Η ερώτηση της εβδομάδας (9).

«Το Κομματόσκυλο». Λαμπρός διαδικτυακός φίλος. Ιστολόγος και σχολιαστής με ... καρύδια. Η τρομερή του η λαλιά τού έχει ήδη στοιχίσει τη θέση τού διαχειριστή (ενός από τους πολλούς) σε δύο τουλάχιστον ιστολόγια υψηλότατης αναγνωσιμότητας και ποιος ξέρει τι άλλο (τον σεβασμό μου αδερφέ). Πρόσφατα ανήρτησε μέγα θέμα. Περί υπολογιστών, τεχνητής νοημοσύνης κτλ. Διαβάστε το οπωσδήποτε πριν προχωρήσετε παρακάτω. 

Ρότζερ Πένρόουζ. Ομότιμος Καθηγητής Μαθηματικών του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Μεγάλο μυαλό. Πολυγραφότατος και πολυβραβευμένος. Το 1989 συγγράφει το αριστούργημα «The Emperor's New Mind». Το δύσκολο αλλά εξαίρετο αυτό έργο (εξεδόθη στην Ελλάδα από τον εκδοτικό οίκο «Γκοβόστης» και κυκλοφορεί μεταφρασμένο υπό τον τίτλο «Ο Νέος Αυτοκράτορας(;)»), έχει ως εισαγωγή την παρακάτω σύντομη και πολύ διδακτική ιστοριούλα, που προλέγει και υποστηρίζει (το 1989!) τον φίλτατο «Κομματόσκυλο» και όσους μοιραζόμαστε τις σκέψεις του (η μετάφραση είναι δική μου): 

Μεγαλειώδης ήταν η τελετή για την πρώτη επίσημη παρουσίαση του υπερυπολογιστή Ουλτρόνικ. 

Ο Πρόεδρος Πόλλο μόλις είχε τελειώσει την εναρκτήρια ομιλία του. Ήταν ευτυχής γι αυτό. Τέτοιου είδους εκδηλώσεις δεν τον ενθουσίαζαν και δεν ήξερε τίποτε περί υπολογιστών, εκτός από το ότι ο συγκεκριμένος επρόκειτο να του εξοικονομήσει πολύ χρόνο. Είχε τη διαβεβαίωση των κατασκευαστών ότι, μεταξύ των άλλων, το μηχάνημα θα μπορούσε να αναλάβει όλες εκείνες τις δύσκολες αποφάσεις που αφορούσαν στο κράτος και που ο ίδιος θεωρούσε τόσο ενοχλητικές. Το καλό που τους ήθελε ... δεδομένου του μεγάλου ποσού κρατικού χρήματος που είχαν ξοδέψει! Προσδοκούσε να απολαύσει ατελείωτες ώρες παίζοντας γκολφ στο εξαίσιο ιδιωτικό γήπεδό του, μια από τις ελάχιστες αξιόλογες περιοχές πρασίνου της μικροσκοπικής του χώρας. 

Ο Άνταμ αισθανόταν μεγάλη τιμή ευρισκόμενος μεταξύ του κοινού της εναρκτήριας τελετής. Καθόταν στην τρίτη σειρά. Δυο σειρές πιο μπροστά του βρισκόταν η μητέρα του, μια υψηλόβαθμη τεχνοκράτισσα που συμμετείχε στον σχεδιασμό του Ουλτρόνικ. Ο πατέρας του συνέβαινε να βρίσκεται επίσης εκεί, αλλά χωρίς πρόσκληση, στο βάθος της σάλας, περιβαλλόμενος από άνδρες της ασφάλειας. Την τελευταία στιγμή, ο πατέρας του Άνταμ είχε αποπειραθεί να ανατινάξει τον υπολογιστή. Είχε ο ίδιος αναθέσει αυτή την αποστολή στον εαυτό του, ως Αρχηγός και Εγκέφαλος μιας μικρής ομάδας ακραίων ακτιβιστών που αυτοαποκαλείτο Μέγα Συμβούλιο για την Συνείδηση του Ψυχισμού. Φυσικά, τόσο αυτός όσο και όλα τα εκρηκτικά του είχαν εντοπιστεί αμέσως από πολυάριθμους ηλεκτρονικούς και χημικούς αισθητήρες. Η τιμωρία του περιελάμβανε και την υποχρέωσή του να παραβρεθεί σ’ αυτήν την τελετή. 

