Σήματα λυγρά.

Ποιος έχει χάσει τη ντροπή, να τη βρούνε μερικοί... 

Ο Πάκης έθεσε θέμα συνείδησης (της δικής μας, γιατί η δική του αναπαύεται).

Ο Κύριος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. (Όλα με κεφαλαία). 

Ο Προκόπης ο Προσηνής ο Μεγαλόστομος. (Πάλι κεφαλαία). 

Ο Πάκης ο Λεβέντης ο Καραμπουζουκλής. (Κάργα κεφαλαία). 

Ομίλησε. 

Πού; 

Στη Διεθνή Διάσκεψη των Αθηνών. (Δώστου κεφαλαία). 

Και το όνομα αυτής; 

Σιδηρόδρομος. Πάρτε βαθιά ανάσα: «Θρησκευτικός και Πολιτιστικός Πλουραλισμός και Ειρηνική Συνύπαρξη στη Μέση Ανατολή». (Ναι, σωστά μαντέψατε, με κεφαλαία). 

Και τι είπε; Τις συνήθεις φανφάρες: 

«Ουδεμία ορθόδοξη συνείδηση μπορεί να κοιμάται ήσυχη, όταν αθώες ψυχές χάνονται στη Μεσόγειο». 

Και επαίρονται οι καθεστωτικοί απατεώνες (ΤσιπροΚοτζιάδες). Και σεληνιάζονται οι παπαγάλοι του στο διαδίκτυο (Olympia.gr). Και ζητωκραυγάζουν οι επαγγελματίες της προπαγάνδας (Ψυχαραίοι). 

Θα μου πείτε «Εντάξει, άλλο ένα κακοστημένο σόου πολιτικής ορθότητας, άλλη μια εμετική προσπάθεια χαλιναγώγησης του λαού, άλλη μια γλοιώδης επίδειξη υπακοής στα Ιερατεία. Ανδρείκελα είναι, μαριονέτες και σκιάχτρα. Δεν περιμέναμε κάτι διαφορετικό». 

Σωστά. Αλλά εγώ έχω ένα ελάττωμα: κάνω δύσκολες ερωτήσεις. 

Δεν μου λες ρε Πρώτε Πολίτη. Ρε Τρισμέγιστε Θεσμικέ. Ρε Πάνσοφε Διδάσκαλε. Ρε Φωστήρα των Πέντε Ηπείρων. Ρε Ηθικολόγε των Τριών Θαλασσών ... 

... όταν οι συμπολίτες μας σαλτάρουν από τις ταράτσες, όταν περνούν θηλιές στους λαιμούς τους, όταν αυτοπυροβολούνται, αυτοπυρπολούνται ή φαρμακώνονται, η δική σου ορθόδοξη συνείδηση κοιμάται ήσυχη; 

Διότι αν ναι, είσαι αντίχριστος. Ούτε Ορθόδοξος, ούτε Χριστιανός, ούτε άνθρωπος. 

Αν όχι, είσαι υποκριτής. Επικαλείσαι την ορθόδοξη συνείδηση όποτε συμφέρει τα αφεντικά.

Είτε ναι, είτε όχι, είσαι ένοχος. Συνένοχος, αυτουργός, κάτι τέτοιο τέλος πάντων. 

Τους νόμους και τα διατάγματα που τους φέρνουν σ’ αυτήν την θέση τα υπογράφεις. Υπογράφεις θανατικές καταδίκες αθώων. 

Και όποιος το πράττει αυτό δεν έχει ορθόδοξη συνείδηση. Δεν έχει καθόλου συνείδηση. Και τη συνείδηση των άλλων να μην την πιάνει στο στόμα του.

Χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους: ο δράκος που κανέναν δεν τρομάζει.

Σκούζουν οι κοστουμάτες σκύλες της παγκοσμιοποίησης (σκόπιμη η αναφορά μου στο θηλυκό γένος του τετράποδου φύλακα). Αξιώνουν τάχα χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους. Και οι ρασοφόρες αδερφές τους πλασσάρουν οικουμενισμό, συμπροσευχές και πανθρησκεία. Ξεδιάντροπη απατεωνιά από όλες. 

Ειδικά αυτός ο επίσκοπος Ρώμης (και Πάσης Παιδεραστίας), ο τέως αλάθητος και αεί σχισματικός, ασφαλώς νομίζει ότι απευθύνεται σε ηλιθίους. Αυτός, ένας αρχηγός κράτους, με σύνορα (έστω λίγων χιλιομέτρων) και στρατό (έστω κι αν πρόκειται για μια ντουζίνα κοκορόφτερων γελοίων), που γίνεται δεκτός από τους ομοιοβάθμους του ανά τον πλανήτη με ανάλογες τιμές. Που διακινεί εσχάτως κολοσσιαίες ποσότητες προπαγάνδας πολυπολιτισμού και ανεκτικότητας, όπως όρισε η κλίκα του, αφού εξοβέλισε τον διστακτικό προκάτοχό του. Που εκ φύσεως και θέσεως ασκεί πολιτική και μάλιστα καθεστωτική. 

