Μερικοί τις μπερδέψανε...

 

 

... τις βούρτσες...

 

 

Δίκη Χρυσής Αυγής: το κράτος και το παρακράτος αθώωσαν τον εαυτό τους.

Η αθωωτική πρόταση της εισαγγελέως για την Χρυσή Αυγή και την ηγεσία της είναι άλλη μία τρανταχτή απόδειξη ότι η αστική δικαιοσύνη ούτε τυφλή είναι ούτε ανεξάρτητη. 

Είναι τεράστια αυταπάτη επίσης να πιστεύει κάποιος ότι αυτή η ''δικαιοσύνη'' θα τιμωρήσει παρακρατικές οργανώσεις όπως η Χρυσή Αυγή. Ο ισχυρισμός ότι ο Ρουπακιάς έδρασε μεμονωμένα είναι από τους πλέον γελοίους. Ακόμη και οι πλέον αδαείς γνωρίζουν ότι ανδρείκελα σαν τον Ρουπακιά δεν τολμούν ούτε να ανασάνουν αν δεν έχουν πάρει την έγκριση της ηγεσίας και του αρχηγού. 

Επίσης πάντα η Χ.Α λειτουργούσε υπό την ανοχή και προστασία της αστυνομίας αλλά και τις εντολές των μυστικών υπηρεσιών εγχώριων και ξένων. Ήταν και είναι ένας από τους χρήσιμους προβοκάτορες του καθεστώτος. 

Η συνέχεια ΕΔΩ.

Νέα απόφαση-ορόσημο της Ελληνικής Δικαιοσύνης: όταν ο νομοθέτης θέλει να ΜΗΝ εξαιρεί κάτι, πρέπει να μας το λέει σαφώς! Αλλιώς το εξαιρεί!

Ο νομοθέτης χορηγεί άδεια στους καταδίκους. 

Θέτει προϋποθέσεις, αλλά ΔΕΝ εξαιρεί τους πολλάκις καταδικασμένους σε ισόβια. 

Ο Κουφοντίνας ζητά άδεια. 

Το Συμβούλιο τού την αρνείται. 

Σκεπτικό; Ακαταμάχητο! Ανάμεσα στις άλλες ανοησίες: 

«ως προς τη χορήγηση αδείας σε καταδικασμένους σε πλείονες της μίας ποινές ισοβίου καθείρξεως, δεν είναι επιτρεπτή, κατ’ άρθρο 55 παρ. 1 ΣΚ, η χορήγηση τακτικής αδείας στις περιπτώσεις αυτές, διότι ο νομοθέτης θα το προέβλεπε ρητά»! 

Συμπέρασμα: το σωτήριον έτος 2019 (και όχι 1019 τού Μεσαίωνος) πτυχιούχοι Νομικής, δικαστές εν ενεργεία στην γη τού Αριστοτέλη, αποφασίζουν και υπογράφουν το πρωτάκουστο: 

Όταν ο νομοθέτης θέλει να ΜΗΝ εξαιρεί κάτι, πρέπει να το δηλώνει σαφώς. Αλλιώς το εξαιρεί! 

Προσέξτε, η Λογική την οποία ασπάζονται άπαντες οι νομικοί παγκοσμίως, πρεσβεύει πως «ό,τι δεν απαγορεύεται ρητώς από κάποιον νόμο, επιτρέπεται». 
Η Λογική ορίζει ότι η εξαίρεση είναι η απόκλιση από τον κανόνα, η μη εξαίρεση είναι ο κανόνας! Συνεπώς η Λογική υπαγορεύει Η ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΝΑ ΔΗΛΩΝΕΤΑΙ ΡΗΤΩΣ και ΟΧΙ Η ΜΗ ΕΞΑΙΡΕΣΗ!

Οι Έλληνες δικαστές όμως, έχουν την άποψη πως «ό,τι δεν επιτρέπεται ρητώς από κάποιον νόμο, απαγορεύεται»!! Δεν επιτρέπεται ρητώς η χορήγηση αδείας στους πολλάκις ισοβίτες, άρα απαγορεύεται!! Αν ο νομοθέτης ήθελε να ΜΗΝ εξαιρέσει τους πολλάκις ισοβίτες, έπρεπε να μας το πει! Άρα τους εξαιρεί!

Δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας, είναι η Ελληνική Δικαιοσύνη! 

Δεν είναι παραλογισμός, δεν είναι ανοησία, είναι δολοφονία! 

Της Λογικής, της Δικαιοσύνης, της Δημοκρατίας! 

Αλλά άμα κοιμάσαι με τον Αμερικανό πρέσβη, το πρωί αλληθωρίζεις… 

Υ.Γ Δεν αξίζει να ασχολούμαστε με τους δημοσιογράφους τού Μαρινάκη (τι Μαρινάκης, τι Λαμπράκης), αλλά αυτό το  «κόλαφος» δεν πρέπει να μείνει αναπάντητο. Δεν είναι κόλαφος γελοίοι, είναι καρφί. Στο φέρετρο της Δικαιοσύνης...

Τα εγκλήματα των πλουσίων.

Μετά τον Μηλιώνη, ελεύθερος και ο Φλώρος. 

Δικαιοσύνη δεν υφίσταται και οι πολλές αναλύσεις αποπροσανατολίζουν. 

Η αλήθεια έχει ως εξής και σε όποιον αρέσει:

«Τα εγκλήματα των πλουσίων είναι πιο απίθανο να περιπέσουν στην αντίληψη των αρχών σε σχέση μ’ εκείνα των φτωχών, και όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει, οι πλούσιοι έχουν την οικονομική δυνατότητα να προσλάβουν ειδικούς που παρακάμπτουν τους νόμους…»

Υ.Γ το φοβερό σκίτσο ανήκει στον καλλιτέχνη Λίο Κάλουμ (Leo Cullum) και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ο Νεοϋορκέζος» ("The NewYorker") το 1997. Το απόσπασμα για τα εγκλήματα των πλουσίων συνοδεύει το σκίτσο στο βιβλίο «Βασική Κοινωνιολογία – Μια προσγειωμένη προσέγγιση» ("Essentials of Sociology - A Down-to-Earth Approach") του καθηγητή Τζέιμς Χένσλιν (James Henslin), 12η έκδοση, εκδόσεις Pearson 2017. 

