Ζόμπι στην πορεία του Πολυτεχνείου.

Σύριοι με την τριάστερη σημαία της Νατοϊκής αντιπολίτευσης συμμετείχαν στην αντιαμερικανική πορεία του πολυτεχνείου συμπορευόμενοι με «αναρχικό» μπλόκ! Τι ακριβώς σημαίνει για αυτούς το πολυτεχνείο;

Οι συγκεκριμένοι Σύριοι μόλις φτάσαμε στο Χίλτον δεν συνέχισαν προς την Αμερικάνικη πρεσβεία αλλά διαλύθηκαν! 

Κανείς δεν το είδε; Δεν προβληματίστηκε κανείς;; Κανείς δεν κατάλαβε τίποτα από αυτό;;; 

Αδέλφια αισθάνομαι ότι ζω ανάμεσα σε ζόμπι.

(Από ανάρτηση στο facebook, πολύ φίλου, πολύ έντιμου, πολύ αξιόπιστου).

Επείγον, έκτακτο, αποκλειστικό: Ο Ρουβίκωνας εισέβαλε στην πρεσβεία του Ισραήλ!

Σύμφωνα με απευθείας πληροφορίες μας, τα μέλη της αντιεξουσιαστικής ομάδας «Ρουβίκωνας» εισέβαλαν πριν από λίγο στην Ισραηλινή πρεσβεία, ως ένδειξη συμπαράστασης στον δοκιμαζόμενο Παλαιστινιακό λαό. Αφού φώναξαν συνθήματα όπως «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» και «Έξω οι έποικοι», πέταξαν τρικάκια με το μήνυμα «Ισραήλ – Κράτος τρομοκράτης» και απεχώρησαν εσπευσμένα. 

Σύμφωνα με άριστα πληροφορημένες πηγές μας, η εισβολή έγινε όχι μόνο προς υποστήριξη των Παλαιστινίων, αλλά και για να σπάσει έμπρακτα η παράδοση που θέλει τα Ισραηλινά συμφέροντα να χαίρουν μιας ανεξήγητης ασυλίας από τους ντόπιους αναρχικούς. 

Σύμφωνα με εξίσου ασφαλείς πληροφορίες μας, η αναρχική οργάνωση προγραμματίζει ακτιβιστική δράση ενάντια στο «Ιασώ» και τα άλλα ιδιωτικά μαιευτήρια, προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για την αναλγησία της άρχουσας τάξης που γεννοβολάει στις σουίτες, ενώ οι προσφυγοπούλες γεννάνε στη λάσπη των κέντρων κράτησης, αλλά και ακτιβιστική δράση ενάντια στη «Σχολή Χιλ» και τα άλλα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια προκειμένου να αναδείξει την ανισότητα μεταξύ των αρχοντόπουλων που φοιτούν εκεί και των προσφυγόπουλων που δεν τα θέλει κανείς. 

Για οτιδήποτε νεότερο θα σας ενημερώσουμε άμεσα, έγκυρα και αντικειμενικά με συνεχείς ανταποκρίσεις. 

Υ.Γ Προς αναρχικούς της βούρτσας και πατριώτες του πόλου: Παιδιά, αστειεύομαι. Το κείμενο είναι σκωπτικό. Κοροϊδεύω, χλευάζω, πώς να το πω; Μην το αναπαράγετε ως πραγματική είδηση. Ούγκα; 

Ακριβώς έτσι είναι οι ύαινες.

Αγέλες ανθρωποειδών κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσά μας. Μην σας ξεγελάει όμως το ότι στέκονται στα δύο πόδια. Πρόκειται για ύαινες. Κακοποιά βρωμόσκυλα που πεινάνε για σάρκα και διψάνε για αίμα. Μαζεύονται πολλά μαζί και επιτίθενται σε φιλήσυχους, αδυνάμους και ανυπεράσπιστους. Ικανά μόνο για το κακό, θρασύδειλα και ακαταλόγιστα, αιφνιδιάζουν τα θύματα και εξαφανίζονται αμέσως σε κρησφύγετα. 

Ύαινες. 

Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς τα καθάρματα που ξυλοφόρτωσαν Ευέλπιδες, φαντάρους και πολίτες στο Μοναστηράκι; Πώς αλλιώς να αποκαλέσει κανείς τα κτήνη που χτύπησαν το ΑμΕΑ (με αναπνευστική ανεπάρκεια!) στην ΑΣΟΕΕ; Πώς αλλιώς να ονομάσει κανείς τα ζώα που επικήρυξαν τον Συρίγο; 

Αντιεξουσιαστές; Ας γελάσω! Η βία προς τον αδύναμο είναι η χειρότερη μορφή εξουσίας. 

Αναρχικούς; Ας καγχάσω! Ο αναρχισμός είναι κοινωνική ιδεολογία. Δεν θεωρεί εχθρικό τον κοινωνικό ιστό. 

Αγανακτισμένους; Ας μειδιάσω! Από πότε η αγανάκτηση δικαιούται να υπονομεύει την κοινωνία; 

Ας τ’ αφήσουν αυτά οι αντικοινωνικοί με τις μάσκες. Είναι χειρότεροι από τους φασίστες που σακατέψανε τους ταλαίπωρους Ασιάτες στον Ασπρόπυργο. Πολύ χειρότεροι. Ο φασίστας επικαλείται παπαριές περί ανωτέρων φυλών. Αυτοί επικαλούνται ισότητες, ανθρώπινα δικαιώματα κτλ. Ωραία πράγματα δηλαδή. Και γι’ αυτά τα ωραία, ασκούν βία! Ανεξέλεγκτη, απάνθρωπη, αντικοινωνική. Η βία τού φασίστα με «αντιφασιστικές» δικαιολογίες! 

Ας τ’ αφήσουν αυτά οι μισάνθρωποι. Κανείς «καλός Σαμαρείτης» δεν κακοποιεί όσους έχουν ανάγκη. Κανείς εθελοντής δεν δυσφημεί τον σκοπό του εθελοντισμού του. Κανείς τιμωρός δεν αποτελειώνει τα θύματα αδιαφορώντας για τους εγκληματίες. 

Ας τ’ αφήσουν αυτά τα χουλιγκάνια και τα πρακτόρια. Κανείς αντισυστημικός δεν υπερασπίζεται τους δούρειους ίππους του καπιταλισμού, δηλαδή γκέι κουλτούρες, ταυτότητες φύλου, ανοιχτά σύνορα και λοιπά κουραφέξαλα. Κανείς αυτόνομος ή περιθωριακός δεν εκτελεί τις εντολές των ελίτ. Κανείς αγωνιστής δεν μάχεται για τις επιθυμίες των μπουρζουάδων αντί για τις ανάγκες των προλετάριων. 

Λαϊκοί αγωνιστές εναντίον της κοινωνίας! Καλό και τούτο. 

Αγέλες είναι. Ύαινες. 

