλανδοποιημένη Ελλάδα θα ήταν πολύ μακριά από την Ελλάδα που θα μπορούσε να δώσει το ισχυρότερο δυνατό παράδειγμα στη γειτονική Τουρκία, δηλαδή μια ανοιχτή Ελλάδα που κοιτάει μπροστά και κάνει τις επιλογές της με βάση τις δικές της επιθυμίες, τα δικά της θέλω, τις δικές της ανάγκες και φιλοδοξίες.

Ούτε Αγία έχουμε, ούτε Σοφία.

Του Γ. Παπαδόπουλου-Τετράδη 

Η πρώτη δημοσίευση στο facebook λογοκρίθηκε («κατέβηκε») επειδή «παραβίασε τους όρους της κοινότητας» και «περιείχε εκφράσεις μίσους». 

Αφού οι Έλληνες έχουν αποκοπεί από τις ρίζες τους, Κνωσσό, Μυκήνες, Απέλλα, Ακρόπολη, Αγιά Σοφιά, με την αρρωστημένη δήθεν μαρξιστική υποκουλτούρα, που έχει εξοβελίσει την ιστορικά τεκμηριωμένη συνέχεια του έθνους τους από τα σχολεία και τα ΑΕΙ, κάθε βάρβαρος γείτονας μπορεί να τους φτύνει ανενόχλητος. 

Και να τους φτύνει ο πιο απολίτιστος λαός του κόσμου, που στα 600 χρόνια παρουσίας στην κατακτημένη περιοχή που ζει δεν έχει παράξει ΟΥΤΕ ΕΝΑ δείγμα πολιτισμού, ζώντας στα αρχιτεκτονήματα των λαών που κατέσφαξε, αντιγράφοντάς τα, πλέκοντας, γνέθοντας, ζωγραφίζοντας αυτά που έκλεψε από τους αυτόχθονες και τους γείτονες που κατέσφαξε, και προσευχόμενος στα ακριβή αντίγραφα των ναών που εσύλησε. Παρουσιάζοντάς τα για δικά του. 

Ο πιο βάρβαρος εν ζωή λαός του πλανήτη, που ζει με τη βία και για τη βία σε βάρος όλων των γειτόνων και των αυτοχθόνων, που δεν έχει μάθει ποτέ τι θα πει δημοκρατία και που ζει σε μια διαρκή στρατοκρατική δικτατορία επί 600 χρόνια, αντιμετωπίζεται από τις δειλές, ανάξιες, φοβικές ελληνικές κυβερνήσεις σαν άκακο αρνί ή σαν γιγαντιαίος λύκος, ενώ δεν είναι παρά ένα συνονθύλευμα θρασύδειλων, που υποχωρεί τρέχοντας κάθε φορά που βρίσκει μπροστά του λαούς και στρατούς οργανωμένους και αποφασισμένους. 

Ένας λαός μοναδικός που μισείται από όλους ανεξαιρέτως τους γείτονές του, από όλους τους Άραβες και από όλους τους ομόθρησκούς του πλην Πακιστανών. 

Αυτός ο λαός και οι ηγέτες του, που καταλαβαίνουν και σέβονται μόνο μία γλώσσα, αυτή της πυγμής, αντιμετωπίζονται ως φόβητρα από τις δειλές και ανάξιες ελληνικές κυβερνήσεις. Οι οποίες ξεριζώνουν τα ελληνόπαιδα από τις πατριωτικές τους ρίζες, υποτάσσοντας την παιδεία στα σχολεία και στα πανεπιστήμια σε ένα τυφλωμένο από φανατισμό, τάχα διεθνιστικό και έτσι ανιστόρητο καθηγητικό κατεστημένο, διδάσκοντας την ασυνέχεια του ελληνικού έθνους (με την Επιτροπή Αγγελοπούλου να ετοιμάζεται να εμφυσήσει αυτή την αρρωστίλα σε όλο το λαό) και κόβοντας τα Ομηρικά, τον Περικλή, την ελληνικότητα του Βυζαντίου από τη μετεπαναστατική Ελλάδα. Διδάσκοντας διαρκώς το φόβο του 1897 ως πρότυπο. Μάλλιασε η γλώσσα τους μ' αυτό. 

Όλοι αυτοί δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να λειτουργούν σαν πέμπτη φάλαγγα στην πολιτική και στα σχέδια της Άγκυρας. Που θέλει απέναντι έναν λαό ευνουχισμένο και αποβλακωμένο σε μια νεοφιλελεύθερη και μαρξιστική ανθρωπολογική μάζα με αποκλειστικές αξίες τα λεφτουδάκια και την επιβιωσούλα. Γιατί και οι δυο αυτές απόψεις έχουν κοινή μήτρα. Κατάντημα προγόνων φτωχών, που είχαν την τιμή και την υπόληψη και την υπερηφάνεια πιο πάνω από την καλοπέραση. 

Οι Έλληνες δεν απειλούνται από τα τουρκικά στίφη. Από τους Έλληνες κυβερνήτες τους και εκπαιδευτές τους απειλούνται. Δεν έχουν καμιά αξιοπρέπεια ως λαός με ιστορία και πολιτισμό πάνω από 4.000 χρόνια στη λεκάνη της Μεσογείου. Καμιά γνώση για τις ρίζες τους και τις υποχρεώσεις που εγείρουν αυτές οι ρίζες απέναντι στους εαυτούς τους, τους άλλους λαούς της γης και τους γείτονες. Καμιά πυγμή και αξία. 

Δέντρα χωρίς βαθιές ρίζες. Αυτό διδάσκονται ότι είναι, αλλά και να είναι, οι νεοέλληνες. Γιαυτό έχουν καταντήσει καρπαζοεισπράκτορες της εγχώριας, γειτονικής και διεθνούς σκηνής εδώ και δεκαετίες. Αναξιοπρεπείς και τρεμάμενοι από το φόβο τους. Ψάχνοντας να βρουν πώς θα κυκλοφορούν σκυμμένοι για να καταναλώνουν, αντί να περπατάνε όρθιοι μαχόμενοι σε κάθε πόλεμο. Επειδή η ζωή είναι ένας διαρκής πόλεμος. Και για μοναδικό βραβείο έχει την αυτοεκτίμηση, τη γενναιότητα και την αξιοπρέπεια. Που έχεις και που έχεις διδάξει. 