Αλλά και ο προκαθήμενος της Φαναριώτικης ελίτ, σιωπηλός έως πρόσφατα (δείγμα κατωτερότητος μάλλον παρά ταπεινοφροσύνης), προήχθη φαίνεται από κομπάρσος σε δευτεραγωνιστή και διαλαλεί παντού τις ατάκες τού ρόλου του. Παρόλες όπου αμνοί και ερίφια εξισώνονται και έσονται εις σάρκαν μίαν. Αυτός, που καταδέχεται να τον προσφωνούν «Παναγιώτατο», πανάγιο στον υπερθετικό βαθμό, ανώτερο δηλαδή της Παναγιάς μας. Που συντρώγει με τους καπιταλιστές Σιωνιστές στα συμπόσια της Κόκα-Κόλα και φιλά το χέρι του Ρωμαίου σταρ, κύπτοντας την οσφύ σε σκοτεινές στοές. 

Και οι αιρετικοί Ευαγγελιστές των Ηνωμένων Πολιτειών της Ακολασίας, οι όψιμοι σύμμαχοι του Σιωνισμού. Και οι προχωρημένοι με τους θηλυκούς και σερνικοθήλυκους δεσποτάδες. Και οι απευθείας απόγονοι των Γραμματέων και Φαρισαίων. Και οι μουφτήδες της μπούργκας και της σαρίας. Όλοι το ίδιο βιολί. Όλοι την ίδια συγχορδία. 

Συμπροσευχή. 

Συμπροσεύχονται αυτοί που απαγορεύουν στους παπάδες τους να νυμφεύονται κι αυτοί που χειροτονούν επισκόπους γυναίκες και ομοφυλόφιλους, με εκείνους που αντιμετωπίζουν τα άτομα του γυναικείου και τρίτου φύλου ως ζώα. Τσίρκο. Θίασος. Παράσταση στην υπηρεσία της Νέας Παγκόσμιας Τάξης. 

Και οι πολιτικάντηδες το χαβά τους: χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους. 

Να μην ξεγελούν κανέναν. Πολιτική και Θρησκευτική Εξουσία δεν έχουν κανέναν σκοπό να χωρίσουν. Είναι σιαμαία δίδυμα, ενωμένα στον εγκέφαλο. Μαζί δέχονται τις εντολές της Μαμάς (Νέας Τάξης), μαζί τις εκτελούν, αν και με διαφορετικά άκρα. Το υδροκέφαλο-πολυπλόκαμο αυτό έκτρωμα ουδείς θα προσπαθήσει να το χωρίσει, εφόσον εξυπηρετεί την βασική επιδίωξη: την εγκαθίδρυση της Παγκοσμιοποιημένης Κοινωνίας. Τα φληναφήματα περί «χωρισμού» έχουν ως μόνο σκοπό να κάμψουν το φρόνημα των πιστών (ανεξαρτήτως θρησκείας) ώστε να θριαμβεύσει η πανθρησκεία. 

Ας προσέξουν. Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί διαθέτουμε ακαταμάχητο επιχείρημα κατά των φανφαρόνων αρχιερέων και των πολιτικών συνεργατών τους: 

Ο μόνος που εξαρχής διακήρυξε και εφάρμοσε τον χωρισμό εκκλησίας-κράτους ήταν ο Ιησούς Χριστός. Ο Υιός του Θεού ο μονογενής. Ο ίδιος που εξεδίωξε δια του φραγγελίου τους αργυραμοιβούς (δηλαδή τους τοκογλύφους και όχι τους «εμπόρους» όπως ψευδώς διαδίδεται) από τον Οίκο του Κυρίου. Εκείνος, πρώτος και μοναδικός, δίδαξε ρητώς και σαφώς να αποδίδονται «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» και για πρώτη φορά άνοιξε τις πύλες της ανθρώπινης διάνοιας σε μια έννοια ανήκουστη, ένα βασίλειο διαφορετικό από το εγκόσμιο: το Βασίλειο των Ουρανών. Αυτό το επισημαίνει (μάλλον με πικρία) στο έργο του «Κοινωνικό Συμβόλαιο» και ο διάσημος ακόλαστος ημιπαράφρων Ρουσώ, τον οποίον οι «ξεβράκωτοι» της Γαλλικής Επανάστασης θεοποίησαν μετά θάνατον (προφανώς θεωρώντας ότι το να εγκαταλείπεις τα πέντε παιδιά σου σε ίδρυμα, όπως έπραξε ο «φιλόσοφος» Ζαν-Ζακ, αποτελεί τρανό παράδειγμα κατάκτησης της «ελευθερίας του ατόμου»). 