Ο Άνταμ δεν έτρεφε αισθήματα για κανέναν από τους γονείς του. Ίσως μάλιστα τέτοια αισθήματα να μην του ήταν καν αναγκαία. Σε όλη την δεκατριάχρονη ζωή του είχε ανατραφεί στην πολυτέλεια των υλικών αγαθών, σχεδόν αποκλειστικά από υπολογιστές. Μπορούσε να έχει οτιδήποτε επιθυμούσε, με το απλό πάτημα ενός κουμπιού: φαγητό, ποτό, συντροφιά, διασκέδαση, αλλά και εκπαίδευση όποτε αισθανόταν την ανάγκη, πάντοτε εικονογραφημένη, με ελκυστικά έγχρωμα γραφικά. Όλα ήταν δυνατά με τη θέση που κατείχε η μητέρα του. 

Ο Επικεφαλής των Σχεδιαστών τελείωνε τώρα την ομιλία του:

«... διαθέτει πλέον των 10¹⁷ λογικών μονάδων. Πρόκειται για αριθμό μεγαλύτερο από το σύνολο των νευρώνων όλων των ανθρώπινων εγκεφάλων της χώρας μας! Η νοημοσύνη του υπερβαίνει κάθε φαντασία.

Εντούτοις, ευτυχώς, δεν θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσουμε τη φαντασία μας. Εντός ολίγου θα έχουμε όλοι το προνόμιο να καταστούμε μάρτυρες αυτής της νοημοσύνης από πρώτο χέρι. Καλώ την αξιότιμη Πρώτη Κυρία της μεγάλης χώρας μας, κυρία Ισαβέλλα Πόλλο, να γυρίσει τον διακόπτη που θα θέσει σε λειτουργία τον φανταστικό υπερυπολογιστή μας ... Ουλτρόνικ!». 

Η Κυρία Προέδρου προχώρησε. Ελαφρώς νευρικά, κάπως αδέξια, γύρισε τον διακόπτη. Επικράτησε απόλυτη ησυχία και τα φώτα χαμήλωσαν ανεπαίσθητα, καθώς οι 10¹⁷ λογικές μονάδες ενεργοποιήθηκαν. Οι πάντες ανέμεναν, χωρίς να ξέρουν τι ακριβώς.

«Υπάρχει κάποιος από το ακροατήριο που θα ήθελε να κάνει την αρχή, υποβάλλοντας στο νέο μας Υπολογιστικό Σύστημα Ουλτρόνικ την πρώτη του ερώτηση;» φώναξε ο Επικεφαλής Σχεδιαστής. Όλοι ντράπηκαν, φοβούμενοι ότι θα φανούν ηλίθιοι μπροστά στον κόσμο και ενώπιον της Νέας Θεότητας. Απλώθηκε σιωπή. 

«Σίγουρα κάποιος θα υπάρχει!» επανέλαβε σαν παράκληση ο Επικεφαλής Σχεδιαστής. Ήταν όμως όλοι φοβισμένοι, αισθανόμενοι την αύρα αυτής της νέας πανίσχυρης συνείδησης. 

Ο Άνταμ δεν αισθανόταν το ίδιο. Ζούσε με τους υπολογιστές από τότε που γεννήθηκε. Σχεδόν ήξερε τι θα μπορούσε να νιώθει κάποιος όντας υπολογιστής. Τουλάχιστον έτσι πίστευε. Σε κάθε περίπτωση, ήταν περίεργος. Σήκωσε το χέρι του. 

