29η Μαΐου 1453. Θα επαναληφθεί;

Φάτε και πιείτε Δραγουμάνοι
τώρα που όλα είναι για τα σας.
Έτσι ορίζει το φιρμάνι
κι ο πολυχρονεμένος σας Πασάς.
Κι όσο για μας σ' ένα καλύβι
γεια σου Τζαβέλα, γεια σου Γέρο του Μοριά
βράδυ-πρωί θα λιώνουμε μολύβι
για την τιμή και για τη λευτεριά.

Στίχοι του Λευτέρη Παπαδόπουλου στο τραγούδι «Ο δραγουμάνος του βεζίρη». Μουσική Λουκιανός Κηλαηδόνης. Δίσκος «Μανώλης Μητσιάς Νο 2» (1973).

Σαν σήμερα το 1453 έπεσε η βασιλεύουσα. Η Κωνσταντινούπολη.

Θυμήθηκα λοιπόν μια άλλη ημερομηνία.

31 Οκτώβρη 2002. Πώς; Δεν συνέβη τίποτα σημαντικό εκείνη τη μέρα; Συνέβη! Για θυμηθείτε καλύτερα! Όχι βέβαια τόσο σοβαρό σαν την Άλωση της Πόλης, αλλά απολύτως ενδεικτικό του νεοραγιαδισμού. Δε θυμάστε; Θα σας θυμίσω εγώ:

"Istanbul since 1453".

Ακόμα να θυμηθείτε;

Το βράδυ της 31^ης Οκτωβρίου 2002, στην Κωνσταντινούπολη, η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα Φενερμπαξέ αντιμετωπίζει τον Παναθηναϊκό για το δεύτερο γύρο του κυπέλου ΟΥΕΦΑ. Η τότε ελληνική κυβέρνηση των ψευτοσοσιαλιστών-ψευτοεκσυγχρονιστών (και γενικώς ψευτο-), επιχειρεί να εκμεταλλευτεί πολιτικά τον αγώνα, για να προπαγανδίσει ασυστόλως την αποκαλούμενη «ελληνοτουρκική φιλία». Στο γήπεδο είναι παρούσα υψηλόβαθμη ελληνική κυβερνητική αντιπροσωπεία, της οποίας ηγείται, ποιος άλλος, ο υπουργός Εξωτερικών Γεώργιος Παπανδρέου της Μαργαρίτας. Δεύτερος σε σειρά σπουδαιότητας Έλλην αξιωματούχος, είναι ο υπουργός Πολιτισμού Ευάγγελος Βενιζέλος. Υπενθυμίζω ότι ο πρώτος έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη ότι η «ελληνοτουρκική φιλία» αποτελεί γι αυτόν «στοίχημα» (κάποιος να του πει ότι το έχασε please), ενώ και οι δύο είχαν συνυπογράψει τον περιβόητο νόμο για τον αφελληνισμό των σχολικών βιβλίων της ιστορίας.

Στις εξέδρες του γηπέδου, λίγο πριν τον αγώνα, αναρτάται τεράστιο «πανό» που δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης των πεποιθήσεων των «φίλων» Τούρκων θεατών. Γράφει "Istanbul since 1453". Το μέγεθος και το βάρος του είναι τέτοιο που δεν υπάρχει αμφιβολία. Αναρτήθηκε με ειδικό μηχανισμό! Δεν το σήκωσαν 2-3 κακοί οπαδοί. Η «επιχείρηση» έχει σχεδιαστεί και εκτελεστεί με την ανοχή, αν όχι με την ενθάρρυνση, των αρχών!

Οι Έλληνες θεατές (μερικές εκατοντάδες) εξαγριώνονται. Δικαίως. Η ατμόσφαιρα ηλεκτρίζεται επικίνδυνα. Οι χάσκακες όμως Έλληνες(;) πολιτικοί απτόητοι! Θα βγουν να κάνουν το γύρο τού γηπέδου χαιρετώντας το κοινό! Δεν τους σταματά τίποτα! Προπαγάνδα, τουρκολαγνεία και ξερό ψωμί! Με τα πολλά, οι τουρκαλάδες μαζεύουν το πανό (αφού περάτωσε την αποστολή του και πέρασε το μήνυμα) και οι χαχόλοι βγαίνουν για το «γύρο του θριάμβου». Το γήπεδο επευφημεί (άγριο δούλεμα, έτσι;), αλλά όταν φτάνουν στην κερκίδα που κάθονται οι Έλληνες … «μπαμ!» και «πλατς!». Δέχονται μπουκάλια και γιαούρτια!

Μακριά από μένα αγαπητοί φίλοι, ο χουλιγκανισμός και η βία. Πώς θα μπορούσε όμως κάποιος να κρατηθεί, παρακολουθώντας τέτοιο ρεσιτάλ βλακείας και μειοδοσίας; Εγώ είμαι μ’ αυτόν που πέταξε το γιαούρτι! («Εγώ είμαι μ’ αυτόν που πέταξε τη ντομάτα» είχε πει ο συνθέτης Διονύσης Σαββόπουλος, μετά από παρόμοιο περιστατικό κατά την επίσκεψη του Τούρκου προέδρου Οζάλ στην Ελλάδα το 1988).

Το αγωνιστικό αποτέλεσμα εκείνο το βράδυ ήταν ισοπαλία με 1-1, αλλά το αποτέλεσμα της πολιτικής «αμέτι-μουχαμέτι γλείψιμο στον πασά» των κυρίων Σημίτη-Παπανδρέου-Βενιζέλου, ήταν να οδηγηθεί η Ελληνική ομάδα στη ρεβάνς της Αθήνας (14 Νοέμβρη 2002) με την πλάτη στον τοίχο. Η ΟΥΕΦΑ διαμήνυσε: «με το παραμικρό επεισόδιο σάς παίρνουμε το κεφάλι». Μεγάλο μέρος του γηπέδου της λεωφόρου Αλεξάνδρας έμεινε άδειο κατ’ εντολή των Ελληνικών αρχών (δηλαδή η ομάδα στερήθηκε των φιλάθλων της), παρατηρητές, εισαγγελείς, αστυνομοκρατία, τρόμος μήπως κανένας Τούρκος συναχωθεί κτλ. Παρά την τρομοκράτηση φιλάθλων και παικτών βέβαια (δηλαδή παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των γραικύλων κυβερνώντων για να αποκλειστεί), η ελληνική ομάδα «φιλοδώρησε» την τουρκική με 4 τέρματα και προκρίθηκε πανηγυρικά.