Δεν συμμετέχουμε λοιπόν, δεν τρομάζουμε. 

Ας χωρίσουν ό,τι θέλουν, ας συμπροσευχηθούν όσο θέλουν. Μόνοι τους. Να πέσει φωτιά να καούν αυτοί και μόνο.

Πολύ σωστά Μακαριότατε!

Ο Νεοταξίτης παπάς ξαναχτύπησε: 

Σε μια νέα προπαγανδιστική φιέστα, δήλωσε ότι είναι ασυγχώρητο λάθος το να γυρίζουμε την πλάτη στους μετανάστες. 

Αυτή τη φορά θα συμφωνήσω. 

Έτσι διατρέχουμε τον κίνδυνο να μας καβαλήσουν στην πλάτη. 

Οι εχθροί της Εκκλησίας.

Δέκα και πλέον χρόνια πριν. Απογευματάκι Κυριακής. Πλάκα. Ουζερί «Τάδε» με εξαιρετικά εδέσματα. Η παρέα (μου) αποτελείται από αρκετούς φίλους και φίλες, διαφόρων ηλικιών, με ένα κοινό χαρακτηριστικό: Ανώτατη Εκπαίδευση. 

Ο πλέον ηλικιωμένος εξ αυτών, κοντά στα εξήντα, μονοπωλεί το ενδιαφέρον. Όχι άδικα. Θέτει ζητήματα, φιλοσοφεί, διδάσκει. Με ωραία γλώσσα, επιχειρήματα αλλά και χιούμορ. 

Πρόκειται για Καθηγητή του Πανεπιστημίου και μάλιστα πρώτης βαθμίδας, με τρομερές γνώσεις, ηθική και εντιμότητα. 

Ακούω ενθουσιασμένος και … σωπαίνω. Ναι, ο πολυλογάς κάτοχος του παρόντος ιστολογίου σιωπά (πώς το ‘παθε;). 

Κάποια στιγμή ο κύριος καθηγητής θίγει το θέμα της υπερπληθώρας συλλόγων, ενώσεων, σωματείων κτλ. Αρχίζει να απαριθμεί άπειρα τρελά ονόματα, αντικείμενα, σκοπούς και άλλα ξεκαρδιστικά που έχει συλλέξει και το γέλιο πάει σύννεφο (του ούζου συνεπικουρούντος). 

Μέσα στη γενική ευθυμία, τολμά και «ριζοσπαστική» πρόταση: σε αντιδιαστολή με τον κάθε πικραμένο, γελοίο ή αργόσχολο, να πρωτοτυπήσουμε, εμείς οι παρευρισκόμενοι, ιδρύοντας έναν Σύλλογο Καλών Ανθρώπων! 

Μετά την πρώτη έκπληξη, παίρνω αμπάριζα και βγαίνω: ερωτώ τον σεβαστό καθηγητή αν είναι θρήσκος και ειδικότερα αν είναι Χριστιανός. 

Απαντά θετικά και τότε τον πληροφορώ ότι, προκειμένου για Χριστιανούς, ο προτεινόμενος σύλλογος θα ήταν άνευ αντικειμένου: οι Χριστιανοί διαθέτουμε την Εκκλησία. Την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας. 

Ο Καθηγητής συμφωνεί και η συζήτηση εκτρέπεται προς άλλα θέματα. 

Ανακάλεσα στην μνήμη μου το περιστατικό, λόγω της ωμής, χυδαίας και απροκάλυπτης επίθεσης που δέχεται η θρησκεία μας και ιδιαίτερα το πρόσωπο του Ιησού Χριστού από συμπλεγματικά και κακοήθη δίποδα ανθρωποειδή και της ανύπαρκτης έως υποτονικής (γραφειοκρατικής) αντίδρασης της Εκκλησίας της Ελλάδας. 

Ερωτώ λοιπόν: 

Η μόνη λύση είναι ο ακτιβισμός μερικών Χριστιανικών οργανώσεων και μεμονωμένων Χριστιανών; 

Ιερά Σύνοδο και συγκεκριμένα Αρχιεπίσκοπο διαθέτουμε; Κεφαλή της Ορθοδοξίας δηλαδή Πατριάρχης υφίσταται; 

Αυτοί που αναλώνονται σε ανούσιες νουθεσίες, άσκοπες εγκλίσεις και γλυκανάλατες αναλύσεις είναι πνευματικοί Πατέρες; 

Αυτοί που ξιφουλκούν σπανίως και εκ του ασφαλούς, γενικώς και αορίστως είναι πνευματικοί ταγοί; 