Γνωρίζει κανείς τους κυρίους;

Στη φωτογραφία δύο κύριοι. 

 

Προεδρεύουν μιας εξουσίας. Κατά την ψήφιση μέτρων εξόντωσης του λαού. 

Οι κύριοι αυτοί κάτι μού θυμίζουν: Αριστερές ιδεολογίες. Φιλολαϊκές ρητορείες. Αντιεξουσιαστικούς αγώνες (συν τέκνοις). 

Επειδή οι κύριοι αυτοί, τόσο «ψηλά» που ανέβηκαν δεν με ακούνε, ρωτώ τα τέκνα τους: 

Όλα εντάξει;

 

Αν δεν είστε βαλτοί, είστε μαλάκες. Και δεν ξέρω ποιο είναι το χειρότερο.

Σύσσωμος η αντιμνημονιακή αντιπολιτευτική προοδευτικάντζα αναγόρευσε σε μείζον θέμα το αν θα σπουδάσει ο Νίκος Ρωμανός (Νικόλα σε εξορκίζω και πάλι, πρόσεχε ποιος σε σιγοντάρει). 

Μερικοί εύχονται δημοσίως να γίνει η λαϊκή κατακραυγή (ποια;) για το ζήτημα, η απαρχή για να πέσει το καθεστώς! 

Πρόκειται για εντεταλμένους καθεστωτικούς υπαλλήλους ή για τελείως μαλάκες. 

Το καθεστώς τρίβει τα χέρια του. 

Ο άνεργος, ο φτωχός, ο υποαπασχολούμενος, ο άρρωστος, ο γέροντας, αδιαφορεί πλήρως για το αν θα σπουδάσει ο Νίκος. Κοινώς χέστηκε. 

Η απρόσφορη δημοσιότητα, η απόδοση δυσανάλογα μεγάλης βαρύτητας σε μια ατυχή(;) δικαστική απόφαση και η προσπάθεια εκμετάλλευσης του θέματος από τον κάθε πικραμένο θα λειτουργήσει υπέρ του καθεστώτος. Θα βάλει κι αυτό το χεράκι του: ήδη οι agents καίνε ολίγη λαϊκή περιουσία. 

Όταν η τρίχα γίνεται τριχιά ο λαός παίρνει ανάποδες. Όταν ο άλλος πεινάει και η καραγκιοζαρία της αριστεράς αδιαφορεί (είναι αδιαφορία η κήρυξη 24ωρης απεργίας μηδενικής συμμετοχής μια φορά το εξάμηνο), αλλά διαρρηγνύει τα ιμάτιά της για τις σπουδές του Νίκου, αυτό είναι πρόκληση. Για τον απλό άνθρωπο ο Νίκος Ρωμανός είναι ανύπαρκτος. Ίσως και κάτι χειρότερο: γόνος μαμάς Βορείων Προαστίων, ένοπλος ληστής και αμετανόητα βίαιος (Νίκο συμπάθα με, έτσι σε βλέπουν στο χωριό μου). 

Κάθε υπερβολή γύρω από το πρόσωπό του στέλνει τους αναξιοπαθούντες στην άλλη όχθη. Αν δεν είναι αυτό αβάντα στο καθεστώς τότε τι είναι; 

«Επαναστάτες» της πορδής που βάλατε μπροστά το Νίκο, ο τίτλος αφιερωμένος εξαιρετικά σε σας. Με μπόλικα φάσκελα. 

Ο κοινός παρονομαστής.

Χαμός στον αναρχικό αλλά και στον ακροδεξιό χώρο. 

Ζαλιστήκαμε από τις καταιγιστικές εξελίξεις, ντόπιες και διεθνείς, και μας ξεφεύγουν σημαντικά ζητήματα. 

Οι πιο παρατηρητικοί θα έχετε προσέξει ότι δεν πολεμούν μόνο έθνη κατά εθνών, συμφέροντα κατά συμφερόντων και ιδεολογίες κατά ιδεολογιών. Υπάρχουν πολλοί ανοικτοί και λυσσαλέοι πόλεμοι στο εσωτερικό τους. 

Ειδικά για τις ιδεολογίες εφιστώ την προσοχή σας στους «εμφυλίους» σπαραγμούς αναρχικών (αντιεξουσιαστών κτλ) και ακροδεξιών (εθνικιστών, εθνικοσοσιαλιστών κτλ). 

Οι αναρχικοί αλληλοδέρνονται παντού. Μέσα στη φυλακή, έξω από τη φυλακή, στα Εξάρχεια, στις καταλήψεις κτλ. Ο ένας κατηγορεί τον άλλον για συνεργασία με τις αρχές, πολλοί μιλάνε για ρουφιάνους, άλλοι καταγγέλλουν προβοκάτσιες κτλ κτλ. 

Οι ακροδεξιοί τα ίδια. Ανένταχτοι εναντίον κοινοβουλευτικών, ο ένας λέει τον άλλον προδότη, πολλοί μιλάνε για πουλημένους, άλλοι καταγγέλλουν στησίματα κτλ κτλ. 

Μακριά οι χώροι, μακριά οι ιδεολογίες. Έχουν όμως αυτές οι ενδο- διαμάχες έναν κοινό παρονομαστή: 

Τη Mossad! 

Κι αν δεν είναι η Mossad, είναι η CIA ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Έχουνε γεμίσει οι μέχρι πρότινος περιθωριακοί αυτοί χώροι από πρακτόρια. 

Ωστόσο, τέτοιες αβάντες στον Σιωνισμό και στο κράτος-βιτρίνα του (Ισραήλ) και τέτοιο προμοτάρισμα της Διεθνούς Τραπεζικής Τάξης από «αντιφασίστες» (Antifaδες) και «αντιεξουσιαστές» ή από «νεοναζί» και «νεοφασίστες» (συμπεριλαμβανομένων των Ισλαμοφασιστών) μόνο σε αφελείς μπορούν να τις πλασσάρουν. 

Εγώ πάντως, οπαδός της καθαρότητας των ιδεών και των ιδεολογιών, χωρίς να ξέρω ποιος είναι ο αγωνιστής και ποιος ο πράκτορας (δεν μπορώ και δεν με αφορά κιόλας), σ΄αυτές τις ενδοπαραταξιακές διενέξεις εύχομαι να επικρατήσουν οι καθαροί, οι αγνοί ιδεολόγοι, όσο ρομαντικοί (ουτοπιστές) ή θερμοί (επιθετικοί) κι αν είναι. 

