Απλή και άδολη αναλογική; Μπααα... Καλύτερη η πληθωρική πουτάνα εξουσία.

Ενώ 

απ’ όσο κατάλαβα το «σκίζουμε τα μνημόνια» έχει ήδη μετατραπεί σε «κάντε καμιά ευκολία ρε παιδιά να ταΐσουμε τον κοσμάκη να μας ξαναψηφίσει και το νέο μνημόνιο θα το βαφτίσουμε αλλιώς π.χ μεταβατική συμφωνία, γέφυρα κτλ» 

ο υπουργός Οικονομικών Βαρουφάκης (κομήτης ασφαλώς, αδύνατον να συγκριθεί με τους πολλούς, ικανότατους οικονομολόγους του ΣΥΡΙΖΑ με προϊστορία ετών στον ευρύτερο χώρο του κόμματος) ψεύδεται ασυστόλως αναπαράγοντας την προπαγάνδα της Μέρκελ ότι «μας ταΐζουν οι Γερμανοί φορολογούμενοι» (βλέπε αναλύσεις Καζάκη και Μπογιόπουλου· το κωλοχρήμα τους ουδέποτε έφτασε στον ελληνικό λαό)

ο υπουργός εξωτερικών Κοτζιάς (έτερος κομήτης με μακρά διαδρομή ... εκτός ΣΥΡΙΖΑ) κατάφερε οι υφιστάμενες κυρώσεις κατά του Βλαδίμηρου (ήτοι εναντίον της αγροτικής παραγωγής της Ελλάδας) να παραταθούν μόνο ως τον Σεπτέμβριο και όχι για ένα χρόνο (περιττό να σας θυμίσω ότι τώρα έχουμε Ιανουάριο), οπότε πρόκειται για τρομερή επιτυχία της νέας κυβέρνησης, διαστάσεων αναλόγων με την κατάκτηση της πρώτης θέσης στη Eurovision 

οι λεκτικές κυβιστήσεις (κοινώς «είπα-ξείπα») συνεχίζονται με ρυθμό πολυβόλου (π.χ «τέλος στην ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ» και αμέσως μετά «καλοδεχούμενοι οι Κινέζοι», «κηρύσσουμε τον πόλεμο στα all inclusive» και μετά «καμία ενέργεια εις βάρος των all inclusive», «τον Μάρτιο σφίγγουν τα πράγματα με τις συντάξεις» - «εγγυόμαστε τις συντάξεις για Μάρτιο, Απρίλιο ... Δεκέμβριο») 

με ανακούφιση μάθαμε ότι μια από τις ουσιώδεις αλλαγές της νέας κυβέρνησης είναι η επαναφορά των αιωνίων φοιτητών στην ... αιωνιότητα (στο πανεπιστήμιο) 

μια μαύρη τρύπα στο διάστημα δυσκολεύεται να καταπιεί μια αστρική μακαρονάδα (πώς; άσχετο; γιατί οι δηλώσεις των ΣΥΡΙΖαίων έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους ή με τη λογική;) 

εγώ σαν πνεύμα αντιλογίας έχω μια συγκεκριμένη απορία: 

εκείνο το πάγιο αίτημα της αριστεράς για απλή και άδολη αναλογική τι απέγινε; Γιατί έχουμε κάτι αιώνες να το ακούσουμε; Το ‘φαγε η μαρμάγκα (η εξουσία); Το κατάπιαν τα bonus των 50 εδρών; Θα περίμενε κανείς να είναι ο πρώτος νόμος που θα περνούσε μια αριστερή κυβέρνηση ή έστω η πρώτη της σοβαρή εξαγγελία. 

Όχι για τίποτε άλλο δηλαδή, αλλά επειδή το πουλέν της αριστεράς (ξανα)δήλωσε σήμερα ότι έλαβε «ισχυρή» εντολή. Το πόσο ισχυρή είναι η εντολή 2.250.000 ψηφοφόρων επί συνόλου 9.900.000 (αληθές ποσοστό 23%) έστω και με την προσθήκη 300.000 (αληθές ποσοστό 3%), μπορείτε να το κρίνετε εσείς (σύνολο 2.550.000, αληθές ποσοστό 26%). 

Όχι άλλες στρατιωτικές αναλύσεις! Έλεος! Ρωτήστε τις Καλιφορνέζες γκόμενες!

Μας ζάλισαν οι ειδικοί-στρατηγικοί-έγκριτοι αναλυτές. 

