Άρρωστη κοινωνία. Ετοιμοθάνατη.

Γραμμή όδευσης τυφλών, από πάνω τραπεζοκαθίσματα κι από πάνω ... 

... η αστυνομία! 

Να χέσω τις έδρες σας και τις σπουδές σας!

Έδρες και σπουδές. 

Έδρες υπουργικές, βουλευτικές, δικαστικές, πανεπιστημιακές. Και πολλά καντάρια σπουδές. 

Βαρείς (να ουμ) νομικοί, πεφωτισμένοι (και καλά) πανεπιστημιακοί, επιφανείς (λέμε) γιατροί. Πολλή γνώση, πολλή επιστήμη, πολλή σοφία. Τόσο πολλή που γίνεται επικίνδυνη. Θανατηφόρα. 

Το κατέχουν το αντικείμενο. Το παίζουν στα δάχτυλα (των ποδιών). Έχουνε συλλάβει νοήματα που οι κοινοί θνητοί δεν μπορούμε. Έχουνε διεισδύσει στα άδυτα. Της φιλοσοφίας του Δικαίου. Του ανθρώπινου ψυχισμού. Της βίας, της εγκληματικότητας, της απανθρωπιάς. Και τι κάνουνε; 

Αποφυλακίζουν τους αντικοινωνικούς! 

Δεν είναι να συλληφθεί κτήνος για βιασμό. Δεν είναι να καταδικαστεί τέρας για ναρκωτικά. Δεν είναι να εγκλεισθεί μισάνθρωπος για φόνο. Σε λίγον καιρό … έξω! 

Έχουν κατασταλαγμένη άποψη για όλα αυτοί οι καρεκλοκένταυροι. Για τους εγκληματίες, φταίνε … οι υπόλοιποι! Εμείς! Πώς το ‘λεγε το κουλτουροκοινωνικοευαίσθητο διαφημιστικό μήνυμα προ ετών; «Αν πιστεύετε ότι είναι γεννημένα εγκληματίες (έδειχνε νεογέννητα στα καλαθάκια του μαιευτηρίου), τότε … ΒΑΛΤΕ ΤΑ ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΦΥΛΑΚΗ!». 

Κανένα κτήνος λοιπόν δεν ευθύνεται για τις πράξεις του. Εμείς φταίμε, η «κακούργα κοινωνία». Έξω λοιπόν το κτήνος, για να πάρει ρεβάνς! 

Κάθεται ο γουνάκιας πάνω στην έδρα και ρίχνει καθείρξεις, αλλά τα κτήνη έξω!

Κάθεται και μοιράζει ισόβια, αλλά τα κτήνη πάλι έξω! 

«Ισόβια» το πιο σύντομο ανέκδοτο! 

Ε τότε, να φτιάξουμε κι εμείς ένα διαφημιστικό μήνυμα:

Και για να μην πολυλογώ με Παρασκευόπουλους, Κοντονήδες, εισαγγελείς, πσυχολόγες και αλληλέγγυους, ένα έχω να τους πω: «Αν τολμάτε, κοιτάξτε στα μάτια τους συγγενείς τής Δώρας Ζέμπερη και κάντε κήρυγμα περί αποσυμφόρησης, σωφρονισμού, επανένταξης και λοιπές ξούρες». 

Άθλιοι! Να χέσω τις έδρες σας και τις σπουδές σας! 

Υ.Γ Αν ο αναρχικός που εκτέλεσε τον Χαμπίμπι, συλληφθεί, δέχομαι να πάω μάρτυρας υπεράσπισης. Επί της ουσίας και όχι για εντυπωσιασμό. Εμμένω ότι επιτέλεσε κοινωνικό έργο και ας λέτε ό,τι θέλετε. 

Ακριβώς έτσι είναι οι ύαινες.

Αγέλες ανθρωποειδών κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσά μας. Μην σας ξεγελάει όμως το ότι στέκονται στα δύο πόδια. Πρόκειται για ύαινες. Κακοποιά βρωμόσκυλα που πεινάνε για σάρκα και διψάνε για αίμα. Μαζεύονται πολλά μαζί και επιτίθενται σε φιλήσυχους, αδυνάμους και ανυπεράσπιστους. Ικανά μόνο για το κακό, θρασύδειλα και ακαταλόγιστα, αιφνιδιάζουν τα θύματα και εξαφανίζονται αμέσως σε κρησφύγετα. 