Στους σύγχρονους λοιπόν «δραγουμάνους του Βεζίρη», στους πολιτικούς μας ντε,

στον απίθανο πρωθυπουργό μας (ποιον;), τον κουμπάρο του Ερντογάν, που αποτίνει φόρο τιμής στον Κεμάλ, που βάζει Τούρκο στρατηγό στη Λάρισα, που ανέχεται να αρμενίζουν τούρκικες φρεγάτες στα παράλια της Αθήνας και άλλα πολλά …

στον κύριο πρόεδρο της σοσιαλιστικής διεθνούς, που «επιμένει τουρκικά» (ζεϊμπέκικα, στεφάνι στο μνημείο του Κεμάλ, Καραχασάν κτλ)…

στους «επαναστάτες» Συριζάδες και Οικολόγους, που ο Τούρκος πρόξενος στην Κομοτηνή είναι πιο φιλέλληνας απ’ αυτούς…

αφιερώνω εξαιρετικά το παραπάνω τραγουδάκι και τους διαβεβαιώνω:

Δεν ξεχνάμε ρε! Νέα άλωση δεν θα την επιτρέψουμε! Νέα 29^η Μαΐου δεν θα υπάρξει! Κι αν μας την επιβάλετε, θα ακολουθήσει 25^η Μαρτίου. Όχι μετά από 400 χρόνια. Αμέσως!

Τριών ειδών ψέματα

Υπάρχουν τριών ειδών ψέματα. Κατά σειρά αυξανόμενης βαρύτητας:

1. τα απλά ψέματα

2. τα χοντρά ψέματα

3. οι δημοσκοπήσεις

Άγνωστος

(προσαρμογή στη σύγχρονη νεοελληνική πραγματικότητα: Αριστείδης)

Παράνομοι, εξαθλιωμένοι, πεινασμένοι, θρησκόληπτοι, σε ξένη γη: ιδανικός στρατός πόλεως.

Κάθονται στα σκοτεινά και σχεδιάζουν. Πίνουν και κανένα ποτάκι. Bourbon, Golan Heights Wine, Raki, θα σας γελάσω. Πού θα εφαρμόσουν τα σχέδια; Μα φυσικά στο «πεδίο βολής». Εκεί που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα. Εκεί που βασιλεύει η χυδαιότητα, η τεμπελιά, η αναξιοκρατία, η διαφθορά, η ατιμωρησία. Εκεί που παιδεία, υγεία, τάξη, δικαιοσύνη έχουν πεθάνει (θεός συγχωρέστες). Εκεί που οι πολιτικοί είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία ανίκανοι ή προσκυνημένοι. Εκεί που την ενημέρωση μονοπωλούν τα νεοταξικά Μ.Μ.Ε των μεγιστάνων του πλούτου, μεταδίδοντας νυχθημερόν ψέματα. Εκεί που όλα τα σκιάζει η διαπλοκή. Εκεί που η αριστερά εκφυλίστηκε από «ψωμί-παιδεία-ελευθερία» σε «φραπέ-μπριζόλα-κόκα κόλα». Εκεί που οι «αντιεξουσιαστές» παίζουν το παιχνίδι της εξουσίας (της πλανητικής). Εκεί που κάθε ιδεολογία, του αναρχισμού συμπεριλαμβανομένου, δυσφημείται. Εκεί που ζουν απολιτικά-εγωϊστικά-λοβοτομημένα ζωντόβολα, με μόνη έννοια πώς «να περάσουν καλά» (ιδανικά πειραματόζωα δεν νομίζετε;).

Και τώρα σε παρελθόντα χρόνο.

Η εφαρμογή των σχεδίων άρχισε πριν από αρκετό καιρό. Οι πράκτορές τους είχαν στρατολογήσει τον κάθε πικραμένο. Κάθε περιθωριακό, κάθε μηδενιστή, κάθε γκρουπούσκουλο, κάθε χουλιγκάνο. Δεν χρειάστηκε να πληρώσουν. Όλοι αυτοί οι χαμένοι συναίνεσαν αμέσως, μόλις αισθάνθηκαν ότι «ο αγώνας» τους «τώρα δικαιώνεται» (μαζί και η light αριστερά). Τόσα χρόνια «στην αποκάτω»! Είχε έρθει η ώρα να πάρουν εκδίκηση. Να εφαρμόσουν στην πράξη την «κοσμοθεωρία» τους: χασίσι και παρτούζα και επιστροφή στη φύση, άρπαξε να φας, βία για τη βία κτλ κτλ.

Ο συρφετός όμως αυτός δεν ήταν αρκετός. Δεν θα τα κατάφερνε μόνος του. Όσο και να βοηθούσαν οι ντόπιοι ανεγκέφαλοι-θερμοκέφαλοι ελληναράδες, προσφέροντας αφειδώς αφορμές για «εξέγερση», την κρίσιμη ώρα κάτι θα έλειπε. Στην πρώτη μεγάλη πρόβα «επανάστασης» είχαν φαεινή ιδέα. Επιστράτευσαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν οι ιθαγενείς: τη νεολαία. Κανείς δεν θα τολμούσε να τα βάλει με τα παιδιά του! Μπα… άδικος κόπος. Κάτι έφηβοι με επώνυμα τζινάκια, κρατώντας κινητό-γουόκμαν Νokia όπου άκουγαν Madonna (την πρέσβειρα καλής θέλησης ντε), φώναξαν «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι» και μετά πήγαν να κάνουν νανάκια στα πουπουλένια στρωματάκια τους. Όσο κι αν έσπρωχνε η εγχώρια προπαγάνδα (Μάκης, Λάκης κά) τίποτε. Τσσσς …τσσσσς ….τι «επαναστάτες» ήταν αυτοί. Του γλυκού νερού. Τότε έριξαν στη μάχη μπαρουτοκαπνισμένους «σκληροτράχηλους» στρατιωτικούς. Ουτσεκάδες.

Χειρότερα! Κατέβηκαν οι ηλίθιοι στην «επανάσταση» με αλβανικές σημαίες! Και κάναν και πλιάτσικο και πουλάγανε τα κλεμμένα στην Αλβανία! Ρόμπα γίνανε! Δεν ήταν να εμπιστεύεται κανείς εμπόρους ανθρώπινων οργάνων, ναρκωτικών και λευκής σάρκας!

Το επόμενο σχέδιο προέβλεπε χρήση του ιδανικού στρατού πόλεως. Παράνομων, εξαθλιωμένων, πεινασμένων, (δηλαδή έτοιμων να εκραγούν) θρησκόληπτων μεταναστών και μάλιστα μουσουλμάνων. Πέραν του ότι αποτελεί υπέρτατη ηδονή να χρησιμοποιείς τους δηλωμένους εχθρούς σου ως πιόνια, η επιστράτευση των ανθρώπων αυτών έχει πολλαπλά οφέλη:

1. Ο βασικός στόχος επιτυγχάνεται. Χάος στην Παλαιοκώσταινα. Σε κατάσταση χάους και ανασφάλειας βέβαια, οποιοσδήποτε φιλήσυχος μπορεί να συναινέσει σε περιορισμό των ελευθεριών του. Χώρια που παραδειγματίζονται πολιτικοί που πάνε να φύγουν από το μαντρί και άλλες χώρες που πάνε να το παίξουν ανεξάρτητες.