Αυτοί που συμμαχούν με πολιτικούς με πρόσχημα την φιλανθρωπία, τις διακρατικές φιλίες και την ανεκτικότητα ενώ εμφανίζονται σε συνέδρια της Κόκα-Κόλα και σε υπουργικά συμβούλια για «ευλογημένη συνεργασία» (κατά Ψυχάρη) με τους αντίχριστους της πολυπολιτισμικής Κόλασης είναι Ορθόδοξοι Ιεράρχες; 

Έθεσε κανείς από δαύτους βέτο στα πολιτικά αποβράσματα που όχι μόνο καλύπτουν αλλά και επιδοτούν τους αντίχριστους «καλλιτέχνες» και «δημοσιογράφους»; 

Σήκωσε κανείς τον τόνο της φωνής στους αλιτήριους που υπερασπίζονται τις πορδές συστημικών φασιστών εις το όνομα της «ελευθερίας της έκφρασης;». 

Κατέβασε κανείς τους πιστούς σε διαμαρτυρία (ειρηνική και κόσμια όπως αρμόζει σε χριστιανούς;) για τις βεβηλώσεις εκκλησιών, τα ξεβρακώματα μπροστά στη Μητρόπολη και τα σεξοπορνοδιαστροφικά σενάρια που εμπλέκουν τον Ιησού; 

Υπέβαλε κανείς αίτημα στον Εισαγγελέα να προστατευθεί η θρησκεία μας και να παταχθεί η βλασφημία της όπως ορίζει το Σύνταγμα και οι Νόμοι; 

Και μην ακούσω τον σαθρό αντίλογο περί γυρίσματος του άλλου μάγουλου κτλ κτλ διότι θα απαντήσω με τα περί φραγγελίου. 

Λυπάμαι που σας το λέω Χριστιανοί μου, αλλά οι εχθροί είναι εντός των τοιχών. 

Δυστυχώς ΚΑΙ της Εκκλησίας. 

Υ.Γ. 1 Η ιδέα για την ανάρτηση προέκυψε από την ανάγνωση πρόσφατου άρθρου του ΕΞΑΙΡΕΤΟΥ ιστολογίου Κόκκινος Ουρανός. 

Υ.Γ.  2  Καταλαβαίνετε γιατί έπρεπε να βγει από τη μέση ο Χριστιανός Σωκράτης Γκιόλιας;

Γράμμα στον Βλαδίμηρο.

Βλαδίμηρε.

Ανοιχτές επιστολές σε έλληνες «ηγέτες» δεν στέλνω. Είναι όλοι πιόνια. Έχουν όλοι αφεντικά. Δεν τους ενδιαφέρει καθόλου το συμφέρον της Ελλάδας, μόνο για το συμφέρον των αφεντικών τους νοιάζονται. Γι αυτό τα λόγια μου δεν τα χαραμίζω.

Εσύ δεν έχεις αφεντικά. Είσαι ο ίδιος αφεντικό. Και τελευταία ασχολείσαι πολύ με την πατρίδα μου. Αποφάσισα λοιπόν να γράψω σ’ εσένα. Δεν ξέρω ούτε το ένα εκατομμυριοστό απ’ όσα γνωρίζεις, αλλά πρέπει να σου πω πώς φαίνονται τα πράγματα «από μέσα».

Καταρχάς είναι πασίδηλο ότι κύριο μέλημά σου είναι τα συμφέροντα της δικής σου πατρίδας (γεωπολιτικά, οικονομικά κτλ) και όχι η υποστήριξη φιλικών λαών, ορθοδόξων χριστιανών κτλ. Αυτά είναι δευτερεύοντα ή τριτεύοντα.

Δεν σε μέμφομαι γι αυτό. Έτσι κάνουν οι ισχυροί. Έτσι θα ‘κανα κι εγώ αν ήμουν ισχυρός. Θα επέβαλα με οποιονδήποτε τρόπο την παρουσία μου (έστω και δια της πυγμής), θα αύξανα την επιρροή μου, θα κατοχύρωνα τα συμφέροντά μου, και αν (ΑΝ) μου δινόταν η ευκαιρία θα βοηθούσα και κάποιον φίλα προσκείμενο (αφού βέβαια είχε αποδείξει εμπράκτως ότι άξιζε βοήθεια).

Μέχρι εδώ καλά. Δον Κιχώτες και Ζορό δεν υπάρχουν.

Αυτά τα πράγματα όμως Βλαδίμηρε απαιτούν σοβαρότητα. Σοβαρούς συνεργάτες. Σοβαρούς συνομιλητές. Και τα δικά σου, μέχρι στιγμής, ερείσματα, δεν είναι σοβαρά.