Ύαινες. 

Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς τα καθάρματα που ξυλοφόρτωσαν Ευέλπιδες, φαντάρους και πολίτες στο Μοναστηράκι; Πώς αλλιώς να αποκαλέσει κανείς τα κτήνη που χτύπησαν το ΑμΕΑ (με αναπνευστική ανεπάρκεια!) στην ΑΣΟΕΕ; Πώς αλλιώς να ονομάσει κανείς τα ζώα που επικήρυξαν τον Συρίγο; 

Αντιεξουσιαστές; Ας γελάσω! Η βία προς τον αδύναμο είναι η χειρότερη μορφή εξουσίας. 

Αναρχικούς; Ας καγχάσω! Ο αναρχισμός είναι κοινωνική ιδεολογία. Δεν θεωρεί εχθρικό τον κοινωνικό ιστό. 

Αγανακτισμένους; Ας μειδιάσω! Από πότε η αγανάκτηση δικαιούται να υπονομεύει την κοινωνία; 

Ας τ’ αφήσουν αυτά οι αντικοινωνικοί με τις μάσκες. Είναι χειρότεροι από τους φασίστες που σακατέψανε τους ταλαίπωρους Ασιάτες στον Ασπρόπυργο. Πολύ χειρότεροι. Ο φασίστας επικαλείται παπαριές περί ανωτέρων φυλών. Αυτοί επικαλούνται ισότητες, ανθρώπινα δικαιώματα κτλ. Ωραία πράγματα δηλαδή. Και γι’ αυτά τα ωραία, ασκούν βία! Ανεξέλεγκτη, απάνθρωπη, αντικοινωνική. Η βία τού φασίστα με «αντιφασιστικές» δικαιολογίες! 

Ας τ’ αφήσουν αυτά οι μισάνθρωποι. Κανείς «καλός Σαμαρείτης» δεν κακοποιεί όσους έχουν ανάγκη. Κανείς εθελοντής δεν δυσφημεί τον σκοπό του εθελοντισμού του. Κανείς τιμωρός δεν αποτελειώνει τα θύματα αδιαφορώντας για τους εγκληματίες. 

Ας τ’ αφήσουν αυτά τα χουλιγκάνια και τα πρακτόρια. Κανείς αντισυστημικός δεν υπερασπίζεται τους δούρειους ίππους του καπιταλισμού, δηλαδή γκέι κουλτούρες, ταυτότητες φύλου, ανοιχτά σύνορα και λοιπά κουραφέξαλα. Κανείς αυτόνομος ή περιθωριακός δεν εκτελεί τις εντολές των ελίτ. Κανείς αγωνιστής δεν μάχεται για τις επιθυμίες των μπουρζουάδων αντί για τις ανάγκες των προλετάριων. 

Λαϊκοί αγωνιστές εναντίον της κοινωνίας! Καλό και τούτο. 

Αγέλες είναι. Ύαινες. 

Στον πόλεμο αναρχικών-αντικοινωνικών υποστηρίζω τους πρώτους.

«Γιατί (να) είμαστε ανεκτικοί με τον καθένα, που με άλλοθι την εθνική ή την δήθεν πολιτική του ιδιότητα (του μετανάστη ή του ‘’αναρχικού’’) ασκεί αντικοινωνική βία…;»

Επί ένα έτος και πλέον διαβάζω και ξαναδιαβάζω και ξαναδιαβάζω μια προκήρυξη της αναρχικής ομάδας «ΕΝΟΠΛΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΩΝ». Γραμμένη το καλοκαίρι του 2016 προκειμένου να αναλάβουν οι συγγραφείς την ευθύνη για την εκτέλεση ενός απανθρώπου (του διαβόητου Χαμπίμπι) στα Εξάρχεια, είναι τόσο μεγάλη και τόσο πυκνή σε νοήματα, που χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια να κατανοήσω-αναλύσω τα γραφόμενα. 

