Βίβα Ρένα!

Ποιος έχει χάσει τη ντροπή, να τη βρούνε μερικοί... 

Τσίπρας στο Μάτι για ψήφους. (Μην τους είδατε;)

Ποιος έχει χάσει τη ντροπή, να τη βρούνε μερικοί...

Για το Μάτι. Για όσους δεν το βάζουν κάτω.

Μια απλή αλλά δυνατή φωτογραφία. Μερικά δυνατά λόγια. 

Το ελάχιστο που μπορώ να κάνω συνάνθρωποί μου, για τον πόνο και τον θρήνο σας. 

Δεν ζητήσαμε δικηγόρο κυρ-Φώτη. Αλλά κι αν ζητούσαμε, ασφαλώς δεν θα βάζαμε εσένα.

Κυρ-Φώτη, μας γέμισες αλογόμυγες. Έτσι λέμε στο χωριό μου για τους παθολογικούς ψεύτες, τους κομπορρήμονες, τους φανφαρόνους και γενικά για τους κενούς περιεχομένου πολυλογάδες. Σου ταιριάζει ακριβώς. 

Κυρ-Φώτη, ο λόγος σου είναι προκατειλημμένος, ισοπεδωτικός και γι αυτό διχαστικός. Αν και στατιστικώς, κανείς διχασμός δεν υφίσταται: δυο-τρεις αεριτζήδες της παρέας σου εκστασιάζονται, τα υπόλοιπα δέκα εκατομμύρια Ελλήνων σε οικτίρουν. 

Κυρ-Φώτη, έχεις καταλήξει φασίστας, για να μην πω ότι φασίστας ήσουν πάντα και τώρα αποκαλύφθηκες. Άλλωστε στους φανατικούς αντιφασίστες υποκρύπτεται πάντα φασισμός, όπως και σε κάθε φανατικό. 

Κυρ-Φώτη, δεν σε βάλαμε δικηγόρο. Το βασικό προσόν του δικηγόρου είναι να ξέρει πότε πρέπει να το βουλώσει. Εσύ δεν ξέρεις. 

Κυρ-Φώτη, γενικώς δεν ξέρεις τίποτε. Δεν ξέρεις ότι πάνω από τους πεθαμένους δεν φλυαρούν. Δεν ξέρεις ότι πάνω από τους τάφους δεν ασχημονούν. Δεν ξέρεις ότι πάνω από τα ερείπια δεν πουλάνε εξυπνάδες. 

Κυρ-Φώτη, η ακατανίκητη επιθυμία σου για επιβεβαίωση, η διαρκής προσπάθειά σου για δημοσιότητα, ο διακαής πόθος σου για προβολή, έχουν καταντήσει αηδία. 

Κυρ-Φώτη, για τους αιχμαλώτους στρατιώτες μας στην Τουρκία, αναλώνεσαι σε παρόλες. Κονταρομαχείς στο κενό, σκιαμαχείς με ανύπαρκτους αντιπάλους και ξιφουλκείς ενώ ο εχθρός είναι χιλιόμετρα μακριά. Νισάφι. Έχουν δικηγόρους υπεράσπισης τα παιδιά μας, δεν χρειάζονται και αυτόκλητους. Πολιτικούς ηγέτες χρειάζονται, οι οποίοι κηρύχθηκαν άφαντοι. 

Κυρ-Φώτη, μετά την καταστροφή στην Αν. Αττική, με ταπεινό ελατήριο (κάλυψη εκ του ασφαλούς των παχύδερμων συγκυβερνητών σου), ψέλλισες κάτι ακατανόητα μισόλογα που κατά το πονηρό πνεύμα σου επείχαν θέση «συγγνώμης». Κανείς δεν τα εξέλαβε ως τέτοια, κατόρθωσες να εκνευρίσεις και τον πιο καλόπιστο. 