Μ' αυτά σε θάβουν οι δικοί σου. Αλλιώς, σε θάβουν οι άλλοι.
 

Μνημόνιο κατανόησης με την Τουρκιά ΤΩΡΑ!

Έχει ένα προβληματάκι ο γείτονας. Κατανόησης. 

Δηλαδή τι προβληματάκι; Προβληματάρα! Δεν καταλαβαίνει τίποτα! 

Δεν καταλαβαίνει από αυστηρά μηνύματα, αποφάσεις-ραπίσματα, σκληρές-δηλώσεις, καταγγελίες, καταδίκες κλπ κλπ. 

Ο γείτονας έχει ένα πράγμα στο μυαλό του: να καταπιεί τους πάντες και τα πάντα. Παντουρκισμός είναι η επιδίωξή του. Ιμπεριαλισμός κάθε πτυχή της δράσης του. 

Εντάξει, κόλλημα είναι κι αυτό, όπως όλα τ' άλλα. Εμμονή. Αρρώστια. Κατανοητόν. Κανείς δεν είναι τέλειος. 

Μόνο που ... το κόλλημα του καθενός δεν θα το πληρώσουμε εμείς. Τον μισανθρωπισμό, τον φανατισμό και τη μισαλλοδοξία δεν τα ανεχόμαστε. Τον φασισμό τον πολεμάμε. Είναι ανάγκη, και για το δικό του καλό, να κατανοήσει. Εφόσον αδυνατεί να κατανοήσει αλλιώς, ας του προσφέρουμε ένα διαφορετικό μνημόνιο κατανόησης, έξω από τα συνηθισμένα της διπλωματίας, για το καλό όλων μας. 

Κλωτσιές στα πισινά.

Ο φασιστικός κwλος, που φορά μεταξωτά ευρωπαϊκά βρακιά και στρογγυλοκάθεται σε χρυσό Νατοϊκό θρόνο, πρέπει να πονέσει.

Κλωτσιές στα πισινά.

Τι δουλειά έχει η Χάγη στα δικά μας τα πελάγη...

Η Χάγη δεν είναι δικαστήριο απόδοσης Δικαιοσύνης. 

Είναι δικαστήριο επίλυσης διαφορών. 

Είναι τμήμα τού «Διεθνούς Δικαίου», υπό το οποίο η Κύπρος και η Σερβία απώλεσαν τμήμα της ιερής γης τους. 

Η Χάγη είναι κάτι σαν τον Βασιλιά Σολομώντα. 

Κόβει το παιδί στα δύο και το μοιράζει εξίσου στη φυσική μάνα και στην ψεύτικη που το διεκδικεί. 

Στη Χάγη η φυσική μάνα χάνει. 

Στη Χάγη ο φυσικός κάτοχος χάνει. 

  

Η Χάγη είναι φύλλο συκής για γυμνούς ραγιάδες. 

Η Χάγη είναι φερετζές για χανουμάκια. 

Η Χάγη είναι συχωροχάρτι για γιουσουφάκια. 

Στείλτε στο διάολο τη Χάγη και όσους την προμοτάρουν. 

Ακούστε ραγιάδες…

Η ντροπή σου, χιλιόχρονε ραγιά 

κι από τα σίδερά σου πιο βαριά! 

Κώστας Βάρναλης 

Κάποιος είπε ότι η κρίση είναι πρωτίστως ηθική. Οικονομική, πολιτική, ανθρωπιστική … είναι δευτερευόντως. Βουνό το δίκιο του, ας το πάμε και πιο πέρα. 

Είναι θέμα αξιοπρέπειας. Υπερηφάνειας. 

Αυτό λείπει, από εκεί ξεκινάνε όλα. 

Ραγιάδες. 

Ραγιάδες οι ταγοί. Μες στη Βουλή, στα Ανώτατα Δικαστήρια, στην Αρχιεπισκοπή, στην Ακαδημία, στα Πανεπιστήμια, στα εκδοτικά συγκροτήματα, στα τζάκια … η σπορά των κοτζαμπάσηδων, των δωσίλογων και των χουντικών. 

Ραγιάδες οι πολίτες. Τα μιστά, τις συντάξεις, τα επιδόματα (όλα δανεικά), τα μπάνια του λαού, την τσόντα και τα τουρκικά σήριαλ. 

Δουλοπρέπεια και υποτέλεια. 

Από εκεί ξεκινάνε όλα. 

Επιτέλους ραγιάδες, σταθείτε κάποτε στο ύψος των περιστάσεων. Τσοπαναραίοι και πρόβατα, αρχηγοί και ψηφοφόροι, ελίτ και ζήτουλες κάντε κάτι αξιοπρεπές, έστω για μία και μοναδική φορά. 

Δώστε τα κλειδιά της Ελλάδας στον Ερντογάν. Απευθείας και γρήγορα. 

 

Μην το κουράζετε με διαπραγματεύσεις, συνομιλίες, συνθήκες, διεθνή δίκαια, συντεταγμένες, Λωζάνες, ΟΗέδες, Χάγες. Μην μας ζαλίζετε με θερμά επεισόδια, απειλές πολέμου, συμμαχίες και αποτρεπτικές δυνάμεις. Θα ‘ναι ντόμπρο να επιστρέψετε τη χώρα στον Σουλτάνο. 

Δώστε τα κλειδιά στον Ερντογάν. 

Σ’ αυτό το αιμοσταγές, μεγαλομανές θηρίο. Σ’ αυτόν τον διεφθαρμένο παράφρονα και μισάνθρωπο. 

