Μερικοί τις μπερδέψανε...

 

 

... τις βούρτσες...

 

 

Οι «φασίστες» κάτοικοι και οι ασυνόδευτοι εμπρηστές. (Για τις κραυγές και τις σιωπές ενός «προοδευτικού» λόγου).

 

 

Του Δημήτρη Γκάζη

 

«Ο καταυλισμός της Μόριας κάηκε ολοσχερώς μετά τις πυρκαγιές που εκδηλώθηκαν χθες. (…) Φόβοι για νεκρούς (…) 

Αναφορές για ομάδες «κατοίκων» στη Λέσβο. Κάψτε τους ζωντανούς, πυροβολήστε τους, γράφουν για τη φωτιά στη Μόρια. Ο φασισμός είναι εδώ!» (9 Σεπτεμβρίου) 

«Η Μόρια φλεγόταν εδώ και 5 χρόνια. Χθες κάηκε.» (10 Σεπτεμβρίου) 

«Bye, Bye Moria!» (11 Σεπτεμβρίου) 

 

Τα παραπάνω αποσπάσματα είναι δημοσιεύσεις από σελίδα στο facebook με χιλιάδες like και εκατοντάδες κοινοποιήσεις, ενδεικτικές του τρόπου με τον οποίο αναπαρήγαγε τα τελευταία γεγονότα ένας ρηχός προοδευτισμός. Συνεπής στον «αντιφασισμό» του δεν διστάζει πριν καν γίνουν γνωστά τα γεγονότα να μιλήσει για «φασίστες» κατοίκους, που σχεδόν αυτεπάγγελτα κρίνονται ένοχοι για τον εμπρησμό. Δεν έχει μάθει τίποτα από την εμπειρία των τελευταίων χρόνων, δεν είδε προβοκάτσιες να συμβαίνουν στο παρελθόν, όλα στριμώχνονται να χωρέσουν στο σχήμα κατατρεγμένοι εναντίων φασιστών. 

 

Την επόμενη μέρα και ενώ γίνεται γνωστό ότι η πυρκαγιά προήλθε από το εσωτερικό του καταυλισμού, η «ανάλυση» αλλάζει αβίαστα, τώρα πρόβλημα δεν είναι η φωτιά που άφησε άστεγους 13 χιλιάδες ανθρώπους, αλλά η ίδια η ύπαρξη της Μόριας (για την οποία βέβαια ελάχιστοι διαμαρτύρονταν τα χρόνια της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ). Και κάπως έτσι φτάνουμε στο «Bye, bye Moria», ο εμπρησμός ως απελευθέρωση, αποτέλεσμα μιας κάποιας εξέγερσης των καταπιεσμένων, ασχέτως αν την ίδια στιγμή οι αρχές αναγνωρίζουν και συλλαμβάνουν έξι νεαρούς με καταγωγή από το Αφγανιστάν ως φυσικούς αυτουργούς του εμπρησμού μεταξύ των οποίων βρίσκονται και δύο ασυνόδευτοι ανήλικοι 17 ετών. 

 

Τα παραπάνω θα ήταν ανάξια λόγου, αν δεν επεδίωκαν να μονοπωλήσουν τον προοδευτικό λόγο εξοστρακίζοντας κάθε άλλη φωνή ως «δεξιά» ή «ξενοφοβική» και αν δεν είχαν μια κάποια διείσδυση σε χώρους της νεολαίας, εκτρέποντας τα αντιφασιστικά και ανθρωπιστικά της ένστικτα σε έναν ακίνδυνο αντικοινωνικό ελιτισμό. Επαγγελματίες ανθρωπιστές, συριζαϊκές περσόνες του διαδικτύου, κομμάτι του αριστερού και αναρχικού χώρου, εμπλεκόμενοι στη δραστηριότητα των ΜΚΟ συντονίζονται με σκοπό να ρίξουν την ευθύνη για τα αδιέξοδα του προσφυγικού στην κοινωνία, να της μεταφέρουν το στίγμα του φασίστα, μεγεθύνοντας παραμορφωτικά τις ξενοφοβικές εκδηλώσεις και τη δράση φασιστών –που ακόμη και τώρα παρόλα όσα παραμένουν μειοψηφικές–, δικαιολογώντας την εκτροπή μερίδας των εγκλωβισμένων μεταναστών στο συμμοριτισμό και την παρανομία ως εξέγερση του καταπιεσμένου και αποκρύπτοντας τις ευθύνες ενός κρατικοδίαιτου ανθρωπισμού που με τα δικά του «μεροκάματα» χτίστηκε η Μόρια και οι άλλες δομές.

 

https://edromos.gr/oi-fasistes-katoikoi-kai-oi-asynodeftoi-empristes/?fbclid=IwAR0SDrxYFiPGxxG6JP_OZSUZxKnUsJxbDcdwb3XpKEdk3p9rwZWXjeUaUrY 

 

Refugees Welcome! United We Stand...

... in Ellis Island.

Welcome to Greece. The Land of Lost Souls.

Ρουβίκωνας: ένας κοινός μπάτσος.

Το σούπερ σάιτ τού Μαρινάκη (in.gr), μόνο που δεν πανηγυρίζει σήμερα Τετάρτη 22 Γενάρη 2020. Η είδηση, προσεκτικά διατυπωμένη ώστε να μην κινεί υποψίες, αναφέρει τα εξής: 

«Παρέμβαση σε ιατρείο γυναικολόγου του Κέντρου Υγείας Πατησίων, η οποία φέρεται να αρνήθηκε να κάνει άμβλωση σε ασθενή, πραγματοποίησε ο φεμινιστικός τομέας του Ρουβίκωνα.» 

«Αντικειμενική» η εισαγωγή, το δίχως άλλο. 

Αμέσως μετά όμως, πριν περάσει στο τι έκανε (ή τι δεν έκανε) ο Ρουβίκωνας, ο άγνωστος συντάκτης τού Μαρινάκη (το άρθρο φέρει τη «γενική» υπογραφή τού in.gr και όχι το όνομα δημοσιογράφου), επικαλούμενος άλλο άρθρο τού in.gr, αναμασά τα περί «καταγγελίας» γυναίκας, «σάλου», «θρησκευτικής κατήχησης», «εκφοβισμού» κτλ. Όλα αναπόδεικτα, όλα αυθαίρετα, όλα δεδομένα. 

Ο λόγος προφανής: 

Ο αρθρογράφος του Μαρινάκη ΑΒΑΝΤΑΡΕΙ την ενέργεια του Ρουβίκωνα. Αφού «τελεσιδικεί» για τους κακούς σκοταδιστές που αρνήθηκαν την έκτρωση, προϊδεάζοντας (ορθότερα: υποβάλλοντας) τον αναγνώστη, μετά περνά στο ψητό: 

«Η καταγγελία αυτή προκάλεσε την αντίδραση του φεμινιστικού τομέα του Ρουβίκωνα…» και μπλα, μπλα, μπλα ... αναπαράγει την ανακοίνωση. 

Διαβάστε και θαυμάστε. 

Εδώ λοιπόν έχουμε να κάνουμε με μπάτσους. 

 

Προβλέψιμους μέχρι αηδίας, με «παρεμβάσεις» βούτυρο στο ψωμί του συστήματος, εκεί που πρέπει, την ώρα που πρέπει.

Οι μπατσίνες τού Ρουβίκωνα, εκτός από το ότι δρουν ανενόχλητες (ο ένας μπάτσος νίβει τον άλλον και οι δυό το καθεστώς), μεταφέρουν αυτολεξεί την προπαγάνδα της Νέας Τάξης, τις ανοησίες δηλαδή περί «αυτοδιάθεσης», δεχόμενες μάλιστα «τελική πάσα» (ασίστ) από προπαγανδιστικά έντυπα μεγιστάνων που κατά τα άλλα είναι «συντηρητικοί» και «θεοσεβούμενοι» (πού τον χάνεις, πού τον βρίσκεις τον Μαρινάκη, σε τελετές αγκαλιά με τον Σεραφείμ του Πειραιώς). 

Καθόλου πρωτότυπο πάντως. 

Τα λαϊκά και εργατικά κινήματα έχουν αντικατασταθεί από καιρό. Τη θέση τους πήραν οι αοριστίες περί «διαφορετικότητας», «αυτοδιάθεσης» και «χειραφέτησης». Όλες οι «προοδευτικιές» και «δικαιωματικιές» κομπλεξάρες χρησιμοποιούν τα όπλα που τους παρέχει δωρεάν ο καπιταλισμός από το δικό του οπλοστάσιο. Εξορισμού αναποτελεσματικά εναντίον του και δραστικά μόνο έναντι των πραγματικών λαϊκών αναγκών. 