Και τα δύο αναδημοσιεύονται (σε δική μου μετάφραση) για κοινωνικούς λόγους (ενημέρωση του λαού) και μόνον. 
 

Τι να ΄ναι άραγε αυτό το «Διεθνές Δίκαιο»;

«... εἶναι τὸ δίκαιον οὐκ ἄλλο τι ἢ τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον».

Ο πολύς Ευάγγελος Βενιζέλος, διαπρεπής καθηγητής συνταγματολόγος. 

Ο άρχων Προκόπιος Παυλόπουλος, της ιδίας ιδιότητος και ειδικότητος. 

Αμφότεροι αποφαίνονται, κατά καιρούς, γνωμοδοτούν, δηλώνουν, αρθρογραφούν περί «διεθνούς δικαίου». (Μαζί τους, βέβαια, κι άλλοι πολλοί). Μεγάλου ειδικού βάρους νομικοί, αναμφισβήτητης αξίας, εγνωσμένου κύρους. Πού τους χάνεις, πού τους βρίσκεις; Σε ημερίδες και εφημερίδες, σε συνέδρια και φόρα, σε κανάλια και ραδιόφωνα, να μασούν-αναμασούν-μηρυκάζουν το ίδιο ρεφρέν: «διεθνές δίκαιο». 

Μερικοί κακοήθεις ίσως προβάλλουν αντιρρήσεις. Ίσως εγείρουν ερωτήματα για την επάρκεια των εγκρίτων αυτών. Για το ποιόν και το παρελθόν τους. Ίσως αναρωτηθούν, λόγου χάριν, τι δουλειά έχει το «δίκαιο» γενικότερα, με την επιβολή κεφαλικού φόρου μέσω των λογαριασμών του ηλεκτρικού ρεύματος. Ίσως διερωτηθούν ποιο «δίκαιο» επιβάλλει διορισμούς και μονιμοποιήσεις δεκάδων χιλιάδων συμβασιούχων σε έναν νεκρό δημόσιο τομέα ή τη νομιμοποίηση αναλόγου αριθμού παρανόμων μεταναστών σε ένα κράτος που μαστίζεται από την υπογεννητικότητα. Δεν βαριέστε. Κακοήθεις είναι, κακοήθειες λένε. Γι αυτό άλλωστε υπάρχουν οι δικαστές. Για να τυλίγουν σε μια κόλλα χαρτί όποιον «κακοήθη» απειλεί τους θεσμούς. 

«Διεθνές δίκαιο» λοιπόν. Ψωμοτύρι των θεσμικών. 

Τι να ΄ναι όμως αυτό το πράγμα; Ακούγεται ωραίο. Βαρύ(γδουπο). Καθησυχαστικό. Ένα «δίκαιο» με διεθνή εφαρμογή. Ένας παγκόσμιος νόμος. Μια πλανητική ασπίδα προστασίας των αδυνάμων. Ένας «δίκης οφθαλμός», στον οποίο μπορεί να εμπιστευθεί η μικρή και ασθενική Ελλάς την ασφάλειά της. Η σύγχρονη θεά Θέμις στην οποία η πτωχή πλην τιμία Ελλάς μπορεί να προστρέχει προκειμένου να διαφυλάξει τα όσια και ιερά της. 

«Διεθνές δίκαιο». Η εξασφάλισή μας έναντι του αλυτρωτισμού των Σκοπιανών. Αρκούν οι συμφωνίες υπό τους κανόνες του διεθνούς δικαίου για να ησυχάσουμε άπαξ και δια παντός από τις επιβουλές των Βορείων γειτόνων. Έτσι διατείνονται οι ειδικοί. Έτσι διατυμπανίζουν οι σοφοί. Έτσι διαβεβαιώνουν οι ειδήμονες. 

Ασφαλώς εννοούν το «διεθνές δίκαιο» υπό το οποίο: 

1) Έχουν παρέλθει 40 και πλέον χρόνια βάρβαρης κατοχής τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας από τους Τούρκους ιμπεριαλιστές 

2) Επί 40 και πλέον χρόνια χιλιάδες Κύπριοι υπήκοοι εξακολουθούν να αγνοούνται εντός του κυπριακού κράτους 

3) Επί 40 και πλέον χρόνια η πρωτεύουσα της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι διαιρεμένη και περιλαμβάνει «νεκρή ζώνη» 

Και ακόμη: 

Υπό το ίδιο «διεθνές δίκαιο» διαμελίσθηκαν κράτη (π.χ Σερβία) και αποδιοργανώθηκαν κράτη (π.χ Ιράκ, Λιβύη). 

Υπό το ίδιο «διεθνές δίκαιο» κράτη υποχρεώθηκαν σε ασφυξία (Κούβα), απώλεσαν βίαια εκλεγμένες κυβερνήσεις (π.χ Ελλάς, Χιλή) και λαϊκοί ηγέτες δολοφονήθηκαν (αμέτρητοι). 

Υπό το ίδιο «διεθνές δίκαιο» κηρύχθηκαν σταυροφορίες για τη σωτηρία ανύπαρκτων νεογνών που πετάχθηκαν από τις θερμοκοιτίδες (Κουβέιτ), αλλά δεν κηρύχθηκαν για τη σωτηρία χιλιάδων υπαρκτών παιδιών που εκτελέστηκαν σε στρατόπεδα προσφύγων ή τάφηκαν κάτω από σιωνιστικές μπουλντόζες παράνομων εποικισμών. 

Υπό το ίδιο «διεθνές δίκαιο» η ανθρωπότητα θρηνεί εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς από πόλεμο για τα υποτιθέμενα πυρηνικά όπλα του Ιράκ, αλλά για τα πραγματικά πυρηνικά του Ισραήλ δεν ανοίγει μύτη. 