Δεν είναι, ο Ταγίπ, τίποτε άλλο από το alter ego των οικονομικών φονιάδων τής Δύσης. Δεν είναι τίποτε παραπάνω από το αντεστραμμένο είδωλο ενός ιέρακα της Ουάσινγκτον ή των Βρυξελλών, στον παραμορφωτικό καθρέφτη τού ιμπεριαλισμού. Δεν είναι τίποτε λιγότερο από τον κύριο Τζέκιλ ενός φίλου, εταίρου και συμμάχου δόκτορος Χάιντ. 

Εμπρός λοιπόν ραγιάδες, αξιοπρέπεια! 

Πετάξτε τα φύλλα συκής και ξεγυμνώστε τη φύση σας. 

Ποιος κακοήθης είπε ότι οι Τούρκοι θέλουν πόλεμο;

Οι Τούρκοι είναι υπέρ της ειρήνης. Δεν θέλουν πόλεμο. Χιλιάδες χρόνια τώρα... 

Σσσστ! Μη μιλάτε για πόλεμο!

Σσσστ! Μη μιλάτε για πόλεμο! Ο «ρεαλιστής» παθαίνει αναφυλαξία. Ο «ρεαλισμός» του επιβάλλει υποχωρήσεις έναντι του τουρκικού ιμπεριαλισμού. Κατευνασμό του θηρίου. Θυσία εθνικής κυριαρχίας και λαϊκής περιουσίας προς χάριν της «ειρήνης». Δεν είναι ο πόλεμος βία. Δεν είναι η βία ωμότητα. Δεν είναι η ωμότητα ρεαλισμός. Ρεαλισμός είναι η λούφα. Η κρυψώνα. Η αδιαφορία. 

Σσσστ! Μη μιλάτε για πόλεμο! Η ελίτ «λιποθυμάει». Θεατρικά. Πούστικα. Πουτανίστικα. Νοιάζεται για «τα παιδιά του λαού» που θα σκοτωθούνε. Κυνικά μάς θυμίζει ότι τα κωλόπαιδά της θα λακίσουν. Το καλό των παιδιών μας θέλει. Ζωντανά τα χρειάζεται. Ζωντανά και υπόδουλα στα μπαστάρδια της. 

Σσσστ! Μη μιλάτε για πόλεμο! Του πλούσιου σπαράζει η καρδιά. «Όχι! Όχι! Δεν το λέω για μένα! Για σένα το λέω!». «Μη ζητάς λαουτζίκο πόλεμο, με τον πόλεμο γίνομαι πλουσιότερος. Θες να με κάνεις πλουσιότερο;». Ο πόλεμος είναι που κάνει τον πλούσιο πλουσιότερο. Η «ειρήνη» τού πλούσιου απλώς κάνει τον φτωχό φτωχότερο. 

Σσσστ! Μη μιλάτε για πόλεμο! Ο ρεαλισμός των ελίτ και των πλουσίων θ’ αποφασίσει πότε θα γίνει… 

Όταν τα μορμολύκεια των Τραπεζιτών πιάνουν στο στόμα τους την Ιστορία.

«Σβήνοντας την Ιστορία, σβήνουμε τις ηθικές αρχές των λαών». 

Μα Τζια, Κινεζικής καταγωγής Άγγλος συγγραφέας. 

Δεν πρόλαβαν οι ηγέτες Γαλλίας, Ολλανδίας και Δανίας, προεξάρχοντος του Γάλλου Προέδρου Εμ. Μακρόν, να θέσουν «βέτο» στην έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων Σκοπίων και Τιράνων με τις Βρυξέλλες και επιστρατεύθηκαν οι «μπαμπούλες»: Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ και Ντόναλντ Τουσκ. 

Οι απόκοσμες αυτές φιγούρες, οι ελεεινές αυτές «θεσμικές» μαριονέτες, οι απειλητικές αυτές φάτσες, έσπευσαν να καταδικάσουν και να κρούσουν κώδωνες κινδύνων. 

«Πρόκειται για βαρύ ιστορικό λάθος» απεφάνθησαν οι «σοφοί». 

Προσέξτε το μέγεθος της αλητείας, το ύψος του θράσους και το επίπεδο του κυνισμού. 

Με αντιδημοκρατικές-αντισυνταγματικές διαδικασίες και στα δύο κράτη (Ελλάδα και Βαρδαρία), με εκβιασμούς, εξαγορές και αποστασίες, επιτυγχάνεται κίβδηλη, ανθελληνική και αντιλαϊκή «συμφωνία», που εκχωρεί Μακεδονική ταυτότητα σε Σλάβους απατεώνες παραχαράσσοντας Ιστορία αιώνων και οι Ευρωπαίοι συμμορίτες αυτοανακηρύσσονται προστάτες της Ιστορίας! 

Για τους αγύρτες αυτούς, Ιστορία είναι ό,τι εξυπηρετεί τα συμφέροντα των αφεντικών τους: των Διεθνών Τραπεζιτών! Ιστορία δεν είναι οι ποταμοί αίματος, οι χιλιετίες πολιτισμού, οι μνήμες των λαών. Ιστορία είναι το ευρώ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τα χρέη! Δεν υφίσταται παρελθόν και παρόν, μόνο μέλλον! Μέλλον πλήρους οικονομικής υποδούλωσης, μέσω υποθήκευσης του παρελθόντος και του παρόντος! 

Αυτή την πλήρη οικονομική υποδούλωση Σκοπίων-Τιράνων, καθυστέρησαν (για δικούς τους, άγνωστους, αλλά καθόλου «ιστορικούς» λόγους), πρόσκαιρα ασφαλώς, ο Μακρόν και οι άλλοι δύο ηγέτες, για να εισπράξουν, αν και μέλη της ίδιας συμμορίας, την μήνιν των αφεντικών μέσω των παπαγάλων Γιουνκέρ-Τουσκ (και Χαν βεβαίως βεβαίως). 

Θα άξιζε να ακούσουν, οι αχρείοι αυτοί αξιωματούχοι-σκιάχτρα, το κλασικό «Αιδώς!», θα ήταν όμως μάταιο. Στο λεξικό των φερεφώνων υπάρχουν μόνο οικονομικοί όροι. 

