Τώρα Ιβάν, στ’ αλήθεια πίστεψες ότι θα πάρεις πρωτάθλημα με σέντερ-φορ τον Αλέξη;

Να με συμπαθάς λεβέντη μου, αλλά είσαι κορόιδο. Κορόιδο με περικεφαλαία. 

Τι σόι κολεγιές κάνετε εσύ κι ο Βλαδίμηρος στη Ρωσία δεν ξέρω, στην Ελλάδα πάντως τα θαλασσώσατε. Τους πιο γελοίους Έλληνες διαλέγετε για συνεργασία, με αποκορύφωμα τον Τσίπρα. Τον πιο άσχετο, ακαταλόγιστο και ανόητο στράικερ. 

Έτσι αξιολογείτε τους παίκτες ρε φίλε; Όποιον κwλόφαρδο ατάλαντο βρει κατά τύχη η μπάλα και πάει στα δίχτυα, τον βαφτίζετε Μέσι; Αυτός ρε πουλάκι μου είναι λούζερ από χέρι! Χαμένος … πώς το λένε; 

Αυτός τρέχει μόνος του και βγαίνει δεύτερος. 

Τραβάει από 12 και βρίσκει γραμμένο. 

Χρυσάφι πιάνει και χώμα γίνεται. 

Πάνω του βρήκατε να στήσετε ομάδα; 

Αυτός αδέρφι και τη δική του την ομάδα, τον ΠΑΟ, την καταδίκασε να μην φτιάξει γήπεδο και μάλιστα πριν να γίνει πρωθυπουργός. Και της ΑΕΚ της έβαλε τρομερά εμπόδια, και ο Θεός ξέρει πώς του γλύτωσε. Και το ποδοσφαιρικό Grexit θα κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας κάθε δευτερόλεπτο που παραμένει αυτός στην εξουσία. 

Αυτός φιλαράκι λεφτά γυρεύει και τους επενδυτές τους προγκάει. 

Διαστημικά προγράμματα εξαγγέλλει ενώ ο κοσμάκης τρώει από τα σκουπίδια. 

Αντιπλημμυρικά υπόσχεται και με κάθε ψιχάλα μετράμε πνιγμένους. 

Μ’ αυτόν φουνταριστό θέλετε και πρωτάθλημα; 

Τι τις θες τις κουμπούρες ρε καρντάση; Μυαλό χρειάζεται. Λαγός των καραγκιόζηδων έγινες, μετά συγχωρήσεως, και τον ΠΑΟΚ τον καταδίκασες. Τι να τα κάνει ρε η ομαδάρα των προσφύγων τα πρωταθλήματα και τα κύπελα, όταν της τα απονέμει η παράγκα των Συριζανελέων; Κι ακόμα χειρότερα, γιατί να τιμωρείται η ιδέα ΠΑΟΚ για τις διαπλοκές σας με τους τιποτένιους; 

Το ΄γραψα και παλιότερα του Βλαδίμηρου: 
Πολλά υποσχόμενοι είστε. Σοβαροί δεν είστε! 

ΥΓ. Πες του παιδιού σου (αν σ’ ακούει) να μην μας κουνάει το δάχτυλο. Εδώ είναι Ελλάδα. Ούτε από «Αμερικανάκια» μασάμε, ούτε από «Ρωσάκια».

Έσκισε η Μπάρτσα. Η επική ανατροπή θα συζητιέται για καιρό...

Επική ανατροπή! Το 0-4 έγινε 6-5! Στα τελευταία λεπτά! Όλοι παραληρούν! Όλοι μιλούν γι αυτό! Παντού! 

Και στα στέκια των αστέγων! Και στις ουρές των συσσιτίων! Και στα σπίτια των ανέργων! Και στα στρατόπεδα των προσφύγων! 

Και πριν αναρωτηθείτε «πού κολλάει η ειρωνεία;», «πού κολλάνε οι άστεγοι, οι άποροι, οι άνεργοι και οι πρόσφυγες με τη Μπαρτσελόνα;», κοιτάξτε την διαφήμιση στη φανέλα τού κυρίου.

Και κάντε τους συνειρμούς μόνοι σας...

«Ντροπιαστικός αποκλεισμός του Ολυμπιακού». Ντροπή ναι, αλλά όχι αυτή που νομίζετε.

Αίσθηση λέει προκάλεσε σε Ελλάδα και εξωτερικό ο «ντροπιαστικός αποκλεισμός» της ποδοσφαιρικής ομάδας του Ολυμπιακού, από άσημη ομάδα του Ισραήλ. 

Αφόρητη ντροπή, συμφωνώ, αλλά καμία αίσθηση. Γιατί; 

Γι αυτό: 

Η ενδεκάδα του Θρύλου στο συγκεκριμένο ματς: Δύο Έλληνες αρχικά κι ένας αλλαγή. 

Αυτή είναι η ντροπή. Το καμάρι του Πειραιά κατεβαίνει με εννιά ασχέτους τρεχαλατζήδες από την αλλοδαπή, «ευρωπαίους» και καλά, για τους οποίους δαπανήθηκαν εκατομμύρια και οι οποίοι δεν μπορούν να κερδίσουν ούτε σχολική ομάδα. Και αυτό είναι γενικό φαινόμενο: ο ΠΑΟ τις προάλλες σε επίσημο ματς με Σουηδική ομάδα κατέβηκε με έναν Έλληνα (για δείγμα ασφαλώς). 

Κι εγώ ρωτάω: 

Πού είναι οι Έλληνες ρε; Δεν υπάρχουν ποδοσφαιριστές αξίας στη γη μας; Έφυγαν όλοι; Κι αν έφυγαν οι φτασμένοι, πιτσιρικάδες δεν υπάρχουν; Ερασιτεχνικά σωματεία, τοπικά πρωταθλήματα, αλάνες έστω δεν υπάρχουν; Δεν μπορούμε να βρούμε μερικούς που να τα ‘χουν καλά με το τόπι; Δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε; 

Ρωτάω κι άλλα: 

Είναι δουλειά αυτή ρε; Να μαζεύουμε τα παλτά καλοκαιριάτικα, να τα χρυσοπληρώνουμε και να μένουμε κι απέξω; 

Τι σόι σύστημα είναι αυτό ρε; Χάσαμε τη μπάλα! Έρχεται ο ένας παιχταράς, όχι δεν έρχεται, τον άρπαξαν άλλοι. Έρχεται ο άλλος, αλλά δεν παίζει, είχε σπάσει το πόδι του και γι αυτό τον έδιωξαν από την προηγούμενη ομάδα. Έρχεται ο παράλλος, αλλά είναι τσόγλανος, δεν τα βρίσκει με τον προπονητή. Έρχονται καμπόσοι, άλλος μεθύστακας, άλλος στη ντόπα, άλλος ξενύχτης, άλλος χώμα, άλλος πτώμα. Και να οι πηχιαίοι τίτλοι, να το παραλήρημα, να τα εκατομμύρια. 

Δανεικός ο ένας, οψιόν ο δεύτερος, ρήτρα ο τρίτος. «Ηγεμονικό» συμβόλαιο ο από δω, πλουσιοπάροχο ο από ‘κει, «τρελό» ο παραπέρα. Άθλημα είναι αυτό ρε ή συμβολαιογραφείο; 

Θέλει «αποτελέσματα» ο Πρόεδρος, θέλει μόνο νίκες ο φανατικός, θέλει τρόπαια ο «λαός». Και στο τέλος όλοι μαζί σκοτώνουνε τον πεθαμένο.

Κάθε καλοκαίρι και Χριστούγεννα αγοραπωλησίες, δοσοληψίες, παζάρια. Άθλημα είναι αυτό ρε ή λαϊκή;  Και τα λεφτά πεταμένα. 

Πεταμένα ρε! Και δεν είναι του Μαρινάκη τα λεφτά! Ούτε του Αλαφούζου, ούτε του Σαββίδη, ούτε του Μελισσανίδη! Δικά μας είναι ρε! Δικά μας! Όποιο βιβλίο Οικονομικών και ν’ ανοίξεις το ίδιο θα βρεις: τα λεφτά δεν πέφτουν από ψηλά! Ο πλούτος στη γη είναι συγκεκριμένος. Αν ένας έχει μαζέψει πολλά λεφτά, αυτά λείπουν από τους άλλους! 

Σας βαρεθήκαμε ρε! Κουραστήκαμε! Αηδιάσαμε! Αρρωστήσαμε! 

«Κοινοτικοί» Αφρικανοί, «Ευρωπαίοι» ΛατινοΑμερικανοί, «Ομογενείς» αλλοδαποί. 

Ένα πολυεθνικό κουβάρι, μια πολυφυλετική μάζα, μια Βαβυλωνία. Για να διαπρέψουμε στας Ευρώπας, γινήκαμε σαν τα μούτρα τους: πολύχρωμες κουρελούδες (θυμηθείτε τι σήμαινε κάποτε το να αποκαλείς τους αντιπάλους «κουρέλες»). 