Επίσης, είχα να βεβαιωθώ και ότι το κείμενο (άρα και οι συγγραφείς) ήταν αυθεντικό (-οί) και δεν συντάχθηκε από κέντρο εξουσίας ή από αντίζηλους προς τον απάνθρωπο αντικοινωνικούς. Δεν μπορεί κανείς να είναι σίγουρος σε τέτοια πράγματα, πάντως δεν βρήκα κανέναν λόγο να το απορρίψω ως κάλπικο. 

Όπως και να ‘χει, οι συγγραφείς ενεργοποίησαν ευαίσθητες χορδές μου. Έθεσαν θέματα πολιτικά, κοινωνικά και ηθικά, με τέτοιον τρόπο, ώστε αντίστοιχες αναλύσεις ειδικών και «ειδικών» να μην αξίζουν τίποτε. Αισθάνομαι σεβασμό απέναντί τους, παρότι έχουν εισέλθει στο μονοπάτι που σιχαίνομαι και φοβάμαι: αυτό του αίματος (έχουν τουλάχιστον το ελαφρυντικό ότι εγκλημάτισαν για έναν καλύτερο κόσμο). Πριν εξαγριωθείτε οι νηφάλιοι, πριν εξεγερθείτε οι δημοκράτες, πριν με οικτίρετε οι νομοταγείς, σκεφθείτε: πόσα αντικοινωνικά τέρατα έχει τιμωρήσει ουσιαστικά η Ελληνική Δικαιοσύνη; Πόσους ναρκέμπορους-φονιάδες έχει εξαλείψει η Ελληνική Πολιτεία; Πόσο μαύρο χρήμα έχει δημεύσει το οικονομικό μας σύστημα; Κανένα, κανέναν και μηδέν. 

Πρέπει να το παραδεχθούμε: Αυτός που γέμισε τον απάνθρωπο με καυτό μολύβι έκανε ό,τι δεν κάνουν οι «θεσμικοί» τιμωροί γιατί δεν θέλουν, επικαλούμενοι δικαιολογίες του τύπου «αποσυμφόρηση φυλακών», «εξορθολογισμός ποινών», «η Δημοκρατία δεν εκδικείται» κτλ: απέδωσε δικαιοσύνη. Πρωτόγονη και ωμή, αλλά δικαιοσύνη. 

Ας είμαστε ειλικρινείς: οι σφαίρες που σκότωσαν τον μισάνθρωπο ήταν η τελευταία γραμμή (αυτο)άμυνας της κοινωνίας απέναντι στον τραμπούκο της γειτονιάς. 

Δεν θα αναπαράγω το μακρύ κείμενο (κουράζει τον ουδέτερο αναγνώστη, αυτόν που υποτίθεται ότι προσπαθούμε όλοι να πληροφορήσουμε-κερδίσουμε με τα κείμενά μας), ούτε θα επιχειρήσω αποσαφήνιση δύσκολων σημείων. Μπορείτε να το βρείτε ΕΔΩ. 

Θα επαναλάβω απλώς τις κρυστάλλινες έννοιες πίσω από τις λέξεις. Γιατί τώρα; Επειδή, απλούστατα, κείμενο με βάση ιδέες και αρχές είναι διαχρονικό. Έχουμε λοιπόν και λέμε: 

1) Η τυφλή και ανεξέλεγκτη βία των αντικοινωνικών είναι εξουσία. 

2) Η βία-εξουσία τους ασκείται μέσω του φόβου. 

3) Η βία-εξουσία τους έχει την κάλυψη της επίσημης εξουσίας. 

4) Η ατιμωρησία (και ενδεχομένως ενθάρρυνση) των αντικοινωνικών τούς αποθρασύνει. 

5) Η αντοχή-υπομονή των υγιών δυνάμεων της κοινωνίας έχει όρια. 

6) Η μόνη ελπίδα των υγιών είναι η άσκηση ελεγχόμενης τιμωρητικής βίας με μορφή αυτοδικίας. 

7) Η ιδεολογική καταδίκη της αντικοινωνικής βίας-εξουσίας δεν αρκεί. 

8) Οι οπλαρχηγοί και τα πρωτοπαλίκαρα των αντικοινωνικών πρέπει να αντιμετωπίζονται ως καθεστωτικοί μπράβοι.

