Umvolkung.

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Κάποτε, την ονόμαζαν «εθνοτική αναδιάταξη». 

Εδώ και λίγο καιρό εμφανίζεται στα κοινωνικά μέσα, λόγω έξαρσης του μεταναστευτικού, η εν πολλοίς άγνωστη έννοια «εθνοτική αναδιάταξη», «αντίστοιχη» της γερμανικής «Umvolkung». Μιας ιστορικά άκρως φορτισμένης και αποτρόπαιης λέξης, καθώς εμπεριείχε «ακραία εθνικιστικές-ρατσιστικές μέχρι και πρωτοφασιστικές ιδέες». 

Η τελευταία πέρασε στην ιστορία με βάση δύο παραμέτρους: 

Πρώτον, με την «επαναγερμανοποίηση» πληθυσμών της Ανατολικής Ευρώπης που είχαν έρθει μεν σε επαφή με σλαβικά φύλα, αλλά που ακόμα δεν είχαν αποκοπεί πλήρως από τη «γερμανική φυλή». 

Δεύτερον, με τη μεταφορά συγκεκριμένων, μη γερμανικών φυλετικών ομάδων που κατοικούσαν σε αυτές τις «μικτές» περιοχές, σε άλλες πιο απόμακρες, έτσι ώστε να υπάρχει εθνική ομοιογένεια. 

Για την ιστορία, ο όρος «Umvolkung» πρωτοεμφανίστηκε το 1916 ενόσω διαρκούσε ακόμη το Βιλχελμινικό «Δεύτερο Ράιχ». Εφαρμόστηκε για έναν χρόνο, μέχρι το τέλος του Μεγάλου Πολέμου, με τη μετακίνηση Γερμανών στρατιωτών στην Ανατολική Πολωνία ως «Αγροφυλάκων». 

Στην περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης ο όρος αυτός απέκτησε την τελική του διατύπωση, βασισμένη «στην παράδοση του εθνικισμού, του ιμπεριαλισμού και του αντισημιτισμού». Εξέφραζε δηλαδή τη «συνειδητή γερμανοποίηση ανατολικοευρωπαϊκών περιοχών με κέρδος νέο ζωτικό χώρο», που συνδεόταν βεβαίως και με τη διάδοση του γερμανικού πολιτισμού, ιδιαίτερα σε έθνη όπως τα σλαβικά, που λογίζονταν ως χαμηλότερου αξιακού επιπέδου. 

Στη διάρκεια του ναζιστικού καθεστώτος ο ορισμός αυτός συμπληρώθηκε με έννοιες όπως «αφομοίωση» και «γερμανοποίηση» με ξεκάθαρα φυλετικά στοιχεία, ενώ έγιναν και προσπάθειες εφαρμογής προγραμμάτων «Umvolkung» στην Ανατολική Ευρώπη. 

Έτσι, μετά το «Σύμφωνο Μολότωφ - Ρίμπεντροπ», λίγο πριν ξεσπάσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και μέχρι τέλους του 1940, περίπου ένα εκατομμύριο Γερμανοί εγκατέλειψαν τις περιοχές της ανατολικής Πολωνίας που κατέλαβαν οι Σοβιετικοί για να μεταφερθούν στις δυτικές πολωνικές περιοχές που κατέλαβε η ναζιστική Γερμανία. Στη διάρκεια του πολέμου ακολούθησαν και άλλες μετατοπίσεις πληθυσμών (Danzig-Westpreußen, Zamość, Hegewald κ.α.) χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία. 

