Και τις ψυχές τους θα πουλήσουν. Πόρνες κι αυτές.

Πριν λίγα χρόνια, μια κυρία από την πρώην Σοβιετική Ένωση, ήρθε στο γραφείο για προσωπική της υπόθεση. Ακριβής στο ραντεβού και ευγενική, αλλά ιδιαίτερα αγχωμένη και διστακτική. Αφού συστήθηκε … μου ζήτησε συγγνώμη! 

Αιφνιδιάστηκα και πριν ρωτήσω γιατί, μου είπε με τα σπαστά ελληνικά της ότι «δουλεύει σε μπουρδέλο»(!) και ξαναζήτησε συγγνώμη! 

Επειδή δεν έχω υπάρξει άγιος στη ζωή μου και πάντοτε σεβόμουν όσους «η ζωή πέταξε στου δρόμου την άκρη» (κατά τον στίχο τού Λευτέρη Παπαδόπουλου), της είπα ότι δεν πρέπει, γι’ αυτόν τον λόγο, να ζητάει συγγνώμη από κανέναν και πολύ περισσότερο από εμένα. 

Η γυναίκα αυτή, τα λίγα λεπτά που παρέμεινε στο γραφείο (δεν χρειαζόταν παρά μια απλή διεκπεραίωση εγγράφων) δεν σταμάτησε, παρά τη συμβουλή μου, να ζητάει συγγνώμη. 

Ήταν φανερό. Ντρεπόταν! 

Ντρεπόταν η ιερόδουλη! Ντρεπόταν η πόρνη που πουλούσε το κορμί της! 

Είναι, ξέρετε, σημείο υγείας η ντροπή. Σημείο υγιούς συνείδησης και εργαλείο σωτηρίας της ψυχής. Μόνο που κανείς δεν την χάνει για να την βρει κάποιος άλλος. Στις άρρωστες ψυχές, στις πωρωμένες, δεν υπάρχει.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Μα για τις πόρνες! 

Όχι αυτές της οδού Αχαρνών, ούτε αυτές της οδού Φυλής. Γι' αυτές της τηλεόρασης! 

Αν αντέχετε ρίξτε μια ματιά στα σίριαλ της νέας σαιζόν και θα καταλάβετε τι εννοώ. Όχι ότι τα περσινά ή τα προπέρσινα πήγαιναν πολύ πίσω, αλλά φέτος το τερμάτισαν. Τέτοια αρρωστημένη ξετσιπωσιά, τέτοια κακοήθης χυδαιότητα, τέτοια βρωμερή προστυχιά, είναι πρωτόγνωρη. 

Παρά τις διακηρύξεις (!) των καναλαρχών για ποιότητα (!), παρά τις υποκριτικές φανφάρες των διευθυντών για τις «οικογένειές» τους (έτσι αποκαλούν οι ξευτίλες τα συνονθυλεύματα ωνίων, ατάλαντων και τελειωμένων των προγραμμάτων τους), παρά τις μεγαλοστομίες των συντελεστών για τις «νέες» τους δουλειές, το αποτέλεσμα είναι ορατό: πουτανιά. 

Πουτανιά και τίποτε άλλο. Όλοι πηδιούνται με όλους. Γκόμενες, γκόμενοι και γκομενάκια, άλλη δουλειά δεν κάνουν από το να πηδιούνται. Δουλειές δεν έχουν, προβλήματα δεν έχουν, στενοχώριες δεν έχουν, μόνο πηδιούνται. Δεν ασχολούνται με τίποτε άλλο εκτός από το πήδημα. Α, ναι! Και με το να κάνουν τεστ DNA για να δουν τίνος είναι τα μούλικα. 

Δεν πρόκειται για έρωτα, για σεξ έστω, πρόκειται για πουτανιά. Από πουτάνες σε πουτάνες και τ΄ανάπαλιν. «Δυνατοί» (τάχα) διάλογοι, «συγκλονιστικές» (δήθεν) σκηνές, «αληθινές» (my ass) ιστορίες, με τόση χύμα χυδαιότητα, που μόνο πόρνες χωρίς ντροπή θα μπορούσαν να χρηματοδοτούν, γράφουν, σκηνοθετούν και παίζουν. 

Όλα για την θεαματικότητα οι πόρνες. Δεν τους έφταναν τα γυναικουλίστικα σενάρια, τα αστεία γυμνασιακού επιπέδου, οι ψυχοσυναισθηματικές αναλύσεις του κwλου (voice over) και τα γλυκανάλατα τραγουδάκια στο background. Αυτά, φαίνεται, δεν πουλάνε πια. Τώρα πουτανιές. 

Όχι τσόντα, όχι πορνό. Πουτανιές. Έχει διαφορά. Στην τσόντα οι πρωταγωνιστές σέβονται τις/τους παρτενέρ τους και τον θεατή. Οι «συντελεστές» των ελληνικών σίριαλ δεν σέβονται τίποτε. Και τις ψυχές τους θα πουλήσουν. Πόρνες κι αυτές.

Υ.Γ Περιττό να βάλω φωτογραφίες. Δεν μπορώ να τους εξευτελίσω περισσότερο απ' όσο αυτοεξευτελίζονται...

Αφού τα κανάλια θα ‘χουν πάντα ό,τι γουστάρω, γιατί να με νοιάζει ποιοι θα ‘χουν τα κανάλια;

Δεν με νοιάζει για τους καναλάρχες. 

Δεν με νοιάζει ποιοι θα ‘ναι, πόσο λεφτάδες θα΄ναι, πόσο διαπλεκόμενοι θα ’ναι. 

Εμένα με νοιάζουν τα κανάλια. 

Θα ‘χουν πάντα ό,τι γουστάρω; 

Θα ‘χουν πρωινάδικα με κουτσομπολιά; Θα ‘χουν. 