Όλοι οι μπάτσοι τα ίδια όπλα. 

Σταθμός Μετρό «Εξάρχεια»: Τερματικός σταθμός…

Του Νίκου Σταθόπουλου

  

Η κρατική επίθεση στα Εξάρχεια, ξεπερνά το όποιο προφανές των λόγων της, και ανάγεται σε κάτι βαθύτερο και πολύ πιο ουσιαστικό. Μορφοποιεί, στο πιο τυπικό κατασταλτικό σχέδιο, τη σύγκρουση-διάσταση μεταξύ «ανομίας» και «ευταξίας», που καταργεί κάθε άλλη αντίθεση και κάθε άλλη πρόσληψη των κοινωνικών σχέσεων. Γίνεται όλο και πιο φανερό το τι υπηρετεί ιδεολογικά και στοχαστικά η ρητορική περί «ξεπεράσματος του Εμφυλίου», με τους όρους που επιβάλλεται. 

Μέσω του τεχνητού ψευδοεμφύλιου «ανομία» (ή «αντικαπιταλιστική ρήξη», για τους απέναντι…) κατά «ευταξίας», αριστεροί και δεξιοί διαχειριστές του εξαναγκαστικού μνημονιακού «πεπρωμένου», καθένας με την παραπλανητική του ρητορική, αναγνωρίζουν την επανείσοδο, λέει, σε μια «εποχή κανονικότητας». 

Η συνέχεια ΕΔΩ. 
 

Καιροί ενός θορυβώδους λαλείν που δεν λέει την αλήθεια...

Του Νίκου Σταθόπουλου. 

Από τον τοίχο του στο facebook. 

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ για τον «τυχαίο θάνατο» ενός Νιγηριανού μετανάστη στο γνωστό αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας... 
...μπαράζ δημοσιευμάτων για την «πρωτοφανή καταπίεση» της Μπαγκλαντεσιανής «εργατικής κοινότητας» στη Μανωλάδα και για το προκλητικό αίσχος τής σχεδόν οργανωμένης δολοφονίας ντελιβεράδων (ενός σύγχρονου πρεκαριάτου, δια του οποίου εμπεδώνεται η συστημική κουλτούρα των «σύγχρονων ρεαλιστικών εργασιακών επιλογών»)... 
...κατακλυσμός από θεατρικά έργα, λογοτεχνία, φιλμ, επικεντρωμένα στις «ζοφερές μνήμες του ναζισμού» (λες και η «Νύχτα των Κρυστάλλων» έγινε προχτές στην Αιόλου και λες και πέντε τσαμπουκάδες της ΧΑ έχουν ισοδυναμία με τα Τάγματα Εφόδου...) και στην «απειλητική διάχυση του ρατσισμού, των διακρίσεων, του σεξισμού»... 
...λες και αυτές οι «ουσίες»-σημασίες είναι ο πυρήνας και το καθολικό γεγονός της εποχής μας, λες και ένα «Φασιστικό Τέρας» έχει εξαπολυθεί και σαρώνει το παρόν και το μέλλον... 
...πού είδατε μωρέ τον «φασισμό»;... 
...στην «καλύτερη» περίπτωση μια Ακροδεξιά (και μάλιστα ως στρεβλωμένος πατριωτισμός) έχει πάρει σχετικώς «κεφάλι»... 
...μα κάθε «άποψη» που δεν αντανακλά τα πραγματικά γεγονότα είναι παράνοια, ιδεοληψία, ετσιθελικός υποκειμενισμός... 
...και «πραγματικά γεγονότα» πρώτης σημαντικότητας, είναι εκείνα που ορίζουν την ιστορική δυναμική, και όχι κάποια παρεπόμενα (ανακλαστικά, αντιδράσεις, σκοπιμότητες)... 
...από την «πτώση τού Τείχους» και εντεύθεν, δηλαδή τα τελευταία τριάντα χρόνια, η πλανητική ζωή σφραγίζεται καταλυτικά από δυο «μπουλντόζες» εξελίξεων: την νεοϊμπεριαλιστική στρατηγική γεωπολιτικών ανακατατάξεων και την νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση... 
...αυτοί είναι οι κατεξοχήν «Δαίμονες» του αβέβαιου και τραυματικού παρόντος μας, αυτοί είναι οι ρυθμιστικοί κινητήρες των ηγεμονικών στάτους... 
...από το δικό τους αδηφάγο στόμα κυριεύονται και ξεχαρβαλώνονται κράτη (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Γιουγκοσλαβία), τσακίζονται και ξεριζώνονται βίαια λαοί, ανοίγονται ομαδικοί τάφοι για εκατομμύρια νεκρούς, διαλύονται πολιτισμοί... 
...παντού στον κόσμο φτώχεια μέχρι θανάτου, πείνα και δίψα και αρρώστιες με θύματα εκατομμύρια παιδιά, η Υεμένη σύμβολο μιας φρίκης χωρίς προηγούμενο... 
...το Κεφάλαιο στη χρηματοπιστωτική εποχή του, και η Ισχύς στα χρόνια ενός κανιβαλικού ανταγωνιστικού πολυπολισμού, μετατρέπουν τη ζωή σε θλιβερό στοίχημα και τον θάνατο σε κανόνα μιας άδικης εξουσιαστικής μοίρας... 
...με ποια λογική, με ποια στοιχειώδη νοησιαρχική αντίληψη, αυτός ο φωνακλάδικος εσμός των «προοδευτικών» αποσιωπά τις πηγές των σύγχρονων καθοριστικών δεινών και επιβάλλει εστιάσεις στα «μερικά» και τα περιορισμένα επιγενόμενα;... 
...«πόλεμος» με τα ΜΑΤ για μια πιθανώς έμμεση κρατική δολοφονία... ...ΟΚ, να το δεχτώ, μα πώς εξηγείται αυτή η εκκωφαντική απουσία από αναγκαίες συγκρούσεις για τα οικουμενικά εγκλήματα των «αφεντικών» και του «κρατισμού»;... 
...με ποια Λογική, ο όποιος σεξισμός του Τραμπ είναι «κόκκινο πανί» για «λυσσασμένη αντίσταση», ενώ οι καθημερινές συγκλονιστικές φωτογραφίες με τα λιπόσαρκα ετοιμοθάνατα παιδάκια της Υεμένης δεν προκαλούν τέτοια έκρηξη του «επαναστατικού θυμικού»;... 
...η μόνη εξήγηση (πέραν του «στημένου» αποπροσανατολισμού) είναι ότι ετούτα τα μοντέρνα «προοδευτικά» θεωρούν την πλανητική εξουσία τού Κεφαλαίου «τελειωμένη υπόθεση» και, έτσι, προσηλώνονται σε πολιτικές εσωτερικών διευθετήσεων αναζητώντας «νέα επαναστατικά υποκείμενα» σε μια «μακροπρόθεσμη προοπτική» εσωτερικών υπονομευτικών ρήξεων... 
...ένας νέου τύπου «επαναστατικός χιλιασμός» με βαθιά συμβιβαστικό και αναδιπλωτικό χαρακτήρα, που κουκουλώνει τις εστίες του κακού και παρέχει στο σύστημα το ιδεολογικό απυρόβλητο που επιδιώκει... 
...πέραν του στοιχειώδους ανθρώπινου, μου είναι αδιάφορος ο θάνατος ενός δυστυχισμένου μετανάστη ως προς την πολιτική αξία του, μπροστά στη θεμελιώδη εξουθενωτική βία των κεντρικών μηχανισμών της συστημικής ηγεμονίας...

Στον πόλεμο αναρχικών-αντικοινωνικών υποστηρίζω τους πρώτους.

«Γιατί (να) είμαστε ανεκτικοί με τον καθένα, που με άλλοθι την εθνική ή την δήθεν πολιτική του ιδιότητα (του μετανάστη ή του ‘’αναρχικού’’) ασκεί αντικοινωνική βία…;»

Επί ένα έτος και πλέον διαβάζω και ξαναδιαβάζω και ξαναδιαβάζω μια προκήρυξη της αναρχικής ομάδας «ΕΝΟΠΛΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΩΝ». Γραμμένη το καλοκαίρι του 2016 προκειμένου να αναλάβουν οι συγγραφείς την ευθύνη για την εκτέλεση ενός απανθρώπου (του διαβόητου Χαμπίμπι) στα Εξάρχεια, είναι τόσο μεγάλη και τόσο πυκνή σε νοήματα, που χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια να κατανοήσω-αναλύσω τα γραφόμενα. 