Τα τελευταία χρόνια συμβαίνει ένα «ιστορικό παράδοξο», καθώς πολλοί συσχετίζουν την ιστορική «εθνοτική αναδιάταξη» με την σημερινή μαζική, ανεξέλεγκτη και παράνομη μετανάστευση προς την Ευρώπη, κυρίως από μουσουλμανικές χώρες της Αφρικής και της Ασίας. Δεν είναι πλέον οι ναζιστικές ορδές που επιβάλλουν την «Umvolkung» της Ευρώπης, αλλά, όπως αυτοί ισχυρίζονται, η «υβριδική επίθεση» που εξαπέλυσαν με «όπλο» τη μετανάστευση εκείνες οι παγκοσμιοποιητικές δυνάμεις που με άφθονα μέσα (πολιτικά, οικονομικά κ.α.) απεργάζονται τη διάλυση των εθνών-κρατών και προωθούν τη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική οικονομία στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης. Επιπλέον, ισχυρίζονται οι διαμαρτυρόμενοι, οι υποστηριχτές τέτοιων παγκοσμιοποιητικών απόψεων κυριαρχούν παντού : Στους διεθνείς οργανισμούς (π.χ. ΟΗΕ) και στις κυβερνήσεις της Ευρώπης (π.χ. γερμανική, ελληνική κ.α.), στα υπουργεία μετανάστευσης και σε φιλομεταναστευτικά ιδρύματα, στα ισχυρά διεθνή Μέινστριμ και στις ΜΚΟ, όπως η Open Society Foundation ή η Solidarity Now στα «καθ΄ ημάς». 

Φυσικά, οι πολιτικά ορθοφρονούντες υπέρμαχοι των ανοιχτών συνόρων, αποκαλούν «ναζιστές» και «ακροδεξιούς» αυτούς που ανέσυραν από το «χρονοντούλαπο της ιστορίας» την επίμαχη λέξη «Umvolkung» για να περιγράψουν αυτό που θεωρούν «αντικατάσταση πληθυσμών» στην ίδια τους τη χώρα και που θέλουν να αποτρέψουν. Προκειμένου μάλιστα να πλήξουν όσους αντιστέκονται στις παγκοσμιοποιητικές και εν τέλει «φυλετικές» επιδιώξεις τους, περιορίζουν την όποια δημόσια «αντιπαράθεση», είτε καθαρά σε ηθικολογικές κενολογίες και λοιδορίες, είτε σε κριτικές και πολεμικές για το πόσο «ναζιστική» είναι η χρήση μιας ιστορικά επιβαρυμένης λέξης. 

Η πραγματικότητα στο μεταναστευτικό ζήτημα βεβαίως, δεν αλλάζει με «παιχνίδια» λέξεων και εκατέρωθεν ύβρεις ή επειδή κάποιες ελίτ εμποδίζουν να ακουστεί η αλήθεια για τις διαστάσεις του μεταναστευτικού που για ένα μεγάλο μέρος των Ευρωπαίων ισοδυναμεί με «αντικατάσταση πληθυσμών». Όπως συμβαίνει ήδη σε πολλές γειτονιές της Αθήνας ή της Φρανκφούρτης για παράδειγμα. Άλλωστε, αυτό καταγράφουν αδιάψευστα οι ψυχρές στατιστικές. 

Σ΄ ένα σημείο πάντως συμφωνούν άπαντες, «ναζιστές» και «φιλάνθρωποι», ότι δηλαδή μέσω της μαζικής μετανάστευσης συντελείται «ένα ιστορικά μοναδικό πείραμα» που αλλάζει ραγδαία τον κόσμο που ξέραμε, με νικητές και χαμένους. 

ΥΓ. Εξυπακούεται ότι κάθε εχέφρων, πραγματιστής και προοδευτικός άνθρωπος είναι κάθετα απέναντι σε απάνθρωπες πρακτικές όπως η «Umvolkung». Απ΄ όπου κι αν προέρχονται, όπως και αν ονομάζονται, με όποιο μέσο και αν εφαρμόζονται και όποιοι «μανδύες» και αν χρησιμοποιούνται. Συμπεριλαμβανομένου του υποκριτικού και αντιδημοκρατικού ψευδοανθρωπισμού αλά Σόρος. 

"Me Too" εναντίον ….. «Γέρου και Ερωτευμένου».

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Ακόμα και ο δημιουργός του Φάουστ και του Μεφιστοφελή, του Ερμάνου και του Βερθέρου, ο πνευματικός κινηματίας της οργισμένης εποχής του "Sturm und Drang" («Θύελλα και ορμή»), ο Βόλφγκανγκ Γκαίτε ... 