Θα ‘χουν έργα με καράτε; Θα ‘χουν.

Θα ‘χουν τσόντα; Θα ‘χουν. 

Θα ‘χουν μπάλα; Θα ‘χουν. 

Θα ‘χουν δελτία με κουτσομπολιά, καράτε, τσόντα και μπάλα; Θα ‘χουν. 

Θα ‘χουν έγκριτους για ενημέρωση; Θα ‘χουν. 

Θα ‘χουν σίριαλ Αμερικάνικα, Λατινοαμερικάνικα, Τούρκικα και ελληνικές αντιγραφές τους; Θα ‘χουν. 

Θα ‘χουν ριάλιτι για κάθε wannabe Βανδή και Ρέμο; Θα ‘χουν. 

Γιατί λοιπόν να με νοιάζει ποιοι θα ‘χουν τα κανάλια; 

Ε.Τ 

Και για την αντιγραφή 

Αριστείδης 

Υ.Γ Δεν ξέρω πού πήγε το μυαλό σας, αλλά τα αρχικά Ε.Τ σημαίνουν Έλληνας Τηλεθεατής.

Πατριώτες, μην "επενδύετε" στην ΕΡΤ.

Απευθύνομαι στους πατριώτες, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης. Ειδικά προς εκείνους που εξεδήλωσαν οργή για το λουκέτο στην ΕΡΤ και, με αφορμή το γεγονός αυτό, καλούν σε συστράτευση για να δρομολογηθεί η απαλλαγή από τους μνημονιακούς φασίστες. 

Συν-πατριώτες, 

τα επιχειρήματά σας είναι έγκυρα και ισχυρά. 

Συμφωνούμε απολύτως ότι η ΕΡΤ είναι κομμάτι τής Ιστορίας της Ελλάδας. Είναι κομμάτι τής κρατικής (δηλαδή λαϊκής) περιουσίας και κανείς δεν μπορεί να την κλείνει ή να την πουλά και μάλιστα με πραξικοπήματα. 

Συμφωνούμε απολύτως ότι ουδείς μπορεί να καίει τα χλωρά μαζί με τα ξερά. Συνεπώς πρέπει να εκφράσουμε την συμπαράστασή μας προς τον απλό εργαζόμενο που, ακόμα και αν προσελήφθη με μέσον, η εργασία του στην ΕΡΤ είναι μέσον βιοπορισμού και όχι πλουτισμού. Πρέπει να τον υποστηρίξουμε, ακόμη και αν δεν αντέδρασε δυναμικά στο πρόσφατο μνημονιακό παραλήρημα των λαμόγιων της ΕΡΤ ή στην εν γένει καθεστωτική κακοήθεια της Κρατικής Ραδιοτηλεόρασης. Δεν μπορούμε να ζητούμε από κανέναν μεροκαματιάρη να γίνει ήρωας. 

Φαίνεται όμως ότι λησμονείτε κάτι ουσιώδες. Μοναδικό. 

Η ΕΡΤ, ως ραδιοτηλεοπτικό μέσο, δεν είναι ένας απλός κρατικός φορέας. 

Ήταν, είναι και θα είναι μηχανισμός προπαγάνδας. 

Οι ξεπουλημένες κυβερνήσεις των ραγιάδων, από καταβολής της ΕΡΤ, την χρησιμοποιούν για να περάσουν την γραμμή τους, δηλαδή τις εντολές των αφεντικών τους. Οι σπάνιες ποιοτικές-αντικειμενικές εκπομπές είναι απλώς η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. 

Τόσο η φύση του μέσου (τηλεοπτικός δίαυλος, ερτζιανά, πολιτιστικές συνιστώσες), όσο και η εμβέλειά του (πανελλαδική, δορυφορική) το καθιστούν ιδανικό εργαλείο στην υπηρεσία οποιασδήποτε κυβέρνησης. 

Το ζήτημα λοιπόν περιορίζεται στο εξής: ελεύθερη, αντικειμενική, δημοκρατική, πατριωτική ραδιοτηλεόραση θα έχουμε μόνο επί ελεύθερης, αντικειμενικής, δημοκρατικής, πατριωτικής κυβέρνησης. 

Έχει συμβεί αυτό μέχρι στιγμής; Ξεκάθαρα όχι. 

Είναι πιθανό να συμβεί στο άμεσο μέλλον; Ξεκάθαρα όχι. 

Προς τι λοιπόν η ένταση και η ανάλωση δυνάμεων; 

Πρόκειται να έχουμε στο εγγύς μέλλον κυβέρνηση που θα ακυρώσει τα μνημόνια; (Προσέξτε: ακυρώσει και όχι επαναδιαπραγματευτεί). 

Πρόκειται να έχουμε κυβέρνηση που θα αρνηθεί το χρέος ως επαχθές, ως αποτέλεσμα τοκογλυφίας και θα κηρύξει στάση πληρωμών; Που θα στείλει στον αγύριστο τους ιδιώτες τραπεζίτες και θα αναδιοργανώσει την οικονομία; 

Πρόκειται να έχουμε κυβέρνηση που θα αποχωρήσει από τις συμμορίες που λέγονται ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, που θα αναζητήσει φιλίες και συμμαχίες (παλιές και νέες) με γνώμονα το συμφέρον των Ελλήνων; 

Πρόκειται να έχουμε κυβέρνηση που θα υποστηρίξει Παιδεία και Υγεία προς όφελος του λαού και όχι συντεχνιών και κερδοσκόπων; 

Πρόκειται να έχουμε κυβέρνηση που θα μας απαλλάξει από τα εκατομμύρια λαθρεποίκων, κρατώντας μόνο μερικές εκατοντάδες χιλιάδες υγιών ψυχών, φίλων της Ελλάδας, της ιστορίας, του πολιτισμού της και υποστηρικτών των κυριαρχικών δικαιωμάτων της; 

Πρόκειται να έχουμε κυβέρνηση που θα αντιμετωπίσει εγκληματικότητα, βία στα γήπεδα, εκατόμβη στην άσφαλτο; Που θα πετύχει να περιορίσει την ασυδοσία και θα επιβάλει την καθαριότητα και τον σεβασμό της κοινής ησυχίας; 

Όχι εγγυήσεις δεν έχουμε για τα παραπάνω (κι άλλα πολλά), αλλά ούτε αμυδρές ενδείξεις. 