Δεν τους μπορώ τους πράκτορες. Δεν τους μπορώ. Εσείς;

Περί εγκλημάτων σοφίσματα. Προϊόντα άγνοιας, αγκυλώσεως ή πονηρίας;

Απορρίπτοντας εξαρχής τους μισάνθρωπους που δικαιολογούν εγκλήματα λαθρομεταναστών και φονταμενταλιστών για ψευδεπίγραφους «κοινωνικούς» και «ιδεολογικούς» λόγους και αναφέρομενος σ’ εκείνους που κατά συνείδηση ή, έστω, κατ’ ανάγκη καταδικάζουν όλα ανεξαιρέτως τα εγκλήματα και όλους ανεξαιρέτως τους εγκληματίες, παρατηρώ: 

Πολλοί «βαρείς» σχολιαστές (αναλυτές, «ειδικοί», δημοσιογραφούντες και πολιτικοί), αλλά και ελαφρότεροι (απλοί άνθρωποι κομματικοποιημένοι και μη) κατακλύζουν τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, έντυπα και διαδίκτυο με σχόλια, στα οποία επιχειρηματολογούν κατά της «εξίσωσης» των εγκλημάτων. 

Φρονούν ότι η δολοφονία Φύσσα και η δολοφονία Καντάρη λόγου χάρη, δεν μπορούν να συγκρίνονται, ούτε πολύ περισσότερο να «εξισώνονται», αφού η πρώτη έχει σαφές πολιτικό χρώμα (δράστης συνδεόμενος με ομάδα κρούσης ακροδεξιού κόμματος, θύμα με έντονη αντιφασιστική δράση, κίνητρο οι πολιτικές διαφορές), ενώ η δεύτερη αφορά σε κοινό έγκλημα (δράστες και θύμα παντελώς άγνωστοι μεταξύ τους, κανένα ιδεολογικό υπόστρωμα, κίνητρο η ληστεία). 

Προχωρούν μάλιστα ακόμη παραπέρα. Διακηρύττουν ότι ούτε και η δολοφονία τεσσάρων ανθρώπων στο υποκατάστημα της Marfin μπορεί να συγκρίνεται με τη δολοφονία Φύσσα, αφού η πρώτη διαπράχθηκε από αγνώστους με άγνωστα και σκοτεινά κίνητρα, ενώ η δεύτερη από γνωστούς (και μη εξαιρετέους) με προφανή κίνητρα. 

Λυπάμαι, αλλά είμαι υποχρεωμένος να διαφωνήσω καθέτως και καθ’ ολοκληρία. 

Και οι μεν απλοί σχολιαστές δικαιολογούνται (ο καθένας μπορεί να είναι αδιάβαστος, κακώς πληροφορημένος, υποκειμενικός, συναισθηματικά φορτισμένος ή απρόσεκτος), οι δε «βαρείς» τοιούτοι καθόλου. Στους τελευταίους καταλογίζω δόλο ή εμμονές. Οι βαθυστόχαστες αναλύσεις τους είναι εκ του πονηρού. Έχουν ταπεινά ελατήρια (από ψηφοθηρία έως αποπροσανατολισμό του λαού) ή πάσχουν από ιδεολογική αγκύλωση. 

Έχω ξανατονίσει (σε απλή γλώσσα· εδώ) ότι η διάκριση των εγκλημάτων αναλόγως του κινήτρου τους (πολιτικά και μη, ρατσιστικά και μη, σεξουαλικά και μη, οτιδήποτε άλλο και μη), θεμιτή βεβαίως για εκπαιδευτικούς-διδακτικούς σκοπούς στις οικείες επιστήμες (Εγκληματολογία, Νομική), αποτελεί ευθεία προσβολή της Λογικής επιστήμης όταν χρησιμοποιείται εντέχνως, για αλλότριους σκοπούς, ιδιαίτερα όταν δράστες και κίνητρα συγκαλύπτονται εσκεμμένα. Με άλλους λόγους, η επιστημονική διάκριση είναι απαράδεκτο να γεννά «διακρίσεις». 

Η βασική «διάκριση» της διάκρισης αναλόγως του κινήτρου, έχει ως θύμα το ... θύμα του εγκλήματος. Όσοι υποστηρίζουν ότι «ακόμη και ένα θύμα ρατσιστικής βίας είναι πολύ» και φωνασκούν «καμία ανοχή στα φασιστικά εγκλήματα» προβαίνουν (σκόπιμα ή μη μας είναι αδιάφορο) σε κήρυγμα μίσους, φανατισμού, «ρατσισμού» και εν πολλοίς βλακείας, ευθέως συγκρουόμενου με τα υποτιθέμενα «πιστεύω» τους. Εννοούν σαφώς ότι τα θύματα φασιστικής-ρατσιστικής βίας είναι ανώτερα ή μεγαλύτερης αξίας από τα υπόλοιπα αθώα θύματα! Εννοούν ότι τα θύματα ληστείας λ.χ είναι υποδεέστερα, απλώς και μόνο επειδή το κίνητρο της δολοφονίας τους είναι του συρμού (ντεμοντέ, μπανάλ). Ενώ δηλαδή υποτίθεται ότι πρεσβεύουν την ισότητα όλων των ανθρώπων στη ζωή, εμφανίζονται να σνομπάρουν ορισμένους, αθώους και αδίκως φονευθέντες, μετά θάνατον! Φαίνεται ότι, κατά την θεωρία τους, το είδος του κινήτρου και το ποιον του δράστη (πολλάκις αμφισβητούμενα) είναι σημαντικότερα από την ίδια την πράξη, το ίδιο το γεγονός, την αφαίρεση δηλαδή της ζωής ενός αθώου! 

Πρόκειται για ευθεία προσβολή αυτών-καθεαυτών των ιερών εννοιών ζωής-θανάτου. Το επόμενο βήμα στην επικίνδυνη αυτή ατραπό είναι η ευθεία προσβολή του θύματος και η εκτόξευση κατηγοριών εναντίον του. 

Ορισμένοι (ελάχιστοι), πιο προσεκτικοί, επιχειρούν να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις των «διακρίσεων» μεταξύ θυμάτων, δηλώνοντας (υποκριτικά ή μη μας είναι αδιάφορο) ότι σέβονται και «εξισώνουν» όλα τα αθώα θύματα, αλλά εφόσον η «εξίσωση» αφορά μόνο σε μία από τις τρεις συνιστώσες των εγκλημάτων (θύματα) ενώ οι άλλες δύο (θύτες-κίνητρα) είναι διαφορετικές, τα εγκλήματα ως σύνολα δεν μπορούν να εξισωθούν. 