«Α, ναι!» είπε ο Επικεφαλής Σχεδιαστής. 

«Ο νεαρός στην τρίτη σειρά!». 

«Έχετε ερώτηση για τον ... εεε ... καινούριο μας φίλο;». 

Η ερώτηση λοιπόν είναι ακριβώς αυτή: 

Τι ρώτησε τον Υπερυπολογιστή Ουλτρόνικ ο Άνταμ; Με ποια σύντομη, απλή και καθημερινή ερώτηση ένας πιτσιρικάς «σκότωσε» το τέρας της τεχνητής νοημοσύνης; Ο Πένρόουζ τόσο την ερώτηση του Άνταμ, όσο και το τι επακολούθησε, τα γράφει στον επίλογο! 

Απάντηση 01/11/2013.

«Πώς αισθάνεται;» ρώτησε ο Άνταμ.

«Πώς αισθάνεται; Α, πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση νεαρέ μου! Πολύ θα ήθελα να μάθω κι εγώ την απάντηση!» είπε ο Επικεφαλής Σχεδιαστής.

«Για να δούμε τι έχει να πει ο φίλος μας περί αυτού ... πολύ περίεργο ... ο Ουλτρόνικ λέει ότι δεν βρίσκει τίποτε ... ούτε καν μπορεί να καταλάβει τι εννοείτε!».

Γελάκια ακούστηκαν στο ακροατήριο, που γρήγορα δυνάμωσαν κι έγιναν ηχηρά.

Ο Άνταμ ένιωσε ξαφνικά πολύ άσχημα. Η κατάσταση δεν ήταν καθόλου για γέλια.

Η ερώτηση της εβδομάδας (8)

Προ ολίγων ετών, δυό φιλαράκια, από κείνα που κάθονται σε «ψηλές» καρέκλες και ελέγχουν τις τύχες μας (εκτελώντας εντολές αθέατων αρχόντων), πιάσανε ψιλοκουβέντα. Υποτίθεται ότι πίστευαν πως τα μικρόφωνα ήταν κλειστά και αρχίσανε το «θάψιμο». Λέω «υποτίθεται», διότι ο καλύτερος τρόπος να περάσεις προς τα έξω (ανεπισήμως) κάποιο μήνυμα, είναι να κάνεις τους άλλους να πιστεύουν ότι «σου ξέφυγε». Έτσι, και ξεστομίζεις τα δύσκολα και τις αντιδράσεις μετράς και μπορείς να τα «γυρίσεις» υποστηρίζοντας ότι μιλούσες εκτός πρωτοκόλλου. 

Τέλος πάντων, στο συγκεκριμένο «θάψιμο», είτε τυχαίο ήτανε είτε σκηνοθετημένο, ακούστηκαν βαριές κουβέντες. Βαρείς χαρακτηρισμοί. 

Ο κοντός με την γραβάτα μίλησε για δυό άλλους σε ψηλές καρέκλες, με καθόλου κολακευτικά λόγια. Απεκάλεσε, απεριφράστως, τον έναν «μουρλό» και τον άλλον «ψεύτη». Ο ψηλός ο μελαχρινός ενέκρινε (αφού δεν έφερε αντίρρηση) και για τον δεύτερο επαύξησε! 

Βρείτε τον κοντό, τον μελαχρινό, τον μουρλό και τον ψεύτη. 

Απάντηση 12-04-2013:

Η ερώτηση της εβδομάδας (7)

Η κινηματογραφική ταινία «The Seventh Sign» («Το Έβδομο Σημείο») παραγωγής 1988, σε σενάριο των Κλίφορντ και Έλεν Γκριν, όπου πρωταγωνιστούσαν η Δήμητρα Τζιν Γκάινς (γνωστή ως Ντεμί Μουρ), ο Γιούργκεν Πρόκνοβ και ο Πίτερ Φρίντμαν, ήταν βασισμένη στα Επτά Σημεία της Αποκάλυψης, που υποτίθεται ότι εμφανίζονταν διαδοχικά στη σύγχρονη εποχή, πριν την επερχόμενη Συντέλεια. 