Από πού λοιπόν πηγάζουν οι ελπίδες σας για την ΕΡΤ; Πώς μας καλείτε σε κινητοποίηση; 

Με τα υπάρχοντα δεδομένα, το μόνο που θ’ αλλάξει μετά από εξέγερση με αφορμή την ΕΡΤ, είναι να κυβερνήσουν ο Αλέξης με τη Ρένα, οπότε η μέσω ΕΡΤ προπαγάνδα της κόρης του στρατηγού (τον οποίον πάντως τιμούμε) θα μοιάζει με παιδική χαρά… 

«Επιστημονικά» ψέματα. Μάθημα 2ον: Η απάτη των ποσοστών.

«Το κυβερνόν αγροτοβιομηχανικό κόμμα σάρωσε στις εκλογές. Συγκέντρωσε το 42,5% των ψήφων έναντι του 27,5% του αντιπολιτευόμενου φιλελευθεροκομμουνιστικού κόμματος και σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση». 

«Ρεκόρ τηλεθέασης της εκπομπής «Μόνο για ξανθιές»: 55% χτύπησε το τελευταίο επεισόδιο». 

«Χρησιμοποιείτε σαμπουάν «Klysma». Για 25% περισσότερο όγκο στα μαλλιά σας». 

«Χάμπουργκερ «Dino». Παρασκευασμένο από 100% κρέας δεινοσαύρου». 

Πόσες φορές έχετε ακούσει-δει-διαβάσει τέτοια τρομερά; 

Χιλιάδες. Το σύστημα εξαπάτησης πολιτών-καταναλωτών το δουλεύει πολύ το παραμύθι των ποσοστών. Όπως και του «μέσου όρου», όπως έχω εξηγήσει ΕΔΩ. 

Είναι πολύ δύσκολο, έως αδύνατον, για οποιονδήποτε από εμάς, να αντισταθεί στην (ψεύτικη) δύναμη των αριθμών που χρησιμοποιεί η προπαγάνδα και η διαφήμιση (το ίδιο είναι, επηρεασμό του κοσμάκη επιδιώκουν). Παρόλο που τα ποσοστά εκφράζουν σχετικά και όχι απόλυτα μεγέθη, θεωρούνται από τους «ειδικούς» ακαταμάχητα, επειδή συνδεόμενα ευθέως με τις καθημερινές εμπειρίες μας, μάς δημιουργούν άμεσα στρεβλές εντυπώσεις «υπεροχής» του εγκωμιαζόμενου ή διαφημιζόμενου. 

Τα χιουμοριστικά παραδείγματα στην αρχή του κειμένου είναι αντιπροσωπευτικά: βαρύγδουπα, χωρίς ουσία. 

Αναλυτικά: 

Στα δύο πρώτα παραδείγματα τα ποσοστά χρησιμοποιούνται ως δείκτες «επικράτησης» έναντι των ανταγωνιστών. Σε τέτοιες περιπτώσεις, αντί άλλης ανάλυσης σκεφθείτε μόνον αυτό: 

Τον πληθυσμό. Το σύνολο δηλαδή, το 100%, στο οποίο αναφέρονται τα «εντυπωσιακά ποσοστά». Για ποιους δηλαδή μιλάμε. Ποιοι είναι, τέλος πάντων, αυτοί των οποίων το 42,5% γουστάρει αγροτοβιομηχάνους και ποιοι αυτοί των οποίων το 55% ξετρελαίνεται με τις ξανθιές; 

Στην πρώτη περίπτωση: 

Πρόκειται για το σύνολο του πληθυσμού της χώρας; Όχι βέβαια! Σε μια χώρα δεν έχουν όλοι δικαίωμα ψήφου. Άλλοι δεν έχουν την κατάλληλη ηλικία κι άλλοι το έχουν στερηθεί. Πρόκειται τότε για το σύνολο των εχόντων δικαίωμα ψήφου; Και πάλι όχι! Ποτέ δεν πηγαίνουν να ψηφίσουν όλοι όσοι δικαιούνται. Άλλοι ασθενούν, άλλοι αδυνατούν, άλλοι λείπουν μακριά, άλλοι επιλέγουν (παρανόμως!) να απέχουν. Μήπως τότε πρόκειται για το σύνολο όσων ψήφισαν; Πάλι όχι! Πολλοί ψηφίζουν λευκό ή οι ψήφοι τους ακυρώνονται. Το 100% λοιπόν στις εκλογές, είναι το σύνολο όσων ψήφισαν και μάλιστα έγκυρα. Καμία σχέση με το σύνολο του πληθυσμού, ούτε καν με το σύνολο των ψηφοφόρων! 

Στην δεύτερη περίπτωση: 

Πρόκειται για το σύνολο του πληθυσμού της χώρας; Όχι βέβαια! Σε μια χώρα δεν έχουν όλα τα σπίτια τηλεόραση. Πρόκειται για το σύνολο όσων έχουν τηλεόραση; Όχι! Πολλοί από αυτούς που έχουν τηλεόραση, δεν θα την είχαν ανοιχτή την ώρα που έπαιζαν «οι ξανθιές» και από όσους την είχαν ανοιχτή πολλοί θα έβλεπαν κάτι άλλο. Συνεπώς το 100% στην τηλεθέαση είναι όσοι έχουν τηλεόραση και την συγκεκριμένη ώρα την έχουν ανοιχτή. 