2. Στρέφεις την προσοχή των μουσουλμάνων μακριά σου και τους προσφέρεις ξένο σβέρκο για να εκτονώσουν την οργή που προόριζαν για σένα. Τους καλοπιάνεις κιόλας για να επιχειρήσεις «προσέγγιση». Δεν ήταν τελικά καλή ιδέα να τα βάλεις με το μισό πλανήτη! Καλύτερη ιδέα μοιάζει το να επιχειρήσεις δήθεν συμφιλίωση, προσφέροντας στους εχθρούς σου ως δώρο καλής θέλησης, έναν «σπαστικό» και δύστροπο φίλο σου.

3. Κάμπτεις οποιαδήποτε εσωτερική αντίσταση των ιθαγενών, αφού όποιος τολμήσει να αντιδράσει, εκτός από το υβρεολόγιο («φασίστα»-«ρατσιστή» κτλ) θα βρεθεί αντιμέτωπος όχι με έναν μεμονωμένο άνθρωπο και μάλιστα παράνομο (ληστή κτλ), αλλά με σύσσωμο τον μουσουλμανικό κόσμο, ο οποίος στη μεγάλη του πλειοψηφία είναι βαθιά θρησκευόμενος και όχι παράνομος!

4. Εμφανίζεσαι (μυστικά, μη σ’ ακούσουν οι μουσουλμάνοι) στους ντόπιους και παριστάνεις το σωτήρα: «σας τα ‘λεγα εγώ, τι τις θέλετε τις φιλίες με τους Άραβες; Να ‘στε καλά παιδιά στο εξής και τέρμα τα πάρε-δώσε με τρομοκράτες! Μόνο μαζί μου θα ‘στε ασφαλείς. Και στείλτε και στρατό στο Αφγανιστάν, να τους δείξουμε αυτών των αγρίων!

5. Εδραιώνεις τον τοποτηρητή της περιοχής, ο οποίος έντεχνα παριστάνει ότι «ισορροπεί» μεταξύ Ανατολής και Δύσης και ρίχνοντας στάχτη στα μάτια των μουσουλμάνων αυτοδιορίζεται γενικός δερβάναγας στη Μέση Ανατολή.

Η συνέχεια σε χρόνο ενεστώτα. Ορατή δια γυμνού οφθαλμού. Μόνο οι (εθελοντικά) τυφλοί δεν τη βλέπουν.

Οι ψοφώδεις, οι ψοφοδεείς και οι ψόφιοι. (Ο Ερντογάν στην Αθήνα. Βάλτε τον να καταθέσει στεφάνι στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη αν σας βαστάει!)

Έρχεται ο μεγάλος μας ο καϊμακάμης, πολλά τα έτη του.

«Το παρών στα εγκαίνια του Μουσείου Ακροπόλεως θα δώσει ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, η νότα με την οποία επιβεβαιώνεται η μετάβαση του κ. Ερντογάν στην τελετή, στην οποία έχουν προσκληθεί πολλοί γνωστοί ηγέτες αλλά προς το παρόν αποφεύγονται οι ανακοινώσεις για ευνόητους λόγους, έφθασε …» κτλ κτλ («Το Βήμα», Τρίτη 19 Μαΐου 2009).

Έρχεται να επιθεωρήσει την δυτικά του Αιγαίου πελάγους περιοχή της δικαιοδοσίας του. Ο μαύρος αυτοκράτορας στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Άγκυρα, του το ξεκαθάρισε: «Ταγίπ, είναι δική σου με τη βούλα και δεν πρέπει να την παραμελείς». Έρχεται λοιπόν και τίποτε δεν τον σταματά. Τι θα πει και τι θα πράξει άγνωστο, αλλά καθόλου απίθανο να τρίξει τα δόντια στους εδώ υπαλλήλους του και υπηκόους του. Να τους υπενθυμίσει ποιος κάνει κουμάντο. Να μας πει λ.χ να μην καταπιέζουμε τους «Τούρκους» της Θράκης. Να αναγνωρίσουμε αμέσως την «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» και τη «Μακεδονία» και να τις βάλλουμε στην Ε.Ε και στο Ν.Α.Τ.Ο. Δεν αποκλείεται να πάει και παραπέρα (σε μουσείο με αρχαία θα βρίσκεται): να μας πει ότι η αρχαία μας κληρονομιά ανήκει στην Τουρκία ως φυσικό συνεχιστή … και …μπλα, μπλα, μπλα.

Τι; Δεν θα τολμήσει;

Γιατί, φίλοι, ποιος θα τον σταματήσει; Ποιος από τους ταγούς μας έχει τα κότσια να του αντιμιλήσει; Ο βουτυρομπεμπές κουμπάρος του; Η κολλητή της Κοντολίζας και της Χίλαρυ; Ο κολλητός της Μαντλίν και γιος της Μάργκαρετ; Ποιος;

Εδώ κάνει εμπρηστικές δηλώσεις ευρισκόμενος στην Άγκυρα και αυτομάτως στην Αθήνα χέζονται όλοι επάνω τους. Δεν έχετε δει τις επίσημες «αντιδράσεις» της Ελλάδας όταν τα μεμέτια απειλούν; Οι κεφαλές τού κράτους μας παριστάνουν τους «ψύχραιμους» και «νηφάλιους» αλλά κατ’ ουσίαν κρύβονται! Κι αφού περάσουν αρκετές ημέρες (για να «παγώσει» το πράγμα), ο τρίτος εξάδελφος τού μπατζανάκη τής καθαρίστριας τού γραφείου τού κλητήρα του υπουργείου Εξωτερικών, βγάζει μια φλωρίστικη ανακοίνωση του τύπου «τέτοιες ενέργειες δεν συνάδουν με την Ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας κτλ» και τέλος! Γι αυτό σας λέω, μην περιμένετε αντίδραση σε ενδεχόμενη πρόκληση του Ερντογάν επί Ελληνικού εδάφους. Με τον Ταγίπ σε απόσταση λίγων μέτρων, οι «ηγέτες» μας θα κάνουν αυτό το οποίο έχουν διαταχθεί να κάνουν και για το οποίο έχουν εκπαιδευτεί. Θα καταπιούν τη γλώσσα τους και θα βάλουν την ουρά στα σκέλια!

Δείτε οποιαδήποτε φωτογραφία από Ελληνοτουρκικές συναντήσεις κορυφής π.χ του Γ. Παπανδρέου της Μαργαρίτας με τον Γκιούλ ή της Θεοδώρας Μητσοτάκη με τον Γκιούλ. Προσέξτε τα χαμόγελα. Του μωρού (ΓΑΠ) ή του δούλου (Dora) από τη μια και του λύκου (Γκιούλ) από την άλλη. Αυτή είναι η εξωτερική μας πολιτική έναντι των Τούρκων επί δεκαετίες. Μωρία έναντι πανουργίας. Δειλία έναντι επιθετικότητας. Δουλοπρέπεια έναντι αλαζονείας.

Έτσι είναι τα πράγματα σ’αυτή τη γωνιά της γης αδέλφια.

Ανατολικά του Αιγαίου οι ψοφώδεις. Επιθετικοί. Αναιδείς. Προκλητικοί. Ερειστικοί. Αχόρταγοι. Πασάδες, αγάδες, δερβισάδες. Ο κόσμος όλος τους ανήκει. Όλοι τούς χρωστάνε. Εθνικό τους προσόν ο τσαμπουκάς. Εθνικό τους προϊόν το θράσος. Εθνικό τους άθλημα οι γενοκτονίες. Εθνικός τους στόχος ο παντουρκισμός.