Επίσης, είχα να βεβαιωθώ και ότι το κείμενο (άρα και οι συγγραφείς) ήταν αυθεντικό (-οί) και δεν συντάχθηκε από κέντρο εξουσίας ή από αντίζηλους προς τον απάνθρωπο αντικοινωνικούς. Δεν μπορεί κανείς να είναι σίγουρος σε τέτοια πράγματα, πάντως δεν βρήκα κανέναν λόγο να το απορρίψω ως κάλπικο. 

Όπως και να ‘χει, οι συγγραφείς ενεργοποίησαν ευαίσθητες χορδές μου. Έθεσαν θέματα πολιτικά, κοινωνικά και ηθικά, με τέτοιον τρόπο, ώστε αντίστοιχες αναλύσεις ειδικών και «ειδικών» να μην αξίζουν τίποτε. Αισθάνομαι σεβασμό απέναντί τους, παρότι έχουν εισέλθει στο μονοπάτι που σιχαίνομαι και φοβάμαι: αυτό του αίματος (έχουν τουλάχιστον το ελαφρυντικό ότι εγκλημάτισαν για έναν καλύτερο κόσμο). Πριν εξαγριωθείτε οι νηφάλιοι, πριν εξεγερθείτε οι δημοκράτες, πριν με οικτίρετε οι νομοταγείς, σκεφθείτε: πόσα αντικοινωνικά τέρατα έχει τιμωρήσει ουσιαστικά η Ελληνική Δικαιοσύνη; Πόσους ναρκέμπορους-φονιάδες έχει εξαλείψει η Ελληνική Πολιτεία; Πόσο μαύρο χρήμα έχει δημεύσει το οικονομικό μας σύστημα; Κανένα, κανέναν και μηδέν. 

Πρέπει να το παραδεχθούμε: Αυτός που γέμισε τον απάνθρωπο με καυτό μολύβι έκανε ό,τι δεν κάνουν οι «θεσμικοί» τιμωροί γιατί δεν θέλουν, επικαλούμενοι δικαιολογίες του τύπου «αποσυμφόρηση φυλακών», «εξορθολογισμός ποινών», «η Δημοκρατία δεν εκδικείται» κτλ: απέδωσε δικαιοσύνη. Πρωτόγονη και ωμή, αλλά δικαιοσύνη. 

Ας είμαστε ειλικρινείς: οι σφαίρες που σκότωσαν τον μισάνθρωπο ήταν η τελευταία γραμμή (αυτο)άμυνας της κοινωνίας απέναντι στον τραμπούκο της γειτονιάς. 

Δεν θα αναπαράγω το μακρύ κείμενο (κουράζει τον ουδέτερο αναγνώστη, αυτόν που υποτίθεται ότι προσπαθούμε όλοι να πληροφορήσουμε-κερδίσουμε με τα κείμενά μας), ούτε θα επιχειρήσω αποσαφήνιση δύσκολων σημείων. Μπορείτε να το βρείτε ΕΔΩ. 

Θα επαναλάβω απλώς τις κρυστάλλινες έννοιες πίσω από τις λέξεις. Γιατί τώρα; Επειδή, απλούστατα, κείμενο με βάση ιδέες και αρχές είναι διαχρονικό. Έχουμε λοιπόν και λέμε: 

1) Η τυφλή και ανεξέλεγκτη βία των αντικοινωνικών είναι εξουσία. 

2) Η βία-εξουσία τους ασκείται μέσω του φόβου. 

3) Η βία-εξουσία τους έχει την κάλυψη της επίσημης εξουσίας. 

4) Η ατιμωρησία (και ενδεχομένως ενθάρρυνση) των αντικοινωνικών τούς αποθρασύνει. 

5) Η αντοχή-υπομονή των υγιών δυνάμεων της κοινωνίας έχει όρια. 

6) Η μόνη ελπίδα των υγιών είναι η άσκηση ελεγχόμενης τιμωρητικής βίας με μορφή αυτοδικίας. 

7) Η ιδεολογική καταδίκη της αντικοινωνικής βίας-εξουσίας δεν αρκεί. 

8) Οι οπλαρχηγοί και τα πρωτοπαλίκαρα των αντικοινωνικών πρέπει να αντιμετωπίζονται ως καθεστωτικοί μπράβοι.

9) Οι αντικοινωνικοί εξουσιαστές δεν είναι παρά κοινές κότες. Τρομοκρατούν γυναικόπαιδα, ηλικιωμένους και αδυνάμους. Απέναντι σε οπλισμένη πολιτοφυλακή δεν έχουν καμία τύχη. 

10) Η βία-εξουσία των αντικοινωνικών έχει ως μόνο κίνητρο το κέρδος στο πλαίσιο καπιταλιστικής ασυδοσίας. 

11) Το μαύρο χρήμα του κοινού ποινικού δικαίου είναι στυλοβάτης του τραπεζικού συστήματος ή αλλιώς το οργανωμένο έγκλημα είναι η άλλη όψη του καπιταλισμού. 

12) Τα ναρκωτικά υποδουλώνουν σώμα και πνεύμα και δεν απελευθερώνουν όπως έντεχνα πλασσάρουν διάφορα «κινήματα». 

13) Μαζί με τα ναρκωτικά διακινείται άφθονη θολοκουλτούρα και ψεύτικη επαναστατικότητα. 

14) Τα «εναλλακτικά» και «προχω» ιδεολογήματα που στο όνομα της «ελευθερίας» στρέφουν ηλιθίους στην πρέζα και τρέφουν τους ναρκεμπόρους είναι 100% καπιταλιστικά δημιουργήματα. 

15) Τα ναρκωτικά πωλούνται ως αντίδοτο στη μιζέρια από τους ίδιους κεφαλαιοκράτες που δημιουργούν τη μιζέρια. 

16) Οι περιθωριακοί και διαφορετικοί δικαιούνται σεβασμού μόνο όταν δεν στρέφονται εναντίον της κοινωνίας. 

17) Η ανεκτικότητα δεν είναι γενική και αφηρημένη έννοια, περιλαμβάνει μόνο όσους δεν βλάπτουν την κοινωνία. 

18) Εθνικές («μετανάστης») ή πολιτικές («αναρχικός») ετικέτες δεν μπορούν να παρέχουν άλλοθι σε αντικοινωνικούς τραμπούκους. 

Υ.Γ Αν εξακολουθείτε να είστε θυμωμένοι, αναζητήστε τις εξής απαντήσεις: α) πόσες φορές είχε συλληφθεί ο απάνθρωπος; β) ποιες συνέπειες είχε υποστεί από τον Νόμο; γ) πόσους αγνούς ανθρώπους θα πειράξει στο εξής; 

Μεσαίωνας. (Ίσως και κάτι παραπάνω).

Μάγισσες! Μάγισσες! Μάγισσες παντού! (Κατά το «Κάγκελα! Κάγκελα!» του Τζιμάκου). 

Ο Δήμαρχος Ωραιοκάστρου και ορισμένοι δημότες της πόλης, από άγνοια ή φόβο (ή και τα δύο), αρνούνται την είσοδο παιδιών μεταναστών και προσφύγων στις αίθουσες των σχολείων τους (περί αυτού πρόκειται κατ’ ουσίαν), για λόγους δημόσιας υγείας (αν έχω αντιληφθεί καλώς). Μεσαίωνας. 

Αλλά όχι αυτός που νομίζετε. 

Η δυσφημίζουσα την Αριστερά, φασίζουσα και ψευδόμενη κατ’ εξακολούθηση κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, αντί να επιστρατεύσει την πειθώ και να χρησιμοποιήσει ισχυρά κοινωνικά επιχειρήματα με κατανόηση και πραότητα και προκειμένου να προωθήσει τον απώτερο σκοπό της (μονιμοποίηση των προσφύγων και μεταναστών), ενεργοποιεί το ακαταμάχητο όπλο του σκοταδισμού: την Ιερά Εξέταση. (Αυτήν ξέρει, αυτήν εμπιστεύεται). 

Αποπειράται να προσδώσει στους διαμαρτυρόμενους την ιδιότητα της μάγισσας, ώστε να τους κάψει στην πυρά: οπαδοί της αντιπολίτευσης, ξενόφοβοι, ρατσιστές. 

Ειρωνείες, αναθέματα και τραμπουκισμοί (τα παιδιά με τα μαύρα σπρέι). Και φυσικά (-ότατα) ολίγον από νόμο και τάξη: εισαγγελείς και αντιρατσιστικές νομοθεσίες (βλέπετε κι εσείς ταύτιση απόψεων «αντιεξουσιαστών» και κυβέρνησης-δικαστών ή είναι η ιδέα μου;). 