Και στις δύο περιπτώσεις, όταν γίνεται αναγωγή στο σύνολο του πληθυσμού της χώρας και κυρίως όταν χρησιμοποιούνται απόλυτοι αριθμοί, τα «αχτύπητα ποσοστά» γελοιοποιούνται. Δείτε επίσης ΕΔΩ κι ΕΔΩ. 

Στο τρίτο παράδειγμα, το ποσοστό χρησιμοποιείται ως δείκτης «υπεροχής». Όσοι (ελάχιστοι) ενδιαφερθούν να ψάξουν, θα γελάσουν: το πλεονέκτημα του διαφημιζόμενου, ατεκμηρίωτο και σε κάθε περίπτωση αδύνατον να ελεγθεί, είναι συνήθως για τα πανηγύρια. Η ερώτηση που σκοτώνει είναι: με ποιον γίνεται η σύγκριση; Σε τέτοιες περιπτώσεις σούπερ-προϊόντων, κατά κανόνα υπάρχει αστερίσκος για επεξήγηση. Αφού ψάξει κανείς όλη τη συσκευασία (στην πλειονότητα των περιπτώσεων εκτός από υπομονή πρέπει να διαθέτει και βιονικό μάτι γιατί τα ψιλά γράμματα «στραβώνουν»), το γέλιο είναι εγγυημένο: το προϊόν υπερέχει του παλιότερου παρόμοιου (χα!), των άλλων προϊόντων της ίδιας σειράς ή εταιρείας (χα,χα!) ή του πρώτου σε πωλήσεις ανταγωνιστικού προϊόντος (χα,χα,χα!). Κι αν άλλο ανταγωνιστικό προϊόν δίνει περισσότερο όγκο από όλα τα προϊόντα της αγοράς αλλά είναι ακριβό και δεν πουλάει; Κι αν άλλο δίνει 24% περισσότερο όγκο (συγκρινόμενο με ό,τι συγκρίθηκε και το «Klysma») αλλά είναι ασυγκρίτως φθηνότερο; Καμία απόλυτη συνιστώσα, κανένα απόλυτο πλεονέκτημα! 

Στο τέταρτο παράδειγμα, πρόκειται για ξεκάθαρη αλητεία: 

Παίρνει κάποιος απατεών, συνήθως στα άντρα του καπιταλισμού όπου ευδοκιμεί η λαμογιά, ένα προϊόν και το ονομάζει όπως θέλει. Αρκεί το όνομα που θα επιλέξει να μην είναι ήδη κατοχυρωμένο από άλλον. Αντί για «Χαμπουργκέξ» επιλέγει να κατοχυρώσει το όνομα «Dino» για το Χάμπουργκερ που παράγει. Μέχρι εδώ καλά. 

Το ίδιο όμως μπορεί να κάνει και για πρώτη ύλη ή τμήμα του προϊόντος. Χρησιμοποιεί λοιπόν, μπιφτέκι από κρέας αλόγου του οποίου την παραγωγή-παρασκευή-διάθεση έχει κατοχυρώσει με όνομα «100% κρέας δεινόσαυρου» αντί για «μπιφτεκαλογέξ» ή «αλογομπιφτεκέξ» ή «αλμπίφ» ή «μπιφάλ» ή … ή …. Όταν λοιπόν πουλάει χάμπουργκερ «Dino» φτιαγμένο από «100% κρέας δεινόσαυρου» λέει την «αλήθεια», συμφώνως προς τω νόμω! 

(Κατά τον ίδιο τρόπο μπορεί να πουλάει «Καπνιστό Κίουι Τριπολιτσάς» το οποίο να μην είναι καπνιστό, να μην είναι κίουι και να παράγεται στη Σερβία). 

Το κλειδί εδώ είναι το σήμα ® του κατατιθεμένου προϊόντος. Αν λοιπόν δείτε «100% κρέας δεινόσαυρου»® (ή «Καπνιστό Κίουι Τριπολιτσάς»® ) κρατείστε μικρό καλάθι. Το τι θα φάτε επαφίεται στην εντιμότητα του επιχειρηματία. 

Γενικότερα κρατείστε μικρό καλάθι με τα ποσοστά. Σας το συνιστώ … 100%!

Πολύ κλάσιμο...

Έκλασε η Έλσα, ανακουφίστηκε η Αγγέλα.

Ο Ομπάμα ήταν έτοιμος να αυτοκτονήσει, αλλά μόλις ο Αθανασιάδης είπε ΝΑΙ το ανέβαλε.

Ρομπόπουλος: Ναι – Ρομπάι: Ζήτω. Ρόμπες ενωμένες ποτέ νικημένες.

Όλοι πνιγήκανε, ο διακοσμητικός Παπούλης ανάσανε.

Δεν ήταν δακρυγόνα, απλώς έκλασαν οι αντιπρόεδροι.

Τα σοσιαλιστικά ΜΑΤ δεν επιτίθενται αδιακρίτως. Στο ΜΑΝΑΒΙΚΟ που την πέσανε, τα δύο Α ήταν μέσα σε κύκλο.

Η ακροδεξιά πάλι έκανε θραύση. Συνεπικουρούσε τα ΜΑΤ, υποστηρίζοντας την κυβέρνηση.

Ο Καμίνης επιτέλους καταξιώνεται. Μαζεύει τα σκουπίδια που άφησαν τα αφεντικά του.

Η Διεθνής Αμνηστία διαμαρτύρεται. Με τη ρίψη τόσων χημικών στο κέντρο, οι Νιγηριανές πόρνες έχουν κεσάτια.

Η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου εξυγιαίνει και το ποδόσφαιρο. Τα «στημένα» εξαφανίστηκαν από προσώπου γης (επικαιρότητας).