Μμμ ναι. Αυτά κάτι μού θυμίζουν: 

«... εἶναι τὸ δίκαιον οὐκ ἄλλο τι ἢ τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον». «... το δίκαιο δεν είναι τίποτε άλλο παρά το συμφέρον του ισχυροτέρου» (Πλάτωνος, Πολιτεία)

Να χέσω τις έδρες σας και τις σπουδές σας!

Έδρες και σπουδές. 

Έδρες υπουργικές, βουλευτικές, δικαστικές, πανεπιστημιακές. Και πολλά καντάρια σπουδές. 

Βαρείς (να ουμ) νομικοί, πεφωτισμένοι (και καλά) πανεπιστημιακοί, επιφανείς (λέμε) γιατροί. Πολλή γνώση, πολλή επιστήμη, πολλή σοφία. Τόσο πολλή που γίνεται επικίνδυνη. Θανατηφόρα. 

Το κατέχουν το αντικείμενο. Το παίζουν στα δάχτυλα (των ποδιών). Έχουνε συλλάβει νοήματα που οι κοινοί θνητοί δεν μπορούμε. Έχουνε διεισδύσει στα άδυτα. Της φιλοσοφίας του Δικαίου. Του ανθρώπινου ψυχισμού. Της βίας, της εγκληματικότητας, της απανθρωπιάς. Και τι κάνουνε; 

Αποφυλακίζουν τους αντικοινωνικούς! 

Δεν είναι να συλληφθεί κτήνος για βιασμό. Δεν είναι να καταδικαστεί τέρας για ναρκωτικά. Δεν είναι να εγκλεισθεί μισάνθρωπος για φόνο. Σε λίγον καιρό … έξω! 

Έχουν κατασταλαγμένη άποψη για όλα αυτοί οι καρεκλοκένταυροι. Για τους εγκληματίες, φταίνε … οι υπόλοιποι! Εμείς! Πώς το ‘λεγε το κουλτουροκοινωνικοευαίσθητο διαφημιστικό μήνυμα προ ετών; «Αν πιστεύετε ότι είναι γεννημένα εγκληματίες (έδειχνε νεογέννητα στα καλαθάκια του μαιευτηρίου), τότε … ΒΑΛΤΕ ΤΑ ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΦΥΛΑΚΗ!». 

Κανένα κτήνος λοιπόν δεν ευθύνεται για τις πράξεις του. Εμείς φταίμε, η «κακούργα κοινωνία». Έξω λοιπόν το κτήνος, για να πάρει ρεβάνς! 

Κάθεται ο γουνάκιας πάνω στην έδρα και ρίχνει καθείρξεις, αλλά τα κτήνη έξω!

Κάθεται και μοιράζει ισόβια, αλλά τα κτήνη πάλι έξω! 

«Ισόβια» το πιο σύντομο ανέκδοτο! 

Ε τότε, να φτιάξουμε κι εμείς ένα διαφημιστικό μήνυμα:

Και για να μην πολυλογώ με Παρασκευόπουλους, Κοντονήδες, εισαγγελείς, πσυχολόγες και αλληλέγγυους, ένα έχω να τους πω: «Αν τολμάτε, κοιτάξτε στα μάτια τους συγγενείς τής Δώρας Ζέμπερη και κάντε κήρυγμα περί αποσυμφόρησης, σωφρονισμού, επανένταξης και λοιπές ξούρες». 

Άθλιοι! Να χέσω τις έδρες σας και τις σπουδές σας! 

Υ.Γ Αν ο αναρχικός που εκτέλεσε τον Χαμπίμπι, συλληφθεί, δέχομαι να πάω μάρτυρας υπεράσπισης. Επί της ουσίας και όχι για εντυπωσιασμό. Εμμένω ότι επιτέλεσε κοινωνικό έργο και ας λέτε ό,τι θέλετε. 

Ανήκεστος βλάβη τής Δικαιοσύνης. (Κάντο όπως ο Άκης).

Από την ιστοσελίδα τού Μάκη τού Ζούγκλα, οι παρακάτω διδακτικοί διάλογοι: 

«Αμέσως μετά την ανακοίνωση των ποινών, ο πρόεδρος του δικαστηρίου απευθυνόμενος στον Παναγιώτη Βλαστό του είπε ότι υπάρχουν ακόμη νομικές ενέργειες που μπορεί να κάνει όπως η αίτηση χάριτος ή να αιτηθεί αποφυλάκιση επικαλούμενος ανήκεστο βλάβη καθώς αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας. 

Βλαστος: Σέβομαι την απόφασή σας. Θα πάω όμως παραπάνω. Εγω έχω σβήσει 20 χρόνια μέσα στη φυλακή. 

Πρόεδρος: Όμως παραβιάσατε δύο φορές την αναστολή 

Βλαστος: Ήμουν λάθος εκεί. Δεν θα με ξαναδείτε ποτέ στα δικαστήρια σας 

Πρόεδρος: Προσπαθήσαμε να μην αδικήσουμε κάποιον. Ευχαριστώ πολύ όλους 

Εισαγγελέας Παν. Αγγελοπουλος:Τον παράδεισο τον άνοιξε πρώτος ο ληστής. Εμείς όλοι είναι είμαστε πολύ πίσω 

Συνήγορος υπεράσπισης: Ο ληστής είχε το Χριστό δίπλα του 

Εισαγγελέας : Και ο Παναγιώτης τον έχει».