Έχει λοιπόν μια ασύλληπτη μανία με τη διύλιση του κώνωπος η σύγχρονη Ιερά Εξέταση. Πολλά τα παραδείγματα. Η Βούλα Παπαχρήστου σαχλαμαρίζει, μια ένωση εφέδρων υπερβάλλει, ο Τζήμερος φλυαρεί, ένας σύλλογος γονέων πλανάται και, ω του θαύματος, η Ιερά Εξέταση σπεύδει με αντανακλαστικά Μίκαελ Σουμάχερ στην ακμή του (εκκινούσε το θηριώδες μονοθέσιο της Φόρμουλα 1 σε μισό δευτερόλεπτο μετά το σήμα). 

Και στην κατάποση της καμήλου όμως, η Ιερά Εξέταση είναι εξίσου ικανή (την καταπίνει αμάσητη). Έξαρση ηπατίτιδας Α στους καταυλισμούς (όπερ σημαίνει ότι εντός της ελληνικής επικράτειας άνθρωποι τρώνε κυριολεκτικά τα κόπρανά τους); Βιασμοί, εμπόριο σάρκας, μαύρη αγορά; Συμπλοκές, βιαιότητες, εξεγέρσεις; Στιλέτα, μαδέρια, σιδηροσωλήνες; Αμάσητα. 

Μεσαίωνας. Ίσως και κάτι παραπάνω, αν αναλογιστεί κανείς ότι το τρέχον έτος είναι το 2016 μ.Χ

Αν δεν είστε βαλτοί, είστε μαλάκες. Και δεν ξέρω ποιο είναι το χειρότερο.

Σύσσωμος η αντιμνημονιακή αντιπολιτευτική προοδευτικάντζα αναγόρευσε σε μείζον θέμα το αν θα σπουδάσει ο Νίκος Ρωμανός (Νικόλα σε εξορκίζω και πάλι, πρόσεχε ποιος σε σιγοντάρει). 

Μερικοί εύχονται δημοσίως να γίνει η λαϊκή κατακραυγή (ποια;) για το ζήτημα, η απαρχή για να πέσει το καθεστώς! 

Πρόκειται για εντεταλμένους καθεστωτικούς υπαλλήλους ή για τελείως μαλάκες. 

Το καθεστώς τρίβει τα χέρια του. 

Ο άνεργος, ο φτωχός, ο υποαπασχολούμενος, ο άρρωστος, ο γέροντας, αδιαφορεί πλήρως για το αν θα σπουδάσει ο Νίκος. Κοινώς χέστηκε. 

Η απρόσφορη δημοσιότητα, η απόδοση δυσανάλογα μεγάλης βαρύτητας σε μια ατυχή(;) δικαστική απόφαση και η προσπάθεια εκμετάλλευσης του θέματος από τον κάθε πικραμένο θα λειτουργήσει υπέρ του καθεστώτος. Θα βάλει κι αυτό το χεράκι του: ήδη οι agents καίνε ολίγη λαϊκή περιουσία. 

Όταν η τρίχα γίνεται τριχιά ο λαός παίρνει ανάποδες. Όταν ο άλλος πεινάει και η καραγκιοζαρία της αριστεράς αδιαφορεί (είναι αδιαφορία η κήρυξη 24ωρης απεργίας μηδενικής συμμετοχής μια φορά το εξάμηνο), αλλά διαρρηγνύει τα ιμάτιά της για τις σπουδές του Νίκου, αυτό είναι πρόκληση. Για τον απλό άνθρωπο ο Νίκος Ρωμανός είναι ανύπαρκτος. Ίσως και κάτι χειρότερο: γόνος μαμάς Βορείων Προαστίων, ένοπλος ληστής και αμετανόητα βίαιος (Νίκο συμπάθα με, έτσι σε βλέπουν στο χωριό μου). 

Κάθε υπερβολή γύρω από το πρόσωπό του στέλνει τους αναξιοπαθούντες στην άλλη όχθη. Αν δεν είναι αυτό αβάντα στο καθεστώς τότε τι είναι; 

«Επαναστάτες» της πορδής που βάλατε μπροστά το Νίκο, ο τίτλος αφιερωμένος εξαιρετικά σε σας. Με μπόλικα φάσκελα. 

Α! Ώστε δεν είναι όλοι οι αναρχικοί κακοποιοί! Τι έκπληξη!

Διαβάστε παρακαλώ εδώ. Πρόκειται για πρόσφατη ανακοίνωση της Συσπείρωσης Αναρχικών για τη δολοφονία των Χρυσαυγιτών στο Ν. Ηράκλειο. Καταρρίπτει την προπαγάνδα τού καθεστώτος: Δεν είναι όλοι οι αναρχικοί ανεγκέφαλοι μπαχαλάκηδες, ούτε κακοποιοί, ούτε βέβαια χειροκροτητές οποιουδήποτε. Διαβάστε την προσεκτικά και μετά συνεχίστε παρακάτω. 

Παρατηρώ: 

Ο συντάκτης δεν αποφεύγει τα λάθη (ορθογραφικά, συντακτικά), αλλά ξέρει ελληνικά. Τουλάχιστον περισσότερα από τους αγράμματους «αριστερούς» και «προοδευτικούς» που μας ζαλίζουν με κενές αναλύσεις, τους παπ(άρ)ες της δημοσιογραφίας και τους συστημικούς ηλιθίους (πολιτικούς, υπουργούς κτλ). Κατανοητό κείμενο, σε αντίθεση με τα βαριά ξύλινα των κομμάτων και των θεωρητικών (πραγματικών και κάλπικων). 

Αποκαλεί τη Χρυσή Αυγή με το πλήρες όνομά της (Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσή Αυγή). Έτσι την αποκαλούν οι Χρυσαυγίτες, οι συγκαλυμμένοι υποστηρικτές τους (π.χ Defencenet) και όσοι την σέβονται (σέβονται τους χιλιάδες μη προνομιούχους πιτσιρικάδες που στρατολογήθηκαν από φασιστοειδή που πουλάν ελπίδες). 

Τονίζει εξαρχής ότι η αντίθεση Φασίστες-Αντιφασίστες και η συνεπαγόμενη μάχη, είναι ηλίθια και παραπλανητική. Φτύνει δηλαδή τους κολλημένους από οπουδήποτε κι αν προέρχονται. 

Σαρκάζει (έμμεσα αλλά σαφέστατα) το κίνημα (βάλτε, λέει, εισαγωγικά ή όχι). Το Αναρχικό εννοεί, γνωρίζοντας προφανώς ότι έχει μαζευτεί εκεί ο κάθε πικραμένος και άλλοι πολλοί που δεν τους λέω για να μην προσβάλω τον συντάκτη. Έχει προφανώς μπουχτίσει κι αυτός (όπως κι εμείς) από τη «βαθυστόχαστη» μπουρδολογία των προκηρύξεων και από το μωσαϊκό κατηγοριών, αποχρώσεων και τάσεων όσων εναντιώνονται στην (οποιαδήποτε) εξουσία. 

Χτυπάει κέντρο λέγοντας ότι στη μάχη Φασίστες-Αντιφασίστες σκοτώνονται οι εξουσιαστές μεταξύ τους και συνακόλουθα κανείς συνεπής Αναρχικός (και πατριώτης θα πρόσθετα εγώ από τη μεριά μου) δεν έχει λόγο να ανακατευτεί παίρνοντας το μέρος του ενός ή του άλλου (περιττό να τονίσω ότι αναφέρομαι, πιστεύω και ο συντάκτης, σε πολιτικό επίπεδο και όχι στο επίπεδο των αθώων θυμάτων για τα οποία οδύρομαι). 

Παρότι είναι σαφές ότι δεν θεωρεί το χτύπημα προβακατόρικο, από μυστικές υπηρεσίες κτλ, αλλά σπασμωδική ενέργεια ανεγκέφαλων από τον (ευρύτερο) δικό του χώρο, δεν διστάζει να παραδεχτεί ότι πρόκειται για νερό στον μύλο του συστήματος, φτύνοντας κατάμουτρα τους δράστες επειδή οι πρακτικές τους όχι μόνο απέχουν από την ιδεολογία τους αλλά και στρέφονται τελικά εναντίον της. 

Προτίμησα να αναφέρω τα καλά της ανακοίνωσης και όχι τις κάθετες διαφωνίες μου. Ανέκαθεν φώναζα ότι ο Αναρχισμός είναι ιδεολογία και δεν πρέπει να επιτρέπουμε σε κανέναν (συστημικό προπαγανδιστή ή θερμοκέφαλο αναρχικό) να την αμαυρώνει. 

Κανένα σχόλιο; 

Καταλαβαίνετε τι κάνετε μωρέ; Η συνέχεια.

Λοιπόν φιλαράκια, συνεχίζω αυτό που άφησα στη μέση εδώ. 

