Άδωνις Γεωργιάδης: η νεοδεξιά εκδοχή τού εθνομηδενισμού.

Του Νίκου Σταθόπουλου.

«Η ΑΚΜΗ ΤΗΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ οφειλότανε σε φιλόδοξους επιχειρηματίες που έφεραν χρήμα στην πόλη», απεφάνθη ο «πεπαιδευμένος αρχαιολάτρης πατριώτης» 'Αδωνις Γεωργιάδης, και συμπλήρωσε: «να γιατί τα αρχαιολογικά ευρήματα δεν πρέπει να αποτελούν εμπόδιο για τις επενδύσεις, αφού πρέπει να αποκολληθούμε από το παρελθόν και να δούμε την Ελλάδα του παρόντος»! 

Τι έχουμε εδώ; 

Μια σαφή προειδοποίηση ότι καμιά αντίδραση δεν θα ληφθεί υπόψη προκειμένου οι «επενδυτές» να μας «αναπτύξουν» μέχρι σκασμού! «Ελάτε», τους φωνάζει ο αναίσχυντος, «ελάτε, κερδίστε, σκασίλα σας η ιστορία, ο πολιτισμός, η ταυτότητα αυτού του τόπου». 

Μια φανατικά νεοφιλελεύθερη πλαστογραφία της ιστορίας, που η δυναμική της τείνει προς μια σύγχρονη νεοδεξιά εκδοχή του εθνομηδενισμού. «Τα παλιά ερείπια», τα «ένδοξα γκρεμίδια», δεν θα γίνουν τροχοπέδη της «προόδου», αφού ποτέ δεν είχαν καμιά ιδιαίτερη δόξα, και γι' αυτό πρέπει να «ξεπεραστούν» υπέρ των μοντέρνων και κερδοφόρων λαμπρών κατασκευών (καζίνα, μαρίνες κ.λπ.). 

Το παρελθόν, γενικά και ειδικά το εθνικό, «αναδομείται» (=εντάσσεται σε μια «σύγχρονη» αφήγηση) υπό τα φίλτρα του νεοφιλελεύθερου οικονομιστικού πραγματισμού. Κάθε άλλο αξιακό περιεχόμενο, πλην της «ανάπτυξης» (μέσω του ασύδοτου ιδιωτικού επιχειρείν), ακυρώνεται, ρίπτεται στην πυρά από τους «πατριώτες» φονταμενταλιστές των Αγορών. 

Πλήρως άσχετος για τον - καθόλου ευδαιμονικό - βίο των Αθηναίων ο δήθεν μορφωμένος 'Αδωνις, πλήρως ανενημέρωτος για την ισχύ της Αθηναίων Πολιτείας, που τη διαμόρφωνε η ηγεμονία της πόλης επί της πλειοψηφίας των ελληνικών πόλεων και η δημοκρατική θέσμιση. Με την καλά εξαγορασμένη μανία του για βασίλεια του ιδιωτικού κέρδους, σβήνει μονοκοντυλιά το όλον της πολιτισμικότητας και «διαβάζει» το εθνικό παρελθόν με τα χυδαία ματογυάλια της νεοφιλελεύθερης αχρειότητας, δίνοντας, έτσι, στον πατριωτισμό, το εθνομηδενιστικό «κύρος» μιας «εξέλιξης» που σημαίνει κατάργηση των πατρίδων, εκμηδενισμό της ιστορίας, μετατροπή του Καθολικού Ανθρώπου της κλασικής παιδείας σε δουλοπρεπή ενστικτικό οπαδό-καταναλωτή. 

Η Δεξιά του εμπόρου 'Αδωνι, συμπληρώνει την Αριστερά των τουρκολατρών (Γαβρόγλου), στη στρατηγική απόλυτης νόθευσης της εθνικής συνείδησης, ώστε να γίνουμε οι πιο εθελόδουλοι ανδράποδοι της Ιστορίας.  

Υ.Γ Με δικές μου μικρές παρεμβάσεις, ώστε όποιος θέλει να μπορεί να αναδημοσιεύσει άφοβα... 

 

Άδωνις-Ευγενία και ΔΟΛ: Να ξερνάς κι από τις πλάτες.

Σύμφωνα με το «ανάλαφρο» (sic) αλλά «βαρυσήμαντο με πολλούς αποδέκτες» (προπαγανδιστικό) δημοσίευμα των ΔΟΛίων (αλλά και άλλων μέσων μαζικής παραπλάνησης), η κυρία Ευγενία Μανωλίδου, κυοφορούσα τον καρπό τού έρωτός της με τον κύριο υπουργό της Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, τηλεφώνησε στον σύζυγό της ενόσω αυτός προήδρευε του Συμβουλίου των υπουργών Υγείας της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. 