Λοιπόν για να τελειώνουμε. Τα ευρωπαϊκά δικαστήρια, οι νομοθεσίες (Μποσμάν κτλ), μας ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ τους απεριόριστους κοινοτικούς, ΔΕΝ ΜΑΣ ΥΠΟΧΡΕΩΝΟΥΝ να τους έχουμε. Να γυρίσουμε πίσω: Έλληνες παίχτες, με λογικές αμοιβές που να μην προκαλούν τα άλλα εργαζόμενα και άνεργα παιδιά και 1-2 ξένοι παίκτες, ικανοί αλλά και καλής διαγωγής, που να μην δηλώνουν στην αρχή «αγκαπό πολύ έλληνες» και στο τέλος να μας γράφουν στους αδένες τους. 

Υ.Γ Η UEFA μας έχει γραμμένους. Στην ιστοσελίδα της το ματς είχε φτάσει στο 90+8΄(!) και είχε να ανανεωθεί από το 68΄. Κομπάρσοι σας λέω! Κομπάρσοι! 

Ο Γιάννης, η επίσπευση, η υποκρισία και η ξεφτίλα.

Δεν θ’ ασχοληθώ κα-θό-λου με τον Γιάννη Αντετοκούμπο. Με το χρώμα του, με το αν είναι Έλληνας ή όχι, με το αν πήρε δίκαια την ιθαγένεια, με το αν είναι άριστος καλαθοσφαιριστής ή όχι. Και δεν θ’ ασχοληθώ, διότι δεν ξέρω. Δεν γνωρίζω πρόσωπα, γεγονότα, καταστάσεις. 

Θ’ ασχοληθώ όμως και μάλιστα σοβαρά, με την υποκρισία. Αυτή περισσεύει στο Ελλαδιστάν κι έχω γίνει ειδικός. 

Θα θέσω, ως συνήθως, δύσκολα θέματα: 

Η όλη ιστορία μοιάζει στημένη. Δεν λέω ότι είναι εξαρχής στημένη, αλλά εν μέρει στημένη πιθανολογώ ότι είναι. Ο Μπαρμπανίκος ο Αρβανίτης που συνήθως γνωρίζει πολύ καλά τι λέει, επισημαίνει σοβαρή τρύπα στην υπόθεση. Αν ο Γιάννης δεν είναι αυτός που λένε, δηλαδή φουκαράς από τα γεννοφάσκια του, τότε πέσαμε θύματα προπαγάνδας. Φάγαμε σπαραξικάρδιο παραμύθι περί πτωχού πλην τίμιου μετανάστη, όστις κατάφερε να αντιμετωπίσει πάμπολλες δυσκολίες και να διαπρέψει. 

Ακόμη όμως κι αν το παιδί αυτό ήταν σε τρομερά δύσκολη οικονομική και κοινωνική θέση, η ταχύτητα με την οποία διεκπεραιώθηκε η υπόθεσή του είναι ασφαλώς προϊόν προπαγάνδας. Είδε η γνωστή συμμορία των επαγγελματιών αντιρατσιστών φως και μπήκε. Από κοντά και οι φοβικοί δεξιούληδες που τρέμουν μην τους κόψει ο Σόρος την επιχορήγηση. Έβαλαν οι καλλιτέχνες του ψέματος και της παραπληροφόρησης τις πινελιές τους και μια ούτως ή άλλως ζόρικη ιστορία μετεβλήθη σε υπερπαραγωγή με χάπι εντ. 

Και τώρα τα πολύ δύσκολα: 

1) Όλοι γνωρίζουμε περιστατικά ταχείας απονομής ιθαγένειας ή υπηκοότητας. Πρόκειται για εξαιρετικές περιπτώσεις αλλοδαπών, κατά κανόνα παλιννοστούντων ελληνικής καταγωγής, των οποίων το αίτημα είναι να γίνουν και τυπικά Έλληνες μια ώρα αρχύτερα, ώστε να μείνουν, να εργαστούν, να βοηθήσουν, να προκόψουν, να επενδύσουν (περίπτωση Σαββίδη). 

Ετούτη η περίπτωση είναι διαφορετική. Στον ενδιαφερόμενο απονέμεται τάχιστα η ελληνική ιθαγένεια για να φύγει! Για να εγκαταλείψει την Ελλάδα!! Για να εργαστεί στο εξωτερικό!!! Το Υπ.Εσ. υποστηρίζει ότι αυτό είναι πάγια αρχή της Ελληνικής Πολιτείας για περιπτώσεις υγείας ή σπουδών! (καλά, μην πνιγείτε από τα γέλια...). Φαίνεται ότι στις πάγιες αρχές της Ελληνικής Πολιτείας ανήκουν και τα drafts του NBA...

2) Θα υποστηρίξετε, ίσως, ότι το παιδί πηγαίνοντας στο εξωτερικό, θα τιμήσει τα ελληνικά χρώματα, θα διαφημίσει την Ελλάδα, θα γίνει πρεσβευτής της χώρας του. Λάθος, λάθος και λάθος. Ο Γιάννης πάει στον ναό του καπιταλισμού (U.S.A), στο άντρο του επαγγελματικού (sic) αθλητισμού, των δολαρίων, των αναβολικών, της κόκας και της παρτούζας (NBA). Πάει να γίνει διάσημος και πλούσιος στη διεφθαρμένη μητρόπολη των διασήμων και πλουσίων! Και οι «υγιείς» πατριώτες χαίρονται! Και οι «αριστεροί» ζητωκραυγάζουν!! Και οι «προοδευτικοί» αλαλάζουν!!! 

3) Ως φαίνεται, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, μόνο όσοι σχετίζονται μ’ ένα πέτσινο τόπι δικαιούνται «επίσπευσης» των αιτημάτων τους. Οι υπόλοιποι ας βράζουν στο ζουμί τους. Σε κάθε περίπτωση, όταν βαριά ασθενείς αδυνατούν να βρουν την υγειά τους στο εξωτερικό επειδή σκοντάφτουν σε αφόρητη γραφειοκρατία, όταν άνθρωποι τού μόχθου περιμένουν επί σειρά ετών να βγει η σύνταξή τους, όταν ελληνίδες μητέρες αναμένουν επί μήνες ένα κουτσουρεμένο επίδομα μητρότητας, η προσπάθεια ορισμένων γελοίων να περιβάλουν την περίπτωση του Γιάννη Αντετοκούμπο με μανδύα «εθνικής υπερηφάνειας», ώστε να δικαιολογηθεί η ταχύτητα διεκπεραίωσης, αποτελεί πρόκληση. Πρόκειται απλώς για εθνική ξεφτίλα. 

4) Για όλους τους παραπάνω λόγους πρόκληση είναι και η, με αφορμή τον Γιάννη, προσπάθεια αγιοποίησης του συνόλου των μεταναστών, ενώ δεν προλαβαίνουμε να μετράμε ανέργους Έλληνες, φόνους, ληστείες και βιασμούς γιαγιάδων. 

5) Για το τέλος μια ερώτηση: Πότε και πόση στρατιωτική θητεία θα υπηρετήσει ο Γιάννης και πού; Διότι οι V.I.P’s και κυρίως οι αθλητές «υπηρετούν» ελάχιστα, σε μονάδες του κέντρου, όπου παρουσιάζονται μία και μόνη φορά: για να απολυθούν. Ενώ επιστήμονες απομακρύνονται από το αντικείμενό τους επί μήνες-χρόνια ή ζουν με το στίγμα του «ανυπότακτου», ενώ φτωχοί άνθρωποι στερούνται το μεροκάματο για μήνες-χρόνια, ενώ όλοι μας στερούμαστε των οικογενειών μας επί μήνες-χρόνια, κάποια καλόπαιδα δεν πατάνε καθόλου στο στρατόπεδο. (Άλλος παράγοντας εθνικής ξεφτίλας).  Επί του θέματος, πολύ θα ήθελα να έχω τη γνώμη των «αντιρρησιών συνείδησης». Α! Και των «προοδευτικών» φαντάρων. Αυτών που διαμαρτύρονται για το κλείσιμο της ΕΡΤ, επειδή δεν θα μπορούν ν’ ακούνε τις εκπομπές του ραδιοφώνου της, με τ’ ακουστικά στ’ αυτιά όντας σκοποί!!! (δεν αστειεύομαι, έτσι υποστηρίζουν οι ίδιοι σε ανακοίνωσή τους). Όταν συνέλθουν από τους πανηγυρισμούς για τον Γιάννη (διότι μην μου πείτε ότι δεν πανηγυρίζουν που «ο μετανάστης διέπρεψε και τάπωσε τα φασιστάκια»), αν έχουν την καλοσύνη, ας μας πουν τι πιστεύουν. 