...δεν κατάφερε τελικά να γλιτώσει από την μετανεωτερικό κανιβαλισμό και τον ηθικολογικό φασισμό των "Me Too", των δήθεν «ποιητών του πλανητικού προοδευτισμού». Νεολαίοι μιας φεμινιστικής «κολλεκτίβας καλλιτεχνών» από την Φρανκφούρτη επιτέθηκαν προχθές με καλυμμένο το πρόσωπο στο σπίτι του Γκαίτε στη Βαϊμάρη, πετώντας στον κήπο ρολά από κ@@@χαρτα και ανεβάζοντας στο διαδίκτυο επικριτικά σχόλια για τον άνθρωπο που χαρακτηρίστηκε σαν «η κορυφαία έκφραση του γερμανικού πνεύματος».

Σκοπεύουν μάλιστα μεθαύριο, στις 28 Αυγούστου, επέτειο των 270 χρόνων από τη γέννηση του ποιητή, να διοργανώσουν έκθεση με τον προβοκατόρικο τίτλο "LOLita". Χρησιμοποιώντας τα «μέτρα και σταθμά» της σημερινής, φασιστοειδούς επέλασης του δικαιωματισμού και της τυραννίας της πολιτικής ορθότητας, 187 χρόνια από το θάνατό του, ο Γκαίτε κατηγορείται ως «παλιόγερος σεξιστής» και για αντιφεμινιστικές ερωτικές μηχανορραφίες και φιλοφρονήσεις … των αρχών του 19ου αιώνα! 

Η κατηγορία: 

Το έργο του «βρίθει ερωτικής ιεραρχίας σε βάρος των γυναικείων μορφών, που ενίοτε τις χαρακτηρίζει ναΐφ». Με την 14χρονη Γρέτχεν, τον πρώτο έρωτα του 15χρονου τότε Γκαίτε, στον Φάουστ να είναι το πιο διάσημο παράδειγμα. 

Άλλη κατηγορία, που ίσως έχει περισσότερο ενδιαφέρον, είναι πως ο «αντιφατικός» Γκαίτε είχε άστατη και ουσιαστικά αδέσμευτη ερωτική ζωή, καλοέβλεπε τις όμορφες, και μάλιστα ανεξαρτήτως κοινωνικής θέσης, αλλά και ότι ερωτεύονταν, παρότι γέρος, πολύ νεώτερές του. «Λευκά είναι τα μαλλιά σου, κι όμως θ’ αγαπήσεις» έγραφε ο αισθησιακός ρομαντικός ποιητής, πολιτικός και διανοούμενος Γκαίτε. Είναι γνωστό όμως ότι για τις γυναίκες της εποχή του, όπως φαίνεται σε κείμενο του διαφωτιστή Georg Zimmermann από εκείνη την εποχή, ο Γκαίτε περνούσε παντού ως «ο ωραιότερος, ο πιο ζωντανός, ο πιο θερμός, ο πιο θυελλώδης, ο πιο γλυκύς, ο πιο αποπλανητικός» και βεβαίως «ο πιο επικίνδυνος άνδρας». Μάλιστα, η εκρηκτική 24χρονη Μπεττίνα Μπρεντάνο, το 1809, αν και παντρεμένη, είχε δηλώσει «με αναίδεια» : «Πρέπει ν’ αποκτήσω πάση θυσία ένα παιδί από τον Γκαίτε. Θα γεννηθεί ένας ημίθεος», προκαλώντας αλλεπάλληλα σκάνδαλα. 

Περιμένει όμως κανείς οι επικριτές του, της «κολλεκτίβας καλλιτεχνών», να γνωρίζουν ότι ο Γκαίτε «αγαπούσε την αγάπη περισσότερο απ’ όσο τις γυναίκες»; Ότι «η αγάπη ήταν το τελευταίο του στήριγμα, και τον απασχολούσε από την φοιτητική του ζωή μέχρι τα βαθειά του γεράματα»; Ότι «ο Γκαίτε αισθανόταν και τραγουδούσε την κάθε του αγάπη, σαν να ήταν η τελευταία, η μοναδική», αν και με διαφορετικά ονόματα: Γκρέτε, Μανταλλένα, Μαξιμιλιάνε, Λίλη, Κριστιάνε, Κορόνα, Λόττε, Σαρλόττε, Ουρλίκε; 

Δεν ήταν καθόλου τυχαίο ότι στην πολύ «προχωρημένη» ηλικία των 74 ετών είχε την ιδέα να γράψει το ποίημα «Γέρος και ερωτευμένος» («Alt und verliebt», στο Elegie von Marienbad, Σεπτέμβριος 1823). 