Ξεκινάω με δύο βασικές παραδοχές. Αν δεν τις θεωρείτε σωστές, μην διαβάσετε παρακάτω. Αν δεν συμφωνείτε, σημαίνει ότι δεν έχουμε κανέναν κοινό τόπο και δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε. 

Παραδοχή πρώτη: η επανάσταση (η αντίσταση, η εγρήγορση κτλ) πρέπει να είναι διαρκής. Γενικά, η αφοσίωση σε υψηλά ιδανικά πρέπει να είναι ισόβια και να την διακόπτει μόνο ο φυσικός θάνατος. Δύο υψηλότατες στάσεις ζωής είναι ιδιαίτερα βαριές: η καλογερική και η επανάσταση. Το λέει κι ο λαός: «Είναι βαριά η καλογερική». Και η επανάσταση, προσθέτω εγώ. 

Παραδοχή δεύτερη: επανάσταση ερήμην του λαού δεν νοείται. Η επανάσταση γίνεται από τον λαό για τον λαό. Επανάσταση «εις το όνομα του λαού», με τον λαό (όποιος κι αν είναι αυτός) απόντα, αδιάφορο ή εχθρικό, δεν είναι επανάσταση. 

Επανάσταση λοιπόν «δι αντιπροσώπου», αλά καρτ, υπό προθεσμία ή με δόσεις, είναι ατόπημα, δεν εκφράζει τον λαό ή και στρέφεται εναντίον του. 

Πάμε παρακάτω. 

Το φτωχό μυαλό μου διακρίνει τους ανθρώπους σε φτωχούς, μεσαίους και πλούσιους. Εσείς μπορείτε να διαφωνήσετε, ή να συμφωνήσετε προσθέτοντας κι άλλες κατηγορίες, να είστε περισσότερο ακριβείς χρησιμοποιώντας επιπλέον όρους όπως ελίτ, λούμπεν κ.α., οι περισσότεροι όμως απλοί άνθρωποι διακρίνουν τις τάξεις όπως κι εγώ. 

Δεδομένων των παραδοχών και όσον αφορά στην ένοπλη δράση σας, σας λέω ευθέως: 

Για τους φτωχούς είστε ανύπαρκτοι. Τους μεσαίους τους τρομάζετε. Τους πλούσιους τους εξυπηρετείτε. 

Εξηγώ: 

Οι φτωχοί είναι πολλοί και οι χαρακτήρες τους ακόμη περισσότεροι, με βάση όμως την πολιτική τους συνείδηση είναι δύο ειδών: αυτοί που δεν έχουν, κι αυτοί που έχουν. 

Οι πρώτοι πλειοψηφούν. Εκτός της πολιτικής συνείδησης στερούνται και παιδείας, οπότε ούτε και ταξική συνείδηση έχουν. Η μόνη τους έννοια είναι πώς θα πιάσουν την καλή, πώς θα ανέβουν κατηγορία. Πώς θα γίνουν μεσαίοι και μετά πλούσιοι ή … απευθείας πλούσιοι. Ένας πολτός είναι, μια μάζα άμορφη και αποκρουστική, τμήμα του συστήματος αναπόσπαστο. Το πόσο αχρείοι είναι, αποδεικνύεται περίτρανα κάθε φορά που κάποιοι (ελάχιστοι) από δαύτους τα καταφέρνουν και γίνονται πλούσιοι (νεόπλουτοι). Κομπλεξικοί και ακαταλόγιστοι, είναι πιο επικίνδυνοι από τους αναντάμ-παπαντάμ πλούσιους. Ασφαλώς κανείς λογικός άνθρωπος δεν περιμένει συμμετοχή τους σε επανάσταση ή αντίσταση οποιασδήποτε μορφής. 

Οι δεύτεροι, οι συνειδητοποιημένοι, οι διαβασμένοι, οι υποψιασμένοι έστω, είναι λιγότεροι. Επειδή όμως έχουν παιδευτεί (έλαβαν παιδεία, έστω και στοιχειώδη) ή διαθέτουν στοιχειώδη λογική, σκέψη και κρίση, γνωρίζουν πολύ καλά ότι επανάσταση δεν γίνεται με σπασμωδικές κινήσεις, ούτε από δυό-τρείς εις το όνομα των υπολοίπων (δυό-τρείς ίσως μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, αλλά όχι ως ταύροι σε υαλοπωλείο). Επειδή κατανοούν ότι η καλογερική (η αντίσταση) είναι βαριά και ουδείς μπορεί να την σηκώσει μόνος του, οργανώνονται. Σε σωματεία, κινήσεις, κινήματα κτλ και (δυστυχώς;) σε κόμματα, κατά κανόνα σε όσα χρησιμοποιούν ρητορική ρήξης. Παλαιότερα σε κομμουνιστικά ή κομμουνιστικής κατεύθυνσης. Εσχάτως στα ακριβώς αντίθετα. Την ώρα που σας ανέκριναν στα κρατητήρια, πάνω από 30.000 άνθρωποι μετείχαν σε συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής. Και ανάθεμα αν ένας ή δυό απ’ αυτούς έχουν στον ήλιο μοίρα. Ουδείς πάντως φτωχός, ακόμη και ανένταχτος, όση οργή κι αν έχει, θα συνταχθεί με «φαντομάδες» που δεν ξέρει από πού κρατάει η σκούφια τους, που επιλέγουν στόχους με άγνωστα (αν όχι περίεργα) κριτήρια και ασκούν ανεξέλεγκτη βία δίνοντας δικαιολογία στο καθεστώς να αστυνομοκρατεί τα πάντα. Θα προτιμήσει να διαδηλώσει υπερήφανα, με το κεφάλι ψηλά και το πρόσωπο ακάλυπτο. 

Κι αν τους φτωχούς τους χάνετε, με τους μεσαίους ανοίξατε μέτωπο. 

Οι μεσαίοι είναι επίσης πολλοί. Η διάκρισή τους ανάλογα με την πολιτική τους συνείδηση και η σχετική αναλογία (πολλοί άξεστοι, λίγοι διαβασμένοι) ισχύουν απαράλλαχτες. Ετούτοι όμως, έχουν διπλό καημό: αγωνίζονται να πλουτίσουν, αλλά σε περιόδους «κρίσης» (καπιταλιστικής βεβαίως-βεβαίως) παλεύουν να μην φτωχύνουν. Βασικό κομμάτι της πυραμίδας κι αυτοί, στυλοβάτες των κομμάτων εξουσίας, έχουν ένα μοναδικό γνώρισμα: έχουν κάτι να χάσουν. Μίζεροι κατά κανόνα, μίζερο είναι κι αυτό το κάτι (δουλίτσα, σπιτάκι, αυτοκινητάκι κτλ). Είναι όμως δικό τους και δεν γουστάρουν να το χάσουν. Ούτε ν’ ακούσουν θέλουν για επαναστάσεις και συναφή. Γι αυτούς, όπως και για τους ηλίθιους, τίθεται το ερώτημα: «είναι η μιζέρια -και η ηλιθιότητα- θανάσιμα αμαρτήματα;». Η μέχρι τώρα στάση σας μαρτυρά ότι απαντάτε καταφατικά. Όπως και να ‘χει πάντως τους τρομάζετε. Υποστήριξη απ’ αυτούς δεν πρόκειται να βρείτε. Το αντίθετο μάλιστα. Όποιος φοβάται πολύ παίρνει ανάποδες βόλτες. Αν τους παρατρομάξετε θα τους στρέψετε όλους προς τον φασισμό. Γι αυτό εκείνο το συνθηματάκι με τους αστούς που θα τους φάνε τα παιδιά τους, προτείνω να το καταργήσετε. Κάθε φορά που το φωνάζετε οι ακροδεξιοί ανοίγουν σαμπάνιες. 

Επαναλαμβάνω εδώ κάτι που έγραψα παλαιότερα: επανάσταση δεν κάνουν οι βολεμένοι ούτε εκείνοι που ελπίζουν να βολευτούν. 

Ο κύριος όγκος λοιπόν του λαού, της κοινωνίας, δεν σας υποστηρίζει. Ίσως δεν σας μισεί, ίσως σας δικαιολογεί, αλλά δεν σας υποστηρίζει. Μπορείτε βέβαια να αντιτείνετε ότι δεν σας ενδιαφέρει. Μπορείτε να πείτε θαρραλέα ότι αδιαφορείτε για την κοινωνία έτσι που κατάντησε και δεν ζητάτε την υποστήριξη κανενός. Ότι κάνετε αντάρτικο και όχι επανάσταση. Ότι έχετε την συμπαράσταση των συντρόφων σας (λίγων και καλών και προσεχώς, λόγω ανέχειας, περισσότερων), ότι έχετε τα νιάτα σας, ότι έχετε την οργή σας. Ότι θα κάνετε όση περισσότερη ζημιά μπορείτε κι ας πάει στον αγύριστο ο φαύλος λαός και η μίζερη κοινωνία. 