Δυτικά του Αιγαίου οι ψοφοδεείς και οι ψόφιοι. Οι πρώτοι ηγούνται. Λένε «θα» στα μπαλκόνια, βολεύουν τον εαυτούλη και την κλίκα τους. Αμερικανοτραφή και Αμερικανοσπουδαγμένα ανδρείκελα. Ανεπάγγελτα άνευρα ανθρωπάρια με μία εξειδίκευση: «σφουγγοκωλάριοι». Όταν συναχωθούν τα αφεντικά τους φτερνίζονται. Όταν ακούνε «Ουάσινγκτον» ή «Βρυξέλλες» αυτομάτως υποκλίνονται. Όταν ακούνε «Άγκυρα» κάνουν τεμενάδες. Οι δεύτεροι (εμείς, ο λαός) καθοδηγούνται. Άγονται και φέρονται. Τρώνε προπαγάνδα και αγγλοσαξονική ποπ κουλτούρα. Ρηχοί γιάπηδες, κυνηγοί χρήματος, παθητικοί καταναλωτές, αποχαυνωμένοι τηλεθεατές. Ανησυχούν μην «απομονωθούν» από τας Ευρώπας ή χάσουν την Κόκα-Κόλα. «Δεν πα΄ να βουλιάξει η Ελλάδα, δεν πα’ να κάνουν ντου οι Τούρκοι; Με τα μισθά τι θα γίνει;». Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα που θα ‘λεγε κι ο ποιητής.

Καλώς να ορίσει λοιπόν ο πολυχρονεμένος μας. Θα με διαψεύσει κανείς από τους ντόπιους; Ο Κωστάκης ή ο Γιωργάκης ας πούμε, που καταθέτουν στεφάνια στο μνημείο του Κεμάλ όταν πάνε στην Τουρκία;

Πρόταση-απαίτηση υποβάλω (σε ώτα μη ακουόντων, είμαι βέβαιος):

Να καταθέσει στεφάνι όχι στο μνημείο του Άγνωστου στρατιώτη, αλλά του γνωστού στρατιώτη. Του στρατηλάτη. Βάλτε τον να καταθέσει στεφάνι στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη αν σας βαστάει!

Γλωσσάριο:

1. Καϊμακάμης: τοποτηρητής μιας συγκεκριμένης περιοχής, στην Οθωμανική αυτοκρατορία

2. Ψοφώδης: θορυβώδης, ταραχοποιός

3. Ψοφοδεής: δειλός, φοβιτσιάρης

4. Ψόφιος: (μτφ) νωθρός, άψυχος

Θράσος που το 'χουν μερικοί!

Αδικήθηκαν τα παλικάρια. Κακούργα κοινωνία!

Γνωστό σάς είναι ασφαλώς το ότι «οι βαρώνοι των media» (κατά Πασσαλάρη) εσχάτως επενδύουν μανιωδώς χρήμα και χρόνο σε «νέες πολιτικές δυνάμεις» και η προπαγάνδα τους έχει γίνει πλέον ανυπόφορη.

Από τη σημερινή «Καθημερινή» (πρωτοσέλιδο παρακαλώ):

“Μία προβληματική ρύθμιση για την προεκλογική προβολή των πολιτικών κομμάτων από τα MME, που έφερε το 2002 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και εφαρμόζεται και εφέτος, φαίνεται ότι οδηγεί στην ακύρωση της «αναλογικής ισότητας» που επικαλείται. Ο νόμος, 3023 του 2002, προβλέπει την αναλογική διανομή δωρεάν ραδιοτηλεοπτικού χρόνου στα κόμματα που διαθέτουν κοινοβουλευτική παρουσία, καταδικάζοντας τους υπόλοιπους σχηματισμούς σε αφωνία καθώς δεν επιτρέπεται ούτε καν να «αγοράσουν» χρόνο στα ΜΜΕ για την προβολή τους. Ηδη, η «Δράση» του κ. Στεφ. Μάνου και οι Οικολόγοι - Πράσινοι καταγγέλλουν ραδιοφωνική και τηλεοπτική φίμωση ενόψει και της σημερινής έκδοσης της απόφασης του υπουργείου Εσωτερικών για τη διανομή του ραδιοτηλεοπτικού χρόνου….”

Ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ.

Και στο κύριο άρθρο (επίσης πρωτοσέλιδο) διαβάζουμε:

«Είναι παράλογο να μην επιτρέπεται σε νέα κόμματα να διαφημίζονται τηλεοπτικώς κατά την προεκλογική περίοδο. Από τη στιγμή που οι πόροι τους είναι διαφανείς, οιοδήποτε νέο κόμμα πρέπει να έχει το δικαίωμα της τηλεοπτικής προβολής, ασχέτως αν είναι πολιτικά βιώσιμο ή όχι. Η σχετική απαγόρευση δείχνει πως ένα τμήμα του πολιτικού συστήματος επιθυμεί να το κρατήσει κλειστό εμποδίζοντας την είσοδο νέων σχηματισμών. Δεν έχει σημασία αν τα ποσοστά τους είναι ελάχιστα. Σημασία έχει ότι η δημοκρατία πρέπει να αντιμετωπίζει με ίσο τρόπο όποιους θέλουν να διεκδικήσουν τη λαϊκή ψήφο, όσο «μικροί» και αν είναι.»

Τι τους λες τώρα;

Ο αποτυχημένος γυρολόγος-νεοφιλελεύθερος πρώην βιομήχανος (μίστερ «Αλλατίνη») και ο ανθέλληνας τουρκολάγνος «πράσινος», οι εκλεκτοί δηλαδή των μαγειρείων της τετάρτης εξουσίας, οι κατά κόρον προβαλλόμενοι από τα εκδοτικά συμφέροντα (Αγγελοπούλου-Αλαφούζος), οι όζοντες νεοταξίλα θλιβεροί υπάλληλοι ντόπιων και ξένων αφεντικών, καταγγέλλουν φίμωση και ζητούν ισονομία! Ζητούν και τα ρέστα!

Θράσος! Αίσχος! Μαύρο!