Κυρ-Φώτη, τώρα τόλμησες να προσβάλεις νεκρούς. Να ξορκίσεις ψυχές που ακόμη αιωρούνται, με οικονομικές επιτυχίες που υπάρχουν μόνο στη φαντασία σου. Να πουλήσεις ψεύτικο ανδραγάθημα πάνω από απανθρακωμένα ανθρώπινα υπολείμματα. 

 

Κυρ-Φώτη αυτό είναι πρόκληση. Είναι προσβολή. Είναι ασέβεια. 

Κυρ-Φώτη, τόλμησες αυτό που ούτε ο πιο ανήθικος δικολάβος δεν θα τολμούσε. 

Κυρ-Φώτη, το μόνο που έχεις να προσφέρεις πλέον στην κοινωνία είναι η σιωπή σου. 

Κυρ-Φώτη, δεν ζητήσαμε δικηγόρο. Αλλά κι αν ζητούσαμε, ασφαλώς δεν θα βάζαμε εσένα. 

Σώστε ό,τι μπορείτε! (Τις ψήφους!).

Ποιος έχει χάσει τη ντροπή, να τη βρούνε μερικοί... 

Στάχτη και το «ηθικό πλεονέκτημα»...

Ποιος έχει χάσει τη ντροπή, να τη βρούνε μερικοί...

Θυρωρός τέλος. Σειρά έχουν οι κηπουροί.

Ποιος έχει χάσει τη ντροπή, να τη βρούνε μερικοί...

Καθένας στο στοιχείο του.

Ποιος έχει χάσει τη ντροπή, να τη βρούνε μερικοί... 

Μάτι: Πλήθη λαού στην υποδοχή Τσίπρα.

Ποιος έχει χάσει τη ντροπή, να τη βρούνε μερικοί... 

Μερικά λόγια προς όσους χτύπησε η συμφορά.

Σκέφτηκα πολύ πριν τα γράψω. Κάποιος που έχει ήδη χτυπηθεί, δεν είναι ίσως ο καταλληλότερος. Η κρίση του είναι εξορισμού υποκειμενική. Διαθέτει εμπειρία, αλλά διακατέχεται από πικρία. Και κανένα χτύπημα δεν είναι ίδιο με τ’ άλλα. 

Όσα ακολουθούν δεν είναι θεολογικά, ούτε φιλοσοφικά. Είναι ανθρώπινα. Δεν θα τα ‘λεγα συμβουλές, ούτε όμως και παρηγοριές. Θεωρήστε τα λαβές για να πιαστείτε, αν συμφωνείτε και αν επιθυμείτε. 

Κατ’ αρχήν αποσείστε από πάνω σας οποιαδήποτε ενοχή. Το κακό που σας βρήκε δεν αποτελεί τιμωρία. Δεν είναι ποινή για κάποιο αμάρτημά σας, υπαρκτό ή της φαντασίας σας. Στην ερώτηση «γιατί σ’ εμένα;», η απάντηση ΔΕΝ είναι «επειδή έκανες εκείνο» ή «επειδή δεν έκανες το άλλο». Δεν υπάρχει κανείς Θεός που να σκοτώνει το παιδί σας, επειδή εσείς «αμαρτήσατε». Δεν υπάρχει καμία Δικαιοσύνη που να εκτελεί τους γονείς σας, τους συντρόφους σας, τους αγαπημένους σας, επειδή εσείς «παρανομήσατε». Δεν υπάρχει καμία Αρχή που να καταστρέφει την περιουσία σας επειδή υπήρξατε «κακός». 

Μην έχετε τύψεις. Οι τύψεις γεννιούνται σε μια υγιή κατά τα άλλα συνείδηση, η οποία προσπαθεί να εξηγήσει κάποιο κακό. Τι πιο φυσικό από το να αποδώσει ευθύνες σε κάποιο άλλο, προγενέστερο, «κακό». Μια τέτοια συνείδηση συχνά κάνει λάθος, επειδή ακριβώς είναι υγιής. Η αλήθεια είναι ότι το σύμπαν διέπεται από ακλόνητους φυσικούς νόμους, οι οποίοι δεν κάνουν διακρίσεις μεταξύ «καλών» και «κακών» ανθρώπων. Ισχύουν το ίδιο για όλους, εμπεριέχοντας μάλιστα γερές δόσεις αυτού που αποκαλούμε «τύχη». 