Ας μας πουν τέλος πάντων όλοι οι αριστεροδιανοητές, γιατί χαίρονται. Επειδή ένας «δικός τους» επιβραβεύεται από τον καπιταλισμό; 

Χριστιανοφασίστες στην εκκίνηση.

Κυριακή 5 Αυγούστου Σωτηρίου έτους 2012. Λονδίνο, Αγγλία. 

Ολυμπιακοί Αγώνες. Τελικός δρόμου 100 μέτρων ανδρών. 

Αφετηρία. Παρουσίαση των δρομέων. Λίγα δευτερόλεπτα πλην την εκκίνηση. 

Ο αθλητής Ρίτσαρντ Τόμπσον από το Τρίνινταντ-Τομπάγκο φοράει σταυρουδάκι στο λαιμό. 

Ο αθλητής Τζάστιν Γκάτλιν από τις ΗΠΑ (κατετάγη τελικά τρίτος) χαιρετά στρατιωτικά. 

Ο αθλητής Γιουσέιν Μπολτ από τη Τζαμάικα (τελικός νικητής) κάνει το σταυρό του. 

Συμπέρασμα: Δυστυχώς, παρά τις άοκνες προσπάθειες των αδελφών (ψυχών) Άγγλων διοργανωτών να παρουσιάσουν την τέλεια πολυπολιτισμική Ολυμπιάδα, να απαλείψουν ο,τιδήποτε εθνικό-πατριωτικό και χριστιανικό από αυτή και να υμνήσουν τη διαφορετικότητα και την ανεκτικότητα κτλ, διάφοροι Χριστιανοί και φασίστες κατάφεραν να παρεισφρύσουν. Αυτό ισοδυναμεί με τρομοκρατική επίθεση. 

Να διαμαρτυρηθούν αμέσως ΔΗΜ.ΑΡ, ΣΥ.ΡΙΖ.Α και Κ.Κ.Ε. Να ξεσηκωθούν απαξάπαντες της αριστεράς και της προόδου. Να απαιτήσουν τον αποκλεισμό αυτών των τρομοκρατών. Να ξιφουλκήσει ο Πιτσιρίκος. Να λυσσάξουν τα μίντια. Να επέμβει η Δ.Ο.Ε. Τέτοιες ενέργειες δεν συνάδουν με το Ολυμπιακό ιδεώδες και δυναμιτίζουν τη φιλία των λαών.

Βούλα Παπαχρήστου, κοινωνικά δίκτυα και πρώην ΚΝίτες.

Δεν θα υπερασπιστώ την αθλήτρια κυρία Βούλα Παπαχρήστου. Τα επιπέδου γυμνασιακού χιούμορ αστειάκια στο twitter δείχνουν έλλειψη σοβαρότητας και παιδείας. Η έλλειψη αυτή διακρίνει δυστυχώς, πάμπολλους από τους «πρέσβεις» της Ελλάδας στο χώρο του αθλητισμού. Θυμηθείτε τις πολίστριες-οπαδούς της κυρίας Ζήνα (εδώ) ή, ακόμα χειρότερα, τις βολεϊμπολίστριες του Παναθηναϊκού με το περιβόητο «ΤΣΟ ΚΑΙ ΛΟ» στις φανέλες. 

Με τους συνέλληνες που εξεγέρθηκαν εξαιτίας του αποκλεισμού της, θα διαφωνήσω. Όχι γιατί το αστειάκι ήταν ρατσιστικό. Διότι δεν ήταν. Αλλά γιατί η κυρία Παπαχρήστου, μόλις κατάλαβε ότι το σταρ-σύστεμ που υπηρετεί θα την περάσει στα αζήτητα και θα πάνε χαμένες οι προσπάθειές της και οι κόποι της (και οι χορηγίες βεβαίως-βεβαίως), ανέκρουσε πρύμναν. Μέχρι στιγμής εζήτησε δις συγγνώμην και ποιος ξέρει πόσες φορές θα το πράξει ακόμη. 

Μην εκπλαγείτε πατριώτες, αν τελικά λάβει άφεση αμαρτιών, με αντάλλαγμα κανένα κήρυγμα εναντίον του ρατσισμού ή κανένα λογύδριο πολιτικής ορθότητος. Και στον κόσμο του επαγγελματικού αθλητισμού, όπως σε όλες τις μπίζνες, τα μαλώματα τα ‘χουν για πανηγύρια. 

Μην εξεγείρεσθε εθνικιστές. Η κυρία Παπαχρήστου υπήρξε απλώς ανόητη. Πρώτα αποκάλυψε το επίπεδο της παιδείας της, μετά συνειδητοποίησε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι μεγάλοι ρουφιάνοι και απαιτούν συνεχώς πιστοποιητικά φρονημάτων και τώρα τρέχει να τα μπαλώσει. 

Εγώ θα ΘΕΣΩ άλλο ΖΗΤΗΜΑ (την ανάγκη των κεφαλαίων θα την καταλάβετε οσονούπω). 

Δεν θ’ ασχοληθώ με τον κύριο Πιτσιρίκο (εκτός ίσως από το να σας υπενθυμίσω την έκκλησή μου να μην αναπαράγετε τις μπούρδες που γράφει). Ήταν αναμενόμενο να σπεύσει να ξιφουλκήσει κατά του «ρατσισμού» της κυρίας Παπαχρήστου. Ο Κανάκης δεν κάνει εκπομπές το κατακαλόκαιρο. Τον καλύπτει ο Πιτσιρίκος.

Θα ασχοληθώ με τους «θεσμικούς» (εκτός αν θεωρείτε ότι στην Ελλαδίτσα θεσμοί είναι ο Πιτσιρίκος, ο Κανάκης και ο Λαζόπουλος, οπότε πάω πάσο). 

Τι ταχύτης! Τι οίστρος (αντιρατσιστικός)! Τι πάθος! 

Βγάζει ανακοίνωση η ΕΟΕ. Αποκλείει την αθλήτρια ΧΩΡΙΣ να την καλέσει σε απολογία! Πρώτα αποκλεισμός, μετά παραπομπή στο δικαστικό! Πρώτα η ποινή, μετά η δίκη!

Πάμε παρακάτω. Παίρνει αμπάριζα ο ΣΕΓΑΣ (όπου εικόνα, κάντε κλικ να μεγαλώσει):

Τι βλέπουμε εδώ; Παρλαπίπες και φρασεολογία ΚΝΕ: «Μπαίνει» ζήτημα! Και βγαίνει κλωτσηδόν η ελληνική γλώσσα. Ο συντάκτης της ανακοίνωσης πρέπει να είναι πρώην ΚΝίτης που ζήλεψε την Τρέμη, τον Τσίμα, τη Δαμανάκη και τ’ άλλα παιδιά. Όχι παίζουμε! 

Μετά η σειρά των μαϊντανών: 

Σας βγήκε το μάτι ε; Δεν θα ‘πρεπε! Ετούτος ο συντάκτης είναι σίγουρα πρώην ΚΝίτης! Και κυβερνάει κιόλας! Έρμη ελληνική γλώσσα! Σε δολοφόνησαν οι αντιρατσισταράδες! 

Κάποιος, κάπου, κάποτε, είπε ότι στην Ελλάδα, μετά την μεταπολίτευση, κυβερνάει η Αριστερά. 

Μπούρδες. Κυβερνάει Η ΠΡΩΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ! 

Πάντως, την επόμενη φορά που θα αγανακτήσετε, μην πάτε κατά Σύνταγμα μεριά, μαζί με τους άλλους αγανακτισμένους. Μπορεί δίπλα σας να είναι … 

… ο Πιτσιρίκος! 

Υ.Γ Αναμένω δήλωση υποστήριξης της κυρίας Παπαχρήστου, από τους Οικολόγους. Το αστειάκι ήταν υπέρ των κουνουπιών!

Η ερώτηση της εβδομάδας (6)

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, η ελληνική ομάδα γυναικείας υδατοσφαίρισης κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο. Μήπως θυμάστε ποιος ήταν ο επινίκιος ύμνος, δηλαδή με ποιο τραγούδι εόρταζαν οι γοργόνες μας την επιτυχία τους, εντός των αποδυτηρίων, σύμφωνα με την απευθείας περιγραφή του αρμοδίου αθλητικού συντάκτη;

Απάντηση 30/03/2012:

Τις στιγμές εκείνες του θριάμβου και της δόξας, ο αθλητικογράφος κύριος Κώστας «ελέΝχει» Βερνίκος, μας είχε πληροφορήσει περιχαρής και υπερήφανος, ότι την ατμόσφαιρα δονούσε το Άσμα Ασμάτων «Είμαι καλά, περνάω μια χαρά» της αοιδού κυρίας Πέγκυς Ζήνα.
Οποιοδήποτε σχόλιο από μέρους μου περιττεύει, και παρακαλώ, την επόμενη φορά που κάποιος αηδιασμένος συμπολίτης μας υποστηρίξει ότι δεν έχουμε καμιά ελπίδα ως λαός, να μην τον «στολίσουμε» με χαρακτηρισμούς όπως «απαισιόδοξο», «καταστροφολόγο» κτλ. Θα 'χει κι αυτός το δίκιο του...