Για τον βιογράφο του πάντως, «Οι γυναίκες (και νεαροί άνδρες;) ήταν μόνο αντικείμενα, πάνω στα οποία αποκαλύπτονταν αυτή η αγάπη στις διαφορετικές της μορφές (πνευματική, ψυχική, σωματική-ερωτική αγάπη). Αν δεν μπορούσε να συνεχίσει μια τέτοια αγάπη τότε γι’ αυτόν δεν υπήρχε θέμα ηθικής αναστολής, ούτε εγκατάλειψης, αλλά είχε να κάνει είτε με το ότι δεν έβρισκε πλέον την ποθητή μορφή αγάπης ή ότι σε καμιά περίπτωση δεν επιθυμούσε το στενό δέσιμο, γιατί ο πόθος θα έφερνε πάθη.». 

Σε κάθε φάση της ζωής του «αποκαλύπτει σε όλους τη διπλή του προσωπικότητα: είναι Φάουστ και Μεφιστοφελής, μέσα στον απέραντο πλούτο των αντιθέσεων έχει τις «ρίζες» της η ποιητική του ευφορία. Εκφράζει το παν και το αντίθετο του παντός». Και όντως, στα 81 του ερωτεύτηκε την τελευταία του αγάπη, την 18χρονη Ουρλίκε φον Λέβετσωφ. «Είναι το τελειωτικό, είναι το ύστατο, είναι το αντίο στον έρωτα, σ΄ αυτό το πάθος που τον είχε εμπνεύσει, που σχεδόν στάθηκε οδηγός σ΄ ολόκληρη τη ζωή του ποιητή.». 

Αν όλα αυτά είναι «σεξισμός» τότε απλά …….. αλλοίμονό μας! 

Ανοικτή επιστολή προς την Πια Κλεμπ: Έχετε δίκιο! «Έχει έρθει ο καιρός να στιγματίσουμε τις υποκριτικές βραβεύσεις …».

Του Γιώργου Γκόντζου 

Διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την απάντησή σας προς την Δήμαρχο του Παρισιού που περιέχει και τους λόγους της άρνησής σας να δεχτείτε το μετάλλιο της πόλης για την αλληλέγγυα δράση σας στη Μεσόγειο. «Γιατί τα πληρώματά μας εργάζονται καθημερινά για να σώζουν πρόσφυγες μέσα σε αντίξοες συνθήκες», όπως χαρακτηριστικά αναφέρετε. 

Επειδή θεωρώ πως η συγκεκριμένη άρνηση, αλλά και καίριες επισημάνσεις σας, αποδεικνύουν πως, αν μη τι άλλο, έχετε το θάρρος να απαντάτε ευθέως σε κάθε εξουσία, πολιτική, κρατική, αυτοδιοικητική, οικονομική, σας παραθέτω μερικά στοιχεία και μερικές σκέψεις τα οποία μπορείτε είτε να επισυνάψετε στην απάντησή σας, είτε να χρησιμοποιήσετε σε άλλη, ανάλογη περίπτωση. 

Αρχικά, επειδή οι δυστυχισμένες υπάρξεις που διασώζετε, προέρχονται από χώρες όπως η Λιβύη, σας γνωστοποιώ μια «ζοφερή προφητεία» του Μουαμάρ Καντάφι: 

«Ακούστε τώρα, εσείς, Νατοϊκοί. Βομβαρδίζετε ένα τείχος, το οποίο έφραζε τον δρόμο στην Αφρικανική μετανάστευση προς την Ευρώπη, αλλά και στους τρομοκράτες της Αλ-Κάιντα. Αυτό το τείχος, ήταν η Λιβύη. Τώρα το γκρεμίζετε. Είστε ηλίθιοι, και θα καείτε στην κόλαση των χιλιάδων μεταναστών από την Αφρική». 

(Παρένθεση… Μια και η απάντησή σας απευθύνεται στην Γαλλίδα Δήμαρχο, διατυπώνω την εξής «απορία»: Γιατί εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, μετανάστες, μιλούν Γαλλικά; Πώς «έτυχε» και γνωρίζουν αυτή την γλώσσα; Από μια ενδόμυχη τάση «κοσμοπολιτισμού»;). 