Ο έξυπνος (ή πονηρός) αυτός συλλογισμός είναι έωλος. Τα σχετικά με τον εγκληματία και το κίνητρό του, αφορούν κυρίως στην απονομή δικαιοσύνης. Το ποιον του δράστη δηλαδή και το είδος του κινήτρου, έχουν να κάνουν με το ύψος της τιμωρίας. Απασχολούν βεβαίως την κοινωνία, προκειμένου να προληφθούν παρόμοια εγκλήματα, όχι όμως περισσότερο από την απώλεια του αθώου. Η κοινωνία πρωτίστως θρηνεί επειδή έχασε ένα αθώο μέλος της. Το έγκλημα δηλαδή, θεωρητικώς και πρακτικώς, επιστημονικώς και κοινωνικώς, ορίζεται από την ύπαρξη του θύματος· υφίσταται επειδή υφίσταται θύμα. Η ανθρώπινη μοχθηρία και βλακεία είναι παντού και πάντα παρούσες. Έγκλημα υπάρχει μόνο όταν αυτές έχουν ως αποτέλεσμα θύματα. Αυτό είναι γνωστό ακόμη και στους φίλους των αστυνομικών ταινιών: «Χωρίς πτώμα δεν υπάρχει φόνος...». Εφόσον η παρουσία του θύματος είναι εκείνη που ορίζει το έγκλημα και όχι η παρουσία κινήτρου ή εν δυνάμει δράστη, το είδος του θύματος αρκεί για τη σύγκριση των εγκλημάτων. Η αθωότητα του θύματος είναι ικανή συνθήκη για να εξισώσει δύο ή περισσότερα εγκλήματα. 

Επίσης, η απόδοση μεγαλύτερου «ειδικού βάρους» στα εγκλήματα πολιτικού-ρατσιστικού υπόβαθρου απ' ότι στα «κοινά» εγκλήματα, μπορεί να στραφεί ως μπούμερανγκ κατά των επιχειρηματολογούντων. Τραμπούκοι φονιάδες μπορούν να ισχυριστούν ότι εγκλημάτισαν για να υπερασπιστούν την (σάπια κατά τους λοιπούς, αλλά ιερή γι αυτούς) «ιδεολογία» τους, σε αντίθεση με ληστές και βιαστές που εγκληματούν με ευτελή ελατήρια.

Επιπλέον: 

Όλες οι κοινωνικές επιστήμες είναι αλληλένδετες. Ειδικότερα οι πολιτικές επιστήμες προϋποθέτουν απόλυτη γνώση και εκτίμηση των κοινωνικών συνθηκών. Ουδείς δύναται να πολιτικολογεί ή να πράττει πολιτικά, χωρίς γνώση της κοινωνίας. Του λαού. 

Όποιος επιδεικτικά αγνοεί τα υπαρκτά και μείζονα σύγχρονα προβλήματα της εγκληματικότητας και της λαθρομετανάστευσης ή συστηματικά τα υποβιβάζει υπερτονίζοντας συνεχώς την (φθίνουσα έως ανύπαρκτη πλέον) ταξική παράμετρο, ενώ καθημερινά διαψεύδεται από αναρίθμητες περιπτώσεις αιμοσταγών εγκληματιών και φανατικών θρησκόληπτων, στερεί απ’ αυτά την πραγματική πολιτική (κοινωνικοπολιτική) τους διάσταση και εθελοτυφλεί σε βαθμό κακουργήματος. Σε τελική ανάλυση, όποιος πεινάει κλέβει μια φρατζόλα ψωμί. Δεν κατασφάζει ανθρώπινη ύπαρξη για μια κάμερα, δεν βασανίζει γέροντες για μερικές δεκάδες ευρώ, δεν βιάζει και σκοτώνει γυναίκες και παιδιά, δεν σηκώνει πανό που γράφουν «το Ισλάμ θα κυριαρχήσει στον κόσμο», δεν απαιτεί να κατέβει η εικόνα του Ιησού επειδή προσβάλλεται. Αρκετά πια! Η φτώχεια που γεννά ο καπιταλισμός δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για τα πάντα  και για πάντα!

Τα θέματα αυτά έχουν τεράστιο πολιτικό αντίκτυπο, όχι μόνο επειδή απαιτούν άμεση λήψη πολιτικών αποφάσεων, αλλά και επειδή κατευθύνουν τον λαό σε αντίθετα αντιδραστικά άκρα. Υπό αυτή την έννοια, η δολοφονία Καντάρη και η κακοποίηση της νεαρής Μυρτούς αν και στερούνται προφανών πολιτικών κινήτρων, δύνανται να λογίζονται ως πολιτικώς σημαντικά. 

Κι αν μερικοί από τους λογής-λογής σχολιαστές επιχειρούν να εξηγήσουν με λογικοφανή αλλά ατυχή επιχειρήματα, τους λόγους για τους οποίους θεωρούν «άνισες» τις περιπτώσεις των δολοφονιών Φύσσα και Καντάρη, οι ίδιοι ή άλλοι πετυχαίνουν να εξοργίσουν οποιονδήποτε σκεπτόμενο άνθρωπο, χαρακτηρίζοντας ως «μη πολιτικό», και συνεπώς μη συγκρίσιμο με τη δολοφονία Φύσσα, το έγκλημα της Marfin. 

Τα «επιχείρηματα» εδώ είναι πολλά: 

1ον: δεν γνωρίζουμε τους δράστες, άρα ούτε τα κίνητρά τους. 

Θα ήθελα να γνωρίσω στους «μη γνωρίζοντες» ότι δεν γνωρίζουν τι λένε. Ο δολοφόνοι μπορεί να μην είναι γνωστοί ως φυσικά πρόσωπα, είναι όμως ευρέως γνωστές τόσο οι «ιδέες» όσο και η δράση τους. Πρόκειται για ενόπλους (κραδαίνοντες εμπρηστικές βόμβες μολότοφ) μασκοφόρους (και όχι κουκουλοφόρους· οι μάσκες κρύβουν τα χαρακτηριστικά του προσώπου, οι κουκούλες απλώς σκεπάζουν την κώμη) οι οποίοι προκαλούν επεισόδια σε κάθε περίπτωση μαζικών λαϊκών κινητοποιήσεων. Για τους ενόπλους αυτούς εξουσιαστές (η βία αποτελεί εξουσία όταν ασκείται επί αόπλων και γενικά αδυνάτων) υπάρχουν μόνο δύο ενδεχόμενα: ή είναι λαϊκοί αγωνιστές (πλανημένοι βεβαίως) ή είναι προβοκάτορες. Πυρπολούν και καταστρέφουν είτε με αγνά ελατήρια (διαμαρτυρόμενοι για την κρατική καταστολή και αυθαιρεσία και την κοινωνική αδικία), είτε ως όργανα δυσφήμισης των λαϊκών αγώνων, εκφοβισμού των λαϊκών κινημάτων και αποσταθεροποίησης. Και στις δύο περιπτώσεις οι πράξεις τους είναι πολιτικές. Τόσο το αντάρτικο πόλεων όσο και η προβοκάτσια έχουν μόνο πολιτική χρησιμότητα. 

2ον: Ο σκοπός των μολοτοφόρων δεν ήταν οι εργαζόμενοι αλλά το κτίριο της Τράπεζας ως συμβολικός στόχος. Αν γνώριζαν ότι υπήρχαν εργαζόμενοι δεν θα πυρπολούσαν το κτίριο. 