 

 

Τώρα βέβαια, Μάκης Ζούγκλας είναι αυτός, δεν είναι να του ‘χεις εμπιστοσύνη. Αν όμως έτσι, ή κάπως έτσι, ειπώθηκαν όσα ειπώθηκαν, βγάζουμε χρήσιμα συμπεράσματα για την Ελληνική Δικαιοσύνη: 

1) Μετά το πέρας μιας δίκης ο Πρόεδρος του δικαστηρίου αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί (!) μάλλον εξ ονόματος όλων των δικαστών: «Προσπαθήσαμε να μην αδικήσουμε κανέναν!». Περίεργο να χρειάζεται επανάληψη και τονισμό το αυτονόητο δεν νομίζετε; 

2) Ο Εισαγγελέας αισθάνεται την ανάγκη να ανοίξει φιλοσοφική συζήτηση στα όρια που τέμνονται η νομική επιστήμη (η φιλοσοφία του Δικαίου) και η θρησκεία. Μετά την καταδίκη ενός ανθρώπου (ισόβια και κάθειρξη για απαγωγή και φόνο!) τον αναφέρει με το μικρό του όνομα και τον παραλληλίζει με τον μεταμελημένο ληστή που σταυρώθηκε δίπλα στον Κύριο! Τα σχόλια δικά σας.

3) Ο Πρόεδρος αισθάνεται την ανάγκη να υποδείξει (!) στον κατηγορούμενο, τρόπους για να γλυτώσει τις ποινές που ο ίδιος του επέβαλε! 

Σαν να του λέει: «τι ξοδεύεις βρε Παναγιώτη χρήμα και φαιά ουσία για να διοργανώσεις επικίνδυνες αποδράσεις; Τι ελικόπτερα, ανεμόσκαλες και μασκαραλίκια; Πάρε ένα χαρτί γιατρού εκεί πέρα να ξεμπερδεύεις!».

Εδώ τα σχόλια δικά μου:

Καλά τα λέει ο άνθρωπος! Τα συνδικάτα του εγκλήματος (πρέπει να) βρίσκονται σε διαρκή και ειλικρινή συνεργασία με τους «θεσμούς». Οποιοσδήποτε Νονός ή μπράβος, έχει ανεξάντλητες δυνατότητες να αποφύγει την τιμωρία. Αν δεν αποδώσουν οι «φιλίες» του με πολιτικούς, οι «επαφές» του με δημοσιογράφους, οι «γνωριμίες» του στην αστυνομία, οι «επιφανείς» ποινικολόγοι, ο «φόρτος εργασίας» των δικαστηρίων, οι «μακρόθυμοι» δικαστές ή κάποιο από τα πολλά «κυκλώματα», τότε τον λόγον έχει η επιστήμη! Ανήκεστος βλάβη της υγείας! 

Να ενώσουμε όλοι τη φωνή μας μ' εκείνη του Προέδρου: 

«Παναγιώτη κάντο όπως ο Άκης! Κάντο όπως τόσοι και τόσοι!».

Για την ανήκεστο βλάβη της Δικαιοσύνης, έχει να μας πει κάποιος από τους λειτουργούς της κάτι; 

Στον πόλεμο αναρχικών-αντικοινωνικών υποστηρίζω τους πρώτους.

«Γιατί (να) είμαστε ανεκτικοί με τον καθένα, που με άλλοθι την εθνική ή την δήθεν πολιτική του ιδιότητα (του μετανάστη ή του ‘’αναρχικού’’) ασκεί αντικοινωνική βία…;»

Επί ένα έτος και πλέον διαβάζω και ξαναδιαβάζω και ξαναδιαβάζω μια προκήρυξη της αναρχικής ομάδας «ΕΝΟΠΛΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΩΝ». Γραμμένη το καλοκαίρι του 2016 προκειμένου να αναλάβουν οι συγγραφείς την ευθύνη για την εκτέλεση ενός απανθρώπου (του διαβόητου Χαμπίμπι) στα Εξάρχεια, είναι τόσο μεγάλη και τόσο πυκνή σε νοήματα, που χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια να κατανοήσω-αναλύσω τα γραφόμενα. 

Επίσης, είχα να βεβαιωθώ και ότι το κείμενο (άρα και οι συγγραφείς) ήταν αυθεντικό (-οί) και δεν συντάχθηκε από κέντρο εξουσίας ή από αντίζηλους προς τον απάνθρωπο αντικοινωνικούς. Δεν μπορεί κανείς να είναι σίγουρος σε τέτοια πράγματα, πάντως δεν βρήκα κανέναν λόγο να το απορρίψω ως κάλπικο. 

Όπως και να ‘χει, οι συγγραφείς ενεργοποίησαν ευαίσθητες χορδές μου. Έθεσαν θέματα πολιτικά, κοινωνικά και ηθικά, με τέτοιον τρόπο, ώστε αντίστοιχες αναλύσεις ειδικών και «ειδικών» να μην αξίζουν τίποτε. Αισθάνομαι σεβασμό απέναντί τους, παρότι έχουν εισέλθει στο μονοπάτι που σιχαίνομαι και φοβάμαι: αυτό του αίματος (έχουν τουλάχιστον το ελαφρυντικό ότι εγκλημάτισαν για έναν καλύτερο κόσμο). Πριν εξαγριωθείτε οι νηφάλιοι, πριν εξεγερθείτε οι δημοκράτες, πριν με οικτίρετε οι νομοταγείς, σκεφθείτε: πόσα αντικοινωνικά τέρατα έχει τιμωρήσει ουσιαστικά η Ελληνική Δικαιοσύνη; Πόσους ναρκέμπορους-φονιάδες έχει εξαλείψει η Ελληνική Πολιτεία; Πόσο μαύρο χρήμα έχει δημεύσει το οικονομικό μας σύστημα; Κανένα, κανέναν και μηδέν. 

Πρέπει να το παραδεχθούμε: Αυτός που γέμισε τον απάνθρωπο με καυτό μολύβι έκανε ό,τι δεν κάνουν οι «θεσμικοί» τιμωροί γιατί δεν θέλουν, επικαλούμενοι δικαιολογίες του τύπου «αποσυμφόρηση φυλακών», «εξορθολογισμός ποινών», «η Δημοκρατία δεν εκδικείται» κτλ: απέδωσε δικαιοσύνη. Πρωτόγονη και ωμή, αλλά δικαιοσύνη. 

Ας είμαστε ειλικρινείς: οι σφαίρες που σκότωσαν τον μισάνθρωπο ήταν η τελευταία γραμμή (αυτο)άμυνας της κοινωνίας απέναντι στον τραμπούκο της γειτονιάς. 