Παρά την αδύναμη σκηνοθεσία του Καρλ Σούλτς, ήταν γεμάτη νοήματα και «βαρειές» ατάκες, όπως η συγκλονιστική ερώτηση «Will you die for Him?» («Θα πεθάνεις για χάρη Του;»), στην οποία η Ντεμί Μουρ απαντά θετικά («Yes, l will! l will die for Him.») σώζοντας την ανθρωπότητα θυσιαζόμενη. 

Μία από τις πιο δυνατές ατάκες, έχει να κάνει με την «τιμωρία του ενόχου» (όπου «ένοχος» εννοείται εκείνος φοβερού εγκλήματος). Ποια είναι αυτή, από ποιον και με ποια αφορμή λέγεται; 

Η απάντηση (ατάκα και πλήρης διάλογος) σε μία εβδομάδα, μαζί με σχόλια για τη σοβαρότητα και τις προεκτάσεις της. 


Απάντηση 29-01-2013:

«lt is not murder to punish the guilty» δηλαδή «Δεν είναι φόνος η τιμωρία τού ενόχου».

Οι λεπτομέρειες που σας υποσχέθηκα (ποιος, πού, γιατί, προεκτάσεις) σε νέα ανάρτηση, οσονούπω.
  

Η ερώτηση της εβδομάδας (6)

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, η ελληνική ομάδα γυναικείας υδατοσφαίρισης κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο. Μήπως θυμάστε ποιος ήταν ο επινίκιος ύμνος, δηλαδή με ποιο τραγούδι εόρταζαν οι γοργόνες μας την επιτυχία τους, εντός των αποδυτηρίων, σύμφωνα με την απευθείας περιγραφή του αρμοδίου αθλητικού συντάκτη;

Απάντηση 30/03/2012:

Τις στιγμές εκείνες του θριάμβου και της δόξας, ο αθλητικογράφος κύριος Κώστας «ελέΝχει» Βερνίκος, μας είχε πληροφορήσει περιχαρής και υπερήφανος, ότι την ατμόσφαιρα δονούσε το Άσμα Ασμάτων «Είμαι καλά, περνάω μια χαρά» της αοιδού κυρίας Πέγκυς Ζήνα.
Οποιοδήποτε σχόλιο από μέρους μου περιττεύει, και παρακαλώ, την επόμενη φορά που κάποιος αηδιασμένος συμπολίτης μας υποστηρίξει ότι δεν έχουμε καμιά ελπίδα ως λαός, να μην τον «στολίσουμε» με χαρακτηρισμούς όπως «απαισιόδοξο», «καταστροφολόγο» κτλ. Θα 'χει κι αυτός το δίκιο του...

Η ερώτηση της εβδομάδας (5)

Ποια είναι η συχνότερη φράση με την οποία τα αστυνομικά ή δημοσιογραφικά δελτία περιγράφουν την ιδιότητα κακούργου που συλλαμβάνεται ή τραυματίζεται ή σκοτώνεται σε συμπλοκή με την αστυνομία;

Απάντηση 21/01/2012:

Οι περιγραφές είναι πολλές. Τελευταίως όμως, περιλαμβάνουν όλο και συχνότερα τις φράσεις ΕΙΧΕ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΤΕΙ (πρόσφατα, πριν από λίγους μήνες, έκανε χρήση των ευεργετικών διατάξεων του τάδε αποσυμφορητικού νόμου κτλ) ή ΕΙΧΕ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙ ΑΛΛΑ ΕΙΧΕ ΑΦΕΘΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ (δεν κρίθηκε επικίνδυνος, διαφώνησαν ανακριτής και εισαγγελέας, ορίστηκε τακτική δικάσιμος, για το αδίκημα δεν προβλέπεται προφυλάκιση κτλ κτλ).