Το «επιχείρημα» αυτό χαρακτηρίζει ευθέως τους εμπρηστές ... ηλιθίους! Από την εποχή της ανακάλυψης της φωτιάς, οι πρόγονοί μας, που δεν φημίζονταν και για το υψηλό διανοητικό πηλίκο τους (ελληνιστί IQ), γνώριζαν πολύ καλά ότι τόσο οι ίδιες οι φλόγες, όσο και οι καπνοί που αναδύονται μπορούν να βλάψουν και ενίοτε να σκοτώσουν το ανθρώπινο ον. Η φωτιά είναι όπλο και όποιος χρησιμοποιεί όπλο πρέπει να ξέρει να το χειρίζεται. Ακόμη κι αν το όπλο δεν στρέφεται άμεσα εναντίον ανθρώπων, η χρήση του μπορεί να βλάψει αθώους παρευρισκόμενους. Η δικαιολογία της ηλιθιότητας μπορεί να είναι επαρκής για δικονομικά τεχνάσματα όχι όμως για τον λαό. Με τη «λογική» αυτή οποιοσδήποτε μπορεί να πυρπολήσει την ΑΣΟΕΕ (μαζί με τους διαμένοντες αντιεξουσιαστές και λαθρομετανάστες) μια Κυριακή πρωί και να ισχυριστεί στη συνέχεια ότι θεωρούσε πως οι πανεπιστημιακοί χώροι είναι άδειοι το Σαββατοκύριακο. 

3ον: οι εργαζόμενοι-θύματα είχαν όλον τον καιρό να απομακρυνθούν. Φταίχτες είναι όσοι τους ανάγκασαν να μείνουν και οι ίδιοι που υπάκουσαν. 

Πρόκειται για τερατολόγημα. Αν η πολιτική πράξη (αντάρτικη ή προβοκατόρικη) δεν ξεκίνησε με εγκληματική πρόθεση αλλά κατέληξε στο έγκλημα λόγω αστάθμητων παραγόντων, αυτό δεν αφορά ούτε τα θύματα, ούτε την κοινωνία. Είναι η θεωρία των «παράπλευρων απωλειών» των νομίμων εγκληματιών (ΝΑΤΟ) την οποία οι λαϊκοί αγωνιστές υποτίθεται ότι καταδικάζουν. 

Συμπέρασμα: 

Κλείστε μάτια και αυτιά σε σοφίσματα, λογικές πλάνες και αυθαιρεσίες που προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. 

Το έγκλημα είναι έγκλημα. Η κατηγοριοποίηση και ταξινόμησή του είναι για τα βιβλία. 

Να μη γελιέται κανείς. Το κίνητρο του Ρουπακιά ήταν το φονικό ένστικτο του ζώου. Το κίνητρο αυτών που τον έβαλαν ήταν η πολιτική ανωμαλία και αστάθεια. Ακριβώς το ίδιο, ακριβώς των ίδιων, που έδωσαν εντολή να καεί η Marfin μαζί με τους ανθρώπους. 

Απαιτείστε σεβασμό των αθώων θυμάτων. Όλων και ισότιμα. Οτιδήποτε λιγότερο είναι απαράδεκτο. 

Προς ακραίους.

Προς ακροδεξιούς, φασίζοντες, ακροαριστερούς, αντιεξουσιαστές κτλ. Προς όλα δηλαδή τα χουλιγκάνια που περιβάλλουν τα φονικά τους ένστικτα με μανδύα "ιδεολογίας":

Σιχαίνομαι τη βία κι εσάς επειδή ασκείτε βία. Το ότι οι εγκέφαλοί σας είναι καμένοι είναι φανερό. 

Θα σας δώσω μια ευκαιρία να αποδείξετε ότι κάνω λάθος. Ότι μπορείτε ακόμη να σκεφθείτε τα στοιχειώδη. 

Αναρωτηθείτε: 

«Τι σόι στόχοι είναι αυτοί που χτυπάμε;». 

Αφού είστε κατά του «συστήματος» και οι μεν και οι δε, κι αφού οι γάιδαροι του συστήματος είναι φανεροί, εσείς γιατί χτυπάτε τα σαμάρια; 

Όλο κανέναν φουκαρά λαθρομετανάστη, πεινασμένο και εξαθλιωμένο. Ποτέ τον βαλκάνιο κατσαπλιά με το Καλάσνικοφ, ποτέ τον Αφρικανό νταβαντζή με τη χαντζάρα. 

Όλο κανέναν μπατσάκο, οικογενειάρχη και κακοπληρωμένο. Ποτέ το λαμόγιο με τη Μερσέντες, ποτέ τον παπαγάλο με το Καγιέν. 

Όλο τις παράγκες και ποτέ τις βίλες. 

Όλο τα σαραβαλάκια και ποτέ τις κουρσάρες. 

Όλο τους αναλώσιμους και ποτέ τις ελίτ. 

Όλων σας φταίει ο καπιταλισμός, αλλά τους καπιταλισταράδες δεν τους πειράζετε. «Χώσιμο» σε πλούσιο ούτε γι αστείο δεν επιχειρείτε. Μόνο σε αδύνατους την πέφτετε, μόνους και απροστάτευτους. Πολλοί εσείς και οπλισμένοι, σε λιγότερους και αόπλους. Εύκολοι στόχοι και ακίνδυνοι. 

Την πέσατε ποτέ, είτε οι μεν είτε οι δε, στους εμπόρους ναρκωτικών; Στους λαθρέμπορους; Στους δουλέμπορους; Στους εμπόρους σάρκας; Στους εμπόρους όπλων; Οι «ιδεολογίες» σας αυτούς έπρεπε να τους στοχοποιούν πρώτους. 

Πώς; Δεν τους ξέρετε; 

Ελάτε τώρα ρε! Και οι πέτρες τους ξέρουν. Φοράνε λευκά κολάρα και πουλάνε μούρη στους μικροαστούς. Υπεράνω πάσης υποψίας είναι για τους ηλιθίους. Εσείς σαν «υποψιασμένοι» και άνθρωποι της πιάτσας πρέπει να τους γνωρίζετε καλά. 