Προπαγάνδα και «όπιο του λαού».

«Ο βασιλεύς των αθλημάτων» είναι το ποδόσφαιρο, λένε «αυτοί που ξέρουν».
Κάποιοι άλλοι πιο «ψαγμένοι» όμως, το χαρακτηρίζουν ως «όπιο του λαού». Και οι δύο χαρακτηρισμοί, άμεσα ή έμμεσα, αποδίδουν στο άθλημα την ίδια ιδιότητα:
εξουσία-επιρροή πάνω στις μάζες.

Δεν θα αποτολμήσω βέβαια ψυχολογική ερμηνεία του φαινομένου, την οποία έχουν άλλοι κάνει με επιτυχία πριν από μένα, είχα όμως πάντα μια απορία:

«Πώς και τους ξέφυγε;». «Τέτοιο παντοδύναμο μέσο επηρεασμού της κοινής γνώμης και δεν ετέθη ακόμη στην υπηρεσία της Νέας Τάξης;». «Είναι δυνατόν η αντιρατσιστική-πολυπολιτισμική προπαγάνδα, να μην διαθέτει επίσημη ποδοσφαιρική συνιστώσα; (ανεπίσημη διαθέτει, όπως θα πω παρακάτω)».

Σήμερα Παρασκευή 16 Οκτώβρη 2009, η απορία μου επιτέλους ελύθη. Φρόντισε το «έγκριτο» «Βήμα». Αντιγράφω (διαβάστε και θαυμάστε):

«…«Κόκκινη κάρτα στη βία και στον ρατσισμό» από τη Σούπερ Λίγκα

Με κόκκινη κάρτα στον χουλιγκανισμό και στον ρατσισμό απαντά η Σούπερ Λίγκα στα φαινόμενα βίας που επέστρεψαν επικίνδυνα το τελευταίο διάστημα στον ελληνικό αθλητισμό και ειδικότερα στο ποδόσφαιρο. Στο πλαίσιο της ενημέρωσης των οπαδών η διοργανώτρια του πρωταθλήματος κατά τη διάρκεια των αγώνων του Σαββατοκύριακου θα μοιράσει σε όσους πάνε στα γήπεδα κόκκινες κάρτες στις οποίες θα αναγράφονται τα συνθήματα «κόκκινη κάρτα στη βία» και «κόκκινη κάρτα στον ρατσισμό» . Παράλληλα, όλοι οι ποδοσφαιριστές θα μπουν στον αγωνιστικό χώρο συνοδευόμενοι από παιδιά μεταναστών και θα φορούν πολύχρωμα μπλουζάκια με μηνύματα κατά της βίας και του ρατσισμού. «Η προσπάθεια αυτή στόχο έχει την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης σε κοινωνικά προβλήματα και την αλληλεγγύη σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες. Το δικαίωμα στη διαφορετικότητα βρίσκει ιδανικό πρεσβευτή το ποδόσφαιρο» υπογράμμισε ο πρόεδρος της Σούπερ Λίγκας κ. Νίκος Θανόπουλος…. ».

«Ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης σε κοινωνικά προβλήματα και την αλληλεγγύη σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες» είναι η sic έκφραση για την προπαγάνδα που έλεγα παραπάνω.

Ώστε έτσι λοιπόν. Τα φαινόμενα βίας «επέστρεψαν» και θα τα αντιμετωπίσουμε με «αντιρατσιστικές» πρωτοβουλίες! Γιατί κύριοι της «Σουπερλίγκας» (ακούστε όνομα που δώσανε στο ελληνικό πρωτάθλημα τα ξενομανή ανθρωπάκια); Πότε έλειψε η βία από τα ελληνικά γήπεδα και δεν το μάθαμε; Πώς επέστρεψε αφού δεν έφυγε ποτέ; Πότε κάνατε το παραμικρό για να εξαλειφθεί;

Ο ρατσισμός φταίει για τον χουλιγκανισμό; Τίποτε καλύτερο δεν βρήκατε; Ο ρατσισμός είναι πια υποπερίπτωση της υποπερίπτωσης του χουλιγκανισμού. Αντιθέτως, ο «αντιρατσισμός» και ο «αντιφασισμός» είναι κύρια συστατικά του σύγχρονου χουλιγκανισμού. Οι τοίχοι γύρω από τα γήπεδα βρίθουν από χουλιγκανικά συνθήματα με υπογραφή «Αντίφα» (η ανεπίσημη συνιστώσα που λέγαμε). Δεν τα είδατε ποτέ; Τα φιμέ τζάμια των Μερσέντες με τις οποίες προσέρχεστε στα γήπεδα δεν επιτρέπουν τη θέα προς τα έξω; Τα πανό «Έλληνες είστε και φαίνεστε» στις κερκίδες, ούτε αυτά τα είδατε;

Σε τι ακριβώς θα βοηθήσουν οι «κόκκινες κάρτες» και τα μεταναστάκια στους αγωνιστικούς χώρους το άθλημα και την καταπολέμηση της βίας; Εδώ ο οποιοσδήποτε μεγαλοαπατεώνας γίνεται πρόεδρος Π.Α.Ε και αποκτά «λαϊκή» δύναμη εν μία νυκτί, ξεπλένει χρήμα και διαφθείρει κι άλλους και θα μας σώσουν τα μεταναστάκια; Εδώ παράγκες αλωνίζουν ασύδοτες, όλοι τα πιάνουν απ’ όλους, ο τζόγος (κρατικός και παράνομος) έχει εξελιχθεί σε πανδημία, ματς στήνονται και περιουσίες αλλάζουν χέρια στα στοιχήματα και το πρόβλημα θα λύσουν οι «κάρτες»; Εδώ πρότυπο των νέων είναι ο κάθε αγράμματος αληταράς που γίνεται εκατομμυριούχος επειδή κλωτσάει το τόπι, χορηγοί του αθλήματος είναι οι ίδιοι αιμοσταγείς καπιτάλες που κρατάνε τη νεολαία άνεργη ή όμηρη για ψίχουλα και εσείς παριστάνετε τους κοινωνικοευαίσθητους;

Σε ποιον τα πουλάτε αυτά ρε; Καμώνεστε ότι δεν ξέρετε τις αιτίες της βίας στα γήπεδα και νομίζετε ότι θα το χάψουμε; Πιόνια είστε. Πιόνια της νέας τάξης και τίποτε παραπάνω. Τις αντιρατσιστικές ευαισθησίες σας αλλού. Εδώ είναι Ελλάδα!

Κι εσείς αγνοί Έλληνες φίλαθλοι μεμονωμένοι ή οργανωμένοι, μη μασάτε! Κατεβείτε κάθε φορά στο γήπεδο με την Ελληνική σημαία μαζί με τη σημαία της αγαπημένης σας ομάδας. Τραγουδήστε τον εθνικό ύμνο μαζί με τον ύμνο της ομάδας σας. Μείνετε μακριά από κάθε εκδήλωση βίας, μακριά από ύβρεις και αντεθνικά συνθήματα. Δώστε στους «αντιρατσιστές» της κερκίδας και των προεδρικών Μερσέντες, ειρηνικό αλλά δυνατό και σαφές το μήνυμα:

Εδώ είναι Ελλάδα!

29η Μαΐου 1453. Θα επαναληφθεί;

Φάτε και πιείτε Δραγουμάνοι
τώρα που όλα είναι για τα σας.
Έτσι ορίζει το φιρμάνι
κι ο πολυχρονεμένος σας Πασάς.
Κι όσο για μας σ' ένα καλύβι
γεια σου Τζαβέλα, γεια σου Γέρο του Μοριά
βράδυ-πρωί θα λιώνουμε μολύβι
για την τιμή και για τη λευτεριά.

Στίχοι του Λευτέρη Παπαδόπουλου στο τραγούδι «Ο δραγουμάνος του βεζίρη». Μουσική Λουκιανός Κηλαηδόνης. Δίσκος «Μανώλης Μητσιάς Νο 2» (1973).

Σαν σήμερα το 1453 έπεσε η βασιλεύουσα. Η Κωνσταντινούπολη.

Θυμήθηκα λοιπόν μια άλλη ημερομηνία.

31 Οκτώβρη 2002. Πώς; Δεν συνέβη τίποτα σημαντικό εκείνη τη μέρα; Συνέβη! Για θυμηθείτε καλύτερα! Όχι βέβαια τόσο σοβαρό σαν την Άλωση της Πόλης, αλλά απολύτως ενδεικτικό του νεοραγιαδισμού. Δε θυμάστε; Θα σας θυμίσω εγώ:

"Istanbul since 1453".