«Αγάπη μου χρειάζομαι έναν γυναικολόγο» αναφώνησε η έγκυος. 

Όπως πληροφορούμαστε λοιπόν από το άρθρο, ο κύριος υπουργός, σφόδρα ανήσυχος, αφού πρώτα βεβαιώθηκε ότι δεν επρόκειτο περί προβλήματος επειγούσης φύσεως και προκειμένου να μείνει απερίσπαστος στο έργο του (της προεδρίας βεβαίως-βεβαίως) παρέπεμψε την ωραία συμβία του στο ΠΕΔΥ (ήτοι Πρωτοβάθμιο Εθνικό Δίκτυο Υγείας) στον αρμόδιο δηλαδή μηχανισμό της Πολιτείας, δικής του (αν και οι κακές γλώσσες το αμφισβητούν) συλλήψεως και εκτελέσεως. 

Και, ω του θαύματος, άπαντα λειτούργησαν άψογα. Η κυρία Μανωλίδου εξυπηρετήθηκε άριστα, έκλεισε ραντεβού μετά από πενθήμερο με συμβεβλημένο ιατρό πλησίον της οικίας της και περιχαρής απέστειλε στον σύζυγό της γραπτό μήνυμα (sms) περί της τελειότητος του συστήματος, το οποίο ο κύριος υπουργός χρησιμοποίησε ενώπιον των ομοιοβάθμων του, ως ακαταμάχητη απόδειξη της αποτελεσματικότητος του μεταρρυθμιστικού του έργου. 

Από την ανάγνωση του άρθρου ευκόλως εννοούμε ότι: 

1) η κυρία Μανωλίδου, εξέχον μέλος της Ελληνικής ελίτ, σύζυγος υπουργού, γνωστή τηλεπερσόνα με δυσθεώρητες αμοιβές, δεν διαθέτει γυναικολόγο. Αν της συμβεί κάτι απευθύνεται έντρομη στον σύζυγό της και αναζητεί οποιονδήποτε γυναικολόγο. 

2) Παρότι έχει τον κοινό νου (ως φαίνεται τουλάχιστον) και δεν είναι πρωτάρα, έχει δηλαδή ξαναπεράσει από στάδια εγκυμοσύνης, φαίνεται να αγνοεί ποιο είναι το επείγον και ποιο το μη επείγον. Διότι αν δεν το αγνοούσε δεν θα έπρεπε να διακόψει τον σύζυγό της από τόσο σπουδαίο καθήκον. 

3) Αν της συγχωρεθεί η άγνοια (δεδομένης της κατάστασής της και του ψυχισμού της εγκύου), εφόσον από τη συνομιλία μεταξύ μιας υπερευαίσθητης εγκύου και του συζύγου της ο τελευταίος έκρινε ότι δεν συνέτρεχε λόγος ανησυχίας και απαιτείτο προγραμματισμένη (με ραντεβού) επίσκεψη στο ιατρείο μαιευτήρος, θα πρέπει να θεωρείται ότι ο κύριος Γεωργιάδης εκτός από υπουργός Υγείας είναι και ιατρός ή τέλος πάντων εμπειρότερος στα της εγκυμοσύνης από την ίδια την έγκυο. 

4) Το διάστημα των 5 (πέντε) ημερών μεταξύ της εμφάνισης του προβλήματος και της ημέρας του ραντεβού, δεν επαρκεί ώστε ο κύριος υπουργός να επιστρέψει στο σπίτι του, να συνεννοηθεί με τη σύζυγό του και να απευθυνθούν σε κάποιον πρωτοκλασάτο μαιευτήρα της πιάτσας, που θα τους δεχθεί αυθημερόν (λόγω του προφανούς ειδικού τους βάρους ως πελάτες) και τελικά θα αναλάβει και τον τοκετό. 

Και άλλα πολλά... 

Με όποιον υποστηρίξει ότι τόσο το «γεγονός», όσο και η περιγραφή του αποτελούν ευθείες προσβολές της νοημοσύνης των αναγνωστών (όσων διαθέτουν τέτοια), δεν θα διαφωνήσω. 

Σε όποιον ισχυριστεί ότι πρόκειται για καραστημένο, κακοστημένο και ευτελές προπαγανδιστικό σόου, με γλοιώδεις αποχρώσεις, συνιστώσες γελοιότητας και έντονα εμετικά στοιχεία, δεν θα αντιτάξω επιχειρήματα. 