Νόμοι και νομικοί στην υπηρεσία των παρανόμων. Τα εγκλήματα θα μπορούσαν να είχαν αποτραπεί, αν οι δράστες ήταν μέσα όπως έπρεπε.

Για τα εγκλήματα την ευθύνη φέρουν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ οι νομοθέτες και οι δικαστές.

Αυτά.

Η ερώτηση της εβδομάδας (4)

Ουίλιαμ Σαίξπηρ (1564-1616). Άγγλος θεατρικός συγγραφέας και ποιητής. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις.

Ποια φράση και από ποιο έργο του περιγράφει πολύ επιτυχημένα τους σύγχρονους Έλληνες και τους ηγέτες τους, ιδιαίτερα μετά την αναρρίχηση στην εξουσία του Γεωργίου Παπανδρέου του β΄;


Απάντηση 10/03/2010

«Tis the time’s plague when madmen lead the blind».

Σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «Είναι σημείο κακών καιρών όταν τρελοί οδηγούν τυφλούς».
Από το έργο «King Lear» («Βασιλιάς Ληρ»).

Στον χαρακτηρισμό «madmen» του συγγραφέα, εύκολα μπορούμε να εντάξουμε άφρονες, ηλιθίους, ακαταλόγιστους και γενικά όλους τους εγκεφαλικά διαταραγμένους ταγούς μας.

Υ.Γ «Maximos» ακάθεκτος βρήκε άλλες τρεις φράσεις εξίσου σημαντικές!

Η ερώτηση της εβδομάδας (3)

Υποθέστε ότι χαθήκατε καθ’ οδόν προς τον προορισμό σας και βρεθήκατε σε εντελώς άγνωστο περιβάλλον, χωρίς κανένα βοήθημα (χάρτη, πυξίδα, GPS κτλ). Γενικά δεν μπορείτε να στηριχτείτε σε κανένα φυσικό βοήθημα (είναι νύχτα, συννεφιά κτλ). Αίφνης συναντάτε σταυροδρόμι χωρίς πινακίδα. Ο δρόμος διχάζεται. Από τις δύο δυνατές κατευθύνσεις μόνο μία θα σας οδηγήσει εκεί που θέλετε.
Ακριβώς πάνω στο σταυροδρόμι βρίσκονται δυό ντόπιοι. Μπορείτε λοιπόν να ρωτήσετε αυτούς.
Δυστυχώς οι ντόπιοι έχουν ένα βασικό πρόβλημα. Λένε ή μόνο αλήθεια ή μόνο ψέματα. Ακόμα δυστυχέστερα, από τους δύο παρόντες ντόπιους ο ένας λέει μόνο αλήθεια κι ο άλλος μόνο ψέματα και ασφαλώς εσείς δεν μπορείτε να ξέρετε ποιος είναι ποιος.

Έστω ότι μπορείτε να υποβάλετε μία και μόνο ερώτηση σε έναν και μόνο από τους δύο.
Τι θα ρωτήσετε και ποιον από τους δύο για να είστε 100% βέβαιοι για το ποιον δρόμο θα πάρετε;

Υ.Γ Η ερώτηση είναι πολύ διαδεδομένη. Εδώ αναφέρεται για να διδαχθούμε όλοι από τη Λογική ως επιστήμη. Η ιδέα να την επαναλάβω μου ήρθε όταν έγραφα την απάντηση στην ερώτηση της εβδομάδας (2). Περιττό να σας πω ότι όταν μου ετέθη για πρώτη φορά δεν μπόρεσα να βρω τη λύση (ερώτηση-απάντηση!).