9) Οι αντικοινωνικοί εξουσιαστές δεν είναι παρά κοινές κότες. Τρομοκρατούν γυναικόπαιδα, ηλικιωμένους και αδυνάμους. Απέναντι σε οπλισμένη πολιτοφυλακή δεν έχουν καμία τύχη. 

10) Η βία-εξουσία των αντικοινωνικών έχει ως μόνο κίνητρο το κέρδος στο πλαίσιο καπιταλιστικής ασυδοσίας. 

11) Το μαύρο χρήμα του κοινού ποινικού δικαίου είναι στυλοβάτης του τραπεζικού συστήματος ή αλλιώς το οργανωμένο έγκλημα είναι η άλλη όψη του καπιταλισμού. 

12) Τα ναρκωτικά υποδουλώνουν σώμα και πνεύμα και δεν απελευθερώνουν όπως έντεχνα πλασσάρουν διάφορα «κινήματα». 

13) Μαζί με τα ναρκωτικά διακινείται άφθονη θολοκουλτούρα και ψεύτικη επαναστατικότητα. 

14) Τα «εναλλακτικά» και «προχω» ιδεολογήματα που στο όνομα της «ελευθερίας» στρέφουν ηλιθίους στην πρέζα και τρέφουν τους ναρκεμπόρους είναι 100% καπιταλιστικά δημιουργήματα. 

15) Τα ναρκωτικά πωλούνται ως αντίδοτο στη μιζέρια από τους ίδιους κεφαλαιοκράτες που δημιουργούν τη μιζέρια. 

16) Οι περιθωριακοί και διαφορετικοί δικαιούνται σεβασμού μόνο όταν δεν στρέφονται εναντίον της κοινωνίας. 

17) Η ανεκτικότητα δεν είναι γενική και αφηρημένη έννοια, περιλαμβάνει μόνο όσους δεν βλάπτουν την κοινωνία. 

18) Εθνικές («μετανάστης») ή πολιτικές («αναρχικός») ετικέτες δεν μπορούν να παρέχουν άλλοθι σε αντικοινωνικούς τραμπούκους. 

Υ.Γ Αν εξακολουθείτε να είστε θυμωμένοι, αναζητήστε τις εξής απαντήσεις: α) πόσες φορές είχε συλληφθεί ο απάνθρωπος; β) ποιες συνέπειες είχε υποστεί από τον Νόμο; γ) πόσους αγνούς ανθρώπους θα πειράξει στο εξής; 

«Είναι γλύκας, αλλά είναι ζώο. Και τα ζώα είναι απρόβλεπτα».

Η μικρή κυρία της φωτογραφίας ήρθε σήμερα στο σπίτι μας. 

Ήταν εξαρχής φιλική και πολύ φρόνιμη. Αφού έκανε διακριτικές χαρούλες στα παιδάκια μας, κάθισε αναπαυτικά και περίμενε να τελειώσει η αφεντικίνα της τη δουλειά της μαζί μας. Δεν γαύγισε, δεν ιδιοτρόπησε, δεν πείραξε τίποτε. Έφυγε ήσυχα και αθόρυβα, κουνώντας συνεχώς την ουρά, αλάνθαστο σημείο πως χάρηκε με τη γνωριμία μας. 

Με αφορμή λοιπόν την επίσκεψη των φιλενάδων αυτών, ας επαναλάβω (κι ας κουράζω) τι ακριβώς επιθυμούν από τα οικόσιτα ζώα, οι άνθρωποι που τα αγαπούν (όπως και τη φύση γενικότερα και όλα τα πλάσματα του θεού), αλλά δεν ανήκουν στους «φανατικούς φιλόζωους» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό). 

Ουσιαστικά πρόκειται για δύο πράγματα: να μην κινδυνεύουν απ’ αυτά και να μην ενοχλούνται απ’ αυτά. 

Και τα δύο είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗΣ αρμοδιότητας των κατόχων τους. Η ευθύνη βαραίνει αυτούς και μόνον αυτούς. 

Η διαβεβαίωση λοιπόν «καλέ μη φοβάστε δεν δαγκώνει» δεν είναι ισχυρή. Ποτέ. 