Να αντισταθούμε! Όπως μπορούμε! Δεν είναι «εταίροι», είναι χυδαίοι και προκλητικοί μπράβοι… 

 

Για μια Κίνηση Κοινωνικού Πατριωτισμού (πρώτες σκέψεις για μια περαιτέρω συλλογική επεξεργασία).

Με τον όρο «Κοινωνικός Πατριωτισμός» εννοούμε την άρρηκτη σύνδεση του Κοινωνικού με το Εθνικό! 

Δεν νοείται σήμερα πατριωτισμός δίχως να στηρίζεται σε κείνα τα κοινωνικά (ταξικά) θεμέλια που συγκρούονται στρατηγικά και τακτικά με τις δυνάμεις που ισοπεδώνουν και καταλύουν τη συγκρότηση (δομές και θεσμούς) των Εθνικών Κρατών: Δηλαδή που καταλύουν τον κοινωνικό χαρακτήρα των Εθνικών Ζητημάτων… 

Μπροστά στις στρατηγικές του ΥΠΕΡ-εθνικού κεφαλαίου και των ΥΠΕΡ-εθνικών δομών εξουσίας του (Νέα Τάξη-4ο Ράιχ), στρατηγικές που έχουν δρομολογήσει το θάνατο των εθνών, την καθυπόταξη των λαών, την ολοκληρωτική αποσάθρωση και αποτέφρωση των Κοινωνιών, δεν μπορεί να υπάρξει «εθνική πολιτική» και ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ, δίχως να συγκρούεται ΑΣΥΜΦΙΛΙΩΤΑ με τις δυνάμεις της Παγκοσμιοποίησης και τους πολιτικούς μηχανισμούς αυτών των δυνάμεων.

Η συνέχεια ΕΔΩ. 

Η Εθνική Ανεξαρτησία στην Κλίνη του Προκρούστη.

Του Παναγιώτη Ήφαιστου. 

Αντιστροφή του κατήφορου του ελληνικού κράτους απαιτεί θέαση της πραγματικότητας χωρίς εθελοτυφλία και μάταιες ελπίδες. Η ελληνική εθνική ανεξαρτησία εν πολλοίς αναιρέθηκε. Τα αίτια είναι πολλά, διαχρονικά και αλληλένδετα. Η εθνική ανεξαρτησία συνεπάγεται --μεταξύ πολλών άλλων-- κυριαρχία ορθολογιστικών πνευματικών παραδοχών όσον αφορά τον ρόλο του κράτους, οι οποίες παραμερίζουν ανυπόστατα διεθνιστικά ιδεολογικά δόγματα που το θεωρούν αναλώσιμο. 

Απαιτεί, επίσης, συναίνεση πέραν και υπεράνω των κομμάτων, με την έννοια ότι τα μέλη της κοινωνίας είναι πρωτίστως πολίτες με θέση και άποψη και όχι πρόβατα που ακολουθούν τυφλά κομματικές αποφάσεις που διαμορφώνονται ερήμην τους. Εθνική ανεξαρτησία σημαίνει, επίσης, αυτεξούσιες αποφάσεις διαχείρισης της οικονομίας, διαφύλαξη του πολυτιμότερου αγαθού ενός κράτους, δηλαδή της κοινωνικής συνοχής, και διαπραγματευτικές προσεγγίσεις οι οποίες εκπληρώνουν τα ιεραρχημένα εθνικά συμφέροντα μέσα σε ένα ρευστό και μεταβαλλόμενο ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον. 

Η συνέχεια ΕΔΩ. 

Τσιμέντα και λάσπες έχουν τα κεφάλια σας...

Διάφοροι γελοίοι (Πρόεδροι, Πρωθυπουργοί, υπουργοί, παπαγάλοι) μας βομβαρδίζουν με «πιθανότητες». Τουρκικά πλοία μεταφέρουν τσιμέντα και λάσπες, οπότε ΙΣΩΣ, ΠΙΘΑΝΟΝ, ΜΠΟΡΕΙ, ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ ο «Πορθητής» να διεξάγει γεώτρηση. Κι εγώ λοιπόν λέω ότι τσιμέντα και λάσπες έχουν τα κεφάλια σας... 

Σημίτης: Ένας νεκροζώντανος απειλεί.

Στην «Καθημερινή της Κυριακής», σήμερα 09/06/2019 δημοσιεύθηκε άρθρο-παρέμβαση (!) του Κ. Σημίτη, πρώην προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ και πρωθυπουργού. 

Δεδομένο 1ο: ο Σημίτης αρθρογραφεί σε έντυπο του Αλαφούζου. 

Το άρθρο διαφημίζεται στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας υπό τον τίτλο «Δεν αποκλείω νέα Ίμια» και στην πλήρη του μορφή (σελίδα 10) έχει τίτλο: «Αιγιαλίτιδα ζώνη – ΑΟΖ – Υφαλοκρηπίδα: Προσοχή τώρα». 

Δεδομένο 2ο: Και οι δύο τίτλοι προδίδουν «ανησυχία». Ο Κ. Σημίτης φαίνεται να παρεμβαίνει επειδή «αγωνιά». Επειδή ως «παλαίμαχος» και «έμπειρος» διακρίνει ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα στο Αιγαίο και προβλέπει κινδύνους. Φαίνεται δηλαδή να αναλαμβάνει ρόλο σοφού-βετεράνου που προειδοποιεί, νουθετεί, προτείνει λύση. 