Μαγεία ο Χριστιανοκομμουνισμός. Και μόνο η εμφάνιση τής εκπροσώπου του, κάνει τα γιαούρτια να απογειώνονται.

Κυβέρνηση - ΜΜΕ - ΜΑΤ τους «αγανακτισμένους» τους αγαπάνε. Αρκεί να μην κρατάνε ελληνικές σημαίες και να κάθονται ήσυχοι.

Ο τυφλός μίλησε, οι κουφοί των media δεν άκουσαν.

Αυτά κατάλαβα από τον σημερινό μΜ (μετά Μεσοπρόθεσμον) συμπολιτευόμενο τύπο (έντυπο και ηλεκτρονικό). Πολύ κλάσιμο...

Προς «αγανακτισμένους».

Μέχρι σήμερα είναι μαζί σας η κρατική τηλεόραση και οι βαρώνοι των media. Επίσης, μέχρι στιγμής, δεν σας την «έπεσε» ούτε το κράτος (τα ΜΑΤ μαδάνε μαργαρίτες) ούτε το παρακράτος (μάσκες-κουκούλες-μολότοφ αναπαύονται στις ντουλάπες τους).

Προτείνω να αρχίσετε να ανησυχείτε.

Όταν τρέχει αίμα, να βγάζετε το σκασμό.

Οι γνωστοί τυχάρπαστοι ξαναχτύπησαν.

Λέω για Κανάκηδες, Πιτσιρίκους και λοιπούς εξυπνάκηδες της πιάτσας των καναλαρχών.

Δεν περίμενα βέβαια να συγκλονιστούν από το βίαιο θάνατο των αστυνομικών που έπεσαν στο καθήκον. Δεν ξέρουν από καθήκον. Ξέρουν μόνο από καθίκια.

Ούτε θα γούσταρα να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, όπως αυτά των πολιτικάντηδων που σκόπιμα γεμίσανε την Ελλάδα αποβράσματα (επαναλαμβάνω ΣΚΟΠΙΜΑ) και τώρα καμώνονται πως λυπούνται.

Περίμενα όμως να το βουλώσουν.

Αμ δε! Ακάθεκτοι! Ξιφουλκήσανε κιόλας! Μας είπανε ότι οι μακαρίτες αστυνομικοί δεν μπορεί να συγκρίνονται με τους άλλους μακαρίτες, διότι η δουλειά τους ήτανε, και η δουλειά αυτή έχει ρίσκα, και μόνοι τους την επιλέξανε!

Ακούστε λοιπόν λεβέντες μου και καραμπουζουκλήδες, ακούστε δερβισόπαιδα των πολλών χιλιάδων ευρώ μηνιαίως, ακούστε γλείφτες του Κυριακού και του Αλαφούζου.

Κανένας δεν «επιλέγει» τέτοιες δουλειές.

Κανείς δεν «επιλέγει» να τρώει σφαίρες για ένα ξεροκόμματο. Όσοι μπαίνουν στην αστυνομία, εδώ και πολλά χρόνια, το κάνουν για να φάνε ψωμάκι. ΛΙΓΟ ψωμάκι. Και τίμιο. Αν μπορούσαν να επιλέξουν, θα περιδιαβαίνανε τα μίντια σαν και του λόγου σας, θα λέγανε τις μαλακίες που λέτε και θα κερδίζανε ένα σκασμό λεφτά σαν κι εσάς.

Το ίδιο ισχύει για κάθε εργαζόμενο τέτοιου είδους.

Μάθετε λοιπόν εξυπνάκηδες, ότι καμιά κοπέλα δεν «επιλέγει» να τρώει σκατά δουλεύοντας ως νυχτερινή νοσοκόμα. Για να επιβιώσει το κάνει. Να πληρώσει νοίκι-χρέη. Αν μπορούσε να επιλέξει, θα γινότανε ξέκωλο σαν κι αυτά που μας μοστράρουνε επί 24ωρο τα αφεντικά σας στα βοθροκάναλά τους και θα χεζόταν η ίδια (στο χρήμα).

Μάθετε ξερόλες μου, ότι κανένα παλικάρι δεν «επιλέγει» να τρώει σκουπίδια εργαζόμενο ως οδοκαθαριστής. Για να μη γίνει κηφήνας το κάνει. Για να μην τρώει από τα έτοιμα. Αν μπορούσε να επιλέξει, θα γινότανε σαν κι εσάς. Θα σέρβιρε σκουπίδια και θα τα οικονομούσε χοντρά.

Αφήστε λοιπόν, διάσημοι εσείς κωλόφαρδοι, τις παπαριές περί επιλογών και τις υπόλοιπες βαθυστόχαστες αναλύσεις σας.

Και προπαντός όταν τρέχει αίμα, να βγάζετε το σκασμό.

Όχι άλλους συστημικούς επαναστάτες please. Αρκετά!

Το κακό με τα «επώνυμα»-διάσημα-αναγνωρίσιμα τυπάκια που τα «χώνουν» στο σύστημα που τα γέννησε και τα τρέφει (από το υστέρημα του λαού), έχει παραγίνει.

Ηθοποιάκια της συμφοράς, χαβαλετζήδες επιπέδου γυμνασιακού χιούμορ, βρωμόστομοι διασκεδαστές, τηλεπερσόνες της … βούρτσας, σκυλοπόπ αοιδοί, κίτρινοι εκδότες, δημοσιοκαφράκια της κακιάς ώρας αλλά και παλιοκαραβάνες της τέταρτης εξουσίας που δεν περνάει πια η μπογιά τους, πουροφρικιά, ενσωματωμένοι ιστολόγοι, καθηγητάδες με διατριβές στο νεποτισμό αλλά και «έγκριτοι» αναλυτές, «ριζοσπαστικοί» ρεπόρτερς, και «σοβαροί» αρθρογράφοι, έχουν ξεσκιστεί στο «χώσιμο».