Σεβαστή τέτοια στάση, αλλά ανακόλουθη. 

Προσδίδετε πολιτικά κίνητρα στις πράξεις σας, αναλαμβάνετε την πολιτική ευθύνη των ενεργειών σας και δηλώνετε πολιτικοί κρατούμενοι. Ομολογείτε δηλαδή ότι είστε πολιτικά όντα. Τα πολιτικά όντα είναι εξορισμού κοινωνικά όντα. Τα πολιτικά-κοινωνικά όντα δεν αδιαφορούν για την κοινωνία, ούτε πολύ περισσότερο στρέφονται εναντίον της, ακόμη κι αν αυτή είναι σαθρή, ηλίθια, πωρωμένη ή κοιμώμενη. Η άναρχη κοινωνία προϋποθέτει ύπαρξη κοινωνίας. Η λαϊκή αυτοδιάθεση προϋποθέτει ύπαρξη λαού. Ο αναρχικός αγωνίζεται για έναν καλύτερο κόσμο και όχι για καθόλου κόσμο. 

Κι αν στα παραπάνω κάπου υπάρχει λάθος (ή εσείς κάνετε λάθος ή εγώ), το επόμενο είναι αποκλειστική σας ευθύνη. 

Το μόνο που καταφέρνετε με τον ένοπλο ακτιβισμό είναι να στηρίζετε την άρχουσα τάξη. 

Ασυγχώρητο. 

Το καθεστώς που λέτε (πείτε το σύστημα, κυβέρνηση, ελίτ, πλουτοκρατία … όπως θέλετε) το δουλεύει πολύ το παραμύθι. Τα παραμύθια. Τα παραμυθάκια. 

Τα περισσότερα παραμυθάκια είναι για νανούρισμα. Για να κάνουν οι βάσεις της πυραμίδας γλυκά και ήσυχα νανάκια. Υπάρχουν όμως και τρομακτικά παραμυθάκια για άτακτα παιδάκια. Αυτά τα τελευταία περιλαμβάνουν μορφές ομιχλώδεις και φοβερές. Σκοτεινές και απειλητικές. Απόκοσμα τέρατα, αποκυήματα νοσηρής φαντασίας. Τους Μπαμπούλες. 

Αυτόν τον ρόλο αναλάβατε οικειοθελώς να παίξετε εσείς. Να δώσετε σάρκα και οστά σε ανύπαρκτες απειλές, σε φανταστικούς εχθρούς. Αν αυτό δεν είναι στήριξη των αρχόντων, τότε τι είναι; 

Συνειδητοποιείτε ότι έτσι δίνετε στο καθεστώς την αφορμή που ζητάει για να βαράει ή να πνίγει στο αίμα οποιαδήποτε διαμαρτυρία; Καταλαβαίνετε ότι όποιος κατεβάσει τον σκουριασμένο γκρα του παππού από την σοφίτα για να υπερασπιστεί το καλυβάκι του που κατάσχει ο Τραπεζίτης (είτε ως Τραπεζίτης-τραπεζίτης, είτε ως Τραπεζίτης-υπουργός) θα εξοντωθεί επιτόπου ως «τρομοκράτης», όρο που καθιέρωσε το σύστημα και εδραιώσατε εσείς; Κατανοείτε ότι το μόνο που θα πετύχετε στο τέλος είναι να έχουμε όοοολοι από έναν μπάτσο κάτω από το κρεβάτι μας; 

Ασυγχώρητο. 

Μπορείτε βέβαια να υποστηρίξετε ότι εσείς απλώς δίνετε το έναυσμα. Ανάβετε τις σπίθες για να παραδειγματιστούν κι άλλοι και ν’ ανάψουν φωτιά. Είναι λάθος. Ανάβετε σπινθήρες κατευθείαν μέσα στην δεξαμενή των καυσίμων. Μέσα εκεί έχει υποχρεωτικά βυθιστεί ο λαός. Θα γίνει έκρηξη και θα κάψετε τον λαό και μάλιστα νωρίτερα απ’ ότι σχεδιάζουν αυτοί που τον βούλιαξαν εκεί. Και μετά δεν θα μείνει κανείς για να σώσετε, κανείς για να χαρεί τον καινούριο καλύτερο κόσμο. 

Και τελειώνω με την άλλη έντεχνα καμουφλαρισμένη παγίδα που σας έχει στήσει το σύστημα: τις δηλώσεις-εκδηλώσεις αλληλεγγύης. Ιδιαίτερα από κόμματα και αλήτες-ρουφιάνους (δημοσιογράφους). Ιδιαίτερα από τους «αριστερούς». 

Προσέξτε πολύ. Όλη η καθεστωτική αριστερά (γνωρίζεται εύκολα· μετέχει στις εκλογές και αρθρογραφεί σε «προχώ» έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα) είναι δηλητηριώδης γλίτσα. Είναι κεφαλαιοκρατικά σκατά πασπαλισμένα με «ριζοσπαστική» άχνη για να μην βρωμάνε και να μην αναγνωρίζονται. Αρνηθείτε τέτοια «αλληλεγγύη». 

Επιτρέποντας σε κόμματα να μιλούν για λογαριασμό σας, καταργείτε στην πράξη οποιαδήποτε έννοια αναρχισμού και αντιεξουσιαστικής θεωρίας. Αν κόμματα που ψαρεύουν ψήφους κοινοβουλευτικής δημοκρατίας εκπροσωπούν αναρχικούς και αντιεξουσιαστές καήκαμε. Αν είναι έτσι, αναρχικοί και αντιεξουσιαστές να ιδρύσουν δικό τους κόμμα και να γυρεύουν κι αυτοί ψηφαλάκια (ή μήπως έγινε κι αυτό;). Γενικά, η έστω και παθητική αποδοχή από μέρους σας «αλληλεγγύης» ή ψευτοανθρωπιστικής συμπαράστασης από την άρχουσα τάξη (κόμματα, βουλευτές, πολιτικάντηδες, εκδοτικό και οικονομικό κατεστημένο κτλ), η κάλυψή σας από καθεστωτικούς δήθεν αριστερούς που τα κάνανε πλακάκια με τα αφεντικά (σαν τα γουρούνια στη φάρμα του Όργουελ), η συμπόρευσή σας με δήθεν αντιεξουσιαστές τους οποίους όταν συλληφθούν απελευθερώνει ο μπαμπάς-βουλευτής και το προμοτάρισμα (μέσω της παραχώρησης συνεντεύξεων) χαφιέδων δημοσιοκάφρων με προβιά αριστερού-αντιεξουσιαστή, σας εκθέτουν ανεπανόρθωτα στα μάτια όποιου έχει 5 δράμια μυαλό στο κεφάλι του. 

Αποκηρύξτε τους. Ξορκίστε τους. Κράξτε τους. Ξεφωνίστε τους. Όλους. Απαγορέψτε τους να σας πιάνουν στο στόμα τους, απαντήστε με φτύσιμο στις φιλοφρονήσεις και στα γλειψίματα. Μην δυσφημείτε την ιδεολογία του αναρχικού και την φιλοσοφία του αντιεξουσιαστή. Αλλιώς, κινδυνεύετε να χαρακτηριστείτε αμετάκλητα ως «Επαναστάτες Βορείων Προαστίων» ή «Επαναστάτες με την ευγενική χορηγία της Χαλυβουργικής», αν εννοείτε τι εννοώ. 

Καταλαβαίνετε τώρα το ερώτημα στον τίτλο; 

Καταλαβαίνετε τι κάνετε μωρέ; 

Καταλαβαίνετε τι κάνετε μωρέ;

Απευθύνομαι σ’ αυτούς που στα είκοσί τους χρόνια πήρανε Καλάσνικοφ και βγήκαν στο κλαρί. Τους γράφω επειδή δεν τους θεωρώ πράκτορες (αν και μπορεί να άγονται και φέρονται από πράκτορες) και επειδή οποιαδήποτε αντίδραση στην βρωμιά, έστω και πρωτόγονη, έστω και ενστικτώδης, έστω και εξαρχής καταδικασμένη, εμπεριέχει υγιή στοιχεία (πόσα και ποια δεν ξέρω, πάντως είναι πολύ περισσότερα από εκείνα των καναπεδάτων θεωρητικών σαν και του λόγου μου). 

Φιλαράκια, θα σας βάλω δύσκολα. 