Ακόμα να θυμηθείτε;

Το βράδυ της 31^ης Οκτωβρίου 2002, στην Κωνσταντινούπολη, η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα Φενερμπαξέ αντιμετωπίζει τον Παναθηναϊκό για το δεύτερο γύρο του κυπέλου ΟΥΕΦΑ. Η τότε ελληνική κυβέρνηση των ψευτοσοσιαλιστών-ψευτοεκσυγχρονιστών (και γενικώς ψευτο-), επιχειρεί να εκμεταλλευτεί πολιτικά τον αγώνα, για να προπαγανδίσει ασυστόλως την αποκαλούμενη «ελληνοτουρκική φιλία». Στο γήπεδο είναι παρούσα υψηλόβαθμη ελληνική κυβερνητική αντιπροσωπεία, της οποίας ηγείται, ποιος άλλος, ο υπουργός Εξωτερικών Γεώργιος Παπανδρέου της Μαργαρίτας. Δεύτερος σε σειρά σπουδαιότητας Έλλην αξιωματούχος, είναι ο υπουργός Πολιτισμού Ευάγγελος Βενιζέλος. Υπενθυμίζω ότι ο πρώτος έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη ότι η «ελληνοτουρκική φιλία» αποτελεί γι αυτόν «στοίχημα» (κάποιος να του πει ότι το έχασε please), ενώ και οι δύο είχαν συνυπογράψει τον περιβόητο νόμο για τον αφελληνισμό των σχολικών βιβλίων της ιστορίας.

Στις εξέδρες του γηπέδου, λίγο πριν τον αγώνα, αναρτάται τεράστιο «πανό» που δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης των πεποιθήσεων των «φίλων» Τούρκων θεατών. Γράφει "Istanbul since 1453". Το μέγεθος και το βάρος του είναι τέτοιο που δεν υπάρχει αμφιβολία. Αναρτήθηκε με ειδικό μηχανισμό! Δεν το σήκωσαν 2-3 κακοί οπαδοί. Η «επιχείρηση» έχει σχεδιαστεί και εκτελεστεί με την ανοχή, αν όχι με την ενθάρρυνση, των αρχών!

Οι Έλληνες θεατές (μερικές εκατοντάδες) εξαγριώνονται. Δικαίως. Η ατμόσφαιρα ηλεκτρίζεται επικίνδυνα. Οι χάσκακες όμως Έλληνες(;) πολιτικοί απτόητοι! Θα βγουν να κάνουν το γύρο τού γηπέδου χαιρετώντας το κοινό! Δεν τους σταματά τίποτα! Προπαγάνδα, τουρκολαγνεία και ξερό ψωμί! Με τα πολλά, οι τουρκαλάδες μαζεύουν το πανό (αφού περάτωσε την αποστολή του και πέρασε το μήνυμα) και οι χαχόλοι βγαίνουν για το «γύρο του θριάμβου». Το γήπεδο επευφημεί (άγριο δούλεμα, έτσι;), αλλά όταν φτάνουν στην κερκίδα που κάθονται οι Έλληνες … «μπαμ!» και «πλατς!». Δέχονται μπουκάλια και γιαούρτια!

Μακριά από μένα αγαπητοί φίλοι, ο χουλιγκανισμός και η βία. Πώς θα μπορούσε όμως κάποιος να κρατηθεί, παρακολουθώντας τέτοιο ρεσιτάλ βλακείας και μειοδοσίας; Εγώ είμαι μ’ αυτόν που πέταξε το γιαούρτι! («Εγώ είμαι μ’ αυτόν που πέταξε τη ντομάτα» είχε πει ο συνθέτης Διονύσης Σαββόπουλος, μετά από παρόμοιο περιστατικό κατά την επίσκεψη του Τούρκου προέδρου Οζάλ στην Ελλάδα το 1988).

Το αγωνιστικό αποτέλεσμα εκείνο το βράδυ ήταν ισοπαλία με 1-1, αλλά το αποτέλεσμα της πολιτικής «αμέτι-μουχαμέτι γλείψιμο στον πασά» των κυρίων Σημίτη-Παπανδρέου-Βενιζέλου, ήταν να οδηγηθεί η Ελληνική ομάδα στη ρεβάνς της Αθήνας (14 Νοέμβρη 2002) με την πλάτη στον τοίχο. Η ΟΥΕΦΑ διαμήνυσε: «με το παραμικρό επεισόδιο σάς παίρνουμε το κεφάλι». Μεγάλο μέρος του γηπέδου της λεωφόρου Αλεξάνδρας έμεινε άδειο κατ’ εντολή των Ελληνικών αρχών (δηλαδή η ομάδα στερήθηκε των φιλάθλων της), παρατηρητές, εισαγγελείς, αστυνομοκρατία, τρόμος μήπως κανένας Τούρκος συναχωθεί κτλ. Παρά την τρομοκράτηση φιλάθλων και παικτών βέβαια (δηλαδή παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των γραικύλων κυβερνώντων για να αποκλειστεί), η ελληνική ομάδα «φιλοδώρησε» την τουρκική με 4 τέρματα και προκρίθηκε πανηγυρικά.

Στους σύγχρονους λοιπόν «δραγουμάνους του Βεζίρη», στους πολιτικούς μας ντε,

στον απίθανο πρωθυπουργό μας (ποιον;), τον κουμπάρο του Ερντογάν, που αποτίνει φόρο τιμής στον Κεμάλ, που βάζει Τούρκο στρατηγό στη Λάρισα, που ανέχεται να αρμενίζουν τούρκικες φρεγάτες στα παράλια της Αθήνας και άλλα πολλά …

στον κύριο πρόεδρο της σοσιαλιστικής διεθνούς, που «επιμένει τουρκικά» (ζεϊμπέκικα, στεφάνι στο μνημείο του Κεμάλ, Καραχασάν κτλ)…

στους «επαναστάτες» Συριζάδες και Οικολόγους, που ο Τούρκος πρόξενος στην Κομοτηνή είναι πιο φιλέλληνας απ’ αυτούς…

αφιερώνω εξαιρετικά το παραπάνω τραγουδάκι και τους διαβεβαιώνω:

Δεν ξεχνάμε ρε! Νέα άλωση δεν θα την επιτρέψουμε! Νέα 29^η Μαΐου δεν θα υπάρξει! Κι αν μας την επιβάλετε, θα ακολουθήσει 25^η Μαρτίου. Όχι μετά από 400 χρόνια. Αμέσως!

Εσείς με ποιον είστε;

Γιατί σε κάθε σύγκρουση ή διαμάχη ανά την υφήλιο (εθνική, φυλετική, θρησκευτική, αθλητική ή άλλη) πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ οι Έλληνες με κάποιον να είμαστε; Γιατί, ακόμα χειρότερα, πρέπει να συμμετέχουμε ενεργά, να εμπλεκόμαστε με λόγια και πράξεις, να σπαταλάμε πολύτιμες προσωπικές και εθνικές δυνάμεις; Γιατί συμπατριώτες μου, πρέπει σώνει και καλά να ανακατευόμαστε σε ξένες υποθέσεις, ξένες διελκυστίνδες και ξένες διαμάχες, χωρίς κανένα όφελος, εισπράττοντας κατά κανόνα αχαριστία; Τι δουλειά έχουμε στα ξένα χωράφια ενώ διψάει η αυλή μας; Σε τι ακριβώς μας βοήθησε ή θα μας βοηθήσει η σύμπλευση με αδυνάτους των οποίων τα δίκαια μπορεί να (αλλά συνήθως δεν) προσομοιάζουν με τα δικά μας ή με ανερχόμενους δυνατούς που παίζουν το ρόλο του «αντίπαλου δέους»; Γιατί πρέπει να αναζητούμε μετά μανίας «συμμάχους», είτε στους μεν, είτε στους δε, είτε γενικότερα, εναποθέτοντας φρούδες ελπίδες σε λαούς, κράτη ή άτομα που δεν χρωστάνε καλό;

Κρατάτε «πισινή» αδέλφια. Μην εκτίθεστε Έλληνες. Δεν μας διόρισε κανείς προστάτες των φτωχών και αδυνάτων, ούτε στηρίγματα των αναδυομένων υπερδυνάμεων και είναι ανοησία (για να μην πω αυτοκτονία) να αυτοδιοριστούμε στις θέσεις αυτές. Οι εμπειρίες του παρελθόντος είναι πικρές. Όλες. Δεν διδαχθήκαμε απ’ αυτές;

Όλοι οι φτωχοί, οι κατατρεγμένοι, οι αποκλεισμένοι και οι αδικημένοι του πλανήτη, δεν είναι εξ ορισμού αγαθοί, φίλοι, αδελφοί και σύμμαχοι. Όταν (αν ποτέ) γυρίσει ο τροχός και αποκτήσουν τροφή και στέγη, πατρίδα, διεθνή αναγνώριση, κεφάλαιο, ελεύθερη αγορά κτλ, ποιος μας εγγυάται ότι δεν θα λησμονήσουν την εποχή που στέναζαν κάτω από τη μπότα κάποιου κατακτητή, την εποχή που δέχονταν κατακέφαλα βόμβες made in USA, την εποχή που έβγαιναν αντάρτες στο κλαρί ή την εποχή του αποκλεισμού (εμπάργκο) και της εξαθλίωσης; Μπορώ να προβλέψω με απόλυτη βεβαιότητα ότι, σε μελλοντικές στιγμές ευδαιμονίας, θα φτύσουν στα μούτρα τούς παλαιούς συμπαραστάτες τους, τους «πονόψυχους» Έλληνες, συντασσόμενοι με τους ισχυρούς, με τους εχθρούς της Ελλάδας ακόμη και με τους πρώην δικούς τους εχθρούς! Πάρα πολλοί μάλιστα, επιτείνουν ήδη αυτή μου τη βεβαιότητα. Μοιράζουν απογοητεύσεις στους ευαίσθητους υποστηρικτές τους (Έλληνες) από τώρα. Αδύνατοι όντες!