Όταν ο σκύλαρος (που όρθιος στα πίσω πόδια μάς ξεπερνά στο ύψος) ορμάει κατά πάνω μας γρυλίζοντας, το ότι δεν δαγκώνει δεν μας ανακουφίζει καθόλου. Έχουμε και ήπατα ξέρετε και δεν αντέχουμε να μας τα κόβουν. 

Όταν ο γατούλης που είναι γεμάτος τσιμπούρια τρίβει τη γούνα του πάνω στο καρότσι του μωρού μας, αυτό μας θυμώνει. Δεν είναι δυνατόν να ανεχθούμε τα παράσιτα απ’ όπου κι αν προέρχονται. 

Όταν εμείς ή το πιτσιρίκι μας πατάμε περιττώματα που μετά θα μεταφέρουμε στο χαλί μας, αυτό μας εξαγριώνει. Ούτε το πεζοδρόμιο πρέπει να βρωμάει, ούτε πολύ περισσότερο το χαλί μας. 

Γενικά, εφόσον το ζώο υποχρεώνεται να ζήσει στην κοινωνία των ανθρώπων, πρέπει ο ιδιοκτήτης του να συμμορφωθεί με τους κανόνες αυτής της κοινωνίας. Να το εκπαιδεύσει και να συνεχίζει την εκπαίδευση όσο αυτό ζει. Στην αντίθετη περίπτωση η συμπεριφορά του (η δική του, όχι του ζώου) είναι αντικοινωνική. 

Δεν αφήνουμε το σκυλάκι μας στο μπαλκόνι να ουρλιάζει το ξημέρωμα και να ξυπνά τους περιοίκους, ενόσω εμείς κοιμόμαστε με πόρτες και παράθυρα θεόκλειστα (πού να σηκωνόμαστε τώρα;). 

Μαζεύουμε τον φλύαρο παπαγάλο μας το μεσημέρι και προσπαθούμε να τον ηρεμήσουμε όταν τσαντίζεται, γιατί οι γείτονες δεν φταίνε σε τίποτα. 

Τον σκύλο-φύλακα τον εκπαιδεύουμε να μην γαβγίζει αδιακρίτως σε όποιον ζυγώνει και να μην επιτίθεται αιφνιδιαστικά στους διαβάτες έστω και αν μεσολαβούν κάγκελα ή συρματόπλεγμα, διότι οι ανέμελοι απέξω (παιδιά, ηλικιωμένοι, καρδιοπαθείς) κινδυνεύουν από την λαχτάρα (αυτός είναι και ο ασφαλέστερος τρόπος να κάνεις, εσύ ο φιλόζωος, τα παιδιά να φοβούνται τα ζώα). 

Δεν προσθέτω τίποτα για την αυτονόητη υποχρέωση συλλογής των περιττωμάτων, ούτε για την υποχρεωτική συμμόρφωση με τη διάταξη που απαγορεύει την είσοδο ζώων σε καταστήματα με υγειονομικό ενδιαφέρον, ούτε για την υποχρεωτική λήψη μέτρων με την παραμικρή υποψία αδικαιολόγητης επιθετικότητας του ζώου. 

Θα προσθέσω μόνο, αντί επιλόγου, την συνετή απάντηση μιας νέας νοικάρισσας της πολυκατοικίας μας, όταν την κάλεσα να μπει μαζί μας στο ασανσέρ (εκείνη με τον ηρεμότατο και συνεργάσιμο σκύλο της κι εγώ με τον 7χρονο γιο μου): 

«Ευχαριστώ. Θα περιμένω. Είναι γλύκας, αλλά είναι ζώο. Και τα ζώα είναι απρόβλεπτα». 

Λοιπόν συμπολίτη μας, αυτό είναι αντικοινωνική συμπεριφορά. Είσαι εν δυνάμει φονιάς.

Αγαπητέ συμπολίτη. 

Δεν ξέρω ποιος είσαι, ούτε και με νοιάζει. Μπορεί να ΄σαι καλός. Έντιμος, εργατικός κτλ. 

Αδιάφορο. 