Αρχικά σε είδαμε να δίνεις βάση στον αστειούλη βουτυράτο της Ραφήνας. Εκείνον που επί πενταετία επανίδρυε το κράτος, αλλά το μόνο που πήγε καλά επί των ημερών του ήταν οι σπουδές και η καριέρα της συζύγου του. Εκείνον που κήρυξε πόλεμο στους νταβατζήδες, αλλά στη θητεία του κάηκε η μισή Ελλάδα και οι νταβατζήδες χορεύανε στα αποκαΐδια. Εκείνον που κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και από φλεγόμενο μπουρδέλο τη μετέτρεψε απλώς σε φλεγόμενο μπουρδέλο σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Εκείνον που δεν πνίγηκε σε μια κουταλιά νερό, αλλά κατάφερε να πνιγεί χωρίς νερό. Να υποκύψει σε ανύπαρκτα σκάνδαλα.

Λένε ότι τον φάγανε για τους δικούς σου τους αγωγούς. Λένε ότι τον στριμώξανε άσχημα. Ότι τον απείλησαν. Ότι τον εκβίασαν. Ότι θα τον δολοφονούσαν. Μπορεί να είναι αλήθεια.

Ποια είναι όμως Βλαδίμηρε η ειδοποιός διαφορά του σοβαρού ηγέτη από τον ξεφτίλα;

Ο σοβαρός ηγέτης έχει τσαγανό. Δεν απειλείται και δεν εκβιάζεται. Δεν φοβάται για τη ζωή του. Κι αν τον στριμώξουν, αντλεί δύναμη από το λαό του. Βγαίνει και λέει την αλήθεια. Όλη την αλήθεια ή έστω όση μπορεί να αντέξει ο λαός. Και ζητά υποστήριξη. Και την παίρνει. Ηγέτης χωρίς λαϊκές πλάτες είναι ή διεκπεραιωτής ή δικτάτορας. Ετούτος ήταν το πρώτο. Γι αυτό και κρύφτηκε. Τσάμπα ο χρόνος σου.

Τώρα τελευταία Βλαδίμηρε δίνεις ρέστα για τον Εφραίμ. Μετά συγχωρήσεως, αλλά πάλι σε κουτσό άλογο πόνταρες.

Κάτι αλλόκοτο έχει αυτός ο ηγούμενος. Κάτι απωθητικό.

Εμείς εδώ, που λες Βλαδίμηρε, είχαμε άγιους γέροντες. Ταπεινούς και πένητες. Είχαμε Παΐσιο. Είχαμε Πορφύριο. Και ξέρουμε πολύ καλά πώς είναι οι ασκητές. Μπορούμε να κρίνουμε θαυμάσια ποιος απαρνήθηκε τα εγκόσμια και αφιέρωσε τη ζωή του στον Κύριο. Μας ξενίζουν λοιπόν καλόγεροι με βλέμμα λύκου, μαγούλες και προγούλια, μαύρα τζιπ και real estate business.

Δεν ζημιώθηκε, λένε, το Δημόσιο. Πολιτική η δίωξη. Βάλλουν κατά της Ορθοδοξίας οι κατήγοροί του. Δεκτά όλα. Το τελευταίο όμως που χρειάζεται η Ορθοδοξία Βλαδίμηρε είναι επίσκοποι που αποταμιεύουν μερικά δις για τα γεράματά τους, Αρχιερείς που ταξιδεύουν για επενδύσεις στην Αραβία και ηγούμενοι ειδήμονες στις αγοραπωλησίες ακινήτων.

Πώς λέγονται λοιπόν Βλαδίμηρε οι ορθόδοξοι που παρέχουν στους εχθρούς της Ορθοδοξίας όπλα για να την χτυπήσουν; Σοβαροί πάντως όχι.

Γι αυτό σου λέω Βλαδίμηρε.

Ευπρόσδεκτη η βοήθειά σου έστω και με το αζημίωτο. Καλοδεχούμενα ακόμη και τα αεροπλανοφόρα σου. Αν θέλεις όμως τη συμπαράσταση των Ελλήνων, να βρεις σοβαρούς εκπροσώπους στην Ελλάδα. Εξάντλησε κάθε περιθώριο.

Αν πάλι δεν βρεις, σημαίνει ότι δεν αξίζουμε βοήθεια και άσε μας στο χάλι μας. Ή, ακόμα καλύτερα, σε περίπτωση εχθροπραξιών στην περιοχή, ρίξε μας καμιά βόμβα από κείνες τις βαρβάτες που έχεις, να ησυχάσουμε…

Από την τσέπη σου παπά...

Θα με πείτε απόλυτο, θα με πείτε αντιδραστικό, θα με πείτε αντίχριστο.

Εγώ όμως θα το πω. Θα το προτείνω. Και προσωπικά θα το εφαρμόσω.