Απάντηση 08/03/2010

Εφόσον δεν γνωρίζω ποιος από τους δύο ντόπιους λέει αλήθεια και ποιος ψέματα, θα ρωτήσω οποιονδήποτε από τους δύο. Άρα όλο το πρόβλημα περιορίζεται στο πώς θα θέσω την ερώτηση.
Μπορώ να ρωτήσω απευθείας ποιον δρόμο να διαλέξω;
Όχι. Αν επιλέξω τον ψεύτη (η πιθανότητα είναι 50%) τότε … έχασα!
Η μόνη λύση είναι να ζητήσω απ’ αυτόν που ρωτάω, την απάντηση … του άλλου (!) και να πράξω … το αντίθετο!
(Αν συζητήσω με τον ειλικρινή θα μου μεταφέρει την ψεύτικη απάντηση του άλλου, ενώ αν μιλήσω με τον ψεύτη θα αντιστρέψει την αληθή απάντηση του άλλου).

Το βρήκαν ένας ανώνυμος φίλος και ο «Maximos», ενώ ο «Ερμής» αν και δεν το βρήκε, το προσέγγισε σωστά (και χωρίς γκουγκλοβοήθεια!).

Στο σημείο αυτό ξανατονίζω ότι σκοπός μου δεν είναι να κάνω επίδειξη γνώσεων (πάντα σιχαινόμουν τους … επιδειξίες) αλλά να διδαχθούμε όλοι (κι εγώ μαζί).

Η συγκεκριμένη ερώτηση αναδεικνύει την αξία της Λογικής.
Η αλήθεια αναμεταδίδει αυτούσια και την αλήθεια και το ψέμα, ενώ το ψέμα τα διαστρεβλώνει και τα δύο.
Όταν λοιπόν κάποιος χρησιμοποιεί πατριωτικά επιχειρήματα, είτε είναι πατριώτης (οπότε προσπαθεί να μας περάσει πατριωτικά μηνύματα) είτε είναι προβοκάτορας (οπότε προσπαθεί να δυσφημίσει τους πατριώτες και τα επιχειρήματά τους), ουσιαστικά επικυρώνει τα επιχειρήματα! (δείτε τον προβληματισμό στην "Ερώτηση της εβδομάδας (2)")

Η ερώτηση της εβδομάδας (2)

Ποιος και πότε έχει γράψει το κείμενο, αποσπάσματα του οποίου είναι τα παρακάτω:

«...Οι χασάπηδες λοιπόν της Άγκυρας ... μπορούν να εισβάλλουν, να καταστρέφουν, να καταλαμβάνουν ανενόχλητα το ένα τρίτο της Κύπρου. Μπορούν να διαιωνίζουν το έγκλημα, να δημιουργούν ντε φάκτο κρατίδιο, τη σημερινή ουσιαστική διχοτόμηση και αυριανή συνομοσπονδία με τις ευλογίες της διεθνούς κοινότητας και κυρίως των Αγγλοαμερικανών...

...ποτέ δεν ζητήθηκε από την Δύση ... η αποχώρηση των τούρκικων στρατευμάτων από την Κύπρο. Ποτέ δεν αποφασίστηκε κάποιο οικονομικό εμπάργκο ενάντια στην Τουρκία. Ποτέ δεν επιχειρήθηκε καμία στρατιωτική επιδρομή εναντίον της για να εξαναγκαστεί σε αποχώρηση. Και σήμερα τέλος οι μυστικές διαπραγματεύσεις γίνονται χωρίς να μπαίνει απ' τους Αγγλοαμερικάνους ο sine qua non όρος για οποιαδήποτε συμφωνία, η αποχώρηση όλων των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής και επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια τους.

Ο κάθε Έλληνας λοιπόν δεν μπορεί παρά να θαυμάσει την "αφοσίωση" της Δύσης στο διεθνή νόμο και να θεωρήσει τους Αγγλοαμερικάνους και τον Τούρκικο φασιστικό επεκτατισμό υπεύθυνους γι' αυτή τη νέα συνωμοσία σε βάρος της χώρας, τη νέα συρρίκνωση του ελληνισμού.