Δεν θα αναπαράγω το μακρύ κείμενο (κουράζει τον ουδέτερο αναγνώστη, αυτόν που υποτίθεται ότι προσπαθούμε όλοι να πληροφορήσουμε-κερδίσουμε με τα κείμενά μας), ούτε θα επιχειρήσω αποσαφήνιση δύσκολων σημείων. Μπορείτε να το βρείτε ΕΔΩ. 

Θα επαναλάβω απλώς τις κρυστάλλινες έννοιες πίσω από τις λέξεις. Γιατί τώρα; Επειδή, απλούστατα, κείμενο με βάση ιδέες και αρχές είναι διαχρονικό. Έχουμε λοιπόν και λέμε: 

1) Η τυφλή και ανεξέλεγκτη βία των αντικοινωνικών είναι εξουσία. 

2) Η βία-εξουσία τους ασκείται μέσω του φόβου. 

3) Η βία-εξουσία τους έχει την κάλυψη της επίσημης εξουσίας. 

4) Η ατιμωρησία (και ενδεχομένως ενθάρρυνση) των αντικοινωνικών τούς αποθρασύνει. 

5) Η αντοχή-υπομονή των υγιών δυνάμεων της κοινωνίας έχει όρια. 

6) Η μόνη ελπίδα των υγιών είναι η άσκηση ελεγχόμενης τιμωρητικής βίας με μορφή αυτοδικίας. 

7) Η ιδεολογική καταδίκη της αντικοινωνικής βίας-εξουσίας δεν αρκεί. 

8) Οι οπλαρχηγοί και τα πρωτοπαλίκαρα των αντικοινωνικών πρέπει να αντιμετωπίζονται ως καθεστωτικοί μπράβοι.

9) Οι αντικοινωνικοί εξουσιαστές δεν είναι παρά κοινές κότες. Τρομοκρατούν γυναικόπαιδα, ηλικιωμένους και αδυνάμους. Απέναντι σε οπλισμένη πολιτοφυλακή δεν έχουν καμία τύχη. 

10) Η βία-εξουσία των αντικοινωνικών έχει ως μόνο κίνητρο το κέρδος στο πλαίσιο καπιταλιστικής ασυδοσίας. 

11) Το μαύρο χρήμα του κοινού ποινικού δικαίου είναι στυλοβάτης του τραπεζικού συστήματος ή αλλιώς το οργανωμένο έγκλημα είναι η άλλη όψη του καπιταλισμού. 

12) Τα ναρκωτικά υποδουλώνουν σώμα και πνεύμα και δεν απελευθερώνουν όπως έντεχνα πλασσάρουν διάφορα «κινήματα». 

13) Μαζί με τα ναρκωτικά διακινείται άφθονη θολοκουλτούρα και ψεύτικη επαναστατικότητα. 

14) Τα «εναλλακτικά» και «προχω» ιδεολογήματα που στο όνομα της «ελευθερίας» στρέφουν ηλιθίους στην πρέζα και τρέφουν τους ναρκεμπόρους είναι 100% καπιταλιστικά δημιουργήματα. 

15) Τα ναρκωτικά πωλούνται ως αντίδοτο στη μιζέρια από τους ίδιους κεφαλαιοκράτες που δημιουργούν τη μιζέρια. 

16) Οι περιθωριακοί και διαφορετικοί δικαιούνται σεβασμού μόνο όταν δεν στρέφονται εναντίον της κοινωνίας. 

17) Η ανεκτικότητα δεν είναι γενική και αφηρημένη έννοια, περιλαμβάνει μόνο όσους δεν βλάπτουν την κοινωνία. 

18) Εθνικές («μετανάστης») ή πολιτικές («αναρχικός») ετικέτες δεν μπορούν να παρέχουν άλλοθι σε αντικοινωνικούς τραμπούκους. 

Υ.Γ Αν εξακολουθείτε να είστε θυμωμένοι, αναζητήστε τις εξής απαντήσεις: α) πόσες φορές είχε συλληφθεί ο απάνθρωπος; β) ποιες συνέπειες είχε υποστεί από τον Νόμο; γ) πόσους αγνούς ανθρώπους θα πειράξει στο εξής; 

Έλα Ελένηηη! Έλα Ξένηηη! Έλα Βασιλικήηη!

Το 'χετε πάρει χαμπάρι ότι χάσαμε την μπάλα με την πάρτη σας; 

Το ξέρετε ότι τον θεσμό που εκπροσωπείτε τον κάνατε τσίρκο; 

Το καταλαβαίνετε ότι δεν σας έχουμε πια καμία εμπιστοσύνη; Κανένας πολίτης σε κανέναν δικαστή; 

Το γνωρίζετε ότι το πυκνό πλέγμα διαφθοράς, διαπλοκής και βλακείας που σας περιβάλλει έχει πλέον γίνει αντιληπτό και ο ασκός του Αιόλου ανοίγει οσονούπω; 

Το συνειδητοποιείτε ότι μ' αυτά που κάνετε (όλες και όλοι), δίνετε το δικαίωμα στον εντολέα σας ελληνικό λαό, από τον οποίο πηγάζει η εξουσία σας και υπέρ του οποίου ασκείται, να σας την αφαιρέσει όποτε αυτός κρίνει; 

Αυτό κυρίες μου, το λένε ΛΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ και είναι η αρχή. 

Του τέλους...

Προς δικαστές και δικηγόρους που εξετάζουν μάρτυρα που «δεν θυμάται».

Αξιότιμοι νομικοί μου. 

Όταν αντιμετωπίζετε μάρτυρα που «δεν θυμάται», οφείλετε να τον βοηθήσετε ή/και αναγκάσετε να θυμηθεί. Σχολιάζοντάς τον, λοιδορώντας τον και προσβάλλοντάς τον, όχι μόνο δεν «εισφέρετε» κάτι στη δίκη, αλλά αντιθέτως τραβάτε το φύλλο συκής μιας κατά τα άλλα τσίτσιδης Δικαιοσύνης. 