Όλοι οι εκκολαπτόμενοι, οι απογαλακτισθέντες και οι αναπτυσσόμενοι «υπερδυνατοί» δεν είναι υποχρεωτικά εν δυνάμει σωτήρες μας, ούτε θα γίνουν πιο Έλληνες από εμάς. Μπορεί να φιλοδοξούν να αποτελέσουν αντίβαρο στη μονοκρατορία τής πέραν του Ατλαντικού αυτοκρατορίας και των Ευρωπαϊκών συνεταίρων της και τελικά να το πετύχουν. Αν όμως ξαφνικά «τα βρουν» με τον αυτοκράτορα (στη μοιρασιά της πίτας, για να μη γελιόμαστε), ποιος μας εξασφαλίζει ότι το ίδιο ξαφνικά δεν θα μας πουλήσουν; Ούτως ή άλλως τα ξεροκόμματα που μας πετούν, ένα στόχο έχουν: το συμφέρον ΤΟΥΣ. Και εδώ τα μηνύματα είναι σαφή. Όταν οι «είμαστε κι εμείς υπερδύναμη» χτυπούν την πόρτα της Ελλάδας, ένα πράγμα ζητούν: γη και ύδωρ.

Οι περισσότεροι σκεπτόμενοι άνθρωποι δεχόμαστε ασφαλώς ότι όταν δίπλα μας συμβαίνουν εγκλήματα δεν δικαιούμαστε να σιωπούμε. Σοβαροί αναλυτές επισημαίνουν ότι η πολιτική των ίσων αποστάσεων εξισώνει το θύτη με το θύμα και την ασκούν οι προσκυνημένοι για να μη δυσαρεστήσουν τους ισχυρούς-θύτες. Συμφωνώ απολύτως! Την υφιστάμεθα πρωτίστως εμείς. Είναι ανήθικη και απάνθρωπη. Τι γίνεται όμως όταν τα θύματα των εγκλημάτων αποφασίσουν να «ξεχάσουν», με το αζημίωτο;

Άλλοι, πιο επιθετικοί, προτείνουν να τηρούμε πάντα το «ο εχθρός τού εχθρού μου φίλος μου». Θα μπορούσα, υπό προϋποθέσεις, να συμφωνήσω και σ’ αυτό. Τι γίνεται όμως αν ο εχθρός τού εχθρού μου «τα βρει» με τον εχθρό μου και αποκτήσω δύο εχθρούς;

Ακόμη και φιλικοί προς εμάς λαοί, μπορεί να άγονται και να φέρονται από δειλούς, ανίκανους, διεφθαρμένους ή δοσίλογους ηγέτες (ναι! Δεν έχουμε μόνο εμείς την «τύχη» να μας κυβερνούν τέτοιοι).

Ακόμη και «καλοί κι αγαθοί» ηγέτες και λαοί, δέχονται τρομερές πιέσεις (οικονομικές, κοινωνικές, στρατιωτικές), υφίστανται εκβιασμούς, προβοκάτσιες, «ταραχές», «τρομοκρατία» και φυσικά άφθονη «επιστημονική» προπαγάνδα. Υπάρχουν πλέον απειλές απροκάλυπτες, κυνικές, δημόσιες (π.χ Τζορτζ Μπους ο νεότερος, προς ολόκληρη την επικράτειά του, τον πλανήτη Γη: «Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας!»).

Μακριά από μένα φίλοι μου οι ψυχολογικές αναλύσεις (δεν έχω ούτε τη διάθεση, αλλά ούτε και τις γνώσεις για τέτοιες), δεν μου το βγάζετε όμως από το μυαλό ότι η έμφυτη σε πολλούς ανθρώπους τάση να αυτοανακηρύσσονται φύλακες-άγγελοι των απανταχού αναξιοπαθούντων, στην Ελλάδα παίρνει διαστάσεις επιδημίας. Η φιλανθρωπία, η συμπαράσταση στους λαούς που υποφέρουν, η σωτηρία του περιβάλλοντος κτλ είναι βέβαια αξιοζήλευτες, τι γίνεται όμως με τους πολλούς πλέον συμπατριώτες μας που για ιδεολογικούς (μόνο;) λόγους φανατίζονται, συμμετέχουν (ενίοτε απρόσκλητοι) σε ξένες έριδες και συντάσσονται με εχθρούς της Ελλάδας;

Για να ενισχύσω όσα παραπάνω έγραψα κι επειδή η πολλή θεωρία κουράζει, παραθέτω μερικά αντιπροσωπευτικά παραδείγματα.

Αρχίζω με τον, προσφιλή μου παλαιότερα, χώρο του αθλητισμού. Όσοι ασχολείστε (τους υπολοίπους τους διαβεβαιώνω εγώ), θα έχετε σίγουρα δει-ακούσει ελληνάρες «φιλάθλους» να κραυγάζουν εκστασιασμένοι για την επίτευξη τέρματος ξένης ομάδας σε βάρος άλλης ξένης ομάδας (!), σε ποδοσφαιρικό αγώνα που δεν έχει κανένα ελληνικό ενδιαφέρον!! Πολλοί δηλώνουν «φαν» διαφόρων αλλοδαπών συλλόγων και εθνικών ομάδων, μέλη των οποίων έχουν ουκ ολίγες φορές εκφραστεί με καθόλου κολακευτικούς χαρακτηρισμούς ή ειρωνείες για την Ελλάδα ή ανήκουν σε χώρες παραδοσιακά ανθελληνικές. Αρκετοί με οπαδική-μικρόψυχη νοοτροπία φθάνουν στο σημείο να πανηγυρίζουν ήττα ελληνικής ομάδας από ξένη. Διάφοροι αθλητικογράφοι-τηλεσχολιαστές μάς ανακοινώνουν με στυλάκι ότι «είναι Μάντσεστερ» ή «Μπαρτσελόνα» (μαγκιά). Στις περιπτώσεις «τελικών» ή άλλων «μεγάλων» αγώνων χωρίς ελληνική συμμετοχή, οι έλληνες «φίλαθλοι» θέτουν σε εαυτούς και αλλήλους (και σε ασχέτους!) το αμείλικτο ερώτημα «με ποιον είσαι;», ιδιαίτερα μάλιστα όταν έχουμε την ατυχία ο «τελικός» να φιλοξενείται στην Ελλάδα.

Η γερμανοϊταλική ποδοσφαιρική «μάχη» μεταξύ Αμβούργου και Γιουβέντους, στο Ολυμπιακό στάδιο της Αθήνας το 1983 αποτελεί κλασσική περίπτωση. Η ελληνική φίλαθλη κοινή γνώμη τάχθηκε υπέρ των Ιταλών, πλην μιας μικρής αλλά σκληροπυρηνικής μειοψηφίας που δήλωνε «αντι-Γιουβέντους»! Ο προπονητής τής γερμανικής ομάδας θεώρησε το θέμα τόσο σπουδαίο ώστε να το αναφέρει σε ζωντανή συνέντευξη που έδωσε στην Αθήνα, τις παραμονές του αγώνα. Ανέφερε, ευγενικά είναι η αλήθεια, θεωρώντας το μάλλον αναγκαίο κακό, ότι πλην του αξιόλογου αντιπάλου, η ομάδα του θα είχε να αντιμετωπίσει και το «εχθρικό» κλίμα της εξέδρας, όπου πλειοψηφούσαν συντριπτικά οι «οικοδεσπότες» Έλληνες θεατές. Ο δημοσιογράφος που λάμβανε τη συνέντευξη (ας με συγχωρήσει κι εκείνος κι εσείς, αλλά πέρασε πολύς χρόνος και δεν θυμάμαι πια ποιος ήταν), προς τιμήν του, τον ρώτησε από πού είχε τέτοια πληροφόρηση, απέκλεισε αυτή να προερχόταν από δημοσιογραφική έρευνα και του δήλωσε σαφώς ότι οι Έλληνες φίλαθλοι δεν έχουν ιδιαίτερες συμπάθειες και χειροκροτούν πάντα τον καλύτερο. Η δήλωση αυτή, παρότι βαρύγδουπη και προφανώς αναληθής, είναι ό,τι αξιοπρεπέστερο έχει ποτέ εκστομίσει Έλληνας αθλητικός ρεπόρτερ.