Μήνες τώρα παρκάρεις το Ι.Χ σου πάνω στο πεζοδρόμιο. Μέσα στο ιδιόκτητο πάρκινγκ σου έχεις κάτι σκεπασμένο με μουσαμά. Κολλητά η καγκελόπορτα, κι απέξω το όχημα της φωτογραφίας. Πιάνει όλο το πεζοδρόμιο. 

Αυτό είναι αντικοινωνική συμπεριφορά. 

Μετέτρεψες δημόσιο χώρο σε ιδιωτικό. Δικό σου. Τσιφλίκι σου. Αδιαφορείς για τους άλλους. Τους γράφεις εκεί που δεν πιάνει μελάνη. Κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση. 

Αυτό είναι αντικοινωνική συμπεριφορά. 

Βεβαίως, βρήκες και τα κάνεις. Το γ@μημένο ελληνικό κράτος και η γ@μημένη τοπική αυτοδιοίκηση σού το επιτρέπουν. Εγώ περνάω αραιά και που από κει αλλά πάντα η ίδια εικόνα. Το αμάξι σου στην ίδια θέση. Η αστυνομία και η δημοτική αστυνομία δεν μπορεί να μην πέρασαν ποτέ. Πέρασαν. Σίγουρα πέρασαν. Απλώς και αυτοί γράφουν τον πολίτη εκεί που δεν πιάνει μελάνη. 

Εξίσου βεβαίως, δεν είσαι ο μόνος. Οι γράφοντες τους συνανθρώπους τους εκεί που δεν πιάνει μελάνη είναι πλέον αμέτρητοι. Αφού μπορούν, τα κάνουν. Αφού καμία συνέπεια δεν θα έχουν, τα κάνουν. 

Αυτά όμως, η αδιαφορία δηλαδή των «αρχών» και η ασυδοσία των νεοελλήνων δεν αποτελούν ελαφρυντικά. 

Είσαι εν δυνάμει φονιάς. 

Το ότι δεν σκότωσες ακόμη κανέναν είναι αποτέλεσμα τύχης. Ρίξε μια ματιά στη δεύτερη φωτογραφία. 

Γείτονα είσαι φασίστας. Και σε προκαλώ να αποδείξεις το αντίθετο.

Λοιπόν γείτονα, θα χαλάσουμε τις καλές μας σχέσεις. Τρόπος του λέγειν δηλαδή, δεν είχαμε ποτέ σχέσεις, αλλά οι καλές σχέσεις είναι πάντα το ζητούμενο μεταξύ γειτόνων. 

Ας αρχίσουμε γείτονα με τα στοιχειώδη: τι είναι φασισμός. Δώσε βάση και θα βρεις ένα μέρος του εαυτού σου. Ελπίζω όχι ολόκληρον τον εαυτό σου. 

Φασισμός γείτονα είναι να με υποχρεώνεις να ακούω τη μουσική που εσύ θέλεις, στην ένταση που εσύ θέλεις, την ώρα που εσύ θέλεις. Επειδή την είδες καλλιτέχνης, ψαγμένος, προχωρημένος, να βγαίνεις με την κιθάρα στο μπαλκόνι του ακάλυπτου τα ήσυχα καλοκαιρινά απογεύματα και να μας βομβαρδίζεις επί ώρες με φωνάρες βραχνοκόκκορα, κουλτουριάρικα στιχάκια και ανατριχιαστικά φάλτσα, εναλλάξ με τσιγαρόβηχα και κλασσικές πεζοδρομιακές κραυγές από μ και γ προς την αξιότιμη παρέα σου. Υποτίθεται ότι οι φασίστες είναι κάτι τύποι με ξυρισμένα κεφάλια που τραγουδάνε εμβατήρια. Έτσι λένε τα «στερεότυπα» που το σούπερ μοντέρνο κοινωνικώς ευαίσθητο σινάφι υποτίθεται ότι καταδικάζει μετά βδελυγμίας. Δυστυχώς όμως για σένα, φασισμός είναι κάτι γενικότερο. Είναι το αποφασίζομεν και διατάσσομεν εμείς για τον άλλον, ερήμην των δικαιωμάτων του άλλου. Η ασέβεια προς την προσωπικότητα, την αξιοπρέπεια, τη ζωή του άλλου. Η επιβολή βασανιστηρίων από τους ισχυρούς στους αδύναμους, από τους θορυβοποιούς στους φιλήσυχους, από τους υγιείς στους ασθενείς. Συνεπώς γείτονα η, και καλά, «φοιτητική», «νεολαιίστικη», «παρεΐστικη» συμπεριφορά σου είναι σκέτος φασισμός όταν εμποδίζει τα τρία (3) ΑΜΕΑ που ζουν κάτω από τη στέγη μου να ησυχάσουν (ακόμα και να συνομιλήσουν μεταξύ τους, μέσα στο ίδιο τους το σπίτι). 