Α, ναι! Και αυξάνετε κατακόρυφα τις ψήφους στον φασισμό. 

Υ.Γ Αυτά τα περί «άνοιας», «Alzheimer» κτλ αφήστε τα να τα χρησιμοποιεί κανένας του παραδικαστικού για να αθωώσει κανέναν ναρκέμπορα. Σας το λέω επειδή έγκριτος συνάδελφός σας, όταν χαρακτήρισα κάποιον «συναισθηματικά ασταθή» με κατακεραύνωσε: «είστε ψυχολόγος κύριε;». Δεν σας λέω την συνέχεια γιατί θα είναι εις βάρος όλων μας… 

Να καταργηθεί το Σύνταγμα.

Μπελάδες μεγάλοι μας βρίσκουν κάθε τόσο με δαύτο. Καυγάδες για το ποιος το τηρεί και ποιος το παραβιάζει, έριδες για το τι επιτρέπει και τι όχι, αντιδικίες στα δικαστήρια κτλ. 

Έχω πρόταση ριζοσπαστική: να καταργηθεί! 

Όχι να αναθεωρηθεί ή να αντικατασταθεί από νέο. Να καταργηθεί εντελώς! 

Να μην υπάρχει βρε αδερφέ! Καθόλου! Η χώρα να κυβερνάται όπως παλιά: με βασιλικά διατάγματα ή σουλτανικά φιρμάνια. 

Καταρχάς είναι ντεμοντέ. Μπανάλ, πώς το λένε; Όλντ φάσιοντ. 

Έχει ψηφιστεί στο όνομα «τής Αγίας, Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος». Μα είναι πράγματα αυτά στον αιώνα που ζούμε; Θα πέσει ο Μπιγκ Μπράδερ να μας κάψει! Χώρια που δίνουν τροφή σε γελοιότητες: π.χ άθεος πρωθυπουργός και υπουργοί να δίνουν όρκο φύλαξης ενός Συντάγματος που έχει εκδοθεί στο όνομα του Θεού. Ιδεολογικό αλαλούμ. 

Δεύτερον: είναι ασαφές. Σκόπιμα. Κακογραμμένο και επιδεχόμενο παρερμηνειών, παρά τις πάμπολλες «ερμηνευτικές δηλώσεις». Γενικόλογο και αόριστο, αφήνει ευρύ πεδίο δράσεως στους νόμους που ψηφίζει η βουλή (οι διαπλεκόμενοι πολιτικάντηδες) και στις γνωμοδοτήσεις «συνταγματολόγων» (οι περισσότεροι από τους οποίους είναι πάλι διαπλεκόμενοι πολιτικάντηδες). 

Για σκεφθείτε ποιοι είναι οι διαπρεπείς ακαδημαϊκοί με ειδικότητα το συνταγματικό δίκαιο. Μεταξύ άλλων ... Παυλόπουλος, Βενιζέλος, Λοβέρδος, Αλιβιζάτος και οι 19 που μας καλούσαν με κοινή δήλωσή τους να ψηφίσουμε «ναι» στο δημοψήφισμα. Εγγύηση. 

Τρίτον: οι τελεσίδικες αποφάσεις περί συνταγματικότητας νομοσχεδίων και νόμων εκδίδονται από ανειδίκευτα (κατ’ ουσίαν αναρμόδια) δικαστήρια, κατά κανόνα με χαρακτηριστική καθυστέρηση. Όταν οι συνέπειες αντισυνταγματικών νόμων είναι μη αναστρέψιμες. 

Συνταγματικό Δικαστήριο δεν υφίσταται. Καλύτερα. Τα Ανώτατα Δικαστήρια λειτουργούν ως δομές επαγγελματικής αποκατάστασης υψηλόβαθμων τροφίμων στοών και υπεράσπισης των συμφερόντων των ελίτ. Και αυτό είναι κοινό μυστικό. Μας φθάνουν τα τρία που έχουμε. 

Τέταρτον: Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό ενός λαού που δεν είναι πλέον πατριώτης. Τουλάχιστον στην πλειοψηφία του. Αν ήταν, όφειλε να είχε εφαρμόσει το εκατοστό εικοστό άρθρο, αφού είχε περισσότερες από μία ευκαιρίες. Η επιχείρηση κατάλυσης του Συντάγματος με την βία, που θα έπρεπε να έχει πυροδοτήσει την λαϊκή παρέμβαση, βρίσκεται σε εξέλιξη από πολλών ετών.

Όταν λέμε «βία» δεν εννοούμε μόνο την ωμή βία (τανκς και λοιπά μαραφέτια), αλλά και την ψυχολογική, εκβιαστική, προπαγανδιστική βία που ασκεί το καθεστώς. Η επιτηδευμένη «δημιουργική ασάφεια» του Συντάγματος, επί του θέματος θα ήταν πολύ εύκολο να στραφεί εναντίον των εξουσιών που το συνέταξαν. Εφόσον δεν ορίζεται σαφώς τι σημαίνει «βία», ο λαός (από τον οποίο πηγάζουν οι εξουσίες κατά το ίδιο το Σύνταγμα) έχει δικαίωμα να την ορίσει όπως θέλει και να δράσει αναλόγως. 

Γι αυτό επιμένω: να το καταργήσουμε το ρημάδι. 

Βασιλικές διαταγές και τα σκυλιά δεμένα... 

Υ.Γ Να μετονομαστεί και η πλατεία Συντάγματος. Πείτε την πλατεία Μπαχαλάκηδων, πλατεία Δακρυγόνων, πλατεία Προτεκτοράτου ... πείτε την όπως θέλετε. 

Κυρία Πρόεδρε του Αρείου Πάγου δεν έχετε δικαίωμα να ομιλείτε εξ ονόματος του λαού.