Το τι ανάλυση και κακό πέφτει (κυριολεκτικά) στο διαδίκτυο και στον Τύπο δεν λέγεται. Όλοι οι μισόμουρλοι, αλλοπρόσαλλοι, γελοίοι και ξεφτίλες, αρχίσανε πάλι τις αναλύσεις. Είχαμε τους οικονομικού προσανατολισμού καραγκιόζηδες, τώρα εμφανίστηκαν και οι στρατιωτικής κατεύθυνσης λεγάμενοι. Το τι γεωστρατηγικές μλκίες ακούσαμε δεν περιγράφεται. Κι όλα αυτά γιατί; 

Για να μας εξηγήσουν-φωτίσουν-ενημερώσουν γιατί οι Δυτικοί παπάρες δεν θα επιτεθούν στον Βλαδίμηρο. 

Χαλάσανε πάλι μελάνι, χρόνο, χρήμα για να περιγράψουν αναλυτικά το προφανές: 

ότι κανένας τζάμπα μάγκας κι από τις δυό μεριές του Ατλαντικού δεν θα διακινδυνεύσει να δεχθεί έστω και έναν διηπειρωτικό πυρηνικό πύραυλο στο έδαφός του. 

Ακόμη κι αν καταστραφούν ολοσχερώς Ρωσία-Κίνα-Ινδία, οι υπάλληλοι των τραπεζιτών θα βρεθούν σε δυσχερή θέση. Αυτό είναι όλο. 

Αρκεί ένας πύραυλος με πολλές κεφαλές πλουτωνίου στη δυτική ακτή των ΗΠΑ για να καταστήσει την Καλιφόρνια ακατοίκητη για αιώνες. Αυτό είναι όλο. 

Ένας πύραυλος. Ένας. 

Θα χαθούν δια παντός εκατομμύρια ψηλοκάπουλες ξανθιές Καλιφορνέζες, αλλά και όσες επιζήσουν θα ζητήσουν εξηγήσεις, αφού αντί για τσίτσιδες σε ειδυλλιακές ηλιόλουστες παραλίες, θα πρέπει να ζήσουν το σύντομο υπόλοιπο της ζωής τους κρυμμένες στα όρη στ’ άγρια βουνά (της Μοντάνα). Αυτό είναι όλο. 

Το Αμερικάνικο όνειρο δεν προβλέπει χειμώνα (πυρηνικό). Αυτό είναι όλο.

Δωρεάν εφημερίδες. Τσάμπα προπαγάνδα.

Τα εφημεριδάκια που προσφέρονται άνευ αντιτίμου σε κομβικά σημεία της Αθήνας τα ξέρετε. Νεοελληνιστί καλούνται «free press» έντυπα.

Λοιπόν: αποτελούν εκδοχές ακραίας και ύπουλης συστημικής προπαγάνδας. Έπεσε στα χέρια μου το τρέχον τεύχος (υπ’ αριθ. 382) της «Φωνής της Αθήνας», νεοελληνιστί «ATHENS voice». Θα την έχετε ακουστά (ή … διαβαστά!). Την είχα κι εγώ, αλλά άλλο να σου λένε κι άλλο να βλέπεις (διαβάζεις) ο ίδιος.

Κλασσική περίπτωση «ελαφράς» αρθρογραφίας (ειρωνικά σχολιάκια, χιλιοειπωμένα αστειάκια, εξυπνακίστικες ατάκες κτλ) ανακατωμένα με βαθυστόχαστες αναλύσεις-μπούρδες και κάργα διαφημίσεις (εμετικές οι περισσότερες).

Ξανά λοιπόν: η θεματολογία της κάνει τον Κανάκη να φαίνεται … εθνικιστής!

Το παρόν τεύχος μονοπωλούν:
1) Μέγα πάθος υπέρ Νταλάρα (τραγουδιστά, πες μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι).
2) Ειρωνείες για τον Πούτιν (πονάει έτσι;)
3) Προσπάθεια γελοιοποίησης του «Κινήματος της Πατάτας». (κι αυτό πονάει ε; όπως θα λέγατε στη νεοελληνική γλώσσα σας «pain in the ass»).
4) Βολές εναντίον όλων των αντιμνημονιακών (έκπληξη ε; νεοελληνιστί: surprising!).

Όλα αυτά βέβαια έχουν την εξήγησή τους:

Εκδότης-διευθυντής είναι ο κύριος Φώτης Γεωργελές. Αναζητήστε στοιχεία στην κυρία Google.