Στην χώρα μας, την Ελλάδα, υπάρχει μια λέξη: Αποικιοκρατία. Μια διαχρονική πρακτική κυρίαρχων κρατών, από την Ευρώπη κυρίως, σε βάρος λαών, μεταξύ άλλων και της Αφρικής, από όπου προέρχονται οι δυστυχισμένες υπάρξεις που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους, τον τόπο τους… Με στόχους, οικονομικά οφέλη και εξασφάλιση πρώτων υλών, την απόκτηση πλεονεκτικής θέσης σε ένα παγκόσμιο ανταγωνισμό αποικιοκρατών, την κατάληψη εδαφών για εκμετάλλευση των φυσικών πόρων των αποικιών. Με «εργαλεία» είτε τις δολοφονίες χιλιάδων ιθαγενών, είτε τον πολιτιστικό ιμπεριαλισμό, είτε άλλες απεχθείς μεθόδους. Με αποτέλεσμα, εκτός των άλλων, την οικονομική και πολιτική εξάρτηση της αποικίας και την πληθυσμιακή ανισότητα και αλλοίωσή της. 

Επίσης, μια και έχετε Γερμανική καταγωγή, σας γνωστοποιώ μερικές πρώην αποικίες της γενέτειράς σας: Γερμανική Ανατολική Αφρική, Τανγκανίκα, Ρουάντα-Μπουρούντι, Βίτουλαντ, Τρίγωνο Κιόνγκα, Γερμανική Δυτική Αφρική, Καμερούν, Τόγκολαντ κ.ά. (Οι περισσότερες έχουν πλέον άλλες ονομασίες, μετά την ανεξαρτησία τους, ενώ μερικές «άλλαξαν» αποικιοκράτες «ιδιοκτήτες», αναλόγως των ανταγωνισμών των τελευταίων). 

Προτείνω λοιπόν να συνεισφέρετε με το παγκόσμιο πλέον κύρος σας, ώστε να τύχουν φιλοξενίας οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, σ΄ αυτές -και σε άλλες εννοείται- χώρες, ως μια έμπρακτη και ηθικής διάστασης αποδοχή εκ μέρους τους, των διαχρονικών δεινών που έχουν προκαλέσει στους προγόνους των προσφύγων-μεταναστών, και στις χώρες τους. Άλλωστε, δεν νομίζω πως όλοι αυτοί έχουν διατυπώσει την παράκληση, εν μέσω αντίξοων συνθηκών επί μέρες, στη Μεσόγειο, να μεταφερθούν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ σε μια μόνο χώρα της Ευρώπης από οποιαδήποτε σημείο του πλανήτη σχεδόν και αν αποπλέουν… Αλλιώς, άθελά σας βέβαια, ενδέχεται να αποτελείτε «εργαλείο» για γεωπολιτικά σχέδια στην Ευρώπη. 

Και κάτι ακόμα. Επειδή διαβλέπω μια τάση, να παραγνωρίζονται οι βασικές αιτίες του μεταναστευτικού ρεύματος και να προβάλλεται ως μοναδική σχεδόν αιτία η κλιματική αλλαγή, σας έχω και μερικές ακόμη χρήσιμες αναφορές. Για τα περιβαλλοντικά παγκόσμια προβλήματα, δεν ευθύνονται … εξωγήινοι. Είναι πολιτικές, πρακτικές, κυριάρχων κρατών που, είτε για λόγους κερδοφορίας καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον σε ολόκληρες περιοχές του λεγόμενου «Τρίτου Κόσμου», είτε με τα σύγχρονα οπλικά τους συστήματα μολύνουν το έδαφος και τον αέρα (βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου στους βομβαρδισμούς στην Γιουγκοσλαβία, χημικά στις επιθέσεις στην Μέση Ανατολή κ.ά.), είτε προχωρούν σε επιβλαβείς για το περιβάλλον πυρηνικές δοκιμές (στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο είχε κατατεθεί μήνυση κατά της Γαλλίας για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας εξαιτίας των πυρηνικών δοκιμών στην Γαλλική Πολυνησία, από τον ηγέτη του αυτονομιστικού κόμματος της Γαλλικής Πολυνησίας Όσκαρ Τεμαρού.). 