ΚΑΜΙΑ ΔΩΡΕΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΚΑΝΕΝΑ ΠΟΣΟ (ΟΥΤΕ ΕΛΑΧΙΣΤΟ) ΣΤΟ ΠΑΓΚΑΡΙ. ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ.

Εφόσον ο πράσινος Αρχιερέας διάλεξε το ρόλο της γλάστρας στα συμβούλια των ανθελλήνων-αντιχριστιανών κοσμικών, εφόσον στηρίζει απλόχερα, αυτός και οι πεφωτισμένοι δεσποτάδες του, τον αφελληνισμό της πατρίδας, εφόσον προσφέρει άλλοθι "φιλευσπλαχνίας" στην εγκαθίδρυση "δικτατορίας των εποίκων"...

...ΟΥΤΕ ΠΕΝΤΑΡΑ!

Τα λεφτά για τις επιδοτήσεις των εθνομηδενιστών, τη λειτουργία των πρακτορικών Μ.Κ.Ο, το χτίσιμο τζαμιών, την ενίσχυση των παρανόμων...

...ΝΑ ΤΑ ΔΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΘΙΑ ΤΣΕΠΗ ΤΟΥ!

Εμείς να βοηθήσουμε απευθείας τους φτωχούς και αναξιοπαθούντες. ΟΧΙ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ!

ΑΚΟΥΣ Ω! ΑΡΧΙΕΡΕΑ; ΔΕΝ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΑΣ!

ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΣΟΥ!!!!

Συ είπας!

Η φράση «Συ Είπας» ειπώθηκε από τον Ιησού, ως απάντηση στον Αρχιερέα που του ζητούσε επίμονα να παραδεχθεί δημόσια ότι είναι ο Χριστός ο υιός του Θεού, ώστε να μπορέσει να τον κατηγορήσει επίσημα για βλασφημία (Κατά Ματθαίον 26:64). Χρησιμοποιείται με ειρωνικό τόνο, και έχει την έννοια του «έτσι είναι όπως τα λες», όταν ο ομιλών αυτοεξευτελίζεται με τα λόγια του, εκφράζεται αρνητικά για τον εαυτό του ή λέει πράγματα που δεν τον συμφέρουν, ιδιαίτερα όταν ταπεινώνει τον εαυτό του υποκριτικά. Κατά συνέπεια, διαφέρει από το «ΕΣΥ το λες» της νεοελληνικής γλώσσας, με το οποίο διαφωνούμε με τον ομιλούντα, τονίζοντάς του ότι ΜΟΝΟ αυτός λέει κάτι (που τον συμφέρει). Η απαραίτητη αυτή προσθήκη, γίνεται σήμερα (29/03/2011), επειδή διαπίστωσα ότι πολλοί φίλοι διαβάζουν αυτή την ανάρτηση, σταλμένοι από μηχανές αναζήτησης όταν πληκτρολογούν «Συ είπας». Ακολουθεί η αρχική ανάρτηση.

Ήθελα να αγιάσω, αγαπητοί φίλοι, αλλά δε μ’ αφήνουν οι διαβόλοι.

Μεταφέρω αυτούσια σημερινή (10-04-2009) δημοσίευση του in.gr:

«Για τις σχέσεις Κράτους - Εκκλησίας συζήτησαν Παπανδρέου και Ιερώνυμος

Οι σχέσεις κράτους και εκκλησίας, αλλά η διεύρυνση των κοινωνικών δράσεων της εκκλησίας βρέθηκαν στο επίκεντρο της συνάντησης του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Παπανδρέου με τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο, στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών.

Όπως ανέφερε ο κ. Παπανδρέου, με τον αρχιεπίσκοπο αντάλλαξαν απόψεις για «τους διακριτούς ρόλους Εκκλησίας και Πολιτείας» και για τη δυνατότητα να υπάρξουν και τομείς στενής συνεργασίας, όπως στον κοινωνικό τομέα, ιδιαίτερα την εποχή της οικονομικής κρίσης.

Επίσης, συζήτησαν το ενδεχόμενο συνεργασίας σε τομείς, όπως η αντιμετώπιση της φτώχειας, η ένταξη των μεταναστών στη χώρα μας και η βοήθεια σε παιδιά που είναι εθισμένα από ναρκωτικά.

Από την πλευρά του ο κ. Ιερώνυμος τόνισε ότι «η σχέση Εκκλησίας και Πολιτείας, μπορούμε να το πούμε πια, είναι μια σχέση διακριτών ρόλων, αλλά υπάρχει κι ένας χώρος με θέματα κοινού ενδιαφέροντος».