Αποφύγετε πάση θυσία τη νοητική παγίδα τού «αν». Σύμφωνοι, αν δεν είχατε βρεθεί στον συγκεκριμένο τόπο τη συγκεκριμένη στιγμή, θα είχατε, ίσως, μείνει ανέγγιχτος από την τραγωδία. Αν είχατε σκεφτεί και ενεργήσει διαφορετικά, αν δεν είχατε «λαθέψει», «πέσει έξω», δράσει «απερίσκεπτα», τα πράγματα θα ήταν, ίσως, καλύτερα. Αν είχατε εκτιμήσει καλύτερα και εγκαίρως τον κίνδυνο, δεν θα υπήρχαν, ίσως, απώλειες. Ωστόσο αυτό δεν έγινε. Το «αν» που βασανίζει το μυαλό σας και απειλεί να σας τρελάνει, ανήκει στο παρελθόν. Και το παρελθόν, ακριβώς επειδή «παρήλθε», έφυγε, χάθηκε, έχει πλέον σημασία μόνο στον βαθμό που μπορεί να επηρεάσει το μέλλον. Αν αφήσετε το «αν» να κυριαρχήσει, του επιτρέπετε να στοιχειώσει, αναίτια και επιζήμια, το μέλλον σας. Σε οποιοδήποτε μέλλον, όσο ζοφερό και θλιβερό και αν προβλέπεται, το τελευταίο που σας χρειάζεται είναι υποθετικά, παρελθοντικά και εντέλει ανύπαρκτα σενάρια. 

Εξοβελίστε λοιπόν τις λέξεις-έννοιες «τιμωρία», «τύψεις», «λάθος», «αν». 

Τι άλλο μπορείτε να κάνετε; Πώς να πορευτείτε μετά τη συμφορά; Πώς να ζήσετε στο εξής; Οι απαντήσεις δεν είναι ασφαλώς εύκολες. Άλλοι θα τις αναζητήσουν στη θρησκεία, άλλοι στους ειδικούς, άλλοι στον κοινωνικό περίγυρο. Θεμιτά όλα και σεβαστά. 

Ό,τι κι αν χάσατε όμως, η απάντηση σε βάθος χρόνου, είναι μία: μην ξεχνάτε. 

Όσοι χάσατε ανθρώπους, μην θυμώνετε μαζί μου. Δεν υπονοώ ούτε στο ελάχιστο ότι ο πόνος σας είναι λίγος ή παροδικός, ότι ο θρήνος σας έχει ημερομηνία λήξης, ότι ο χρόνος οπωσδήποτε θα «γιατρέψει» τις πληγές σας, ότι «η ζωή συνεχίζεται». Εννοώ ότι ολοκληρωτικός θάνατος είναι η λήθη. Το σώμα εξαφανίζεται, αλλά το πνεύμα των νεκρών μπορεί να ζει για πάντα. Μέσα μας. Στις ψυχές των ζωντανών. 

Επιτρέψτε μου μία και μοναδική φιλοσοφική ρήση (ξεχνώ ποιος πρώτος την είπε): «Γιατί υπάρχουν οι αναμνήσεις; Μα για να έχουμε τριαντάφυλλα και τον χειμώνα!». 

Μην αφήνετε το πνεύμα του αγαπημένου σας να φύγει. Θυμηθείτε τον όχι μόνο επειδή η φυσική παρουσία του ήταν κομμάτι του εαυτού σας, της οικογένειάς σας, της χαράς και της ελπίδας σας, όχι μόνο ως υποχρέωση στη μνήμη του, όχι μόνο επειδή αναπόφευκτα σας το επιβάλλουν οι συνθήκες της ζωής, οι φωτογραφίες του, τα προσωπικά του αντικείμενα. Ενσωματώστε το πνεύμα του στο δικό σας. Μετατρέψτε το σε τριαντάφυλλο για κάθε εποχή. Βάλτε το οδηγό. 