Αθυρόστομοι τάχα (εκ του ασφαλούς βεβαίως-βεβαίως), «αγανακτισμένοι» (σιγά τα αίματα ρε), «μαχητικοί» (με τα καλσόν ακέραια και τις τσέπες γεμάτες), τα «χώνουν» ολημερίς κι ολονυχτίς στο σύστημα, στο καθεστώς, στον καπιταλισμό, στα λαμόγια κτλ. Στην οικογένειά τους δηλαδή. Στους πατεράδες, στις μανάδες και στ’ αδέλφια τους. Γιατί αυτό είναι: σπλάχνα από τα σπλάχνα του συστήματος.

Το μόνο «χώσιμο» που βλέπω εγώ είναι το χώσιμό τους από την κορυφή μέχρι τα νύχια στα σκατά του συστήματος. Άλλοι βουτηγμένοι στη διαπλοκή, άλλοι με τρελές κονόμες και οι περισσότεροι και τα δύο. Και μερικοί απλώς … μαλακοί.

Απ’ όλα έχει το πανέρι: Λαζόπουλους, Αναστασιάδηδες, Κανάκηδες, Ελληνοφρενείς (Καλαμούκηδες, Μπαρμπαγιάννηδες), Αρναουτόγλουδες, Σφακιανάκηδες, ΓιωργοΚουρήδες, Χίους, Χαρδαβέλλες, ΤζιμοΠανούσηδες, Πιτσιρίκους, Πιπερόπουλους, αλλά και ΚατερινοΑκριβοπουλάδες, Κουλογλάδες, Φυντανίδηδες και πάει λέγοντας.

Από πού εκπέμπουν όλοι αυτοί τις «αντισυστημικές» κορώνες τους; Πού δημοσιεύουν τα «επαναστατικά» μανιφέστα τους; Πού «πυροβολούν» την κακιά εξουσία, την κακούργα κοινωνία και το σάπιο καθεστώς; Μα φυσικά στα media του Ψυχάρη, του Μπόμπολα, του Αλαφούζου, του Βαρδινογιάννη και των λοιπών φιλανθρώπων, πονόψυχων, αλτρουιστών, υγιών επιχειρηματιών!

Το έχω ξαναπεί και το επαναλαμβάνω: Το σύστημα διαθέτει βαλβίδες ασφαλείας. Θυρίδες εκτόνωσης της λαϊκής οργής. Θερμοστάτες που εμποδίζουν την υπερθέρμανση και την έκρηξη (του κοσμάκη). Ο φουκαράς ο νεοέλληνας (και ο Τούρκος και ο Αμερικανός και… και…), πρέπει να βρίσκει στην οθόνη της τουβούλας, στις αράδες της φυλλάδας, στον «αέρα» του ραδιοφώνου, τον «άνθρωπό του».

Τον «δικό του» άνθρωπο. Αυτόν που θα λέει ό,τι δεν μπορεί να πει ο ίδιος. Που θα καταγγέλλει, θα φωνάζει, θα στιγματίζει, θα βρίζει. Αυτόν λοιπόν τον άνθρωπο, τους ανθρώπους γενικότερα, τους «δικούς μας ανθρώπους», τους παρέχει, με χαρακτηριστική άνεση και αφθονία, σαν να μην τρέχει τίποτα, το … ίδιο το σύστημα! «Τσιμπάει» ο φουκαράς, εκτονώνεται μέσω αυτών (των μπράβων του συστήματος), δεν σκέπτεται καν το προφανές, πώς είναι δηλαδή δυνατόν το σύστημα να επιτρέπει να του τα «χώνουν» από τα μέσα, πώς είναι δυνατόν το καθεστώς να αφήνει τα δάχτυλά του να απειλούν τα μάτια του, δεν απορεί που παρά τα τόσα «χωσίματα» το σύστημα παραμένει ακλόνητο και πάει να κάνει νάνι ανακουφισμένος. Η οργή του εξατμίστηκε. Τα «έχωσε» μέσω αντιπροσώπου. Με πληρεξούσιο που ούτε καν υπέγραψε…

Δεν υποστηρίζω ότι όλοι οι «χωσιματίες» (όπως «κινηματίες») είναι συνειδητά όργανα της εξουσίας. Αρκετοί είναι απλώς … μαλακοί. Την κοσμοθεωρία τους, την τρέλα τους, τις μηδενιστικές τους τάσεις, απλώς τις εκμεταλλεύεται το σύστημα. Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο. Κρατάνε τα μπόσικα. Υπό αυτή την έννοια αποκτά τεράστια σημασία η κυνική δήλωση του κυρίου «Αποστόλη» του Σκάαααϊ τις προάλλες: «αν νομίζετε, ότι εμείς (εννοεί την αφεντιά του, τον Καλαμούκη κτλ) νομίζουμε ότι κάτι μπορούμε να αλλάξουμε στον κόσμο μ’ αυτήν εδώ την εκπομπή, είστε γελασμένοι».

Γι αυτό σας παρακαλώ συν-πατριώτες, συν-ιστολόγοι. Μην πέφτετε κι εσείς στην παγίδα τού «ωραία τους τα ‘χωσε ο τάδε διάσημος». Μην τους αναπαράγετε. Κι αν το κάνετε, μην τους ηρωοποιείτε. Κρατείστε επιφυλάξεις. Η επίθεση που δέχονται η πατρίδα μας, τα όσια και τα ιερά μας, δεν δικαιολογούν να αποζητούμε στηρίγματα σε τσιράκια του καθεστώτος. Είναι ξεφτίλα να γυρεύουμε να πιαστούμε από κάπου, από μια σωστή δήλωση, μια λογική κουβέντα, μια πατριωτική αποστροφή κάποιου συστημικού μαλακίου. Και μην μου πείτε «να μην τα ισοπεδώνουμε όλα». Μη με ρωτήσετε «εσύ δεν είσαι που έγραφες ότι οι σωστές κουβέντες απ’ όπου κι αν προέρχονται παραμένουν σωστές;». Εγώ και επιμένω. Όταν όμως αυτή την αρχή το σύστημα επιχειρεί να την χρησιμοποιήσει εναντίον μας, δεν πρέπει να το επιτρέψουμε.