Θα αναφωνούσα «ντροπή» («αιδώς» για τον κύριο υπουργό). Στη χώρα όμως που οι ελλείψεις στα νοσοκομεία επισκιάζονται από κιτσάτα επικοινωνιακά τρικ του κυρίου υπουργού, η ντροπή έχει χαθεί. Μαζί με χιλιάδες ζωές ασθενών και αναξιοπαθούντων. 

Προς Άδωνι Γεωργιάδη: εσύ που έχεις Ελληνική Παιδεία κλίνε μας το «ο γελοίος, του γελοίου ...» και όταν τελειώσεις συνέχισε με το «ο άσχετος, του ασχέτου ...».

Κατά την δημοσιογραφική αναφορά (ρεπορτάζ), σήμερα 16/11/2013, ο υπουργός Υγείας κύριος Άδωνις Γεωργιάδης, διαπληκτιζόμενος (λεκτικώς) με γιατρούς σε ημερίδα του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου, στην επισήμανσή τους ότι η «υγεία δεν είναι εμπόρευμα αλλά αγαθό», αντέτεινε το εξής βαρύγδουπο επιχείρημα-ερώτημα: «αν είναι αγαθό τότε γιατί θέλετε να πληρώνεστε γι αυτό;». 

Ως φαίνεται, ο κύριος Γεωργιάδης, λάτρης (θεωρητικώς) της αρχαίας Ελλάδος, του Πολιτισμού και της Παιδείας της, αλλά και πολιτικός ανήρ, αγνοεί (ή σκοπίμως αποσιωπά) στοιχειώδεις αρχές της Φιλοσοφίας και ιδιαιτέρως της Πολιτικής Φιλοσοφίας, αλλά και την σοφία των αρχαίων φιλοσόφων εν γένει.

Στο σοβαροφανές-λογικοφανές πλην όμως ανόητο ερώτημά του έχει απαντήσει προ πολλού ο γίγας της Φιλοσοφίας Πλάτων: 

« ... Ερωτώντας τον Θρασύμαχο ... ο Σωκράτης έθεσε ως προϋπόθεση της συζήτησης ότι η Εξουσία είναι μια μορφή Τέχνης, κάτι που ο Θρασύμαχος δεν αρνήθηκε. 

   Ο Σωκράτης τότε επεσήμανε ότι είναι χαρακτηριστικό όλων των Τεχνών (άρα και της Εξουσίας) να επιζητούν το καλό αυτών προς τους οποίους απευθύνονται και όχι εκείνων που τις υπηρετούν. Η Ιατρική, για παράδειγμα, επιζητεί την Υγεία του ασθενούς και όχι του γιατρού. Μπορεί βεβαίως οι γιατροί να ζητούν πληρωμή, αυτό όμως δεν αποτελεί μέρος της τέχνης τους. Αντίθετα, το αίτημά τους για αμοιβή, επιβεβαιώνει ότι η τέχνη τους ωφελεί κάποιον άλλο και όχι τους ίδιους...». 

Το ανωτέρω απόσπασμα είναι από το βιβλίο «Μια Πρόσκληση στην Πολιτική Σκέψη» των καθηγητών Deutsch και Fornieri (εκδόσεις Thomson Wadsworth 2009), σε δική μου μετάφραση. 

Τάδε έφη Πλάτων στο μνημειώδες έργο του «Πολιτεία». Σε λίγες γραμμές ισοπεδώνει τον Εξουσιαστή Γεωργιάδη που ασκεί την «τέχνη» του προς όφελος του ιδίου και αιμοσταγών κεφαλαιοκρατών και όχι του λαού, κονιορτοποιώντας ταυτοχρόνως με έναν και μοναδικό συλλογισμό, το σόφισμα του θρασύτατου αυτού καρεκλοκένταυρου περί γιατρών και Υγείας, πολύ πριν αυτό διατυπωθεί. 

Θα ήθελα να θυμίσω στον κύριο Γεωργιάδη ότι η αρχική σημασία της λέξεως «υπουργός» ήταν «υπηρέτης» και να του συστήσω να προχωρήσει στην ανάγνωση των βιβλίων που ο ίδιος εκδίδει και πέραν του εξωφύλλου, αλλά δεν θα το κάνω. 

Αντιθέτως, για την περίπτωση του κυρίου Γεωργιάδη, θα παραπέμψω τους αναγνώστες στο «Εγχειρίδιο Βλακείας» του Δ. Χαριτόπουλου (εκδόσεις Ελευθερουδάκη 2008).