Οδηγό για στάση ζωής. Οδηγό για λήψη αποφάσεων. Οδηγό για την προώθηση αρετών. 

Χωρίς υπερβολές, χωρίς εμμονές, χωρίς προσκόλληση. Ο χαμός τού φυσικού προσώπου πρέπει να ξεπεραστεί, γιατί έτσι θα ήθελε και το πνεύμα εκείνου/ης που χάθηκε. Τι άλλο θα ‘θελε; Μα να γίνετε καλύτεροι άνθρωποι. Να ζήσετε ειρηνικά και έντιμα. Να βοηθάτε τους άλλους. Να μην δίνετε πόνο κι αν μπορείτε να απαλύνετε τον ήδη υπάρχοντα. 

Βοηθήστε όποιον και όσο μπορείτε. Κάντε αγαθοεργίες. Δεν χρειάζονται απαραίτητα χρήματα. Γίνετε αιμοδότης. Γίνετε εθελοντής. Γίνετε καλός Σαμαρείτης. Όπως και όσο μπορείτε. Πείτε έναν καλό λόγο. Δώστε τόπο στην οργή. Συγχωρήστε. 

Καλλιεργήστε το τριαντάφυλλο στη μνήμη σας. Προσφέρετε τριαντάφυλλα στον διαρκή και αδυσώπητο χειμώνα της ανθρώπινης ύπαρξης. 

Πολιτικές κουράδες.

Ποιος έχει χάσει τη ντροπή, να τη βρούνε μερικοί...

 

Για όλα έχει σχέδιο ο Αλέξης.

Ποιος έχει χάσει τη ντροπή, να τη βρούνε μερικοί... 

Τις φωτιές τις έβαλε ο Λαφαζάνης!

1ον) Έχει βίαιο ιστορικό. Εκτός από τα μπολσεβίκικα της νιότης του, προσφάτως είχε εκπονήσει σχέδιο αποσταθεροποίησης των πυλώνων του καπιταλισμού στην Ελλάδα (ΤτΕ, Νομισματοκοπείο κτλ). 

2ον) Έχει προσωπικό όφελος. Εκτός από το ότι αποσταθεροποιεί την καπιταλιστική-μνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, υποχρεώνει και τον Τσίπρα να καθυστερεί τον ανασχηματισμό, οπότε παραμένει υπουργός. Δεν μπορεί την αποσταθεροποίηση να την κάνουν «ξένα κέντρα», διότι δεν έχουν πλέον συμφέρον: την Δευτέρα ξανάρχεται η Τρόικα. Είναι φανερό ότι η εθνικοπατριωτική κυβέρνηση βάλλεται από τους παλ(α)ιοκομμουνιστές. 

3ον) Εθεάθη στον Καρέα όπου τάχαμου πήγε για επιτόπου ενημέρωση. Καλά τώρα. Πήγε, πέταξε τα γκαζάκια και μετά έστριψε στενό και το ‘παιζε άσχετος. Σε τα μας τώρα; 

Σεσημασμένος, με κίνητρο, ευκαιρία και παρουσία στον τόπο του εγκλήματος. 

Ο Λαφαζάνης είναι σας λέω. 

Έχω μύτη εγώ.... 

Υ.Γ Ο μηχανισμός προπαγάνδας του ΣΥΡΙΖΑ και οι παπαγάλοι του Καμμένου στο διαδίκτυο, ελπίζω να αντιληφθούν ότι αστειεύομαι και να μην αναδημοσιεύσουν. Αρκετά ρόμπες γίνανε προσπαθώντας να μας πείσουν ότι για όλα φταίει ο «προδότης» Λαφαζάνης.