Ακόμη, υπογράμμισε ότι σε στόχους, όπως η ανάπτυξη της Αρχιεπισκοπής Αθηνών και σε άλλους τομείς, που μέχρι τώρα δεν έχουν καλλιεργηθεί αρκετά, βρέθηκε ευρύ πεδίο συζήτησης και συνεννόησης.

Ο κ. Παπανδρέου εξέφρασε στον κ. Ιερώνυμο την αλληλεγγύη του για τις απαράδεκτες, όπως τις χαρακτήρισε, επιθέσεις σε ναούς.».

Βάσκανος μοίρα, φίλοι μου, εφθόνησε το παρόν ιστολόγιο και τον ιδιοκτήτη του (εμένα). Στην τρίτη μόλις (δεύτερη ουσιαστικά) ανάρτησή μου, είμαι υποχρεωμένος να επικρίνω δημόσια και απερίφραστα, τον προκαθήμενο της Ελλαδικής εκκλησίας. Τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πολύ καλά ότι σε ηλικία 15 μηνών βαπτίσθηκα και έκτοτε παραμένω Χριστιανός Ορθόδοξος, τηρώντας επί δεκαετίες ενεργά και ουσιαστικά τα θρησκευτικά καθήκοντά μου, χωρίς τον παραμικρό φανατισμό. Πριν λοιπόν τους ξενίσει το ότι ψέγω τον αρχιεπίσκοπο, τους θυμίζω ότι «ουδείς αναμάρτητος». Ούτε εγώ, ούτε ο αρχιεπίσκοπος.

Κλείνω την αναγκαία εισαγωγή και μπαίνω στο θέμα.

Διαβάζοντας τη δεύτερη παράγραφο του παραπάνω άρθρου, πληροφορήθηκα έκπληκτος, ότι κατά τον κύριο Γεώργιο Παπανδρέου της Μαργαρίτας, αντηλλάγησαν απόψεις για «τους διακριτούς ρόλους Εκκλησίας και Πολιτείας». Καταλάβατε; Αυτός το έχει δεδομένο. Διακριτοί οι ρόλοι. Η συζήτηση δεν διεξήχθη για να εξεταστούν ή να αναλυθούν οι ρόλοι. Οι συζητητές το είχαν συμφωνήσει (πότε άραγε;) και το χρησιμοποίησαν ως βάση για περαιτέρω ανταλλαγή απόψεων! Άρα έχει ήδη γίνει ένα (μεγάλο) βήμα για το διαχωρισμό Εκκλησίας - Κράτους και οι υπόλοιποι είμαστε στο σκοτάδι!

Πάω γρήγορα παρακάτω και η έκπληξή μου μεγεθύνεται! Ο αρχιεπίσκοπος το επιβεβαιώνει και ομολογεί ότι τόσον καιρό υπεκφεύγουν όλοι κι αυτός μαζί: «η σχέση Εκκλησίας και Πολιτείας, μπορούμε να το πούμε πια, είναι μια σχέση διακριτών ρόλων»!! Προσέξτε διατύπωση: «μπορούμε να το πούμε πια»! Δηλαδή τόσον καιρό σκοπίμως το απέκρυπταν!!

Και επειδή (ευτυχώς) καμιά έκπληξη δε μπορεί να αμβλύνει τη μνήμη μου, σας θυμίζω αγαπητοί αναγνώστες και θαυμάστε:

Τέλη Οκτωβρίου-αρχές Νοεμβρίου ο αρχιεπίσκοπος δηλώνει «η Εκκλησία δεν έχει να φοβηθεί τίποτα προ αυτού του ενδεχομένου» (του διαχωρισμού). Μία εβδομάδα αργότερα αλλάζει γραμμή. Αιφνιδιάζει τους πάντες, επικαλείται το αλάνθαστο αισθητήριο του λαού και ζητά δημοψήφισμα! Αφήνει μάλιστα συγκαλυμμένη απειλή, μιλώντας για «μάθημα που θα δώσει ο λαός» υπονοώντας ότι οι Έλληνες δεν θα δεχθούν το διαχωρισμό. Και τώρα, μπορεί πια να το πει! Διακριτοί οι ρόλοι!

Μετά θυμάμαι κι ετούτο (Κάτια Μακρή – ο θηλυκός Κακαουνάκης του «Alter», Ελευθεροτυπία 03/02/2008):

«Στο ΠΑΣΟΚ θεωρητικά προτιμούν την εκλογή του Ιερώνυμου Θηβών. Οι πιο δημοκρατικές απόψεις του και ο ανοιχτός πνευματικός ορίζοντας του τον κατατάσσουν ιδεολογικά στο κεντρώο χώρο, χωρίς ταυτίσεις όμως με κόμματα. Σχέσεις με τον Γ. Παπανδρέου δεν έχει, ούτε και ιδιαίτερες με κανέναν στο ΠΑΣΟΚ, πλην του Ευ. Βενιζέλου, με τον οποίο γνωρίζονται από παλιά. Στη Χαρ.Τρικούπη θεωρούν πάντως ότι δεν έχουν λόγο να εμπλακούν, αφού η δική τους θέση είναι παγίως ο διαχωρισμός κράτους - Εκκλησίας.»