Εντός του (μακροσκελούς) άρθρου, ο Κ. Σημίτης διαπιστώνει τα προφανή («η έντονη πολιτική αντιπαράθεση στην Ελλάδα … δημιουργεί ευνοϊκές προϋποθέσεις … η Τουρκία μπορεί να θεωρήσει ότι η περίοδος αυτή προσφέρεται για να επιβάλει τις απόψεις της»), ανακαλύπτει τον τροχό («είναι πεποίθησή μου ότι το πρόβλημα των Ιμίων το 1996 δεν προέκυψε τυχαία»), προβλέπει τα αυτονόητα (οι δηλώσεις τού Πάιατ για «συμφωνίες εξίσου επωφελείς» θεωρεί ότι υποδηλώνουν «πρωτοβουλίες που ίσως (!) δεν θα είναι επωφελείς για τη χώρα μας»), προφητεύει μετά Χριστόν (η αποστολή τουρκικού πλοίου για έρευνες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας «αντί να προκαλέσει την αρνητική στάση και τη διαμαρτυρία των συμμάχων της Ελλάδας πιθανόν να τους οδηγήσει σε μια επιφυλακτική στάση»), ευλογεί τα γένια του («η κυβέρνησή μου … είχε επιτύχει το 1999 … να συμπεριληφθεί ρήτρα που υποχρέωνε κάθε υποψήφιο κράτος να καταβάλλει κάθε προσπάθεια για την επίλυση κάθε εκκρεμούς συνοριακής διαφοράς»), κρατά πολιτικώς ορθότατη «αντικειμενική» στάση («η ελληνική άποψη», «η τουρκική άποψη») και καταλήγει: 

«ο κίνδυνος επεισοδίων με αρνητικές επιπτώσεις θα είναι υπαρκτός, εάν δεν προσπαθήσουμε να βρούμε λύσεις, όχι πάντα ευχάριστες ίσως, αλλά που κατοχυρώνουν την ειρήνη στην περιοχή». 

Δεδομένο 3ο: ο Κ. Σημίτης προτείνει, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι πρέπει να τα μοιράσουμε (τα δικά μας) για την «ειρήνη» (για να κοιμόμαστε ήσυχοι). 

Συνδυάστε, παρακαλώ, τα δεδομένα 1-3 (πού, πώς, τι). 

Το πολιτικό ζόμπι, ο πρωθυπουργός των «no flags, no troops» σε ελληνικό έδαφος, του «ευχαριστούμε τους Αμερικανούς», της παράδοσης Οτσαλάν, της αναγνώρισης ζωτικών δικαιωμάτων της Τουρκίας στο Αιγαίο (Μαδρίτη), συστήνει να πάμε οικειοθελώς να παραχωρήσουμε συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο. 

Ο αχυράνθρωπος των τραπεζιτών (τραπεζίτες τον διόριζαν, τραπεζίτες διόριζε), θεωρεί δεδομένη την συνεκμετάλλευση και προσπαθεί «στοργικά» να μας απαλλάξει από την ταλαιπωρία (θερμά επεισόδια, κρίσεις, πολέμους). 

Μας λέει, το νεκροζώντανο αυτό απομεινάρι της σοσιαλδημοκρατικής φάρας, το αμίμητο: «Η υπερεθνική ελίτ έχει ήδη αποφασίσει εναντίον σας. Τι το κουράζετε; Πηγαίνετε να δώσετε γην και ύδωρ (υπέδαφος) πριν σας ζητηθεί. Με το καλό, όχι με το στανιό». 

Δεν αποκλείει νέα Ίμια, όχι για να μας θέσει σε εγρήγορση, αλλά για να μας απειλήσει! 

Συγκαλυμμένη η προπαγάνδα, ευθεία η απειλή! 

Πρώτα ο Κοτζιάς («μην είμαστε μοναχοφαγάδες»), μετά ο Κατρούγκαλος («τόσα μίλια ακτές έχει η Τουρκία»), τώρα ο Σημίτης. 

Κλασική περίπτωση σερβιρίσματος υποτέλειας: «παλαίμαχοι σοφοί» και «αναλυτές», σποραδικές περιπτώσεις «μάχιμων» της πολιτικής, «φωνές που πυκνώνουν» και στο μέλλον κάποια εν ενεργεία ελληνική κυβέρνηση… 

21η Απριλίου: Από τη χούντα, στην «αριστερά» του 4ου Ράιχ…

Από τα αμερικανοκίνητα ανδρείκελα των συνταγματαρχών φτάσαμε σε μια τερατώδη ιστορική αναστροφή: Να βρίσκονται στο ρόλο των ανδρεικέλων, της παγκόσμιας χρηματιστηριακής χούντας (αυτή τη φορά), οι «αριστεροί» που διωκόντουσαν από τη χούντα… 

Το ιστορικό αυτό παράδοξο βρίσκεται μέσα στα «παιχνίδια» ή τις «φάρσες» της ιστορικής διαλεκτικής. Διότι η ιστορία όχι μόνο δεν δίνει τίποτα δωρεάν, αλλά τιμωρεί σκληρά αυτούς που τη χλευάζουν και προδίδουν τη «διαλεκτική» της… 

Συνεπώς δεν είναι «ιστορικό παράδοξο», αλλά το τίμημα των ιστορικών προδοσιών και της ενσωμάτωσης της Αριστεράς. 

Κάθε προδοσία της Αριστεράς ήταν μια «ιστορική έκτρωση» και είχε ως τίμημα τραγωδίες για τους λαούς και την Αριστερά, καθώς και τη γέννηση πολιτικών εκτρωμάτων. 

Τις ταξικές συνεργασίες του σταλινισμού και τις προδοσίες του τις πληρώσαμε με μεγάλες ιστορικές τραγωδίες του εργατικού και λαϊκού κινήματος και με γιγάντιες μεταλλάξεις… 

Η συνέχεια ΕΔΩ. 

 

Όταν ο εχθρός είναι μυστικός, εταίρος τάχα και σύμμαχος, τι να σου κάνουν και οι πράκτορες;

«Μην κουράζεστε με το να χτυπάτε τον Φιλιππίδη, ο Βαρδινογιάννης είναι από πίσω.» 

Σωκράτης Κόκκαλης 

Ειδικός (ασφαλώς!) στους πράκτορες, ο τότε πρόεδρος του Ολυμπιακού, έκπληκτος που έβλεπε τα τσιράκια του στην ΕΠΟ και στον αθλητικό Τύπο να ασχολούνται με τη μαριονέτα τού Βαρδινογιάννη, είχε θεωρήσει επιβεβλημένο να τους θυμίσει το προφανές: οι εργοδότες είναι που μας ενδιαφέρουν. 