Ακόμη όμως κι αν δεν τους ξέρετε αυτούς, τους άλλους δεν τους ξέρετε; Τους εκδότες, τους καναλάρχες, τους επιχειρηματίες νυκτερινών κέντρων, τους προέδρους των ΠΑΕ, τους μουράτους της τι-βι δεν τους ξέρετε; 

Γιατί δεν είχατε ποτέ, έτσι για αλλαγή, μια ειρηνική αντιπαράθεση με δαύτους; 

Την πέσατε ποτέ σε κανένα ξέκωλο; Αφού υποτίθεται ότι είστε προστάτες των «χρηστών ηθών» οι μεν και πολέμιοι της εμπορίας σεξ των καπιταλιστών οι δε. Πήγατε ποτέ με πανό έξω από το ξενυχτάδικο όπου η ποπ πουτάνα κουνάει τον απαυτό της και αυτό το λένε τέχνη; 

Πήγατε ποτέ να διαμαρτυρηθείτε έξω από κανένα γήπεδο; Αφού υποτίθεται ότι είστε υπέρ της ευγενούς άμιλλας οι μεν και κατά της κλοπής του ιδρώτα του λαού οι δε. Πήγατε να γιουχάρετε τους απατεώνες που ξεπλένουν το χρήμα που κλέψανε από τον λαό αγοράζοντας ντοπαρισμένα τσογλάνια που κλωτσάνε ένα πετσί και αυτό το λένε αθλητισμό; 

Το αντίθετο κάνετε. Βγαίνετε με τα ξέκωλα, ζητωκραυγάζετε τα τσογλάνια και έμμεσα ή άμεσα αβαντάρετε και τα αφεντικά τους. Βέβαια, δεν λέω, πάρα πολλοί μπράβοι των λαμόγιων είναι δικοί σας. Πάρα πολλοί φονιάδες είναι «εθνικιστές» ή «αντιεξουσιαστές». Τα βάζει κανείς με τ’ αδέρφια του; Δεν τα βάζει. 

Αλλά να, αν μπορείτε, αναρωτηθείτε: 

«Το σόι στόχοι είναι αυτοί;». 

Και μετά κάντε την κίνηση ματ. Ρωτήστε τ’ αφεντικά σας! 

«Το σόι στόχοι είναι αυτοί αφεντικό;». 

Τ’ αφεντικά σας είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία. Παίζουν συγκεκριμένους ρόλους. Στη διανομή των ρόλων, τους μεν τους βαφτίσανε «πατριώτες» τους δε «αντιεξουσιαστές». 

Και οι μεν και οι δε, θα σας απαντήσουν ότι «δεν ήρθε ακόμη η ώρα της μεγάλης αναμέτρησης» και επί του παρόντος «οι στόχοι είναι συμβολικοί». Σ’ αυτό το τελευταίο θα λένε αλήθεια. 

Οι στόχοι είναι συμβολικοί, επειδή τους επιλέγουν συστημικοί. Συμβολίζουν την προσπάθεια του συστήματος να επιβληθεί δια της ανωμαλίας. Να αποπροσανατολίσει. Να ασχολείται ο λαός με τους γοβιούς και τις σαλιάρες και να ξεφεύγουν οι καρχαρίες. 

Αποδείξτε ότι έχω άδικο και μπορείτε να σκεφτείτε. 

Ρωτήστε τους! 

Υ.Γ Μερικοί κερατούκληδες είναι και μαρτυριάρηδες (-«Έλα Ελένη!»), οπότε θα πρέπει να τους απογοητεύσω. Ομιλώ για ειρηνικό ακτιβισμό (τύπου Γκριν Πις) και τίποτε παραπάνω. Οι «στόχοι» αφορούν σε ειρηνικές πράξεις, όπως αρμόζει σε ανθρώπους.  

Αν παρατηρήσατε...

Τρεις πρωτοκλασάτοι θεσμικοί έχουν αλλοδαπές συζύγους.

Ο πράκτορας της Άγκυρας ψήφισε ΟΧΙ στο Μνημόνιο και οι υπερπατριώτες ελληναράδες ΝΑΙ.

Οι εκλογές τείνουν να καταργηθούν. Η νομοθετική ρύθμιση λείπει μόνο.

Ο διακοσμητικός Παπούλης παραιτήθηκε από το χρήμα. Θα έκανε απόσβεση...

Οι βουλευτές που δεν έχουν υπερψηφίσει τουλάχιστον ένα εκ των «Μνημόνιο 1», «Λαθρονόμος», «Μεσοπρόθεσμο», «Μνημόνιο 2», είναι ελάχιστοι.

Από τον Άδωνι δεν γλυτώνουμε ΜΕ-ΤΙ-ΠΟ-ΤΕ.

Οι «αντιεξουσιαστές» είναι κατ’ ουσίαν εκσυγχρονιστές. Συμβάλλουν στην αναπαλαίωση νεοκλασικών κτιρίων και στην ανακαίνιση εμπορικών και τραπεζικών καταστημάτων.

Το πιο σύντομο (και διαχρονικό πλέον) ανέκδοτο είναι: «Παραίτηση Παπουτσή».

Οι κύριοι των ΜΑΤ τα κατάφεραν. Την επόμενη φορά που θα τους γαζώσουν με Καλάσνικοφ ή θα τους ανατινάξουν καμιά κλούβα, δεν θα κλάψει κανείς. Στέρεψαν τα μάτια του κοσμάκη από τα δακρυγόνα.

Πού είναι οι μετανάστες;

Το ερώτημα είναι γενικό και ισχύει για όλες τις τελευταίες μαζικές αντικατοχικές διαμαρτυρίες - διαδηλώσεις - συλλαλητήρια κτλ. Ανένταχτοι Έλληνες, άνθρωποι που έχουν κάθε δικαίωμα να μην στελεχώνουν κομματικούς και συνδικαλιστικούς στρατούς, συμμετέχουν πολλοί. Ανένταχτοι μετανάστες υπάρχουν; Ή «στη μάσα μαζί κι όταν πέφτουν ροπαλιές χώρια»;

Και μια πρόταση προς ΚΚέδες: οι μετανάστες του κόμματος δεν είναι μόνο για αφισοκολλητές και σημαιοφόροι. Την επόμενη φορά, σε περίπτωση τραμπούκικης επίθεσης, βάλτε τους μπροστά. Δεν θα σας πειράξει κανείς. Ως γνωστόν, οι «αντιεξουσιαστές» είναι οι καλύτεροι προστάτες των μεταναστών.

Προς «αγανακτισμένους».

Μέχρι σήμερα είναι μαζί σας η κρατική τηλεόραση και οι βαρώνοι των media. Επίσης, μέχρι στιγμής, δεν σας την «έπεσε» ούτε το κράτος (τα ΜΑΤ μαδάνε μαργαρίτες) ούτε το παρακράτος (μάσκες-κουκούλες-μολότοφ αναπαύονται στις ντουλάπες τους).

Προτείνω να αρχίσετε να ανησυχείτε.

Των πρακτόρων η σχολή.

Όποιος ταχυδρόμησε τη βόμβα είχε ορατό στόχο το Χρυσοχοΐδη και κυρίως στόχο το λαό. Τα λοιπά … «στόχος η δημοκρατία», «στόχος η εκλεγμένη από το λαό κυβέρνηση», «στόχος οι θεσμοί» κτλ είναι γλυκανάλατα παραμυθάκια των δημοσιοκάφρων και των πολιτικάντηδων, του διακοσμητικού παπούλη συμπεριλαμβανομένου. Τι είδους στόχος όμως ήταν ο Χρυσοχοΐδης; Υπάρχουν δύο περιπτώσεις: Ή ο βομβιστής ήθελε να τον σκοτώσει-τραυματίσει ή δεν ήθελε. Αν ήθελε να τον σκοτώσει-τραυματίσει είναι απλώς ηλίθιος. Έπρεπε να στείλει το δέμα στο σπίτι του υπουργού. Αυτή θα ήταν η μοναδική περίπτωση να το ανοίξει ο ίδιος ο Προ-Πο. Στο πολιτικό του γραφείο ή στο υπουργείο ήταν βέβαιο ότι κάποιος άλλος θα το άνοιγε και κάποιος άλλος θα ΄τρωγε την έκρηξη. Ο αποστολέας όμως δεν είναι ηλίθιος. Ηλίθιοι που να διαθέτουν υλικά και τεχνογνωσία για να κατασκευάσουν ταχυδρομική βόμβα δεν υπάρχουν.