Από πού κι ως πού λοιπόν «σωστή» η μανδάμ που πιπίλιζε συνέχεια περί ανάγκης αναγνώρισης της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου ως σύγχρονης πραγματικότητας, και το επαναλάμβανε ακόμα και χωρίς αφορμή όπως ο Βουτσάς το «έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;». Από πού κι ως πού «πατριώτης» ο αβανταδόρος του «λυγίζω κουτάλια με τη σκέψη»; Από πού κι ως πού «ελληνόψυχος» ο διασκεδαστής των χαρτογιακάδων του Δ.Ν.Τ; Από πού κι ως πού «καρντάσια» οι γλείφτες της Πασοκόσκυλας με τα ωραία μάτια; Από πού κι ως πού «σοφός» ο «παίρνω σβάρνα τα blogs, εγώ κι η κόρη μου κι ο γιός μου-ωχ! ξέχασα να κάνω λέκτορα τη γάτα μου»;

Το ερώτημα «αν μπορεί να κάνει κανείς να γκρεμίσει το σύστημα από τα μέσα με φανφάρες, αστειάκια, ατάκες κτλ» το απαντώ σήμερα: Ο-Χ-Ι. Όσοι τα επιχειρούν αυτά είναι πιόνια του συστήματος εκόντες ή άκοντες.

Όσοι κηρύττουν αληθινό πόλεμο στο σύστημα, επωνύμως, επισήμως και δημοσίως, πληρώνουν ακριβά. Το τίμημα είναι περιθωριοποίηση ή θάνατος.

Οι υπόλοιποι είναι επαναστάτες της πορδής.

Φόβος (1)

Η εγκληματικότητα είναι στόχος.
Ο υπερβολικός φόβος δεν φυλάει τα έρημα. Εξαγριώνει τα ήμερα.

Προ καιρού, σε συζήτηση (στα Εξάρχεια!) με φίλο αντιεξουσιαστή, κανονικό και όχι faux, επιστήμονα, διαβασμένο και ακτιβιστή, καταλήξαμε σε κοινό συμπέρασμα. Εκείνος από τη μεριά του κι εγώ από τη μεριά της αστικής δημοκρατίας, ελεύθερης αγοράς κτλ (πού πας ρε … Αριστείδη;), συμφωνήσαμε ότι η ανεργία είναι για το σύστημα στόχος. Όχι στόχος προς καταστροφή. Στόχος προς εκπλήρωση. Ο εργαζόμενος πρέπει να φοβάται. Να είναι ανασφαλής. Να γλείφει. Να συντηρεί τους ρουσφετολόγους εθνοπατέρες και την εργοδοσία και να τους έχει και υποχρέωση για τα ψίχουλα που θα του πετάξουν.
Σήμερα γενικεύω το τότε συμπέρασμα.

Ο φόβος είναι στόχος. Καθεστωτικός στόχος προς επίτευξη.

Οι από παλιά καταρτισμένοι ίσως με ειρωνευτούν: «Μπράβο που το κατάλαβες!». Τι να γίνει αδέρφια. Δεν γεννήθηκα γνωρίζοντας την παγκόσμια αλήθεια.

Ό,τι λοιπόν προκαλεί φόβο και ανασφάλεια είναι καθεστωτικός στόχος.

Η ανεργία είναι στόχος.
Επιδημίες, πυρκαγιές και φυσικές καταστροφές είναι στόχος.
Πόλεμοι και τρομοκρατία. Στόχος κι αυτές.

Και το φρούτο εποχής:

Εγκληματικότητα. Είναι στόχος.

Το καθεστώς πρέπει να βρει «εχθρούς». Αν δεν τους βρει, τους κατασκευάζει. Αν τους βρει, τους διαβρώνει εκ των έσω και τους χρησιμοποιεί ελεγχόμενα για ίδιον όφελος (εξοντώνει μόνο εκείνους που δεν μπορούν να του φανούν χρήσιμοι). Ο απλός άνθρωπος πρέπει να φοβάται διαρκώς και για τα πάντα. Έτσι δεν σκέφτεται πολύ και για προστασία απευθύνεται στο … καθεστώς. Στο ίδιο δηλαδή τέρας που προκάλεσε το πρόβλημα!

Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Στην άλλη, το καθεστώς προσφέρει (επίσης ελεγχόμενα και επιτηδευμένα) ωραία πράγματα. Εικονική πραγματικότητα. Γκόμενες και παίδαρους με τέλεια σώματα, καταναλωτικά αγαθά, διασκέδαση και ποπ, ξεγνοιασιά τάχα και ευδαιμονία. Ο σκοπός του ο ίδιος. Τα ανθρωπάκια πρέπει να μην σκέφτονται αλλά να βουτάνε στην καλοπέραση (ή να φαντασιώνονται ότι το κάνουν). Για να το «ρίξουν έξω» και να ξεφύγουν για λίγο από τη μιζέρια στην οποία το σύστημα τους βύθισε, ζητούν τη βοήθεια του … συστήματος. Για να «αποδράσουν» δηλαδή από την κόλαση στρέφονται στο … διάβολο! (δείτε και ΕΔΩ).

Όπως λοιπόν κι αν πέσει το νόμισμα, κορώνα ή γράμματα, το καθεστώς κερδίζει. Το σύστημα κερδίζει. Τα αφεντικά κερδίζουν.