Κυρίαν Βασιλικήν Θάνου 

Πρόεδρον του Ανωτάτου Δικαστηρίου Ενταύθα 

Εξοχοτάτη κυρία Πρόεδρε, 

αλγεινή εντύπωση μου προκάλεσε το περιεχόμενο της επιστολής σας προς τους ομολόγους σας των Ευρωπαϊκών χωρών, όπως αυτό δημοσιοποιήθηκε (από ποιον άραγε και γιατί;) στον ημερήσιο ηλεκτρονικό τύπο την 9η Ιουλίου 2015. Πλην των πάμπολλων ερωτημάτων που γεννά η σκοπιμότητά της (ερωτημάτων κρισίμων, χωρίς προφανείς απαντήσεις, τα οποία προς το παρόν παρακάμπτω) η προσπάθειά σας να ομιλήσετε εξ ονόματος του ελληνικού λαού και εμμέσως να τον καταστήσετε στο σύνολό του συνυπεύθυνο σε εγκληματικές πράξεις εις βάρος του (αποδοχή νέου μνημονίου), αποτελεί βάναυση προσβολή τόσο της νοημοσύνης του, όσο και του δημοκρατικού του φρονήματος. 

Ο λόγος λοιπόν για τον οποίο σας απευθύνω την παρούσα είναι διττός: α) προς υπεράσπιση της Λογικής και της κριτικής σκέψης (τις οποίες σπουδάζω και κηρύττω επί δεκαετίες) και β) προς υποστήριξη του λαϊκού φρονήματος το οποίο διαστρεβλώνετε πλήρως. 

Σύμφωνα με την επιστολή σας «Το ερώτημα στο Ελληνικό δημοψήφισμα δεν ήταν η έξοδος από το ευρώ, όπως κατά τρόπο ανακριβή επέμεναν να υποστηρίζουν ορισμένοι εκ των εκπροσώπων της Ευρωπαϊκών θεσμών αλλά και ορισμένοι από τους ευρωπαίους πολιτικούς, αλλά ήταν σαφώς η έγκριση ή όχι της πρότασης των θεσμών για νέα μέτρα λιτότητας, χωρίς ρύθμιση του ελληνικού χρέους και ο ελληνικός λαός σε ποσοστό 61,3% εψήφισε ΟΧΙ». 

Η άποψή σας αυτή είναι αυθαίρετη, μη υποστηριζόμενη από αδιάσειστα στοιχεία και εν πολλοίς παραπλανητική. Ασφαλώς γνωρίζετε ότι οι εικασίες δεν αποτελούν αποδείξεις. 

Δεν γνωρίζω πώς καταλήξατε στο παραπάνω συμπέρασμα, αλλά όλα τα στοιχεία είναι εναντίον σας: 

1) όταν φθάνετε στο σημείο να επιχειρείτε ερμηνεία του ερωτήματος του δημοψηφίσματος και μάλιστα δια γραπτής «διακοίνωσης», ουσιαστικά ομολογείτε ότι το ερώτημα ήταν ή ασαφές (ανοικτό σε παρανοήσεις) ή αδύναμο (ευάλωτο σε νόθευση από κακόβουλους αναλυτές). Κάτι τέτοιο όμως είναι απαράδεκτο για ερώτημα δημοψηφίσματος. Συνεπώς η ύπαρξη και μόνο της επιστολής σας αρκεί για να ακυρώσει το περιεχόμενο και την επιχειρηματολογία της. 

2) εγκαλείτε εκπροσώπους των ευρωπαϊκών θεσμών και ευρωπαίους πολιτικούς για λανθασμένη ερμηνεία του ερωτήματος, λησμονώντας τόσο τις θέσεις τους όσο και τις προθέσεις τους. 

Επί του θέματος «παρερμηνεία», κατά την Λογική, δύο είναι τα ενδεχόμενα: 1) σκόπιμη παρερμηνεία (δόλος) 2) πλάνη (λόγω άγνοιας ή κακής εκτιμήσεως). Ασφαλώς η επιστολή σας απορρίπτει εκ προοιμίου την πρώτη περίπτωση (θα ήταν ανόητο να προσβάλλετε άνευ αποδείξεων ισχυρότατες διεθνείς προσωπικότητες και να κοινοποιείτε τη μομφή σε ανώτατους δικαστές συμπατριώτες των προσβαλλομένων). 

Όσον αφορά στη δεύτερη περίπτωση: Οι εγκαλούμενοι, κυρία Πρόεδρε, ήταν οι καθ’ ύλην αρμόδιοι για να αποσαφηνίσουν το διακύβευμα του δημοψηφίσματος, λόγω θέσεως (θεσμικοί παράγοντες), ιδιότητας (τεχνοκράτες και πολιτικοί) και εμπειρίας (μετείχαν ή παρακολουθούσαν εκ του σύνεγγυς τις διαπραγματεύσεις). Είναι τουλάχιστον αστείο να εγκαλούνται για πλάνη, εξ αποστάσεως, από άσχετο προς το πολιτικοοικονομικό αντικείμενο θεσμικό παράγοντα (δικαστικό λειτουργό την ελληνικής δημοκρατίας). Επίσης, οι άνθρωποι αυτοί, είχαν και έναν παραπάνω λόγο για να ομιλούν: μπορούσαν όχι μόνο να διαβλέψουν τις δυσμενείς συνέπειες ενός «όχι», αλλά και να τις επιβάλλουν! Μπορούσαν όχι μόνο να πιθανολογήσουν τη σημασία τού «όχι» αλλά και να την καθορίσουν! Αυτό βεβαίως δύναται να τους προσάψει άλλες κατηγορίες, αλλά τους αθωώνει πανηγυρικά από την κατηγορία που εσείς τους αποδίδετε. 