Διακριτοί οι ρόλοι! Προς χωρισμό λοιπόν! Τι μεσολάβησε; Άγνωστο! Άγνωσται αι βουλαί του Ιερωνύμου! Αβίαστο όμως το συμπέρασμα: ο αρχιεπίσκοπος παλινωδεί! Ακόμα και στην απίθανη περίπτωση που η Ελληνική Πολιτεία (ποια;) προκηρύξει δημοψήφισμα, υπέρμαχος και συνεπώς καλύτερος προπαγανδιστής υπέρ του διαχωρισμού εμφανίζεται ο ίδιος!

Εκτός και αν οι παραπάνω «συνομιλητές» θέλουν να μας πουν ότι άλλο είναι οι διακριτοί ρόλοι και άλλο ο διαχωρισμός! Τότε όμως παίζουν με τις λέξεις. Και εμπαίζουν εμάς. Δεν συμμετέχω σε τέτοιο παιχνίδι και λυπάμαι που ο προκαθήμενος της Ελλαδικής εκκλησίας ενεπλάκη σ’ αυτό. Θα έπρεπε να αφήσει το συγκεκριμένο άθλημα σε εκείνους που το ξέρουν καλύτερα: τον κύριο Παπανδρέου και τους ομοίους του. Τους πολιτικούς.

Είχε όμως κι άλλα το «πανέρι».

Συμφώνησαν λέει να συνεργαστούν για την αντιμετώπιση της φτώχειας (φτωχοί βλέπετε και οι δύο), για την ένταξη των μεταναστών στη χώρα μας (είπα κι εγώ, τέτοια ευκαιρία για προπαγάνδα χάνεται;) και για τη βοήθεια σε παιδιά που είναι εθισμένα ΣΤΑ ναρκωτικά (και όχι ΑΠΟ τα ναρκωτικά φίλε συντάκτη). Σ’ αυτό το τελευταίο ο αρχιεπίσκοπος «αθώος», αλλά ο κύριος Παπανδρέου μήπως έχει καμιά ιδέα για τιμωρία (λέμε τώρα) των εμπόρων του θανάτου;

Επίσης εκείνο το «ευρύ πεδίο συζήτησης και συνεννόησης και σε άλλους τομείς, που μέχρι τώρα δεν έχουν καλλιεργηθεί αρκετά» τι να σημαίνει άραγε; Τι σκαρώνετε και δεν μας το λέτε; Καμιά μη κυβερνητική - μη κερδοσκοπική οργανωσούλα ίσως; Κανένα συνεδριάκι, όπου όλως τυχαίως οι προσκεκλημένοι (π.χ ο Αμερικανός πρέσβυς) θα φαν-θα πιουν, θα μας φλομώσουν στις μεγαλοστομίες και θα ανακοινώσουν τη δημιουργία κανενός «ιδρύματος» (να βολευτούν κι οι κολλητοί μας);

Στην τελευταία παράγραφο πάντως έχουμε κι άλλη έκπληξη. Ο Γεώργιος της Μαργαρίτας «καταδίκασε» τις βομβιστικές επιθέσεις εναντίον εκκλησιών! Περίεργο! Αυτός είναι φιλάνθρωπος. Διακρίνεται για τις υιοθεσίες ορφανών. Υιοθετεί τα πάντα. Το σχέδιο Ανάν, το βομβαρδισμό της Σερβίας, την Καραχασάν, το Βαλλιανάτο, τη «μαύρη», το γάμο ομοφυλοφίλων κτλ. Οι βόμβες πώς του ξέφυγαν; Δύο εξηγήσεις έχω. Ή δεν ήθελε να δυσαρεστήσει το συνομιλητή του, ή είπε να αφήσει κάτι για να υιοθετήσουν οι εξίσου ευαίσθητοι Αλαβάνος-Τσίπρας.

Το θέμα μου όμως είναι ο αρχιεπίσκοπος. Ήθελα να κλείσω με την ευαγγελική ρήση που αρχίζει από «Ουαί υμίν» αλλά θυμήθηκα κι άλλα (κακό πράγμα η μνήμη ελέφαντα!). Τις δηλώσεις του αρχιεπισκόπου(-θεσμού) «εξελέγην εγώ ο ελάχιστος» και «όταν οι άνθρωποι νοσούν, τότε νοσούν και οι θεσμοί».

ΣΥ ΕΙΠΑΣ Μακαριότατε!