Φόβος (1)

Η εγκληματικότητα είναι στόχος.
Ο υπερβολικός φόβος δεν φυλάει τα έρημα. Εξαγριώνει τα ήμερα.

Προ καιρού, σε συζήτηση (στα Εξάρχεια!) με φίλο αντιεξουσιαστή, κανονικό και όχι faux, επιστήμονα, διαβασμένο και ακτιβιστή, καταλήξαμε σε κοινό συμπέρασμα. Εκείνος από τη μεριά του κι εγώ από τη μεριά της αστικής δημοκρατίας, ελεύθερης αγοράς κτλ (πού πας ρε … Αριστείδη;), συμφωνήσαμε ότι η ανεργία είναι για το σύστημα στόχος. Όχι στόχος προς καταστροφή. Στόχος προς εκπλήρωση. Ο εργαζόμενος πρέπει να φοβάται. Να είναι ανασφαλής. Να γλείφει. Να συντηρεί τους ρουσφετολόγους εθνοπατέρες και την εργοδοσία και να τους έχει και υποχρέωση για τα ψίχουλα που θα του πετάξουν.
Σήμερα γενικεύω το τότε συμπέρασμα.

Ο φόβος είναι στόχος. Καθεστωτικός στόχος προς επίτευξη.

Οι από παλιά καταρτισμένοι ίσως με ειρωνευτούν: «Μπράβο που το κατάλαβες!». Τι να γίνει αδέρφια. Δεν γεννήθηκα γνωρίζοντας την παγκόσμια αλήθεια.

Ό,τι λοιπόν προκαλεί φόβο και ανασφάλεια είναι καθεστωτικός στόχος.

Η ανεργία είναι στόχος.
Επιδημίες, πυρκαγιές και φυσικές καταστροφές είναι στόχος.
Πόλεμοι και τρομοκρατία. Στόχος κι αυτές.

Και το φρούτο εποχής:

Εγκληματικότητα. Είναι στόχος.

Το καθεστώς πρέπει να βρει «εχθρούς». Αν δεν τους βρει, τους κατασκευάζει. Αν τους βρει, τους διαβρώνει εκ των έσω και τους χρησιμοποιεί ελεγχόμενα για ίδιον όφελος (εξοντώνει μόνο εκείνους που δεν μπορούν να του φανούν χρήσιμοι). Ο απλός άνθρωπος πρέπει να φοβάται διαρκώς και για τα πάντα. Έτσι δεν σκέφτεται πολύ και για προστασία απευθύνεται στο … καθεστώς. Στο ίδιο δηλαδή τέρας που προκάλεσε το πρόβλημα!

Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Στην άλλη, το καθεστώς προσφέρει (επίσης ελεγχόμενα και επιτηδευμένα) ωραία πράγματα. Εικονική πραγματικότητα. Γκόμενες και παίδαρους με τέλεια σώματα, καταναλωτικά αγαθά, διασκέδαση και ποπ, ξεγνοιασιά τάχα και ευδαιμονία. Ο σκοπός του ο ίδιος. Τα ανθρωπάκια πρέπει να μην σκέφτονται αλλά να βουτάνε στην καλοπέραση (ή να φαντασιώνονται ότι το κάνουν). Για να το «ρίξουν έξω» και να ξεφύγουν για λίγο από τη μιζέρια στην οποία το σύστημα τους βύθισε, ζητούν τη βοήθεια του … συστήματος. Για να «αποδράσουν» δηλαδή από την κόλαση στρέφονται στο … διάβολο! (δείτε και ΕΔΩ).

Όπως λοιπόν κι αν πέσει το νόμισμα, κορώνα ή γράμματα, το καθεστώς κερδίζει. Το σύστημα κερδίζει. Τα αφεντικά κερδίζουν.