Κι αν οι περισσότερες παρόμοιες περιπτώσεις είναι από φαιδρές έως αδιάφορες, ορισμένες φορές τα πράγματα γίνονται σοβαρά. Σοβαρότατα. Και αποκαλυπτικά.

Στο Ευρωμπάσκετ του 1987 στην Αθήνα, ο κομματικός στρατός του Κ.Κ.Ε και σύσσωμη η νεολαία του (Κ.Ν.Ε) υποστήριξαν την Ε.Σ.Σ.Δ, ακόμα και στον τελικό αγώνα εναντίον της Ελλάδας! Η πλέρια κοσμοθεωρία τους δεν τους επέτρεπε διαφορετικά.

Στο Ευρωμπάσκετ του 1995 στην Αθήνα, η εθνική ομάδα της Νέας Γιουγκοσλαβίας (Σερβίας-Μαυροβουνίου) είχε τη σκανδαλώδη υποστήριξη της διαιτησίας, ιδιαίτερα στον ημιτελικό με την διοργανώτρια Ελλάδα και στον τελικό με τη Λιθουανία. Στον τελικό αυτό, οι «οικοδεσπότες» πήραν εκδίκηση. Υποστήριξαν τη Λιθουανία! Όταν μάλιστα κατέστη παραπάνω από σαφές ότι η εύνοια της διαιτησίας θα δώσει τον τίτλο στη Γιουγκοσλαβία παρεκτράπηκαν. Η γιούχα πήγε σύννεφο, η ιαχή «Λιέτουβα – Λιέτουβα» («Λιθουανία – Λιθουανία») δόνησε τον αέρα κτλ. Τελικά οι Γιουγκοσλάβοι κέρδισαν το τρόπαιο (οι διαιτητές είναι πάντα πολυτιμότεροι συμπαίκτες από τους θεατές), αλλά οι δικοί τους «φίλαθλοι» στο Βελιγράδι αντεκδικήθηκαν. Κραύγασαν «Έλληνες προδότες» και επιτέθηκαν στην εκεί πρεσβεία μας! Θαυμάστε τους! Εκατέρωθεν. Θαυμάστε «γείτονες», «φίλους», «αδελφούς» και ομόθρησκους» που εν μια νυκτί μετατρέπονται σε εχθρούς. Τι εμπιστοσύνη μπορεί να έχει ο ένας στον άλλο, απ’ όποια μεριά κι αν κοιτάξει κανείς; Και για να γελάσουμε λίγο, μια είδηση από τις εφημερίδες, λίγες μέρες μετά: «μήνυση με την οποία ζητά τη δίωξη κάθε υπευθύνου για το αδίκημα της έκθεσης σε κίνδυνο και διατάραξης των φιλικών σχέσεων του ελληνικού κράτους με ξένο κράτος, κατέθεσε ο βουλευτής της Ν.Δ κύριος Χρήστος Μαρκογιαννάκης»! Κάτι μου θυμίζει αυτός!

Από τα αθλητικά περνώ αμέσως στα πολύ σοβαρότερα πολιτικά και διεθνή.

Το 1999 η κυβέρνηση των ψευτοσοσιαλιστών-ψευτοεκσυγχρονιστών (και γενικώς ψευτο-), υπό το δίδυμο της συμφοράς (Σημίτης-Πάγκαλος), ενεχείρισε ουσιαστικά στους Τούρκους τον Κούρδο ηγέτη Αμπντουλά Οτσαλάν. Η κοινωνική-πολιτική-σοσιαλιστική της «ευαισθησία» που προέβλεπε βέβαια τη χορήγηση πολιτικού ασύλου, δεν λειτούργησε σε αυτή την περίπτωση (μυστήριο ε;). Στην Τουρκία πανηγυρισμοί, στην Ελλάδα αντιδράσεις. Οι «πετάω τη σκούφια μου για διαμαρτυρίες» ντόπιοι αριστεροί-προοδευτικοί, έτοιμοι για πορείες-συναυλίες-συλλαλητήρια (ό,τι δηλαδή δεν έκαναν ποτέ για την Κύπρο). Οι συνοδοί του Οτσαλάν Κούρδοι όμως, μας την «έπεσαν» άγαρμπα. Απέδωσαν ευθύνες στην ελληνική κυβέρνηση βέβαια, αλλά λόγω του ανάρμοστου ύφους και λεξιλογίου τους, μας πήρε η μπάλα όλους! Την τιμή της Ελλάδας έσωσε για μια ακόμη φορά ο Μίκης Θεοδωράκης (να δούμε έως πότε θα το κάνει). Επειδή όταν προσβάλλεις τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση ενός λαού (έστω και σιχαμερή), ουσιαστικά προσβάλλεις τον ίδιο το λαό, ζήτησε συστράτευση των Ελλήνων και το μήνυμα που πέρασε, σε έντονο ύφος, ήταν σαφές. Φίλοι-φίλοι αγαπητοί Κούρδοι, αλλά μετράτε τα λόγια σας γιατί δεν σας χρωστάμε κιόλας! Ειδικά για τους Κούρδους, θυμίζω ότι η προηγούμενη κυβέρνηση των Η.Π.Α τους είχε προσεγγίσει σίγουρα (αυτούς, τους «τρομοκράτες»), άγνωστο όμως σε ποιο βαθμό. Κυκλοφόρησαν σενάρια εξοπλισμού τους, αναβάθμισής τους, ακόμη και αυτονομίας τους. Δεν θα πρέπει λοιπόν να αποτελέσει έκπληξη, εάν στο μέλλον ένα αυτόνομο (ή και ανεξάρτητο), με τις ευλογίες των Η.Π.Α και τη με-βαριά-καρδιά συμφωνία της Τουρκίας, Κουρδιστάν, σπεύσει να αναγνωρίσει την «Τουρκική δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» ή την «Μακεδονία», στα πλαίσια ενός διακανονισμού εφ’ όλης της ύλης, που θα περιλαμβάνει βέβαια και την «ανταπόδοση» στην Τουρκία της Θράκης και μερικών ελληνικών νησιών (στο κάτω-κάτω πετρέλαιο έχει και η Μοσούλη, πετρέλαιο έχει και το Αιγαίο!).

Στο μείζον εθνικό θέμα της Ψευτομακεδονίας τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά. Μέσα στις δεκάδες χώρες που την έχουν κατά καιρούς αναγνωρίσει, είτε ως ΠΓΔΜ είτε ως Μακεδονία-νέτη-σκέτη, διακρίνουμε: Ρωσία, Κίνα, Ρουμανία, Βουλγαρία, Σερβία, Βιετνάμ και Κούβα (το Ισραήλ δεν συμπεριλαμβάνεται!). Η επιλογή μου δεν είναι βέβαια τυχαία. Είναι πολύ διδακτική. Καλά οι υποψήφιοι πλανητάρχες-στη-θέση-τού-πλανητάρχη ΡωσοΚινέζοι. Η στάση τους δεν είναι δυσεξήγητη. Αναγνωρίζοντας το (κομμουνιστικής βεβαίως εμπνεύσεως) προτεκτοράτο του αντιπάλου, στέλνεις εκεί πρεσβευτές, προξένους, διπλωματικούς υπαλλήλους, στρατιωτικούς ακολούθους, εμπορικούς ακολούθους, μορφωτικούς ακολούθους και άλλους πολλούς και μεταξύ αυτών βέβαια άφθονους κατασκόπους, πράκτορες, πληροφοριοδότες και προπαγανδιστές, ελέγχοντας έτσι άμεσα και εκ των έσω, τι σκαρώνει ο αντίπαλος. Πληροφόρηση από πρώτο χέρι, με δυνατότητα παρέμβασης. Οι υπόλοιποι όμως; Το λεγόμενο «ορθόδοξο τόξο» των Βαλκανίων; Πολύ ωραία μας συμπαρίσταται! Προτείνω λοιπόν να το ξεχάσετε (όσοι το ονειρευτήκατε). Το περιβόητο «ορθόδοξο τόξο» είναι ό,τι και το «ελληνικό λόμπι» των ομογενών μας στην Αμερική. Ανύπαρκτο!