Άρα ο επιτιθέμενος ΔΕΝ ήθελε τη φυσική εξόντωση του Χρυσοχοΐδη. Ο Χρυσοχοΐδης ήταν λοιπόν πολιτικώς στόχος. Υπάρχουν δύο περιπτώσεις: ο βομβιστής ήθελε να τον «κάψει» ή … να τον βοηθήσει! Ποιος θα ήθελε να τον «κάψει»; Υπάρχουν δύο περιπτώσεις: οι «κακοί τρομοκράτες» και οι κακοί εξουσιαστές (καθεστωτικοί, συστημικοί, πείτε τους όπως θέλετε).

Ποιος όμως σοβαρός «τρομοκράτης» στοχοποιεί τον υπουργό Προ-Πο (Δημόσιας Τάξης ντε!, τον πολιτικό προϊστάμενο των «μπάτσων»), με την ελπίδα να τον σβήσει από το χάρτη, να τον εξαναγκάσει σε παραίτηση; Κανείς! Κάθε σοβαρός αντιεξουσιαστής-αναρχικός κτλ γνωρίζει ότι οι υπουργοί κρίσιμων υπουργείων είναι απλώς πιόνια. Διαβασμένα ίσως, καμιά φορά προικισμένα, επιθετικά, αλλά πιόνια. Αν λείψει κάποιος, περιμένουν δεκάδες πανομοιότυποι μ’ αυτόν να τον διαδεχτούν και να συνεχίσουν την ίδια πολιτική (που έχουν επιβάλει διεθνή κέντρα, ας μη γελιόμαστε).

Υπάρχει βέβαια το ενδεχόμενο ο «τρομοκράτης» να σκόπευε μόνο σε ένα φανταιζί χτύπημα. Να δηλώσει «παρών». Να προκαλέσει ντόρο. Να εξευτελίσει το «σύστημα». Στην περίπτωση αυτή το σενάριο είναι εφιαλτικό. Ζήτω που καήκαμε! Ο τρομοκράτης είναι κόπανος! Υποτιθέμενος λαϊκός αγωνιστής τραβάει την προσοχή του λαού μακριά από τα πραγματικά προβλήματα, για να αυτοεπιβεβαιωθεί. Εδώ καιγόμαστε, κι αυτός παίζει παιχνιδάκια (θανάσιμα). Στην περίπτωση αυτή ως λαός ξοφλήσαμε. Έχουμε τους «επαναστάτες» που μας αξίζουν…

Κακός καθεστωτικός μήπως; Ποιος; Ποιος διακηρυγμένος εχθρός-αντίζηλος του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη υφίσταται; Ποιος του στέλνει επιστολές-προειδοποιήσεις (επισημότης ε;) για κοινωνικές εκρήξεις, ενώ θα μπορούσε απλώς να του το υπενθυμίσει (ο Μιχάλης το γνωρίζει) προφορικά, αφού κάθεται λίγα μέτρα πιο πέρα στο υπουργικό συμβούλιο;

Χααα! Σας την έσκασα. Όχι! Τη βόμβα δεν την έστειλε η Άννα! (ούτε η Μάνια! Πάλι χαααα!). Να βλέπουμε πέρα από τα πρόσωπα παρακαλώ. Εννοώ ότι ο Χρυσοχοΐδης δεν είναι απλώς ένας «προβεβλημένος», «χαρισματικός», «επιτυχημένος» υπουργός και άλλες φανφάρες των ΜΜΕ. Είναι υποψήφιος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, με πλάτες στο Λάνγκ… εεε… με συμπάθειες στην Ουάσινγκτον. Αν κάποιος επιχειρεί να τον «κάψει», σημαίνει ότι αυτός ο κάποιος είναι τόσο ισχυρός ώστε να τα βάζει με τους πανίσχυρους φίλους του ή … επιχειρούν να τον «κάψουν» οι ίδιοι οι «φίλοι» του, για άγνωστους λόγους. Εδώ σταματώ. Παρακάτω δεν έχει. Δεν ξέρω τι παιχνίδια παίζονται σε επίπεδο παγκόσμιων φατριών, ιερατείων, λεσχών κτλ.

Μήπως τελικά ο δολοφόνος ήθελε να βοηθήσει το Μιχάλη και κατ’ επέκταση ό,τι αυτός εκπροσωπεί (το big brother, την παγκόσμια διακυβέρνηση, τους ισχυρούς του πλανήτη βρε αδερφέ);

Αθώος σκοτώθηκε, άπαντες συγκινήθηκαν (θα μπορούσε να ήταν μια γραμματέας, ένας κλητήρας, ένας ταχυδρόμος, κάποιος από μας), τα media λυσσάξανε, τα αντιλαϊκά μέτρα ως κάτι ομιχλώδες και άπιαστο (το αίμα είναι χειροπιαστό) πέρασαν σε δεύτερη (ή και τρίτη, μετά το ποδόσφαιρο) μοίρα, η ανθελληνική-κατοχική κυβέρνηση βρήκε ευκαιρία να μας καλέσει σε «συστράτευση» (παλιό κόλπο ο πραγματικός θύτης να εφευρίσκει έναν πλασματικό , ώστε να προσελκύσει το θύμα ως «σωτήρας»), ο Μιχάλης ως «στόχος» επαιτεί τώρα τη συμπάθειά μας για να απαιτήσει περαιτέρω περιορισμό των ελευθεριών και συνταγματικών δικαιωμάτων μας στο άμεσο μέλλον κτλ κτλ.

Δεν ξέρω γιατί, μού ‘ρχεται στο μυαλό το τραγουδάκι …

«Των πρακτόρων η σχολή
Είναι χρήσιμη πολύ.
Κι οι καλοί της μαθηταί
Δεν ξεκουράζονται ποτέ.»

Μια ανάλυση γραφο-ψυχο-λογική.