Εσείς με ποιον είστε;

Γιατί σε κάθε σύγκρουση ή διαμάχη ανά την υφήλιο (εθνική, φυλετική, θρησκευτική, αθλητική ή άλλη) πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ οι Έλληνες με κάποιον να είμαστε; Γιατί, ακόμα χειρότερα, πρέπει να συμμετέχουμε ενεργά, να εμπλεκόμαστε με λόγια και πράξεις, να σπαταλάμε πολύτιμες προσωπικές και εθνικές δυνάμεις; Γιατί συμπατριώτες μου, πρέπει σώνει και καλά να ανακατευόμαστε σε ξένες υποθέσεις, ξένες διελκυστίνδες και ξένες διαμάχες, χωρίς κανένα όφελος, εισπράττοντας κατά κανόνα αχαριστία; Τι δουλειά έχουμε στα ξένα χωράφια ενώ διψάει η αυλή μας; Σε τι ακριβώς μας βοήθησε ή θα μας βοηθήσει η σύμπλευση με αδυνάτους των οποίων τα δίκαια μπορεί να (αλλά συνήθως δεν) προσομοιάζουν με τα δικά μας ή με ανερχόμενους δυνατούς που παίζουν το ρόλο του «αντίπαλου δέους»; Γιατί πρέπει να αναζητούμε μετά μανίας «συμμάχους», είτε στους μεν, είτε στους δε, είτε γενικότερα, εναποθέτοντας φρούδες ελπίδες σε λαούς, κράτη ή άτομα που δεν χρωστάνε καλό;

Κρατάτε «πισινή» αδέλφια. Μην εκτίθεστε Έλληνες. Δεν μας διόρισε κανείς προστάτες των φτωχών και αδυνάτων, ούτε στηρίγματα των αναδυομένων υπερδυνάμεων και είναι ανοησία (για να μην πω αυτοκτονία) να αυτοδιοριστούμε στις θέσεις αυτές. Οι εμπειρίες του παρελθόντος είναι πικρές. Όλες. Δεν διδαχθήκαμε απ’ αυτές;

Όλοι οι φτωχοί, οι κατατρεγμένοι, οι αποκλεισμένοι και οι αδικημένοι του πλανήτη, δεν είναι εξ ορισμού αγαθοί, φίλοι, αδελφοί και σύμμαχοι. Όταν (αν ποτέ) γυρίσει ο τροχός και αποκτήσουν τροφή και στέγη, πατρίδα, διεθνή αναγνώριση, κεφάλαιο, ελεύθερη αγορά κτλ, ποιος μας εγγυάται ότι δεν θα λησμονήσουν την εποχή που στέναζαν κάτω από τη μπότα κάποιου κατακτητή, την εποχή που δέχονταν κατακέφαλα βόμβες made in USA, την εποχή που έβγαιναν αντάρτες στο κλαρί ή την εποχή του αποκλεισμού (εμπάργκο) και της εξαθλίωσης; Μπορώ να προβλέψω με απόλυτη βεβαιότητα ότι, σε μελλοντικές στιγμές ευδαιμονίας, θα φτύσουν στα μούτρα τούς παλαιούς συμπαραστάτες τους, τους «πονόψυχους» Έλληνες, συντασσόμενοι με τους ισχυρούς, με τους εχθρούς της Ελλάδας ακόμη και με τους πρώην δικούς τους εχθρούς! Πάρα πολλοί μάλιστα, επιτείνουν ήδη αυτή μου τη βεβαιότητα. Μοιράζουν απογοητεύσεις στους ευαίσθητους υποστηρικτές τους (Έλληνες) από τώρα. Αδύνατοι όντες!

Όλοι οι εκκολαπτόμενοι, οι απογαλακτισθέντες και οι αναπτυσσόμενοι «υπερδυνατοί» δεν είναι υποχρεωτικά εν δυνάμει σωτήρες μας, ούτε θα γίνουν πιο Έλληνες από εμάς. Μπορεί να φιλοδοξούν να αποτελέσουν αντίβαρο στη μονοκρατορία τής πέραν του Ατλαντικού αυτοκρατορίας και των Ευρωπαϊκών συνεταίρων της και τελικά να το πετύχουν. Αν όμως ξαφνικά «τα βρουν» με τον αυτοκράτορα (στη μοιρασιά της πίτας, για να μη γελιόμαστε), ποιος μας εξασφαλίζει ότι το ίδιο ξαφνικά δεν θα μας πουλήσουν; Ούτως ή άλλως τα ξεροκόμματα που μας πετούν, ένα στόχο έχουν: το συμφέρον ΤΟΥΣ. Και εδώ τα μηνύματα είναι σαφή. Όταν οι «είμαστε κι εμείς υπερδύναμη» χτυπούν την πόρτα της Ελλάδας, ένα πράγμα ζητούν: γη και ύδωρ.

Οι περισσότεροι σκεπτόμενοι άνθρωποι δεχόμαστε ασφαλώς ότι όταν δίπλα μας συμβαίνουν εγκλήματα δεν δικαιούμαστε να σιωπούμε. Σοβαροί αναλυτές επισημαίνουν ότι η πολιτική των ίσων αποστάσεων εξισώνει το θύτη με το θύμα και την ασκούν οι προσκυνημένοι για να μη δυσαρεστήσουν τους ισχυρούς-θύτες. Συμφωνώ απολύτως! Την υφιστάμεθα πρωτίστως εμείς. Είναι ανήθικη και απάνθρωπη. Τι γίνεται όμως όταν τα θύματα των εγκλημάτων αποφασίσουν να «ξεχάσουν», με το αζημίωτο;

Άλλοι, πιο επιθετικοί, προτείνουν να τηρούμε πάντα το «ο εχθρός τού εχθρού μου φίλος μου». Θα μπορούσα, υπό προϋποθέσεις, να συμφωνήσω και σ’ αυτό. Τι γίνεται όμως αν ο εχθρός τού εχθρού μου «τα βρει» με τον εχθρό μου και αποκτήσω δύο εχθρούς;

Ακόμη και φιλικοί προς εμάς λαοί, μπορεί να άγονται και να φέρονται από δειλούς, ανίκανους, διεφθαρμένους ή δοσίλογους ηγέτες (ναι! Δεν έχουμε μόνο εμείς την «τύχη» να μας κυβερνούν τέτοιοι).

Ακόμη και «καλοί κι αγαθοί» ηγέτες και λαοί, δέχονται τρομερές πιέσεις (οικονομικές, κοινωνικές, στρατιωτικές), υφίστανται εκβιασμούς, προβοκάτσιες, «ταραχές», «τρομοκρατία» και φυσικά άφθονη «επιστημονική» προπαγάνδα. Υπάρχουν πλέον απειλές απροκάλυπτες, κυνικές, δημόσιες (π.χ Τζορτζ Μπους ο νεότερος, προς ολόκληρη την επικράτειά του, τον πλανήτη Γη: «Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας!»).

Μακριά από μένα φίλοι μου οι ψυχολογικές αναλύσεις (δεν έχω ούτε τη διάθεση, αλλά ούτε και τις γνώσεις για τέτοιες), δεν μου το βγάζετε όμως από το μυαλό ότι η έμφυτη σε πολλούς ανθρώπους τάση να αυτοανακηρύσσονται φύλακες-άγγελοι των απανταχού αναξιοπαθούντων, στην Ελλάδα παίρνει διαστάσεις επιδημίας. Η φιλανθρωπία, η συμπαράσταση στους λαούς που υποφέρουν, η σωτηρία του περιβάλλοντος κτλ είναι βέβαια αξιοζήλευτες, τι γίνεται όμως με τους πολλούς πλέον συμπατριώτες μας που για ιδεολογικούς (μόνο;) λόγους φανατίζονται, συμμετέχουν (ενίοτε απρόσκλητοι) σε ξένες έριδες και συντάσσονται με εχθρούς της Ελλάδας;

Για να ενισχύσω όσα παραπάνω έγραψα κι επειδή η πολλή θεωρία κουράζει, παραθέτω μερικά αντιπροσωπευτικά παραδείγματα.