Το εξοργιστικό βέβαια, είναι η πρεμούρα αναγνώρισης ενός Αμερικανικού προτεκτοράτου απ’ αυτούς που έχουν υποστεί τα πάνδεινα από τους Αμερικανούς, όπως Κουβανούς και Βιετναμέζους, οι οποίοι μάλιστα βρίσκονται πάρα μα πάρα πολύ μακριά (οι Βαλκάνιοι τουλάχιστον, δικαιολογούνται να ενδιαφέρονται για τη γειτονιά τους). Θυμίζω ότι οι Βιετναμέζοι έχουν αποκαταστήσει σχέσεις με τις Η.Π.Α, ενώ οι Κουβανοί όπου να’ ναι (άρχισε ήδη η …«προσέγγιση»). Την επόμενη λοιπόν φορά που κάποιος ντόπιος «αριστερός» χρησιμοποιήσει ως παράδειγμα «τα αίσχη των Αμερικανών στο Βιετνάμ» για να σας πείσει ότι για όλα τα δεινά του πλανήτη φταίει ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, ενώ ταυτόχρονα σας κλείνει το δρόμο (κυριολεκτικά) εκφράζοντας έτσι την αλληλεγγύη του στον Κουβανικό λαό, απαντήστε του ότι, ειδικά για την Ελλάδα, ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός φταίει για ένα μόνο μέρος των δεινών μας. Για το υπόλοιπο ευθύνεται η εγχώρια βλακεία!

Κι επειδή παραπάνω κάτι πέταξα για Ισραήλ (έκπληξη εξέφρασα), έρχομαι αμέσως στα Αραβοϊσραηλινά. Οι καλές μας σχέσεις με τον αραβικό κόσμο είναι δεδομένες. Αναμφισβήτητες. Και πρέπει να συνεχίσουν να είναι. Εκείνες όμως οι διασκέψεις των Αραβικών κρατών, των Ισλαμικών κρατών κτλ, σαν να μη μας τα λένε καλά. Τα αποτελέσματά τους όλο υπέρ της Τουρκίας είναι. Θα μου πείτε βέβαια ότι πρόκειται για κυβερνήσεις κρατών, οι περισσότερες των οποίων τα έχουν βρει με τους Αμερικανούς. Πολύ σωστά. Οι ίδιες κυβερνήσεις θα πρόσθετα εγώ, έχουν εγκαταλείψει στην τύχη τους τα αδέλφια τους. Τους Παλαιστινίους. Τον πιο μαρτυρικό λαό των τελευταίων δεκαετιών. Όπως και να’ χει πάντως, η μόνιμη φιλοτουρκική τους στάση δεν επιτρέπει αισιοδοξία.

Οι Παλαιστίνιοι τώρα, αποκλεισμένοι και προδομένοι απ’ όλους, είναι φυσικό να δίνουν τρομερή σημασία και στην παραμικρή αντιϊσραηλινή δήλωση. Έτσι όμως είναι ευάλωτοι σε προπαγάνδα. Πρόσφατα «την έπαθαν» πολύ άσχημα. Η προσχεδιασμένη και προσυμφωνημένη αναβάθμιση της Τουρκίας στην περιοχή και η ανάδειξή της, εκτός των άλλων, σε διαμεσολαβητή στο παλαιστινιακό, χρειαζόταν λαϊκό έρεισμα. Υπό την αιγίδα προφανώς των Η.Π.Α, Τούρκοι και Ισραηλινοί (σύμμαχοι επί της ουσίας και όχι στα χαρτιά) παρουσίασαν ένα κακοσκηνοθετημένο καυγαδάκι Ερντογάν-Πέρεζ, στο οποίο ο πρώτος «τάπωσε» τον δεύτερο μπροστά στις κάμερες (μετά βέβαια τα ξαναφτιάξανε με συνοπτικές διαδικασίες). Οι Παλαιστίνιοι όχι μόνο «τσίμπησαν», αλλά κατάπιαν και το αγκίστρι. Πανηγύρισαν έξαλλα στα κατεχόμενα. Ο αδελφός, ο λευκός ιππότης Τούρκος πρωθυπουργός, τα ‘βαλε με το Ισραήλ! Σκεφθείτε λοιπόν να ιδρυθεί Παλαιστινιακό κράτος (το εύχομαι) με μεσολάβηση όμως της Τουρκίας. Η Τουρκοϊσραηλινή σύμπραξη θα μετατραπεί βεβαίως σε Τουρκοϊσραηλινή-Παλαιστινιακή σύμπραξη (πείτε την ειρήνη», «συμμαχία», όπως θέλετε) υπό την πεφωτισμένη καθοδήγηση των Η.Π.Α! Μαντέψτε ποιος θα χάσει.

Για τους φίλους Σέρβους είπα παραπάνω, αλλά προσθέτω κι άλλο: με πρόσφατους τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς και ακόμη πιο πρόσφατη την απώλεια εθνικής τους γης (Κοσσυφοπεδίου), ψηφίζουν κατά πλειοψηφία ευρωπαϊστές! Κάτι πάει στραβά μ’ αυτούς ή μου φαίνεται;

Και οι ισχυροί που μας προέκυψαν εσχάτως φιλέλληνες; Άδολα φυσικά τα (όποια) φιλελληνικά αισθήματά τους! Ο Γάλλος πρόεδρος, στον οποίο βέβαια πιστώνονται η πλέον ξεκάθαρη υποστήριξη που είχαμε ποτέ στο Σκοπιανό και η πλέον ξεκάθαρη αντίθεση στην «Ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας», συνδυάζει το τερπνόν μετά του ωφελίμου και μας πουλάει αγνά Γαλλικά προϊόντα: αεροσκάφη και φρεγάτες. Οι Ρώσοι θέλουν διαδρόμους για τους αγωγούς αερίου , μέσω των οποίων θα επιβληθούν στο ενεργειακό ολιγοπώλιο και οι Κινέζοι θέλουν λιμάνια για να υποστηρίξουν την οικονομική τους παγκόσμια σταυροφορία. Τι ανταλλάγματα δίνουν όλοι αυτοί; Σ’ αυτό απαντά η λαϊκή μας παροιμία: «περισσεύει από το λύκο για να φάει η αλεπού;». Και η Ελλαδίτσα δεν είναι και αλεπού!

Όσο για την υποστήριξή τους γενικότερα και ιδίως σε περιόδους κρίσεων, παραθέτω χωρίς σχόλια, δύο αφοπλιστικές δηλώσεις Ρώσων αξιωματούχων:

«Κι αν οι Αμερικανοί αντιπροσωπεύουν το «Κακό», δεν είναι δουλειά της Ρωσίας να σώσει τον κόσμο». Στρατηγός Γιούρι Μπαλουγιέφσκι, αρχηγός του Ρωσικού στρατού, 15-11-2007.

«Δεν σκοπεύουμε να γίνουμε πιο Σέρβοι από τους Σέρβους». Σεργκέι Λαβρόφ, ΥπΕξ της Ρωσίας, με αφορμή την ανεξαρτητοποίηση του Κοσσυφοπεδίου, 17-3-2008.

Είπατε κάτι;

Γι’ αυτό σας λέω συμπατριώτες:

Καλές οι εκδηλώσεις συμπαράστασης, καλές οι επιτροπές Ελληνο-τάδε φιλίας, αλλά καλύτερη η Ελλάδα. Πριν ξεχυθείτε στους δρόμους ως αλληλεγγύη στο λαό της Ουζουγκούρου που δοκιμάζεται από την εκεί χούντα, σκεφθείτε τι κάνατε για την Κύπρο. Δεν θα είχα αντίρρηση να κηρύξουμε ως λαός «πόλεμο» εναντίον της αδικίας σε παγκόσμια κλίμακα, δεν θα πρέπει όμως να αρχίσουμε τις «εχθροπραξίες» με την αδικία που υφίσταται η πατρίδα μας;

Όσοι απογοητευτήκατε και αηδιάσατε από τις καρπαζιές που τρώμε επί δεκαετίες από τους νυν (δυτικούς) συμμάχους μας, θα νιώσετε απογοήτευση και αηδία στο πολλαπλάσιο, όταν αρχίσουν οι φάπες από τις νέες υπερδυνάμεις ή τους αδύνατους που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο δυναμώσουν. Μην ξεχνάτε μάλιστα, ότι οι τελευταίοι δεν έχουν άλλον να εκτονωθούν. Το άχτι τους θα το βγάλουν στον καρπαζοεισπράκτορα. Εμάς!

Γι αυτό επαναλαμβάνω: δεν υπάρχουν σύμμαχοι! Ό,τι κάνουμε μόνοι μας. Με ενότητα, υπομονή κι επιμονή. Τι φοβάστε δηλαδή; Μην απομονωθούμε; Μα είμαστε ήδη απομονωμένοι!

Εγώ πάντως, όταν για σύγκρουση μεταξύ ξένων με ρωτούν «με ποιον είσαι», απαντώ:

«ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ».

Εσείς;