Και μια και χειρίζεσαι άριστα τις λέξεις από γ: Είναι φασισμός γείτονα να γ@μείς αυτόν που ήδη τον γ@μησε μια ανίατη αρρώστια επειδή «γουστάρεις», επειδή «είσαι νέος», επειδή «δεν είναι ώρα κοινής ησυχίας» (λες και ξέρεις τι θα πει ησυχία). 

Αλλά κι εσύ γείτονα μηχανόβιε, απελευθερωμένε δήθεν και ατίθασε. Το ίδιο φασίστας είσαι κι εσύ. Φασισμός είναι να μας πετάς από το κρεβάτι ώρα του μεσανύχτου κι εμένα και τα ΑΜΕΑ (και όλη τη γειτονιά). Επειδή την είδες ράιντερ, ταφ γκάι και ιρεζίστιμπλ, να τσιτώνεις το κωλομηχάνημα με την τρύπια εξάτμιση ώσπου να σπάσουν τα τύμπανα του κοσμάκη και οι καρδούλες των παιδιών. Υποτίθεται ότι οι φασίστες είναι κάτι τύποι με μιλιτέρι λουκ και πειθαρχία. Άλλο στρεβλό στερεότυπο. Φασισμός είναι να παριστάνεις τον ασυμβίβαστο εις βάρος των φουκαράδων, τον καμικάζε εις βάρος των αθώων, τον επαναστάτη εις βάρος των δυστυχών. Φασισμός είναι να προκαλείς τρόμο σε αγνές ψυχές, χαιρέκακα και σαδιστικά, επειδή το παίζεις χέβι μέταλ θάντερ, τιμωρός τάχα της μικροαστικής μιζέριας και καμπόσος μάγκας μπροστά στους «κακομοίρηδες».

Είναι φασισμός γείτονα να γ@μείς αυτόν που πεθαίνει, πονάει ή υποφέρει επειδή «μούτζωσες τη ρουφιάνα κοινωνία», «έχεις χεσμένους νόμους και κανόνες» και «βράζει το αίμα σου» (όταν δεν το χύνεις στην άσφαλτο). 

Αλλά κι εσύ γείτονα που μετέτρεψες πρόσφατα τη μονοκατοικία σου με κήπο σε καφετέρια. Φασίστας είσαι κι εσύ δυστυχώς. Και οι θαμώνες σου βεβαίως-βεβαίως. Φασισμός είναι να διατηρείς τον κήπο σου ανοιχτό, όπως όταν ήταν οικία. Να μην έχεις ούτε στοιχειώδη μόνωση και να παραβιάζεις κάθε ωράριο. Υποτίθεται ότι οι φασίστες είναι κάτι τύποι αμίλητοι, αγέλαστοι και βλοσυροί. Μύθος κι αυτό το στερεότυπο. Φασισμός είναι μετά τον Κακοφωνίξ του ακάλυπτου να παίρνουν σειρά τα μεγάφωνά σου. Φασισμός είναι οι γαϊδουροφωνάρες του αρσενικού της παρέας που κοκκορεύεται στα θηλυκά στις 2 το πρωί τίγκα στην τεστοστερόνη κι αμέσως μετά τα διαπεραστικά (υστερικά) χαχανητά των θηλυκών που οσμίστηκαν την τεστοστερόνη και ανταποκρίνονται αναλόγως. Φασισμός είναι οι πόρτες των ραλί που βροντάνε και το τσιριχτό «τι ωραία που περάσαμε, να ξανάρθουμε» ανάμεσα σε χασκόγελα, μαρσαρίσματα και κορναρίσματα αποχαιρετισμού. 