Λέτε ότι δεν είστε ανθρωπίστρια και θέλετε να «βοηθήσετε». Θα σας εξομολογηθώ κάτι. Ούτε και εγώ είμαι γενικά και αόριστα «ανθρωπιστής». Γιατί υπάρχει η εμπειρία όπου με τον μανδύα της προστασίας των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» έχουν, τις τελευταίες δεκαετίες, ασκηθεί από «υπερασπιστές» τους, εγκληματικές πρακτικές στον πλανήτη. Γιατί με ενδιαφέρει επίσης να εκλείψουν οι αιτίες του δράματος των ανθρώπων, να μην αφήνονται επί βδομάδες άνθρωποι χωρίς τρόφιμα για να είναι ο ηθικός εκβιασμός προς την ανθρωπότητα πιο αποτελεσματικός, να μην αποτελούν αθώοι, δυστυχισμένοι άνθρωποι «όργανο» για προώθηση ποικίλων μεθοδεύσεων. Με ενδιαφέρει πώς ζουν οι άνθρωποι που μένουν πίσω στις χώρες τους, με ενδιαφέρει να μην αποτελέσουν οι άνθρωποι (πρόσφυγες, μετανάστες) φτηνή ύλη για τις επιδιώξεις της Ευρωπαϊκής ελίτ, σε μια Ευρώπη όπου ήδη εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι υφίστανται, ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκείας κτλ, τις συνέπειες αντεργατικών μέτρων, πολιτικών που δημιουργούν αστέγους, ανέργους, φτωχούς, ανεξαρτήτως «χρώματος» κτλ. 

Λέτε στην απάντησή σας στην Δήμαρχο πως «έχει έρθει ο καιρός να στιγματίσουμε τις υποκριτικές βραβεύσεις και να καλύψουμε αυτό το κενό με κοινωνική δικαιοσύνη». Για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω, με τις λέξεις που περιέχονται στην πρότασή σας αυτή θα συμφωνήσω. Με το πνεύμα βέβαια που περιέγραψα συνοπτικά ανωτέρω…

Ν.Δ: «Σύντροφοι, συμφωνούμε μαζί σας, γιατί έχουμε κι εμείς σκοπό να παραχαράξουμε την Ιστορία.»

Η Προσβολή τής Ιστορικής Μνήμης. 

Της Ελένης Παπαδοπούλου. 

Προσπαθούμε να «πουλήσουμε» ένα ιστορικό γεγονός στις «αγορές» του εξωτερικού. Ψάχνουμε για brand. Εξ ου και ο διορισμός της glamorous Αγγελοπούλου στην επιτροπή. Μας ενδιαφέρει η γκλαμουριά του πράγματος, χωρίς «εθνικολαϊκισμούς». Κοινώς, σύντροφοι, συμφωνούμε μαζί σας, γιατί έχουμε κι εμείς σκοπό να παραχαράξουμε την Ιστορία. Σε ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός του έθνους-κράτους η Ν.Δ. φτιάχνει το brand, αντί να ψάχνει την ουσία. 

Διαβάστε όλο το άρθρο ΕΔΩ.

Η σύγχρονη 5η φάλαγγα.

Του Νίκου Σταθόπουλου

ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΣΗΜΕΡΑ...

...και η Δούρου, αυτά τα «λερωμένα χέρια» σε Μάνδρα και Μάτι, παραχώρησε το Πεδίον τού Άρεως για να γιορτάσουν, με 5 ευρώ εισιτήριο, οι καταληψίες του City Plaza την επέτειο της κατάληψης! 

Αυτό σημαίνει «ιστορική μνήμη» για τους πουλημένους λιγούρηδες της Αριστεράς! 

Την ίδια ώρα, δια χειρός Γαβρόγλου, τιμούν δωσίλογους και μαυραγορίτες και ο Καραγκιόζης μιλάει για «πεζούλια» στη Λαμία!

Δεν τίμησε μια τεράστια ανοιχτή πληγή στο εθνολαϊκό σώμα, δεν πένθησε τους 350.000 μακελεμένους 'Έλληνες, δεν σεβάστηκε τη βαθιά συγκίνηση του λαού. 