Η πολιτική της Δύσης απέναντι στην Τουρκία υπήρξε, από την εποχή του Κεμάλ και από τη στιγμή που αυτός ανέτρεψε τα πρώτα σχέδια της, πραγματικό σκάνδαλο.
Σκάνδαλο που συνίσταται σε συνεχείς παραχωρήσεις λόγω της σημαντικής γεωπολιτικής θέσης της Τουρκίας με σκοπό τον προσεταιρισμό της και τη μετατροπή της σε χωροφύλακα της Δύσης.

Σκάνδαλο που συνίσταται στην έμπρακτη και έμμεση αποδοχή από τη Δύση όλων των εγκλημάτων μιας απ' τις βασικές συνιστώσες του Κεμαλισμού, της φασιστικής πρακτικής και του επεκτατισμού. Έτσι ενώ η συνθήκη των Σεβρών, σε εφαρμογή της αρχής του δικαιώματος των εθνών στην αυτοδιάθεση, προέβλεπε τη δημιουργία Αρμενικού και Κουρδικού κράτους, η Δύση όχι μόνο συμφώνησε με την Κεμαλική Τουρκία, για τη μη δημιουργία τους μέχρι σήμερα, αλλά επί πλέον έκλεισε τα μάτια μπροστά στη γενοκτονία των Αρμενίων, των Κούρδων, των 350.000 Ποντίων, στις σφαγές των Ελλήνων. Συναίνεσε σιωπηλά στη φασιστικού τύπου επίλυση του ζητήματος των μειονοτήτων από τον Κεμαλισμό με τις σφαγές, τους άγριους διωγμούς και τις αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών.

...Όπως είναι φυσικό αυτή η σκανδαλώδης συμπεριφορά της Δύσης προς την Τουρκία είχε τραγικές συνέπειες για τις γειτονικές της χώρες με πρώτη ανάμεσα της την Ελλάδα. Συνέπειά της υπήρξε η δυσμενής επίλυση του αλυτρωτικού ζητήματος και η συνεχής συρρίκνωση του ελληνισμού μέχρι σήμερα.

... Βάσει ποιας δικαιοσύνης, ποιου ηθικού κώδικα, ποιων δικαιωμάτων των εθνοτήτων, η διασκορπισμένη σ' όλο το νησί τούρκικη μειονότητα 18% θεμελιώνει το δικαίωμα στην απόσχιση και διχοτόμηση, ενώ η αμιγής κουρδική μειονότητα 25% των 12 εκατομμυρίων Κούρδων, εκ των οποίων 5 εκατομμύρια συμπαγής πληθυσμός στο Τούρκικο Κουρδιστάν, δεν θεμελιώνει δικαίωμα στην απόσχιση και τη δημιουργία αυτόνομου Κουρδικού κράτους, όπως άλλωστε πρόβλεπε η συνθήκη των Σεβρών.
Βάσει ποιας δικαιοσύνης, ποιου ηθικού κανόνα, ποιου δικαιώματος των εθνοτήτων, τα νησιά που βρίσκονται στον Ειρηνικό η στον Ατλαντικό, χιλιάδες μίλια μακριά από τις μητροπόλεις, με ελάχιστες μειονότητες λευκών αποίκων, όπως τα νησιά της Μικρονησίας ή η Χαβάη είναι αμερικάνικα; τα νησιά της Μελανησίας ή τα Φόκλαντ είναι αγγλικά; η Νέα Καληδονία ή τα νησιά της Πολυνησίας και η Ταϊτή γαλλικά; και δεν είναι δίκαιο η Κύπρος, με 82% ελληνικό πληθυσμό επί χιλιάδες χρόνια, να είναι ελληνική!!! ...»