Τι έχουμε εδώ;

Διαφωνία κόκκινων και μαύρων ρατσιστών;


Παρατηρούμε:

1) Γράφουν και οι δύο με ωραία, στρογγυλά, στοιχημένα, συμμετρικά γράμματα. Αυτό σημαίνει δύο πράγματα … και τα δύο είναι εναντίον τους:

α) Πρόκειται για «καλούς μαθητές». Η καλλιγραφία είναι προσόν μόνο των επιμελών μαθητών (το αντίθετο και το αντίστροφο δεν ισχύουν πάντοτε). Σε κάθε περίπτωση οι «καλοί μαθητές» (με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό) είναι στυλοβάτες του συστήματος (με ό,τι μπορεί να σημαίνει κι αυτό). Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι είναι καλοί μαθητές που το γυρίσανε στο αντάρτικο (πολύ απίθανο), τα αποστειρωμένα βουτυρόπαιδα δεν πείθουν για επαναστάτες.

β) Έχουν άνεση χρόνου. Δεν εννοώ ότι είναι γενικά αργόσχολοι, αυτό είναι πασιφανές. Εννοώ ότι γράφουν το σύνθημα με το πάσο τους, ενδεχομένως και στο φως της ημέρας. Δεν βιάζονται. Γιατί; Ακόμη και αν έχουν τσιλιαδόρους ή/και σκοπούς, αυτές οι δουλειές προϋποθέτουν βιασύνη. Η μόνη λογική εξήγηση είναι ότι το έχουν σίγουρο πως δεν θα πάθουν τίποτε. Είναι βέβαιοι πως δεν θα τους ενοχλήσει κανείς. Ή ο νόμος δεν τους απασχολεί (καθόλου κολακευτικό για το σύστημα επιβολής της τάξης να μην το υπολογίζουν οι παράνομοι) ή … αυτοί οι ίδιοι είναι ο νόμος! (το τελευταίο χωρεί πολλές ερμηνείες, τις αφήνω για τους αναγνώστες μου που είναι … γάτες!).

2) Αρχικά περνάει αυτός με το κόκκινο σπρέι. Υπογράφει ως (Α)ναρχικός (άμα θέλουμε το πιστεύουμε). Αποκαλεί τους μπάτσους μ…ιά.

Το «μπάτσος» όμως είναι μειωτικός χαρακτηρισμός από μόνο του. Σημαίνει τον κακό αστυνομικό. Τον άξεστο, επίορκο κρατικό λειτουργό. Δεν χρειάζεται κι άλλον μειωτικό χαρακτηρισμό. Μπορεί κανείς να προσθέσει ιδιότητα που δεν περιλαμβάνεται στο απαξιωτικό «μπάτσος». Συγκεκριμένη όμως ιδιότητα, με κακή έννοια, χειρότερη από την απλή προσβολή που εμπεριέχει το «μπάτσος». Π.χ «δολοφόνος». Έτσι μάλιστα! «Μπάτσοι – Δολοφόνοι!» ναι. Όχι όμως «Μπάτσοι – Μ…ιά!». Όταν αναφωνείται το σύνθημα «Μπάτσοι – Γουρούνια – Δολοφόνοι», αυτό γίνεται για λόγους ευφωνίας. Λέγεται τραγουδιστά. «Μπάτσοι – Γουρούνια – Δόο-λόο-φόνοι». Γκέγκε;

Έστω όμως ότι το γράφουν για να τονίσουν το μένος τους κατά των μπάτσων. Γιατί «μ…ιά»;

Τι ρατσισμός είναι αυτός αντιρατσισταράδες μου; Γιατί χρησιμοποιείτε εξευτελιστικά το γυναικείο γεννητικό όργανο; Εσείς δεν γεμίσατε την Αθήνα με αφίσες, τότε … τον καιρό του υποτιθέμενου βιασμού στην Αμάρυνθο, όπου ξεσπαθώνατε κατά των Ελληνοπαίδων διότι μεγαλώνουν με τη φράση «πώω πώω ρε ένα μ…ίιιι!» λες και οι Αλβανόπαιδες, Πακιστανόπαιδες κτλ δεν μεγαλώνουν με τα ίδια; Στο κάτω-κάτω όποιος εκφράζεται έτσι για μια γυναίκα, ουσιαστικά τη θαυμάζει. Όποιος όμως το όργανο μέσω του οποίου είδε το φως της ζωής το χρησιμοποιεί για βρισιά και μάλιστα για να βρίσει έναν μπάτσο τι είδους ρατσιστικό ζώο είναι;

3) Μετά περνάει αυτός με το μαύρο σπρέι. Υπογράφει με ένα αστέρι (τι σημαίνει αυτό ρε παιδιά, πείτε μου κι εμένα που σιχαίνομαι τα παραμυθάκια με τα μυστικά σύμβολα και τους κώδικες, τύπου Νταν Μπράουν;). Είναι ανθυπολοχαγός; (Αν ναι σε ποιο στρατό;). Πάντως είναι πιο "καλός μαθητής". Γράφει περισσότερα στην έκθεση. Μπορεί να είναι και δάσκαλος, αφού διορθώνει τον «μικρό» από κάτω.

Μεγάλο γέλιο:

α) Αυτός μας καλεί σε πόλεμο. Πολεμοχαρής και πολεμοκάπηλος πουλάκι μου ε; (Γι αυτό λέω εγώ για ανθυπολοχαγό. Ένα αστέρι και διατάζει: "Δεν συναινούμε! Πολεμάμε!". Όπως: "Δεν περπατάμε! Τρέχουμε!").

β) Αλλάζει το «μ…ιά» σε «γουρούνια». Εδώ υπάρχουν τέσσερις εξηγήσεις, άπασες κακές και ψυχρές για δαύτον: β1) είναι μπάτσος και παρεξηγήθηκε με βάση τη λογική «είπαμε μπάτσοι-γουρούνια. Τρομάξαμε να το συνηθίσουμε. Τώρα θα το αλλάξουμε πάλι;» (κάτι έλεγα παραπάνω περί του ποιος είναι ο νόμος…) β2) είναι μ…ί και παρεξηγήθηκε (εγώ μπορώ να χρησιμοποιώ τέτοια ρατσιστικά, διότι είμαι φασίστας-ρατσιστής. Έτσι δεν με ανεβοκατεβάζετε στα μηνύματά σας;) β3) όπως προείπα, είναι ο δάσκαλος του μαθητή με το κόκκινο σπρέι και τσαντίστηκε γιατί άλλα τού 'πε κι αυτός άλλα έγραψε (μερικά παιδιά είναι ανεπίδεκτα μαθήσεως, ιδιαίτερα στην εφηβεία όπου σκέφτονται συνεχώς μ...ιά) β4)συμμερίζεται τα όσα έγραψα παραπάνω περί προσβολής τού γυναικείου φύλου. Αντιρατσιστής; Σε καμία περίπτωση! Αυτός προσβάλει τα ωφελιμότερα των ζώων, τα άκακα γουρουνάκια (μπορεί να είναι ο κακός λύκος!)!

Πώς το ‘παν οι Κινέζοι; «Μια εικόνα = χίλιες λέξεις» ;

Γι αυτό κι εγώ δεν είμαι ούτε με τους μαύρους, ούτε με τους κόκκινους, αλλά με τους κίτρινους!