Όχι! Για τα απίθανα ξενόδουλα ρομπότ της δικαιωματικής Αριστεράς, παν το ελληνικό πρέπει να αφανιστεί, συνεχίζοντας έτσι τη «δουλειά» που ξεκίνησε το τουρκικό χατζάρι. 

Αντίθετα πριμοδότησαν και πήραν υπό την αιγίδα τους αυτό το πληρωμένο ανθελληνικό τσούρμο αληταράδων, που προάγουν τη διάβρωση του τόπου και εγκαθιδρύουν άντρα υποκοσμικότητας στο κέντρο της πόλης. 

Κοινοί λωποδύτες και ασύδοτοι μετανάστες του μερκελικού ονείρου και υπαλληλάκια ΜΚΟ, γίνονται συνεργάτες μιας κάποιας Δούρου του Μελισσανίδη. 

Ένα εθνομηδενιστικό παραλήρημα με έντονο φαιό χρώμα προσβολής της καρδιάς μας. 

Τσιμουδιά για την ανατριχιαστική Γενοκτονία, τσιμουδιά για τους οιονεί βάρβαρους εγκληματίες, μόνο no border και εισβολή ανατολίτικης προβοκάτσιας. 

Είναι η σύγχρονη Πέμπτη Φάλαγγα, και σαν τέτοια πρέπει να αντιμετωπιστούν...

Υ.Γ Με δικές μου μικρές παρεμβάσεις, ώστε όποιος θέλει να μπορεί να αναδημοσιεύσει άφοβα... 

Ντοράκια, Σοράκια, Κοράκια.

Κατά το ρεπορτάζ του ΑΠΕ-ΜΠΕΕΕ (τόσα είναι τα ΕΕΕ, ίσως και περισσότερα) 

«Στη σκιά της τρομοκρατικής επίθεσης στη Νέα Ζηλανδία, έξι υποψήφιοι δήμαρχοι της Αθήνας, οι Παύλος Γερουλάνος, Νάσος Ηλιόπουλος, Πέτρος Κωνσταντίνου, Κώστας Μπακογιάννης, Νίκος Σοφιανός και Γιάννης Τσιρώνης, συζήτησαν σήμερα στο Σεράφειο πολιτιστικό κέντρο για το ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης απέναντι στη ρατσιστική βία και την ξενοφοβία και κατέθεσαν προτάσεις για την ένταξη των μεταναστών στις τοπικές κοινωνίες». (Περισσότερα θα βρείτε ΕΔΩ). 

6 αντιρατσιστές σε συσκευασία ενός.

Τι έκαναν οι γίγαντες αυτοί υποψήφιοι των καθεστωτικών κομμάτων; 

Μα φυσικά σφάχτηκαν! Μάτωσαν! Παραλίγο να πεθάνουν! Η αγωνία τους ποιος θα πλειοδοτήσει σε ξενολαγνεία, ήταν τόση, που τους οδήγησε να … συμφωνήσουν! Να ενσωμάτωση μεταναστών, να ψήφο στους μετανάστες, να, να, να … (στα μούτρα τους). 

Θα μου πείτε ότι κόρακες μαζεύτηκαν, κρα θα ακούγαμε, τι άλλο; 

Ωστόσο η σύμπνοια των καθεστωτικών κομμάτων εναντίον των Ελλήνων είναι κάτι αξιοθαύμαστο. Ειδικά οι ψηφοφόροι της Δεξιάς που θα συνωστισθούν στα εκλογικά κέντρα για να του «δείξουν» αυτού του ελεεινού τού Τσίπρα, ψηφίζοντας Μπακογιάννη, θα πρέπει να αισθάνονται υπερήφανοι. 

Ο Σόρος χρηματοδοτεί την απόσπαση της Μακεδονίας, το Μητσοτακέικο (αδρανώντας) σιγοντάρει. Ο Σόρος επενδύει στον αντιρατσισμό, το Μητσοτακέικο τσοντάρει. 

Να μην ξεχάσουμε να συγχαρούμε τους ψηφοφόρους του κυρίου Μπακογιάννη για τα πατριωτικά τους φρονήματα.