Απάντηση 25/02/2010

Το φυσικό πρόσωπο που συνέταξε το παραπάνω κείμενο είναι και θα παραμείνει άγνωστο.
Το κείμενο εμφανίζεται στην προκήρυξη της Επαναστατικής (κατά την ίδια) και Τρομοκρατικής (κατά το καθεστώς) Οργάνωσης «17 Νοέμβρη» με ημερομηνία 16/07/1991, όπου εξηγείται η επίθεσή της σε Τούρκους διπλωμάτες.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η χρήση από την οργάνωση, σαφών πατριωτικών ελληνικών επιχειρημάτων. Θυμίζω ότι εκείνη την εποχή σύσσωμος η «Δύση» είχε επιτεθεί στο Ιράκ, διότι «την έπιασε ο πόνος» για τη διεθνή νομιμότητα, που παραβιάστηκε όταν ο Σαντάμ εισέβαλε στο Κουβέιτ.

Άσχετα πάντως με τη γνώμη που μπορεί να έχει κανείς για τη «17Ν», είτε δηλαδή τη θεωρεί αγνή επαναστατική (έστω και ακραία) Οργάνωση, είτε συνονθύλευμα πρακτόρων και προβοκατόρων, η χρησιμοποίηση από αυτήν τόσο πατριωτικών επιχειρημάτων δικαιώνει τα επιχειρήματα!

Γιατί; Διαβάστε την «Ερώτηση της εβδομάδας (3)» προσεχώς.

Υ.Γ «Maximos» (πάντα διαβασμένος) και «Ερμής» (γκούγκλ-ξεγκούγκλ καμιά σημασία δεν έχει) το βρήκαν!

Η ερώτηση της εβδομάδας (1)

Ο Αμερικανός λογοτέχνης (ποιητής και θεατρικός συγγραφέας) Ρόμπερτ Φροστ (1874-1963), περισσότερο και από το πλούσιο και εξαιρετικό έργο του, έχει μείνει στην ιστορία για τις θανατηφόρες «ατάκες» του.

Ποια από αυτές ταιριάζει γάντι στην Ελλάδα και στους «εκλεκτούς» της γείτονες, τον εποικισμό της, τα διάτρητα σύνορά της κτλ, αν και φαίνεται να την αγνοούν οι Αμερικανοτραφείς κατά τα άλλα κυβερνώντες των τελευταίων ετών;

Υ.Γ Επειδή οι αναγνώστες μου είναι "αετοί" και ξέρουν πολλά, τα σχόλια αυτής της ανάρτησης θα παραμείνουν κρυφά, ώστε αν το ξέρουν κάποιοι να μην ... το πάρει το ποτάμι! Η απάντηση σε μια βδομάδα, μαζί με την επόμενη ερώτηση.


Απάντηση 13/02/2010

"Good fences make good neighbors" δηλαδή "Καλοί φράχτες κάνουν καλούς γείτονες"!
Η φράση εμφανίζεται στο ποίημα "Mending Wall", αν και από πολλούς θεωρείται λαϊκή παροιμία του 17ου αιώνα.

Ο φίλος "Ερμής", ο μοναδικός που απάντησε, μου έστειλε την εξίσου θανατηφόρα "ατάκα" ... "Don't ever take a fence down until you know why it was put up" δηλαδή "ποτέ μη γκρεμίσεις ένα φράχτη, μέχρι να μάθεις γιατί φτιάχτηκε"(!) η οποία επίσης πιστώνεται στον Frost. Ομολογώ ότι δεν τη γνώριζα και τον ευχαριστώ πολύ.

Είδατε σοφία οι Αμερικανοί; Γι αυτό όποιος με ξαναπεί αντιΑμερικανό ... να του βγει το μάτι! Σας έφαγα γιαλαντζί "Αμερικανάκια" που από την Αμέρικα κρατάτε μόνο ό,τι σας συμφέρει.