Θα σας θέσω ένα και μοναδικό ερώτημα, το οποίο εγώ, με τις τόσες γνώσεις, δεν κατάφερα να απαντήσω: 

«Είναι οι σπασμωδικές κινήσεις προτιμότερες από την πλήρη ακινησία;». 

Παραδεχθείτε το: 

Όλη αυτή η ιστορία του ένοπλου αγώνα σας είναι σκέτη καταστροφή. 

Εξηγώ: 

1) Επιχειρείτε ένοπλες ληστείες στην επαρχία και σε 2-3 ωρίτσες σας έχουν συλλάβει. Η αιωνίως κοιμώμενη, δυσκίνητη και φοβική αστυνομία της επαρχίας εμφανίζει, ως εκ θαύματος, ετοιμότητα, ταχύτατα αντανακλαστικά και σχέδιο, ενώ, προφανώς κατόπιν θείας φώτισης, από την πρώτη στιγμή σας κυνηγάει και η Αντιτρομοκρατική. 

Βλέπετε τίποτε περίεργο; Εγώ βλέπω. Σας παρακολουθούσαν. Δεν ξέρω αν έχετε ρουφιάνους εκεί μέσα, πάντως είχατε χάσει από χέρι. Ως σεσημασμένοι ύποπτοι υπό παρακολούθηση θα έπρεπε να κρύβεστε και όχι να κάνετε ληστείες μέρα-μεσημέρι. Τώρα εκτός από τα «τρομοκρατικά» θα σας φορτώσουν και τον μισό Ποινικό Κώδικα. 

2) Η ίδια η ιδέα της ληστείας σε τράπεζα για χρηματοδότηση αντάρτικου πόλεων είναι πια ξεπερασμένη. Οι ληστείες από ποινικούς και κατσαπλιάδες έχουν γίνει ρουτίνα και τόσο ο απλός άνθρωπος όσο και η αστυνομία έχουν ευαισθητοποιηθεί. Εκτός του ότι η βία της ένοπλης ληστείας αποτελεί άσκηση εξουσίας που δεν αρμόζει σε αντιεξουσιαστή, οι πιθανότητες να βρεθεί κανείς πρόσωπο με πρόσωπο με ενόπλους ή αόπλους που είναι αρκετά ηλίθιοι για να το παίξουν ήρωες, είναι πλέον πάρα πολλές. Στην τελευταία περίπτωση πρέπει να απαντήσει και στο ερώτημα «η ηλιθιότητα τιμωρείται με θάνατο;». Εντάξει, αποσύρω το ερώτημα. Είπα να σας βάλω δύσκολα, όχι πολύ δύσκολα. 

3) Απ’ όσο κατάλαβα, δεν ρίξατε ούτε ντουφεκιά. Πολύ σωστά κάνατε. Όταν ρίχνεις με αυτόματα μπορεί να φας κανέναν άσχετο, του οποίου το αίμα θα σε κυνηγάει μια ζωή. Ποιος όμως είναι ο λόγος να φέρεις βαρύ οπλισμό, αν δεν είσαι σε θέση ή δεν θέλεις να τον χρησιμοποιήσεις; Τι σόι τσαμπουκάς είναι αυτός με τα όπλα άκαπνα; 

Όπως καταλαβαίνετε, αυτά τα πράγματα δεν είναι σοβαρά. Ελπίζω μάλιστα να μην επιμείνετε και στην ατάκα «μας δείρανε οι μπάτσοι», διότι όποιος κρατάει Καλάσνικοφ και διαμαρτύρεται για το ξύλο που έφαγε, είναι σαν ελέφαντας που διαμαρτύρεται ότι τον τσίμπησαν κουνούπια. Έχω πει παλαιότερα και επαναλαμβάνω κι εδώ, ότι θα συγχαρώ δημοσίως όποιον αντάρτη πόλης ή άλλον αντιεξουσιαστή συλληφθεί και: 

Α) στείλει στο διάολο τη μαμά του που διαρρηγνύει τα ιμάτιά της στις μαρκουτσοφόρες ύαινες επειδή ανησυχεί αν ο κανακάρης της είναι καλά σκεπασμένος στο κελί 

Β) στείλει στο διάολο το μπαμπά του που περιδιαβαίνει τα μπουρδελοκάναλα δηλώνοντας ότι το παιδί του το ‘φαγαν οι κακές παρέες 

Γ) στείλει στο διαόλο συγγενείς, γνωστούς και φίλους που επιμένουν ότι το παιδί ήτανε καλό, αλλά το συνέθλιψε η κακούργα κενωνία 

Δ) στείλει στο διάολο τους χασοδίκες που επιχειρούν να τον υπερασπίσουν με πουστιές του τύπου «έχουμε άλλοθι», «δεν έχετε αποδείξεις», «τα στοιχεία σας δεν είναι επαρκή», «είμαστε θύματα πλεκτάνης» κτλ 

Ε) στείλει στο διάολο τους εξουσιαστές της τετάρτης εξουσίας, όλους ανεξαιρέτως, δηλαδή και τους εκατομμυριούχους συστημικούς αλήτες που γλείφουν τον αντιεξουσιαστικό χώρο για να μην αρπάξουν καμιά μολότοφ στο Καγιέν, αλλά και τους υποκρίταρους ψευτοαριστερούς που το παίζουν επαναστάτες και αλληλέγγυοι, ενώ τσεπώνουν εκατομμύρια από την ΕΡΤ και τους εκδότες τσόντας και κρατάνε ομήρους νεαρούς δημοσιογράφους με μισθούς πείνας και απειλή απόλυσης, ως στυγνοί εργοδότες 

Στ) στείλει στο διάολο τα πολιτικά κόμματα και τους πολιτικούς, όλους ανεξαιρέτως και ιδιαίτερα τους αριστερούς-ριζοσπάστες-επαναστάτες της πορδής, που κυνηγάνε ψηφαλάκια για να κάνουνε επανάσταση από το άντρο της διαφθοράς που λέγεται Βουλή, που ψηφίζουνε αντεργατικούς και αντιλαϊκούς νόμους συμμετέχοντας σε συγκυβερνήσεις με τους καπιταλιστές ως αριστεροί Καρατζαφέρηδες ή προσκυνάνε το ευρώ, τους Γερμανούς και τους Αμερικανούς κτλ, που ποτέ δεν επιδοκιμάζουν ξεκάθαρα τις πράξεις του αντιεξουσιαστικού χώρου αυτές-καθαυτές, αλλά τον γλείφουν με πουστιές του τύπου «είμαστε με την νεολαία», «κάτω τα χέρια από τα παιδιά» κτλ κτλ 

Ζ) στείλει στο διάολο τους δικαστές συλλήβδην, μη αποδεχόμενος την εξουσία τους πάνω του, αρνούμενος να «νομιμοποιήσει» συστημικές δίκες, να απολογηθεί, να ζητάει χάρες, άδειες, αποφυλακίσεις κτλ. 

Θα συνεχίσω σε λίγες μέρες, όπου με το φτωχό μου μυαλό θα προσπαθήσω να σας αποδείξω ότι το μόνο που καταφέρνετε με τον ένοπλο ακτιβισμό είναι να στηρίζετε την άρχουσα τάξη. 

Χρυσή Αυγή, Προσβολές και Πλήγματα

Κυρία δημοσιογράφος προσεβλήθη από το στρατιωτικό παράγγελμα εγέρσεως που αναφώνησε (αλλοιωμένο) τρομερός στην όψη (και όχι μόνο) Πραιτωριανός του κυρίου Μιχαλολιάκου και εξήλθε της αιθούσης διαμαρτυρόμενη. Ορθώς. Τα καψώνια έχουν απαγορευθεί ακόμη και για τους άρρενες νεοσυλλέκτους, πολλώ μάλλον δε για τις θήλεις «παλιοσειρές». 

Ωστόσο, η αποπομπή των ανυπάκουων γραφίδων την οποία επεδίωξαν οι κύριοι της Χρυσής Αυγής, μάλλον έσωσε τις πρώτες, αφού αν παρέμεναν θα άκουγαν από τον οργίλο κύριο Μιχαλολιάκο αυτά που εκατομμύρια Έλληνες σκέπτονται: περί τσοντοκάναλων (εννοείται και πορνοφυλλάδων), περί λαθρομεταναστών κτλ κτλ. Αυτό μάλιστα. Θα ήταν προσβολή. Καίρια και πολύ βαρύτερη της χρήσεως λεκτικής και σωματικής βίας για την επιβολή «σεβασμού» ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, κερδίζεται και δεν επιβάλλεται. 