Αρχίζω με τον, προσφιλή μου παλαιότερα, χώρο του αθλητισμού. Όσοι ασχολείστε (τους υπολοίπους τους διαβεβαιώνω εγώ), θα έχετε σίγουρα δει-ακούσει ελληνάρες «φιλάθλους» να κραυγάζουν εκστασιασμένοι για την επίτευξη τέρματος ξένης ομάδας σε βάρος άλλης ξένης ομάδας (!), σε ποδοσφαιρικό αγώνα που δεν έχει κανένα ελληνικό ενδιαφέρον!! Πολλοί δηλώνουν «φαν» διαφόρων αλλοδαπών συλλόγων και εθνικών ομάδων, μέλη των οποίων έχουν ουκ ολίγες φορές εκφραστεί με καθόλου κολακευτικούς χαρακτηρισμούς ή ειρωνείες για την Ελλάδα ή ανήκουν σε χώρες παραδοσιακά ανθελληνικές. Αρκετοί με οπαδική-μικρόψυχη νοοτροπία φθάνουν στο σημείο να πανηγυρίζουν ήττα ελληνικής ομάδας από ξένη. Διάφοροι αθλητικογράφοι-τηλεσχολιαστές μάς ανακοινώνουν με στυλάκι ότι «είναι Μάντσεστερ» ή «Μπαρτσελόνα» (μαγκιά). Στις περιπτώσεις «τελικών» ή άλλων «μεγάλων» αγώνων χωρίς ελληνική συμμετοχή, οι έλληνες «φίλαθλοι» θέτουν σε εαυτούς και αλλήλους (και σε ασχέτους!) το αμείλικτο ερώτημα «με ποιον είσαι;», ιδιαίτερα μάλιστα όταν έχουμε την ατυχία ο «τελικός» να φιλοξενείται στην Ελλάδα.

Η γερμανοϊταλική ποδοσφαιρική «μάχη» μεταξύ Αμβούργου και Γιουβέντους, στο Ολυμπιακό στάδιο της Αθήνας το 1983 αποτελεί κλασσική περίπτωση. Η ελληνική φίλαθλη κοινή γνώμη τάχθηκε υπέρ των Ιταλών, πλην μιας μικρής αλλά σκληροπυρηνικής μειοψηφίας που δήλωνε «αντι-Γιουβέντους»! Ο προπονητής τής γερμανικής ομάδας θεώρησε το θέμα τόσο σπουδαίο ώστε να το αναφέρει σε ζωντανή συνέντευξη που έδωσε στην Αθήνα, τις παραμονές του αγώνα. Ανέφερε, ευγενικά είναι η αλήθεια, θεωρώντας το μάλλον αναγκαίο κακό, ότι πλην του αξιόλογου αντιπάλου, η ομάδα του θα είχε να αντιμετωπίσει και το «εχθρικό» κλίμα της εξέδρας, όπου πλειοψηφούσαν συντριπτικά οι «οικοδεσπότες» Έλληνες θεατές. Ο δημοσιογράφος που λάμβανε τη συνέντευξη (ας με συγχωρήσει κι εκείνος κι εσείς, αλλά πέρασε πολύς χρόνος και δεν θυμάμαι πια ποιος ήταν), προς τιμήν του, τον ρώτησε από πού είχε τέτοια πληροφόρηση, απέκλεισε αυτή να προερχόταν από δημοσιογραφική έρευνα και του δήλωσε σαφώς ότι οι Έλληνες φίλαθλοι δεν έχουν ιδιαίτερες συμπάθειες και χειροκροτούν πάντα τον καλύτερο. Η δήλωση αυτή, παρότι βαρύγδουπη και προφανώς αναληθής, είναι ό,τι αξιοπρεπέστερο έχει ποτέ εκστομίσει Έλληνας αθλητικός ρεπόρτερ.

Κι αν οι περισσότερες παρόμοιες περιπτώσεις είναι από φαιδρές έως αδιάφορες, ορισμένες φορές τα πράγματα γίνονται σοβαρά. Σοβαρότατα. Και αποκαλυπτικά.

Στο Ευρωμπάσκετ του 1987 στην Αθήνα, ο κομματικός στρατός του Κ.Κ.Ε και σύσσωμη η νεολαία του (Κ.Ν.Ε) υποστήριξαν την Ε.Σ.Σ.Δ, ακόμα και στον τελικό αγώνα εναντίον της Ελλάδας! Η πλέρια κοσμοθεωρία τους δεν τους επέτρεπε διαφορετικά.

Στο Ευρωμπάσκετ του 1995 στην Αθήνα, η εθνική ομάδα της Νέας Γιουγκοσλαβίας (Σερβίας-Μαυροβουνίου) είχε τη σκανδαλώδη υποστήριξη της διαιτησίας, ιδιαίτερα στον ημιτελικό με την διοργανώτρια Ελλάδα και στον τελικό με τη Λιθουανία. Στον τελικό αυτό, οι «οικοδεσπότες» πήραν εκδίκηση. Υποστήριξαν τη Λιθουανία! Όταν μάλιστα κατέστη παραπάνω από σαφές ότι η εύνοια της διαιτησίας θα δώσει τον τίτλο στη Γιουγκοσλαβία παρεκτράπηκαν. Η γιούχα πήγε σύννεφο, η ιαχή «Λιέτουβα – Λιέτουβα» («Λιθουανία – Λιθουανία») δόνησε τον αέρα κτλ. Τελικά οι Γιουγκοσλάβοι κέρδισαν το τρόπαιο (οι διαιτητές είναι πάντα πολυτιμότεροι συμπαίκτες από τους θεατές), αλλά οι δικοί τους «φίλαθλοι» στο Βελιγράδι αντεκδικήθηκαν. Κραύγασαν «Έλληνες προδότες» και επιτέθηκαν στην εκεί πρεσβεία μας! Θαυμάστε τους! Εκατέρωθεν. Θαυμάστε «γείτονες», «φίλους», «αδελφούς» και ομόθρησκους» που εν μια νυκτί μετατρέπονται σε εχθρούς. Τι εμπιστοσύνη μπορεί να έχει ο ένας στον άλλο, απ’ όποια μεριά κι αν κοιτάξει κανείς; Και για να γελάσουμε λίγο, μια είδηση από τις εφημερίδες, λίγες μέρες μετά: «μήνυση με την οποία ζητά τη δίωξη κάθε υπευθύνου για το αδίκημα της έκθεσης σε κίνδυνο και διατάραξης των φιλικών σχέσεων του ελληνικού κράτους με ξένο κράτος, κατέθεσε ο βουλευτής της Ν.Δ κύριος Χρήστος Μαρκογιαννάκης»! Κάτι μου θυμίζει αυτός!

Από τα αθλητικά περνώ αμέσως στα πολύ σοβαρότερα πολιτικά και διεθνή.