Είναι φασισμός γείτονα να γ@μείς αυτόν που αναπαύεται επειδή η βάρδια του αρχίζει στις 5 το πρωί, αυτόν που διαβάζει για εξετάσεις κι αυτόν που βασανίζεται από αϋπνίες, επειδή είσαι επιχειρηματίας με μαγαζί πολύ ιν να ‘ουμ κι επειδή τα άνευ παιδείας και αιδούς πελατάκια σου θέλουν να «ξεσκάσουν λιγάκι», «να βγουν για ένα ποτάκι», «να κάνουν το κομμάτι τους», να αισθανθούν «κάποιοι» τέλος πάντων. 

Θα σας έδινα φασίστες γείτονές μου ένα μαθηματάκι. Γραπτό, διότι εγώ φασίστας δεν είμαι. Θα σας έλεγα ότι οποιοαδήποτε πράξη ή συμπεριφορά βλάπτει τον γείτονα είναι αντικοινωνική. Διότι η γειτονιά είναι κοινωνία και η κοινωνία γειτονιές. Είναι απάνθρωπη. Διότι ο γείτονας είναι άνθρωπος. Είναι φασιστική. Γιατί φασισμός είναι η βίαιη εξουσία ανθρώπου σε άνθρωπο. 

Δεν προλαβαίνω όμως. Έχω να γράψω άλλο κείμενο για άλλους φασίστες. Για κομπλεξικούς ελληνάρες που παρκάρουν το σκάφος επάνω στο πεζοδρόμιο υποχρεώνοντάς με να βγάλω το αμαξίδιο του ΑΜΕΑ στο δρόμο, που χρησιμοποιούν αυθεντικό σήμα της τροχαίας για ιδία χρήση (εξασφάλιση θέσης πάρκινγκ), που παρκάρουν σε νοητή προέκταση της νησίδας που χωρίζει τα αντίθετα ρεύματα κυκλοφορίας. Όπως θα καταλάβατε εγώ στερεότυπα όσον αφορά στον φασισμό δεν έχω. 

Λοιπόν φασίστες γείτονές μου, δεν θα απευθυνθώ σε αστυνομικούς και δικαστές. Οι πρώτοι ασχολούνται πλέον μόνο με την προστασία των VIPs, άντε και με τη βαριά εγκληματικότητα. Δεν ευκαιρούν για την προστασία της ψυχικής μας υγείας και της ποιότητας ζωής μας. Οι δεύτεροι έχουν πρόβλημα ταχύτητας. Αποφαίνονται τελεσίδικα μετά από δεκαετίες. Θα προτιμήσω το διαδίκτυο, με την παράκληση (για πρώτη φορά στα χρονικά αυτού του ιστολογίου) να αναπαραχθεί η ανάρτηση και να διαδοθεί όσο είναι δυνατόν. Θα σας κοινοποιήσω πάση θυσία το παρόν κείμενο. Θα σας το θυροκολλήσω εν ανάγκη. Και εύχομαι να αποδείξετε ότι δεν είστε. Φασίστες. 

Υ.Γ 1 Πρόκειται για 100% πραγματικές καταστάσεις σε Δήμο της ευρύτερης περιοχής των Αθηνών. Ασφαλώς συμβαίνουν πάντα και παντού. Οι αναγνώστες παρακαλούνται να ξορκίσουν τον φασισμό (ακόμη και από μέσα τους) 

Υ.Γ 2 Ζητώ συγγνώμη για τις κακόηχες λέξεις, αλλά είναι ο μόνος τρόπος να γίνω κατανοητός, απ’ όσους έχουν ασπασθεί τον φασισμό. 

Υ.Γ 3 Και οι τελευταίοι λόγοι της ψευδωνυμίας μου στο διαδίκτυο τείνουν να εκλείψουν. Δεν αργεί ο καιρός που θα δείτε φάτσα-διεύθυνση-τηλέφωνο στις οθόνες σας. Αλλιώς θα πρέπει να (εκ)λείψω ο ίδιος. Και η αυτοκτονία δεν ήταν ποτέ του τύπου μου.