Η υγιής πάντως αντίδραση της κυρίας δημοσιογράφου έναντι των φασιστών, δεν αρκεί για να αποσπάσει τα συγχαρητήριά μας, όσο και αν οι χρονίως εθισμένοι σε κολακείες και χαριεντισμούς με την εξουσία συνάδελφοί της, σε γραπτό και ηλεκτρονικό τύπο, εκστασιάστηκαν. Εμείς, ως λαός, αναμένουμε από την λειτουργό αυτή τού Τύπου, να προσβληθεί και να αντιδράσει βιαίως στην διαπλοκή με το γαγγραινώδες πολιτικό σύστημα, εκατομμυριούχων «φασιστών», όπως ο κύριος με τη διαθέτουσα ασανσέρ για την Πόρσε βίλα, ενώ την ίδια στιγμή η πλειοψηφία των ψηφισάντων τον νόμιμο κομματικό σχηματισμό της «Χρυσής Αυγής», φυτοζωεί ή λιμοκτονεί. 

Αν δεν το κάνει, θα αποδείξει απλώς ότι η αξιοπρέπεια δεν συμπεριλαμβάνεται στα υποχρεωτικά προσόντα του δημοσιογράφου. Αρκούν το θράσος και ένα μαρκούτσι. 

Και αν η αξιοπρέπεια ορισμένων τίθεται εν αμφιβόλω, άλλων εκηρύχθη άφαντη. 

Για παράδειγμα, στους σφόδρα ανησυχούντες για την είσοδο Γερμανόφιλων (αν όχι Γερμανοτραφών) ακροδεξιών στην ελληνική βουλή, εκτός όσων έχουν υποφέρει από τον φασισμό (του γράφοντος συμπεριλαμβανομένου), προσετέθησαν και άπαντες οι περιφερόμενοι γελωτοποιοί (μάλλον γελοίοι), αοιδοί, καλλιτέχνες, πολιτικοί κτλ κτλ. Με τις τσέπες τους γεμάτες ευρώ, μεταλλαγμένα γερμανικά μάρκα δηλαδή, μετέχοντες στην «Ενωμένη Ευρώπη», στις Ηνωμένες Γερμανικές Πολιτείες δηλαδή, δυσφορούν για τους Νεοναζί. Ήτοι οι θιασώτες του Τετάρτου Ράιχ, ξιφουλκούν κατά του Τρίτου! 

Ιδιαιτέρας μνείας χρήζει η αντίδραση του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου. Ως θεσμικός (;!) παράγων, το εν λόγω Συμβούλιο εξέδωσε ανακοίνωση, στην οποία η είσοδος της «Χρυσής Αυγής» στο κοινοβούλιο, χαρακτηρίζεται ως «ισχυρό πλήγμα κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας». Κατανοητή η ευαισθησία των απογόνων εκατομμυρίων σφαγιασθέντων από τον Χίτλερ, λαμβάνω όμως την τιμή να τους πληροφορήσω (και το σεβαστό Συμβούλιο), ότι σε θεσμικό επίπεδο, το κόμμα της «Χρυσής Αυγής», για να συγκροτηθεί και να μετέχει στις εκλογές, ζήτησε και έλαβε άδεια από την Ελληνική Δικαιοσύνη, ψηφίστηκε δε, χωρίς φόβο αλλά με πάθος από 440.000 έλληνες πολίτες, διαφόρων ηλικιών, ιδεολογιών και κοινωνικών στρωμάτων. 

Η ανακοίνωση λοιπόν αυτή, αποτελεί ευθεία προσβολή κορυφαίου θεσμού της Ελληνικής Δημοκρατίας αφενός και του κυρίαρχου ελληνικού λαού αφετέρου. Πώς μπορεί λοιπόν κανείς να ομιλεί για πλήγματα στην Ελληνική Δημοκρατία, πλήττοντάς την πρωτίστως ο ίδιος, είναι απορίας άξιον. 

Εκτός αυτού, διάφορες περίεργες συμπτώσεις προκαλούν προβληματισμό, αν όχι δυσφορία και οργή στον ελληνικό λαό. Για παράδειγμα, ο άνθρωπος που παραχώρησε πλείστα όσα προνόμια στο Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο και ο άνθρωπος που (έγκλειστος) διόρισε τον κύριο Μιχαλολιάκο αρχηγό νεολαίας της πολιτικής του παράταξης, ήταν το ίδιο πρόσωπο: ο δικτάτωρ Γεώργιος Παπαδόπουλος. 

Επίσης, πάμπολλοι από τους ψηφίσαντες την «Χρυσή Αυγή», την προτίμησαν λόγω της ξεκάθαρης στάσης της στο φλέγον θέμα της λαθρομετανάστευσης. Είναι όμως πασίγνωστο, ότι οι φανατικότεροι αυτόκλητοι προστάτες των λαθραίων μεταναστών είναι οι λεγόμενοι «αντιεξουσιαστές», μεταξύ των οποίων οι περιβόητοι της οργάνωσης «Αντίφα». Δεν υφίσταται δε φασιστική ή εθνικοσοσιαλιστική ιστοσελίδα, εφημερίδα, έντυπο, που να μην δημοσιεύει φωτογραφίες διαμαρτυριών κατά του φασισμού, όπου οι σημαίες Ισραήλ και Αντίφα κυματίζουν μαζί. Με δεδομένο ότι τόσο οι λαθρομετανάστες όσο και οι ανωτέρω υποστηρικτές τους ασκούν αφόρητη βία προς τον μέσο φιλήσυχο Έλληνα, αλλά και με βάση τις εκρηκτικές δηλώσεις του συλληφθέντος αντιεξουσιαστή κυρίου Κουβαρδά περί εντολών «ασυλίας» των Εβραϊκών-Ισραηλιτικών καπιταλιστικών «στόχων» από τους αρχηγούς των αντιεξουσιαστών, οι συνειρμοί που γεννούνται είναι άκρως ανησυχητικοί, αν όχι εξοργιστικοί. 

Κρίνω σκόπιμο εδώ να επαναλάβω παλαιότερο ερώτημά μου, που προκύπτει από την πρόσφατη στενή συνεργασία, αν όχι συμμαχία, Ελλάδος-Ισραήλ: «Πώς είναι δυνατόν το κράτος του Ισραήλ να συμμαχεί με μια χώρα στην οποία υφίσταται μαζική και ανεξέλεγκτη λαθραία είσοδος πληθυσμών (άρα και αγνώστου αριθμού ακραίων ατόμων), την πλειοψηφία των οποίων κατέχει το Ισλαμικό στοιχείο;». Προσθέτω δε και ένα νέο: «Πώς είναι δυνατόν οι Αντιφασίστες να προστατεύουν φονταμενταλιστές, εν δυνάμει εχθρούς του Ισραήλ;». 

Επιπλέον, αν και ο κομματικός σχηματισμός ΣΥΡΙΖΑ υπερψηφίστηκε από πλέον του ενός εκατομμυρίου Έλληνες και ευρέθη μία ανάσα από το σχηματισμό κυβερνήσεως, το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο δεν φάνηκε να ανησυχεί καθόλου. Αντιθέτως, στην ανακοίνωσή του, εκφράζει βεβαιότητα ότι «οι δημοκρατικές δυνάμεις του Ελληνικού Κοινοβουλίου –του ΣΥΡΙΖΑ προφανώς συμπεριλαμβανομένου-, τα μέσα ενημέρωσης, και οι άνθρωποι του πνεύματος και του Πολιτισμού, θα συστρατευτούν ώστε να συνεχιστεί ο αγώνας κατά του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας και του Αντισημιτισμού». Υπενθυμίζω ότι, αρκετά πρωτοκλασάτα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (π.χ ο κύριος Κουράκης) έχουν εντονότατη ακτιβιστική δράση υπέρ των Παλαιστινίων, μετέχοντας ενεργά στους γνωστούς στολίσκους διάτρησης του αποκλεισμού της Γάζας, τους οποίους το επίσημο Ισραηλινό κράτος έχει χαρακτηρίσει ως τρομοκρατικούς, μη διστάζοντας να ασκήσει ένοπλη βία εναντίον τους. 

Και για το τέλος μία απορία: Όταν το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο ανακοινώνει ότι «έχουμε όλοι καθήκον να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας και να διαφυλάξουμε τις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας και του ανθρωπισμού», τι ακριβώς εννοεί; Διότι αν εννοεί αυτό ακριβώς που λέει, χαίρομαι βαθύτατα και προτείνω αυτή η φράση να λαξευτεί σε μαρμάρινες πλάκες που θα τοποθετηθούν επί των μνημάτων των παιδιών της Παλαιστίνης που καταπλακώνουν οι οδοστρωτήρες και πολτοποιούν τα άρματα μάχης, στα κατεχόμενα από το Ισραήλ παλαιστινιακά εδάφη.