Το 1999 η κυβέρνηση των ψευτοσοσιαλιστών-ψευτοεκσυγχρονιστών (και γενικώς ψευτο-), υπό το δίδυμο της συμφοράς (Σημίτης-Πάγκαλος), ενεχείρισε ουσιαστικά στους Τούρκους τον Κούρδο ηγέτη Αμπντουλά Οτσαλάν. Η κοινωνική-πολιτική-σοσιαλιστική της «ευαισθησία» που προέβλεπε βέβαια τη χορήγηση πολιτικού ασύλου, δεν λειτούργησε σε αυτή την περίπτωση (μυστήριο ε;). Στην Τουρκία πανηγυρισμοί, στην Ελλάδα αντιδράσεις. Οι «πετάω τη σκούφια μου για διαμαρτυρίες» ντόπιοι αριστεροί-προοδευτικοί, έτοιμοι για πορείες-συναυλίες-συλλαλητήρια (ό,τι δηλαδή δεν έκαναν ποτέ για την Κύπρο). Οι συνοδοί του Οτσαλάν Κούρδοι όμως, μας την «έπεσαν» άγαρμπα. Απέδωσαν ευθύνες στην ελληνική κυβέρνηση βέβαια, αλλά λόγω του ανάρμοστου ύφους και λεξιλογίου τους, μας πήρε η μπάλα όλους! Την τιμή της Ελλάδας έσωσε για μια ακόμη φορά ο Μίκης Θεοδωράκης (να δούμε έως πότε θα το κάνει). Επειδή όταν προσβάλλεις τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση ενός λαού (έστω και σιχαμερή), ουσιαστικά προσβάλλεις τον ίδιο το λαό, ζήτησε συστράτευση των Ελλήνων και το μήνυμα που πέρασε, σε έντονο ύφος, ήταν σαφές. Φίλοι-φίλοι αγαπητοί Κούρδοι, αλλά μετράτε τα λόγια σας γιατί δεν σας χρωστάμε κιόλας! Ειδικά για τους Κούρδους, θυμίζω ότι η προηγούμενη κυβέρνηση των Η.Π.Α τους είχε προσεγγίσει σίγουρα (αυτούς, τους «τρομοκράτες»), άγνωστο όμως σε ποιο βαθμό. Κυκλοφόρησαν σενάρια εξοπλισμού τους, αναβάθμισής τους, ακόμη και αυτονομίας τους. Δεν θα πρέπει λοιπόν να αποτελέσει έκπληξη, εάν στο μέλλον ένα αυτόνομο (ή και ανεξάρτητο), με τις ευλογίες των Η.Π.Α και τη με-βαριά-καρδιά συμφωνία της Τουρκίας, Κουρδιστάν, σπεύσει να αναγνωρίσει την «Τουρκική δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» ή την «Μακεδονία», στα πλαίσια ενός διακανονισμού εφ’ όλης της ύλης, που θα περιλαμβάνει βέβαια και την «ανταπόδοση» στην Τουρκία της Θράκης και μερικών ελληνικών νησιών (στο κάτω-κάτω πετρέλαιο έχει και η Μοσούλη, πετρέλαιο έχει και το Αιγαίο!).

Στο μείζον εθνικό θέμα της Ψευτομακεδονίας τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά. Μέσα στις δεκάδες χώρες που την έχουν κατά καιρούς αναγνωρίσει, είτε ως ΠΓΔΜ είτε ως Μακεδονία-νέτη-σκέτη, διακρίνουμε: Ρωσία, Κίνα, Ρουμανία, Βουλγαρία, Σερβία, Βιετνάμ και Κούβα (το Ισραήλ δεν συμπεριλαμβάνεται!). Η επιλογή μου δεν είναι βέβαια τυχαία. Είναι πολύ διδακτική. Καλά οι υποψήφιοι πλανητάρχες-στη-θέση-τού-πλανητάρχη ΡωσοΚινέζοι. Η στάση τους δεν είναι δυσεξήγητη. Αναγνωρίζοντας το (κομμουνιστικής βεβαίως εμπνεύσεως) προτεκτοράτο του αντιπάλου, στέλνεις εκεί πρεσβευτές, προξένους, διπλωματικούς υπαλλήλους, στρατιωτικούς ακολούθους, εμπορικούς ακολούθους, μορφωτικούς ακολούθους και άλλους πολλούς και μεταξύ αυτών βέβαια άφθονους κατασκόπους, πράκτορες, πληροφοριοδότες και προπαγανδιστές, ελέγχοντας έτσι άμεσα και εκ των έσω, τι σκαρώνει ο αντίπαλος. Πληροφόρηση από πρώτο χέρι, με δυνατότητα παρέμβασης. Οι υπόλοιποι όμως; Το λεγόμενο «ορθόδοξο τόξο» των Βαλκανίων; Πολύ ωραία μας συμπαρίσταται! Προτείνω λοιπόν να το ξεχάσετε (όσοι το ονειρευτήκατε). Το περιβόητο «ορθόδοξο τόξο» είναι ό,τι και το «ελληνικό λόμπι» των ομογενών μας στην Αμερική. Ανύπαρκτο!

Το εξοργιστικό βέβαια, είναι η πρεμούρα αναγνώρισης ενός Αμερικανικού προτεκτοράτου απ’ αυτούς που έχουν υποστεί τα πάνδεινα από τους Αμερικανούς, όπως Κουβανούς και Βιετναμέζους, οι οποίοι μάλιστα βρίσκονται πάρα μα πάρα πολύ μακριά (οι Βαλκάνιοι τουλάχιστον, δικαιολογούνται να ενδιαφέρονται για τη γειτονιά τους). Θυμίζω ότι οι Βιετναμέζοι έχουν αποκαταστήσει σχέσεις με τις Η.Π.Α, ενώ οι Κουβανοί όπου να’ ναι (άρχισε ήδη η …«προσέγγιση»). Την επόμενη λοιπόν φορά που κάποιος ντόπιος «αριστερός» χρησιμοποιήσει ως παράδειγμα «τα αίσχη των Αμερικανών στο Βιετνάμ» για να σας πείσει ότι για όλα τα δεινά του πλανήτη φταίει ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, ενώ ταυτόχρονα σας κλείνει το δρόμο (κυριολεκτικά) εκφράζοντας έτσι την αλληλεγγύη του στον Κουβανικό λαό, απαντήστε του ότι, ειδικά για την Ελλάδα, ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός φταίει για ένα μόνο μέρος των δεινών μας. Για το υπόλοιπο ευθύνεται η εγχώρια βλακεία!