Εκεί βέβαια που δίνουν «ρέστα» οι καθεστωτικοί είναι στην εναλλαγή, αέναη και απρόβλεπτη, θερμού-ψυχρού. Από τον φούρνο στην κατάψυξη. Διαρκώς και με τυχαία σειρά. Πάρτε για παράδειγμα τα δελτία (μη) ειδήσεων. Γκλαμουριά και χλιδή και αμέσως μετά βρωμιά και δυσωδία. Οφθαλμολαγνεία και «καπάκι» τρόμος. Από το τέλειο και στητό βυζί με τη ρώγα που κοιτά προς τα πάνω, όπου θα μπορούσες να κρεμάσεις και σακάκι, στην αγριόφατσα κατσαπλιά Ουτσεκά με Καλάσνικοφ. Θα συμφωνείτε ότι τέτοια ψυχολογική εναλλαγή μπορεί να διαλύσει οποιαδήποτε αντίσταση.

Φόβος λοιπόν και των γονέων.

Εδώ είναι και το λάθος του καθεστώτος. Επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τη σοφή παροιμία «ο φόβος φυλάει τα έρημα». Φωνάζει «Φοβηθείτε. Κρυφτείτε για να σωθείτε». Κάνει όμως κατάχρηση. Ο υπερβολικός φόβος ξυπνάει πρωτόγονα ένστικτα.

Ο υπερβολικός φόβος δεν φυλάει τα έρημα. Εξαγριώνει τα ήμερα.

Ανασκολοπισμός. Η μόνη λύση.

Πότε θα σταματήσουν οι φωτιές στα ελληνικά δάση; Όταν εφαρμοστεί η αλάνθαστη αυτή μέθοδος-τιμωρία.

Ανασκολοπισμός. Κοινώς παλούκωμα.

Παλουκώστε άμεσα και χωρίς εξαιρέσεις:

1) τους αχυράνθρωπους που υποτίθεται ότι κυβερνούν. Τα προγραμματισμένα από το πραγματικό καθεστώς (πρεσβείες-εκδότες-κεφαλαιοκράτες) άνευρα, ασυνείδητα και άβουλα ρομποτάκια. Τα δεινά που προξενούν τα ξέρετε. Κουμπάροι, ανηψιές, κολλητοί, κλίκες, μίζες, υδροκέφαλος δημόσιος τομέας, ληστρικός ιδιωτικός τομέας, αναξιοκρατία, ρουσφέτια, άσχετοι σε νευραλγικές θέσεις κτλ κτλ.

2) τα εγχώρια και αλλοδαπά πρακτόρια των αυθεντικών κυβερνώντων. Αυτών που ένα έχουν κατά νου: το κέρδος τους. Και έναν σκοπό: να ελέγξουν τα πάντα. Πηγές ενέργειας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο…) και αγωγούς. Δημόσια έργα και οδικά δίκτυα. Επικοινωνίες και τουρισμό. Προσεχώς το νερό και τον αέρα που αναπνέουμε.

3) τους τέως φτωχομπινέδες κωλοέλληνες που ως νεόπλουτοι απαιτούν να κατοικήσουν σε πολυτελή έπαυλη μέσα στο δάσος ή πάνω στο κύμα, τους αλήτες εργολάβους-κατασκευαστές που καταπατούν δημόσια γη για να προσφέρουν στους παραπάνω την επιβεβαίωση της ματαιοδοξίας τους και να τα οικονομήσουν, τους πουλημένους υπαλλήλους πολεοδομίας που το εγκρίνουν και τους επίορκους δικαστές που το επιτρέπουν.

Στήστε αιχμηρά παλούκια, καρφώστε εκεί όλους αυτούς τους κώλους και αφήστε τους σε κοινή θέα, έως ότου αυτά βγουν από τα βρωμοστόματά τους.

Μαντεύω ότι έτσι, όχι μόνο οι πυρκαγιές των δασών, αλλά και πολλά από τα δεινά της πατρίδας μας θα εξαφανιστούν!

Μέχρι τότε συμπατριώτες … φωτιά στα μπατζάκια μας!