Ας ασχοληθούμε λοιπόν με τους πράκτορες. Τους agents. Θυμίζω ότι τόσο στην ελληνική γλώσσα όσο και στην αγγλική ο όρος πράκτορας (agent) σημαίνει πάνω – κάτω το ίδιο: τον εκπρόσωπο, τον αντιπρόσωπο, εκείνον που έναντι αμοιβής αναλαμβάνει την επιμέλεια και διεκπεραίωση των υποθέσεων κάποιου άλλου (Λεξικό Μπαμπινιώτη 2005). Ασφαλώς δεν μας ενδιαφέρουν οι αγνοί επαγγελματίες με τις προφανείς εργασίες (π.χ ταξιδιωτικοί πράκτορες), αλλά οι μυστικοί πράκτορες με τους άνομους στόχους. 

Πράκτορες διαθέτουν όλοι. Και οι Δυτικοί και οι Ανατολικοί. Και οι καλοί και οι κακοί. Και οι φίλοι και οι εχθροί. Θα ήταν ηλίθιοι αν δεν διέθεταν. Εφόσον διαθέτουν «οι άλλοι», πρέπει να διαθέτουν και «αυτοί». 

Το πρόβλημα με τους πράκτορες είναι ότι πρόκειται για επαγγελματίες. Αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύεται και καλλιεργείται επίμονα, οι πράκτορες δεν είναι κάποιοι ιδεολόγοι που στρατολογήθηκαν για τα πιστεύω τους. Δεν είναι κάποιοι έντιμοι που τάχθηκαν στην (μυστική) υπηρεσία της πατρίδας, της ανθρωπότητας, του Καλού. Υπάρχουν βέβαια και τέτοιοι, αλλά αυτοί αποτελούν την «μαρίδα». 

Οι βασικοί πράκτορες, οι κομβικής σημασίας, είναι ψυχροί και στυγνοί. Κυνικά και ανάλγητα πλάσματα στην υπηρεσία του διαβόλου (του χρήματος, της ισχύος, της εξουσίας). Ως τέτοιοι δεν διατηρούν επιφυλάξεις, δεν διακατέχονται από συναισθήματα, δεν έχουν αναστολές. Αυτά δεν ισχύουν μόνο για τις αποστολές τους, αλλά και για το ποιον εργοδότη επιλέγουν. Μπορούν να αλλάξουν στρατόπεδο ανά πάσα στιγμή. 

Σωκράτης Κόκκαλης

Δεν πρέπει να δρούμε με το συναίσθημα. Η αποκάλυψη και αδρανοποίηση των πρακτόρων είναι βεβαίως απαραίτητη, για τα δεινά της Ελλάδας όμως ευθύνονται η Ουάσινγκτον και οι Βρυξέλλες. 

Όταν ο εχθρός είναι μυστικός, εταίρος τάχα και σύμμαχος, τι να σου κάνουν και οι πράκτορες; 

 

Πλατεία Συντάγματος αριθμός 120.

Συλλαλητήρια και άλλες εκδηλώσεις μίσους. Τις καταδικάζω. 

Διαδηλώσεις και άλλες αναρχικές εκδηλώσεις. Τις καταδικάζω. 

Καταλήψεις και άλλες πράξεις βίας. Τις καταδικάζω. 

Μην τολμήσετε να βγείτε στους δρόμους. Μην τολμήσετε να καταλάβετε δημόσια κτήρια και υποδομές. Μην τολμήσετε να κλείσετε δρόμους. 

Θα κινδυνεύσει το πολίτευμα! 

Όλοι στο Σύνταγμα! 150+ επικρατούν απέναντι σε εκατομμύρια. Θρίαμβος του πολιτεύματος! 

Πλατεία Συντάγματος αριθμός 120. Για να χειροκροτήσουμε τον θρίαμβο του πολιτεύματος επί του λαού! 

Υ.Γ Στην υπόλοιπη Ελλάδα, πηγαίνετε όπου θέλετε. Αρκεί να βγείτε να χειροκροτήσετε! 

2019. Αέραα!

Να φύγει. Η χολέρα.

Αθάνατος!

Αθάνατος!

«Μαγική σκέψη». Η λύση στο Ελληνικό πρόβλημα.

«Τώρα η Ελλάδα, ενώ αφέθηκε με διαλυμένες δημόσιες υπηρεσίες, επώδυνους φορολογικούς συντελεστές, αδύναμα ιδρύματα και φοβερό δημογραφικό πρόβλημα, υποτίθεται ότι θα συντηρεί μεγάλα πρωτογενή (δηλ. προ της εξόφλησης των τόκων δανεισμού) πλεονάσματα για τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες. 

Πρόκειται για μαγική σκέψη μεταμφιεσμένη σε πολιτική.» 

Βρετανικός Economist, σήμερα Σάββατο 18 Αυγούστου 2018, 48 ώρες πριν την «έξοδο από τα μνημόνια» (μετάφραση δική μου). 

Γελοιογραφία του πρωτότυπου άρθρου.

Δεν θα σας πω ποιος είναι ο Economist (ελπίζω τα ονόματα Ρότσιλντ και Ανιέλι να σας λένε κάτι), ωστόσο πρέπει να αποσαφηνίσω το τι εννοούμε με τον όρο «μαγική σκέψη» (magical thinking). 

Κατά την Ψυχολογία, «μαγική σκέψη» είναι η πεποίθηση, συχνή στα μικρά παιδιά, ότι σκεπτόμενοι κάτι, μπορούμε να πετύχουμε αυτό να συμβεί ή να υπάρξει. (Hayes & Stratton, Λεξικό Ψυχολογίας για Φοιτητές, 5η έκδοση, εκδόσεις Routledge 2012). 

«Ευσεβής πόθος», μια εν γένει ορθή μετάφραση του όρου «wishful thinking», με τον οποίο ορισμένοι ελληνόφωνοι αρθρογράφοι επιχείρησαν να αποδώσουν το νόημα του αγγλικού άρθρου, δεν έχει καμιά εφαρμογή εδώ. 

Μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης ή της Άρτας το γεφύρι;

Αυτή η εμπιστοσύνη, όλο οικοδομείται ... και οικοδομείται ... και τελειωμό δεν έχει... 

Ασφαλώς και ΔΕΝ καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Μια φιλοσοφική προσέγγιση προς υπεράσπιση του λαού και της πατρίδας.

Το 1916, στο Γερμανικό επιστημονικό περιοδικό Physikalische Zeitschrift (Επιθεώρηση Φυσικής) δημοσιεύθηκε άρθρο του Αλβέρτου Αϊνστάιν προς τιμήν του αποβιώσαντος Έρνστ Μαχ (1838-1916), εξέχοντος φυσικού και φιλοσόφου του 19ου-20ου αιώνα. 

Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν (1879-1955), δεν χρειάζεται ασφαλώς συστάσεις ως επιστήμονας, είναι απαραίτητο όμως να υπενθυμίζεται πάντα η τεράστια συμβολή του στη Φιλοσοφία, μέσω της φιλοσοφίας της Επιστήμης, στην οποία κληροδότησε εξίσου όσα και στην Επιστήμη. 

Στο αφιέρωμα λοιπόν του περιοδικού στον Μαχ, ο Αϊνστάιν συνοψίζει την προσωπική του φιλοσοφική άποψη, ως εξής (μετάφραση δική μου από αγγλικό κείμενο που περιλαμβάνεται στη Διαδικτυακή Εγκυκλοπαίδεια της Φιλοσοφίας, του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ των ΗΠΑ): 

«Έννοιες που έχουν αποδειχθεί χρήσιμες για την τακτοποίηση των πραγμάτων, εύκολα αποκτούν τέτοια επιρροή πάνω μας, ώστε να λησμονούμε τη γήινη προέλευσή τους και να τις δεχόμαστε ως ακλόνητες αρχές. Έτσι, αποκτούν σφραγίδα «προαπαιτούμενων» για τη σκέψη, «εξορισμού αληθειών» κτλ. Το μονοπάτι της επιστημονικής προόδου έχει συχνά και για μεγάλα χρονικά διαστήματα, καταστεί αδιάβατο λόγω τέτοιων λαθών. Για τον λόγο αυτό, δεν είναι καθόλου άσκοπο να καταπιαστούμε με την ανάλυση των παλαιών κοινόχρηστων εννοιών και να εκθέσουμε τις συνθήκες από τις οποίες η δικαιολόγηση και η χρησιμότητά τους εξαρτώνται, το πώς ωρίμασαν, η καθεμιά ξεχωριστά, από τα εμπειρικά δεδομένα. Με τον τρόπο αυτό η μεγαλειώδης αυθεντία τους θα διαρραγεί.».

Είναι λοιπόν τεκμηριωμένη και απολύτως σαφής η σχετικότητα την οποία ο Αϊνστάιν προσδίδει σε έννοιες χρήσιμες μεν, οι οποίες όμως κλονίζονται όταν αναλυθούν υπό συνθήκες διαφορετικές από τις συνήθεις. Αυτή του άλλωστε η «φιλοσοφία» ήταν που του επέτρεψε να αμφισβητήσει την έως τότε απόλυτη σταθερά του φυσικού κόσμου: τον χρόνο. 

Κατ’ επέκταση, ας εξετάσουμε ορισμένες «σταθερές» από εκείνες που η Εξουσία επιχειρεί να επιβάλλει ως απόλυτες και διαχρονικές αλήθειες, ιδιαίτερα σε λαούς που δοκιμάζονται, όπως ο δικός μας. 

«Καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται». 

«Δεν διεκδικούμε τίποτε, δεν παραχωρούμε τίποτε». 

«Το κράτος έχει συνέχεια». 

Γενικές και αόριστες, βασίζονται σε θεωρητικά «ηθικά» θεμέλια (καταδίκη βίας, εξορκισμός αλυτρωτισμών –άρα εθνικισμών-, διαχρονικότητα –άρα αξιοπιστία- κράτους) και δίνουν την εντύπωση «Εντολών» από κάποιο Υπέρτατο Ον, η παράβαση των οποίων ανοίγει την Πύλη της Κολάσεως για τους θνητούς. 

Η υιοθέτησή τους αποτελεί προϋπόθεση για τη λήψη πιστοποιητικού πολιτικής ορθότητας (είναι το σύγχρονο ανάλογο της αποκήρυξης του κομμουνισμού προς απόκτηση πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων, που άνοιγε κάποτε τον δρόμο σε έναν «εθνικόφρονα» βίο λοβοτομής και βολέματος). 

«Καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται». 

Στη συνείδηση του απλού ανθρώπου, η βία ταυτίζεται με την απρόκλητη φυσική βία ενός αντικοινωνικού πλάσματος, το οποίο στερούμενο συναισθημάτων και επιχειρημάτων καταφεύγει σε βιαιοπραγίες προκειμένου να ωφεληθεί σε κάτι ή να επιβάλλει τις απόψεις του. 

Το γλωσσικό τέχνασμα συνολικής καταδίκης της βίας όμως, δήθεν ανεπιτήδευτο αφού δεν κάνει «διακρίσεις» μεταξύ των δραστών, δεν είναι παρά τσουβάλιασμα αδίκων και δικαίων και ισοπέδωση κινήτρων. 

Η (αυτο)αμυντική βία ενός τυραννισμένου λαού έναντι οποιουδήποτε δυνάστη, εξωτερικού ή εσωτερικού, και η τιμωρητική βία εις βάρος προδοτών, δεν μπορούν να τσουβαλιάζονται με τις υπόλοιπες, διότι τότε ακυρώνονται οι ποταμοί αίματος για την ελευθερία και οι παραδειγματικές ποινές των εχθρών του λαού. 

Άλλωστε, κατά τον Όργουελ, οι «ειρηνιστές» (pacifists) είναι σε θέση να καταδικάζουν τη βία επειδή κάποιοι άλλοι είναι πρόθυμοι να την ασκήσουν για λογαριασμό τους!