Στη συντακτική ομάδα μεταξύ των άλλων φιγουράρουν: Λ. Λαζόπουλος, Γ. Βαλλιανάτος, Π. Μανδραβέλης και Α. Αλ Σάλεχ. Είπατε τίποτα;

Τέλος πάντων, για να μη σας ζαλίζω, προμηθευτείτε το έντυπο (θα υπάρχει μέχρι τις 14 Μαρτίου). Δεν συστήνω επίσκεψη στην ιστοσελίδα (όπου όλο το τεύχος είναι σε ηλεκτρονική μορφή) διότι δεν επιθυμώ τη διαφήμισή του.

Ένα συμπέρασμα για το τέλος: οι φυλλάδες του συστήματος κατακρημνίζονται. Κανείς δεν χαραμίζει χρήματα για να τις αγοράσει. Υπό αυτό το πρίσμα, η δωρεάν διανομή προπαγανδιστικών εντύπων μασκαρεμένων σε «ποικίλης ύλης» τοιούτα, είναι μια πολύ έξυπνη πρακτική από την πλευρά του συστήματος. Ελάχιστοι μπορούν να αντισταθούν στον πειρασμό να ξεφυλλίσουν ένα τσάμπα εφημεριδάκι. Πολεμήστε τα.

Και μια ερώτηση-απάντηση προς την κυρία Σταυρούλα Παναγιωτάκη, «σύμβουλο έκδοσης» του εντύπου, η οποία στη σελίδα 4, στη στήλη με τον νεοελληνικό τίτλο «Info-diet» διερωτάται: «Πόση ηλιθιότητα μπορείς να έχεις στο κεφάλι σου για να φωνάζεις έναν τραγουδιστή “προδότη και δοσίλογο”;»:

Κυρία μου δεν δύναμαι να απαντήσω στο ερώτημά σας. Η ηλιθιότητα δεν είναι μετρήσιμο μέγεθος. Είναι ιδιότητα ή, έστω, ασθένεια. Ή είναι κανείς ηλίθιος ή δεν είναι. Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι θέτετε το ερώτημα ρητορικώς. Επιτρέψτε μου λοιπόν το παρακάτω καθόλου ρητορικό ερώτημα:

«Αν όποιος αποκαλεί έναν τραγουδιστή “προδότη και δοσίλογο” είναι ηλίθιος, πώς πρέπει να αποκαλέσουμε τον (την) σύμβουλο έκδοσης ενός εντύπου, στη σελίδα 40 του οποίου διαφημίζονται ροζ τηλεφωνικές γραμμές;».

Γράμμα στον Βλαδίμηρο.

Βλαδίμηρε.

Ανοιχτές επιστολές σε έλληνες «ηγέτες» δεν στέλνω. Είναι όλοι πιόνια. Έχουν όλοι αφεντικά. Δεν τους ενδιαφέρει καθόλου το συμφέρον της Ελλάδας, μόνο για το συμφέρον των αφεντικών τους νοιάζονται. Γι αυτό τα λόγια μου δεν τα χαραμίζω.

Εσύ δεν έχεις αφεντικά. Είσαι ο ίδιος αφεντικό. Και τελευταία ασχολείσαι πολύ με την πατρίδα μου. Αποφάσισα λοιπόν να γράψω σ’ εσένα. Δεν ξέρω ούτε το ένα εκατομμυριοστό απ’ όσα γνωρίζεις, αλλά πρέπει να σου πω πώς φαίνονται τα πράγματα «από μέσα».

Καταρχάς είναι πασίδηλο ότι κύριο μέλημά σου είναι τα συμφέροντα της δικής σου πατρίδας (γεωπολιτικά, οικονομικά κτλ) και όχι η υποστήριξη φιλικών λαών, ορθοδόξων χριστιανών κτλ. Αυτά είναι δευτερεύοντα ή τριτεύοντα.

Δεν σε μέμφομαι γι αυτό. Έτσι κάνουν οι ισχυροί. Έτσι θα ‘κανα κι εγώ αν ήμουν ισχυρός. Θα επέβαλα με οποιονδήποτε τρόπο την παρουσία μου (έστω και δια της πυγμής), θα αύξανα την επιρροή μου, θα κατοχύρωνα τα συμφέροντά μου, και αν (ΑΝ) μου δινόταν η ευκαιρία θα βοηθούσα και κάποιον φίλα προσκείμενο (αφού βέβαια είχε αποδείξει εμπράκτως ότι άξιζε βοήθεια).

Μέχρι εδώ καλά. Δον Κιχώτες και Ζορό δεν υπάρχουν.

Αυτά τα πράγματα όμως Βλαδίμηρε απαιτούν σοβαρότητα. Σοβαρούς συνεργάτες. Σοβαρούς συνομιλητές. Και τα δικά σου, μέχρι στιγμής, ερείσματα, δεν είναι σοβαρά.