Κι επειδή παραπάνω κάτι πέταξα για Ισραήλ (έκπληξη εξέφρασα), έρχομαι αμέσως στα Αραβοϊσραηλινά. Οι καλές μας σχέσεις με τον αραβικό κόσμο είναι δεδομένες. Αναμφισβήτητες. Και πρέπει να συνεχίσουν να είναι. Εκείνες όμως οι διασκέψεις των Αραβικών κρατών, των Ισλαμικών κρατών κτλ, σαν να μη μας τα λένε καλά. Τα αποτελέσματά τους όλο υπέρ της Τουρκίας είναι. Θα μου πείτε βέβαια ότι πρόκειται για κυβερνήσεις κρατών, οι περισσότερες των οποίων τα έχουν βρει με τους Αμερικανούς. Πολύ σωστά. Οι ίδιες κυβερνήσεις θα πρόσθετα εγώ, έχουν εγκαταλείψει στην τύχη τους τα αδέλφια τους. Τους Παλαιστινίους. Τον πιο μαρτυρικό λαό των τελευταίων δεκαετιών. Όπως και να’ χει πάντως, η μόνιμη φιλοτουρκική τους στάση δεν επιτρέπει αισιοδοξία.

Οι Παλαιστίνιοι τώρα, αποκλεισμένοι και προδομένοι απ’ όλους, είναι φυσικό να δίνουν τρομερή σημασία και στην παραμικρή αντιϊσραηλινή δήλωση. Έτσι όμως είναι ευάλωτοι σε προπαγάνδα. Πρόσφατα «την έπαθαν» πολύ άσχημα. Η προσχεδιασμένη και προσυμφωνημένη αναβάθμιση της Τουρκίας στην περιοχή και η ανάδειξή της, εκτός των άλλων, σε διαμεσολαβητή στο παλαιστινιακό, χρειαζόταν λαϊκό έρεισμα. Υπό την αιγίδα προφανώς των Η.Π.Α, Τούρκοι και Ισραηλινοί (σύμμαχοι επί της ουσίας και όχι στα χαρτιά) παρουσίασαν ένα κακοσκηνοθετημένο καυγαδάκι Ερντογάν-Πέρεζ, στο οποίο ο πρώτος «τάπωσε» τον δεύτερο μπροστά στις κάμερες (μετά βέβαια τα ξαναφτιάξανε με συνοπτικές διαδικασίες). Οι Παλαιστίνιοι όχι μόνο «τσίμπησαν», αλλά κατάπιαν και το αγκίστρι. Πανηγύρισαν έξαλλα στα κατεχόμενα. Ο αδελφός, ο λευκός ιππότης Τούρκος πρωθυπουργός, τα ‘βαλε με το Ισραήλ! Σκεφθείτε λοιπόν να ιδρυθεί Παλαιστινιακό κράτος (το εύχομαι) με μεσολάβηση όμως της Τουρκίας. Η Τουρκοϊσραηλινή σύμπραξη θα μετατραπεί βεβαίως σε Τουρκοϊσραηλινή-Παλαιστινιακή σύμπραξη (πείτε την ειρήνη», «συμμαχία», όπως θέλετε) υπό την πεφωτισμένη καθοδήγηση των Η.Π.Α! Μαντέψτε ποιος θα χάσει.

Για τους φίλους Σέρβους είπα παραπάνω, αλλά προσθέτω κι άλλο: με πρόσφατους τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς και ακόμη πιο πρόσφατη την απώλεια εθνικής τους γης (Κοσσυφοπεδίου), ψηφίζουν κατά πλειοψηφία ευρωπαϊστές! Κάτι πάει στραβά μ’ αυτούς ή μου φαίνεται;

Και οι ισχυροί που μας προέκυψαν εσχάτως φιλέλληνες; Άδολα φυσικά τα (όποια) φιλελληνικά αισθήματά τους! Ο Γάλλος πρόεδρος, στον οποίο βέβαια πιστώνονται η πλέον ξεκάθαρη υποστήριξη που είχαμε ποτέ στο Σκοπιανό και η πλέον ξεκάθαρη αντίθεση στην «Ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας», συνδυάζει το τερπνόν μετά του ωφελίμου και μας πουλάει αγνά Γαλλικά προϊόντα: αεροσκάφη και φρεγάτες. Οι Ρώσοι θέλουν διαδρόμους για τους αγωγούς αερίου , μέσω των οποίων θα επιβληθούν στο ενεργειακό ολιγοπώλιο και οι Κινέζοι θέλουν λιμάνια για να υποστηρίξουν την οικονομική τους παγκόσμια σταυροφορία. Τι ανταλλάγματα δίνουν όλοι αυτοί; Σ’ αυτό απαντά η λαϊκή μας παροιμία: «περισσεύει από το λύκο για να φάει η αλεπού;». Και η Ελλαδίτσα δεν είναι και αλεπού!

Όσο για την υποστήριξή τους γενικότερα και ιδίως σε περιόδους κρίσεων, παραθέτω χωρίς σχόλια, δύο αφοπλιστικές δηλώσεις Ρώσων αξιωματούχων:

«Κι αν οι Αμερικανοί αντιπροσωπεύουν το «Κακό», δεν είναι δουλειά της Ρωσίας να σώσει τον κόσμο». Στρατηγός Γιούρι Μπαλουγιέφσκι, αρχηγός του Ρωσικού στρατού, 15-11-2007.

«Δεν σκοπεύουμε να γίνουμε πιο Σέρβοι από τους Σέρβους». Σεργκέι Λαβρόφ, ΥπΕξ της Ρωσίας, με αφορμή την ανεξαρτητοποίηση του Κοσσυφοπεδίου, 17-3-2008.

Είπατε κάτι;

Γι’ αυτό σας λέω συμπατριώτες:

Καλές οι εκδηλώσεις συμπαράστασης, καλές οι επιτροπές Ελληνο-τάδε φιλίας, αλλά καλύτερη η Ελλάδα. Πριν ξεχυθείτε στους δρόμους ως αλληλεγγύη στο λαό της Ουζουγκούρου που δοκιμάζεται από την εκεί χούντα, σκεφθείτε τι κάνατε για την Κύπρο. Δεν θα είχα αντίρρηση να κηρύξουμε ως λαός «πόλεμο» εναντίον της αδικίας σε παγκόσμια κλίμακα, δεν θα πρέπει όμως να αρχίσουμε τις «εχθροπραξίες» με την αδικία που υφίσταται η πατρίδα μας;

Όσοι απογοητευτήκατε και αηδιάσατε από τις καρπαζιές που τρώμε επί δεκαετίες από τους νυν (δυτικούς) συμμάχους μας, θα νιώσετε απογοήτευση και αηδία στο πολλαπλάσιο, όταν αρχίσουν οι φάπες από τις νέες υπερδυνάμεις ή τους αδύνατους που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο δυναμώσουν. Μην ξεχνάτε μάλιστα, ότι οι τελευταίοι δεν έχουν άλλον να εκτονωθούν. Το άχτι τους θα το βγάλουν στον καρπαζοεισπράκτορα. Εμάς!

Γι αυτό επαναλαμβάνω: δεν υπάρχουν σύμμαχοι! Ό,τι κάνουμε μόνοι μας. Με ενότητα, υπομονή κι επιμονή. Τι φοβάστε δηλαδή; Μην απομονωθούμε; Μα είμαστε ήδη απομονωμένοι!

Εγώ πάντως, όταν για σύγκρουση μεταξύ ξένων με ρωτούν «με ποιον είσαι», απαντώ:

«ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ».

Εσείς;