3) οι ενδεχομένως κακοήθεις ή πλανημένοι παράγοντες της ευρωπαϊκής ένωσης που εξέλαβαν το ερώτημα του δημοψηφίσματος ως ζήτημα παραμονής ή όχι στην ευρωζώνη δεν ήταν οι μόνοι. Είχαν μαζί τους ... ολόκληρο τον πλανήτη! Από τις χιλιάδες διεθνών ηγετών και θεσμικών παραγόντων, συλλογικοτήτων και διασημοτήτων (με την καλή έννοια), τον ελληνικό λαό (απευθείας ή μέσω της ελληνικής κυβερνήσεως) συνεχάρησαν για την αρνητική του απάντηση (στην οποία η κυβέρνηση τον είχε προτρέψει) σχετικά πολύ λίγοι. Το κοινό χαρακτηριστικό τους; Η ρητορική τους υπέρ της ρήξης, την οποία μάλιστα ορισμένοι εξ αυτών έχουν ήδη εφαρμόσει (ηγέτες κρατών της Λατινικής Αμερικής), ή προτίθενται να εφαρμόσουν (ευρωσκεπτικιστές και αντιευρωπαϊστές Ευρωπαίοι κλπ). Ο συλλογισμός είναι απλούστατος και έγκυρος: ως ρήξη ερμήνευσε η υφήλιος το «όχι», οι θιασώτες της ρήξης και μόνο πανηγύρισαν. Αν η μαστιζόμενη από τη λιτότητα διεθνής κοινότητα είχε εκλάβει το «όχι» ως απλή εναντίωση στη λιτότητα, τα συγχαρητήρια θα έπρεπε να ήταν περισσότερα, δεν νομίζετε; 

4) ως μοναδικό στοιχείο προς επίρρωση της απόψεώς σας παρουσιάζετε τις δηλώσεις τού έλληνα πρωθυπουργού ενώπιον του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου (γράφετε επί λέξει: «τη θέση του ελληνικού λαού για παραμονή στην Ευρωζώνη διαβεβαίωσε και ο Έλληνας πρωθυπουργός στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο...»). Λυπάμαι, αλλά ο «μάρτυρας» που επικαλείσθε είναι παντελώς αναξιόπιστος. Εκτός του ότι διαθέτει πλούσιο και βεβαρημένο μητρώο (ψεύδη όπως τα περί καταργήσεως των μνημονίων, υπαναχωρήσεις όπως τα περί αποκρατικοποιήσεων, υπεκφυγές όπως τα περί ονοματοδοσίας της τρόικας) είναι αυτός και οι συνεργάτες του οι οποίοι καθιέρωσαν την «δημιουργική ασάφεια» ως εργαλείο των διαπραγματεύσεων. Ουδείς λογικός άνθρωπος μπορεί να πειστεί ότι οι ειδήμονες στην ασάφεια, αίφνης προκήρυξαν ένα δημοψήφισμα με σαφές ερώτημα. 

5) Υπό την σημαία τού «όχι» συνετάχθησαν έλληνες πολίτες διαφόρων πολιτικών πεποιθήσεων και ιδεολογιών. Πολλοί εξ αυτών (ενδεικτικά αναφέρω: αριστερή πλατφόρμα και κομμουνιστικής απόχρωσης συνιστώσες του κυβερνώντος κόμματος, εθνικιστικό κόμμα Χρυσή Αυγή, ακροαριστερό κόμμα ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αριστερό κόμμα ΕΠΑΜ, μικρότερα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, συλλογικότητες, φόρα και μεμονωμένοι ακτιβιστές) τάχθηκαν σαφώς και δημοσίως υπέρ ενός «όχι» ρήξης και κινηματικού χαρακτήρα, παραδεχόμενοι ευθέως και απεριφράστως (πλην των φιλοκυβερνητικών) την ασάφεια του ερωτήματος του δημοψηφίσματος. 

Ο ακριβής αριθμός των πολιτών αυτών δεν μπορεί να καθοριστεί επακριβώς (υποκειμενική μου άποψη είναι ότι επρόκειτο για την πλειοψηφία), η γνώμη του όμως πρέπει να γίνει σεβαστή και η απόπειρα να προσμετρηθεί στο χλιαρό (και ανόητο) «όχι στη λιτότητα» ισοδυναμεί με επιχείρηση νοθείας. 

Όσον αφορά στην ασάφεια του ερωτήματος του δημοψηφίσματος, στον παραπάνω ικανό αριθμό πολιτών πρέπει να προστεθεί και εξίσου ικανός αριθμός απεχόντων αλλά και ψηφισάντων «ναι» οι οποίοι δια των συλλογικών τους φορέων αλλά και μεμονωμένα, κατέκλυσαν τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα με τις γνώμες-μαρτυρίες τους. Πάμπολλοι από τους συμπολίτες μας αυτούς, υγιείς και σκεπτόμενοι, ασπάστηκαν πλήρως την άποψη ότι το «όχι» εσήμαινε ρήξη, διότι αφενός μεν το εδήλωσαν ρητώς, αφετέρου δε συνέδεσαν την απόφασή τους (αποχή ή υπερψήφιση) με αυτό το δεδομένο. 

Σε κάθε περίπτωση, πολλοί ψηφοφόροι (αν όχι η πλειοψηφία αυτών) και των τριών επιλογών («ναι», «όχι», αποχή), άσκησαν ή δεν άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα με την απολύτως δικαιολογημένη πεποίθηση ότι «όχι» ισοδυναμούσε με διάρρηξη των σχέσεών μας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πεποίθηση που απέρρεε από τις βαρυσήμαντες (έστω και απειλητικές) δηλώσεις πολυάριθμων ιθυνόντων όσο και από στοιχειώδη λογική ανάλυση από μέρους των ιδίων των πολιτών. Όποιος λοιπόν ισχυρίζεται αυθαίρετα ότι το τμήμα αυτό του ελληνικού λαού απλώς δεν υφίσταται, αγνοώντας την εκπεφρασμένη γνώμη του και αλλοιώνοντας το νόημα της ψήφου του είναι απαράδεκτος. 

Για τους παραπάνω λόγους, επειδή δηλαδή επιχειρήσατε άνευ επιχειρημάτων και ερήμην της Λογικής να υποκαταστήσετε την σαφώς δεδηλωμένη βούληση μέρους (ενδεχομένως της πλειοψηφίας) του ελληνικού λαού, προσβάλλοντας ταυτόχρονα την νοημοσύνη του, διαμαρτύρομαι εντόνως και σας καλώ να απέχετε στο μέλλον από παρόμοιες ενέργειες, για το καλό της Δημοκρατίας.