Αρχικά σε είδαμε να δίνεις βάση στον αστειούλη βουτυράτο της Ραφήνας. Εκείνον που επί πενταετία επανίδρυε το κράτος, αλλά το μόνο που πήγε καλά επί των ημερών του ήταν οι σπουδές και η καριέρα της συζύγου του. Εκείνον που κήρυξε πόλεμο στους νταβατζήδες, αλλά στη θητεία του κάηκε η μισή Ελλάδα και οι νταβατζήδες χορεύανε στα αποκαΐδια. Εκείνον που κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και από φλεγόμενο μπουρδέλο τη μετέτρεψε απλώς σε φλεγόμενο μπουρδέλο σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Εκείνον που δεν πνίγηκε σε μια κουταλιά νερό, αλλά κατάφερε να πνιγεί χωρίς νερό. Να υποκύψει σε ανύπαρκτα σκάνδαλα.

Λένε ότι τον φάγανε για τους δικούς σου τους αγωγούς. Λένε ότι τον στριμώξανε άσχημα. Ότι τον απείλησαν. Ότι τον εκβίασαν. Ότι θα τον δολοφονούσαν. Μπορεί να είναι αλήθεια.

Ποια είναι όμως Βλαδίμηρε η ειδοποιός διαφορά του σοβαρού ηγέτη από τον ξεφτίλα;

Ο σοβαρός ηγέτης έχει τσαγανό. Δεν απειλείται και δεν εκβιάζεται. Δεν φοβάται για τη ζωή του. Κι αν τον στριμώξουν, αντλεί δύναμη από το λαό του. Βγαίνει και λέει την αλήθεια. Όλη την αλήθεια ή έστω όση μπορεί να αντέξει ο λαός. Και ζητά υποστήριξη. Και την παίρνει. Ηγέτης χωρίς λαϊκές πλάτες είναι ή διεκπεραιωτής ή δικτάτορας. Ετούτος ήταν το πρώτο. Γι αυτό και κρύφτηκε. Τσάμπα ο χρόνος σου.

Τώρα τελευταία Βλαδίμηρε δίνεις ρέστα για τον Εφραίμ. Μετά συγχωρήσεως, αλλά πάλι σε κουτσό άλογο πόνταρες.

Κάτι αλλόκοτο έχει αυτός ο ηγούμενος. Κάτι απωθητικό.

Εμείς εδώ, που λες Βλαδίμηρε, είχαμε άγιους γέροντες. Ταπεινούς και πένητες. Είχαμε Παΐσιο. Είχαμε Πορφύριο. Και ξέρουμε πολύ καλά πώς είναι οι ασκητές. Μπορούμε να κρίνουμε θαυμάσια ποιος απαρνήθηκε τα εγκόσμια και αφιέρωσε τη ζωή του στον Κύριο. Μας ξενίζουν λοιπόν καλόγεροι με βλέμμα λύκου, μαγούλες και προγούλια, μαύρα τζιπ και real estate business.

Δεν ζημιώθηκε, λένε, το Δημόσιο. Πολιτική η δίωξη. Βάλλουν κατά της Ορθοδοξίας οι κατήγοροί του. Δεκτά όλα. Το τελευταίο όμως που χρειάζεται η Ορθοδοξία Βλαδίμηρε είναι επίσκοποι που αποταμιεύουν μερικά δις για τα γεράματά τους, Αρχιερείς που ταξιδεύουν για επενδύσεις στην Αραβία και ηγούμενοι ειδήμονες στις αγοραπωλησίες ακινήτων.

Πώς λέγονται λοιπόν Βλαδίμηρε οι ορθόδοξοι που παρέχουν στους εχθρούς της Ορθοδοξίας όπλα για να την χτυπήσουν; Σοβαροί πάντως όχι.

Γι αυτό σου λέω Βλαδίμηρε.

Ευπρόσδεκτη η βοήθειά σου έστω και με το αζημίωτο. Καλοδεχούμενα ακόμη και τα αεροπλανοφόρα σου. Αν θέλεις όμως τη συμπαράσταση των Ελλήνων, να βρεις σοβαρούς εκπροσώπους στην Ελλάδα. Εξάντλησε κάθε περιθώριο.

Αν πάλι δεν βρεις, σημαίνει ότι δεν αξίζουμε βοήθεια και άσε μας στο χάλι μας. Ή, ακόμα καλύτερα, σε περίπτωση εχθροπραξιών στην περιοχή, ρίξε μας καμιά βόμβα από κείνες τις βαρβάτες που έχεις, να ησυχάσουμε…