Ο Όργουελ βεβαίως αναφέρεται σε αντιμιλιταριστές παντός τύπου, οι οποίοι απολαμβάνουν την ελευθερία να καταδικάζουν τους στρατούς και τις ένοπλες συρράξεις επειδή αγνά λαϊκά παιδιά υπηρετούν τη θητεία τους προστατεύοντάς τους. Ωστόσο, ο γίγας αυτός της σκέψης, δεν θα είχε φαντάζομαι αντίρρηση να συμπεριλάβουμε και τους σύγχρονους εξουσιαστές που καταδικάζουν τη βία εν μέσω σωματοφυλάκων και πραιτωριανών. 

«Δεν διεκδικούμε τίποτε, δεν παραχωρούμε τίποτε». 

Αρχίζοντας από το δεύτερο μέρος, διαπιστώνουμε απόλυτη και αφόρητη υποκρισία. Όσοι μετέτρεψαν την Ελλάδα σε αποικία χρέους, με υποθήκευση του συνόλου της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια, κουνούν το δάχτυλο και αναφωνούν «δεν παραχωρούμε ούτε σπιθαμή γης». Θα ήταν αστείο, αλλά δυστυχώς είναι τραγικό. 

Και τώρα το καυτό πρώτο μέρος: «δεν διεκδικούμε τίποτε». Πώς προέκυψε κάτι τέτοιο, ποιος το αποφάσισε και με ποιο σκεπτικό; Όχι βέβαια ο ελληνικός λαός. 

Πρόκειται για την επιβληθείσα δια της βίας άποψη των επαγγελματιών της πολιτικής, οι οποίοι σε έναν παροξυσμό πατερναλισμού και «ρεαλισμού» (κυνισμού και εθελοδουλίας) μας πληροφορούν εσχάτως ότι «εξωτερική πολιτική δεν γίνεται με το θυμικό», εννοώντας προφανώς ότι εξωτερική πολιτική γίνεται μόνο με κρυφά αλισβερίσια, εντολές άνωθεν, δωροδοκίες, εκβιασμούς, απειλές, πρακτοριλίκια και άλλα «διπλωματικά όπλα». 

Το δόγμα υποθέτω ότι επιχειρεί να εξοβελίσει τους μύθους περί χαμένων πατρίδων, οι οποίοι στα χέρια ανίκανων και θερμοκέφαλων ελληναράδων, αντί να ενισχύσουν το έθνος, το συρρίκνωσαν προσθέτοντας εθνικές τραγωδίες. Αν και αυτό είναι προφανώς αληθές, γιατί δεν μπορούμε να υπερφορτώσουμε τεχνητά το δικό μας μέρος της πλάστιγγας, ώστε να εξισορροπήσουμε την υπερφόρτωση των απέναντι; Γιατί δεν επιτρέπεται να διεκδικούμε την Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να σώσουμε τα νησιά μας; Γιατί απαγορεύεται να κυκλοφορήσουμε χάρτες της Μεγάλης Ελλάδας που να περιλαμβάνουν την Βόρειο Ήπειρο και την (ψεύτικη) Βόρειο Μακεδονία, προκειμένου να γλυτώσουμε τη Βόρεια Ελλάδα; 

Ποιο ακριβώς είναι το αντίβαρο στον υπαρκτό εθνικισμό των γειτόνων; Το «διεθνές δίκαιο» των πλανηταρχών; Ο ραγιαδισμός; Η πολιτική κατευνασμού; Ο σχετικισμός και οι ανοησίες περί της αλήθειας του άλλου; Τα ρομαντικά τσιτάτα περί «φιλίας και συνεργασίας των λαών»; Τα αυστηρά μηνύματα των διακοσμητικών γλαστρών του προεδρικού Μεγάρου; 

Ποιος είναι τέλος πάντων αυτός που με πάγια διαταγή μάς αποτρέπει από το να γίνουμε αντιρροπιστικά εθνικιστές, όταν ακόμη και ο άπατρις κύριος Κόινερ (φανταστικός ήρωας του Μπρεχτ) μεταμορφώθηκε, έστω και για λίγο, σε εθνικιστή επειδή υποχρεώθηκε σε ταπείνωση από εθνικιστή αξιωματικό, κατακτητή της χώρας του; 

Είναι αναγκαιότητα η διεκδίκηση. Είναι όρος επιβίωσης. 

«Το κράτος έχει συνέχεια». 

«Κράτος» είναι διοικητικός όρος. Το κράτος είναι ένα νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου για πολιτική οργάνωση και άσκηση εξουσίας. Υπό αυτή την έννοια, την αυστηρά γραφειοκρατική, ασφαλώς έχει «συνέχεια» και βεβαίως οι δεσμεύσεις του πρέπει να τηρούνται. Δυστυχώς για τους καρεκλοκένταυρους όμως, κράτος χωρίς λαό δεν υφίσταται. Η ύπαρξη κράτους προϋποθέτει ύπαρξη λαού και όχι το αντίστροφο. Το κράτος υπάρχει προς χάριν του λαού και είναι υποχρεωμένο να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού και μόνον. Οτιδήποτε άλλο είναι δευτερεύον. Οτιδήποτε διαφορετικό είναι εξορισμού ανήθικο. 

Προδοτικές πράξεις εις βάρος του λαού και δράσεις εναντίον των συμφερόντων του, ασφαλώς και δεν μπορεί να έχουν «συνέχεια», ούτε βεβαίως υπογραφές αντίθετες με τη βούλησή του έχουν οποιαδήποτε ισχύ. «Συνέχεια» στην προδοσία και στην αντιλαϊκή πολιτική μόνο ως μαύρο χιούμορ μπορεί να εκληφθεί. 

Καλά θα κάνουν λοιπόν οι νενέκοι και οι φαύλοι που κυβερνούν ερήμην του λαού να προσέξουν πολύ. Το δίκαιο είναι με το μέρος του λαού. Οι Εντολές των ΑρχιΤεκτόνων της Παγκοσμιοποίησης απορρίπτονται.