Εκεί βέβαια που δίνουν «ρέστα» οι καθεστωτικοί είναι στην εναλλαγή, αέναη και απρόβλεπτη, θερμού-ψυχρού. Από τον φούρνο στην κατάψυξη. Διαρκώς και με τυχαία σειρά. Πάρτε για παράδειγμα τα δελτία (μη) ειδήσεων. Γκλαμουριά και χλιδή και αμέσως μετά βρωμιά και δυσωδία. Οφθαλμολαγνεία και «καπάκι» τρόμος. Από το τέλειο και στητό βυζί με τη ρώγα που κοιτά προς τα πάνω, όπου θα μπορούσες να κρεμάσεις και σακάκι, στην αγριόφατσα κατσαπλιά Ουτσεκά με Καλάσνικοφ. Θα συμφωνείτε ότι τέτοια ψυχολογική εναλλαγή μπορεί να διαλύσει οποιαδήποτε αντίσταση.

Φόβος λοιπόν και των γονέων.

Εδώ είναι και το λάθος του καθεστώτος. Επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τη σοφή παροιμία «ο φόβος φυλάει τα έρημα». Φωνάζει «Φοβηθείτε. Κρυφτείτε για να σωθείτε». Κάνει όμως κατάχρηση. Ο υπερβολικός φόβος ξυπνάει πρωτόγονα ένστικτα.

Ο υπερβολικός φόβος δεν φυλάει τα έρημα. Εξαγριώνει τα ήμερα.

Αμερικανιές

Τώρα πια η καλημέρα
λέγεται γκουντ-ντέι
κι αν ρωτάς όλοι εδώ πέρα
είμαστε οκέι.

Στίχοι του Κώστα Τριπολίτη στο τραγούδι «Αν ρωτάς τι τρέχει». Μουσική Γιώργου Χατζηνάσιου. Δίσκος «Πίσω από τη βιτρίνα». 1981

Θα το ΄χετε προσέξει. Αν όχι, σταθείτε για λίγο και αναλογιστείτε: μεταμορφωνόμαστε σε Αμερικανάκια. Οι Έλληνες των δύο (τουλάχιστον) τελευταίων γενιών είναι σε μεγάλο βαθμό «της Αγγλοσαξονικής παιδείας μετέχοντες» (και του «Αμερικανικού ονείρου» κυνηγοί βεβαίως-βεβαίως).

Από τα πρώτα θύματα η γλώσσα μας. Το ξέρετε βέβαια ότι οι πιτσιρικάδες συνεννοούνται μεταξύ τους με εκατό λέξεις όλες κι όλες (και πολλές λέω), εκ των οποίων οι περισσότερες είναι οι γνωστές χυδαίες από μ και γ και όλα τα παράγωγά τους και οι υπόλοιπες αγγλικές.

Οι υπόλοιποι όμως νεοέλληνες τι κάνουν;

Δε μας έφταναν οι αντιδάνειες λέξεις (ή αντιδάνεια), λέξεις ε-λ-λ-η-ν-ι-κ-ό-τ-α-τ-ε-ς που τις δανείστηκαν οι ξένοι, τις προσάρμοσαν στη γλώσσα τους και μετά τις ξαναπήραμε πίσω και τις χρησιμοποιούμε αλλοιωμένες (π.χ η λέξη «ποινή» έγινε στα λατινικά «poenalis», στα μεσαιωνικά λατινικά «poenalitas» και στα σύγχρονα αγγλικά «penalty» και τώρα χρησιμοποιείται ως «πέναλτι» στα οικονομικά –«πέναλτι προεξόφλησης»- και κατά κόρον στα αθλητικά, όπου βεβαίως βιάσθηκε κατ’ επανάληψη από τους κατά κανόνα και διαχρονικά αναλφάβητους αθλητικούς σχολιαστές –«πέναλντι» ή ακόμα χειρότερα «μπέναλντι» όπως λέμε «απέκρουση»-),

δε μας έφταναν οι πάσης φύσεως συντομότατες λεξούλες που χρησιμοποιούμε για να γλυτώσουμε χρόνο (π.χ «Ο.Κ») ή αποδίδουν πρόσφατα τεχνολογικά επιτεύγματα και δε γίνεται (ή μήπως γίνεται; Ιδέες μου επί αυτού σε άλλη ανάρτηση) να τις πούμε αλλιώς (π.χ «σι-ντι», «ντι-βι-ντι» κτλ),

δε μας έφτανε η «ορολογία» της βιομηχανίας του θεάματος και των άλλων «τεχνών», του αθλητισμού (ο θεός να τον κάνει) και των οικονομολόγων-διαχειριστών-χρηματιστών-ασφαλιστών γιάπηδων,

έχουμε τώρα και την κατά λέξη μετάφραση στα ελληνικά, χρήση και αναπαραγωγή γνωστών-κοινών Αγγλοσαξονικών εκφράσεων ή προτάσεων, από διάφορους αγράμματους, ανόητους και παπαγάλους.

Το εξοργιστικό είναι ότι αντίστοιχες ΣΩΣΤΕΣ ελληνικές εκφράσεις ή προτάσεις όχι μόνο υπάρχουν, αλλά και είναι επίσης απλές, κοινές και ευρέως χρησιμοποιούμενες. Είναι λοιπόν, όπως φαίνεται, «μαγκιά» ή καλύτερα «τρέντι» και «ουάου» να παπαγαλίζεις Αμερικανιές.

Στο αίσχος πρωτοστατούν τα Μ.Μ.Ε και κυρίως (φυσικά!) η τηλεόραση.

Εξηγούμαι:

Γενικά η μετάφραση μιας γλώσσας σε άλλη είναι δύσκολη υπόθεση. Ο μεταφραστής ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΑΠΤΑΙΣΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ ΓΛΩΣΣΕΣ, αλλά και να διαθέτει ΛΕΞΙΚΑ ΟΡΩΝ (επιστημονικών, τεχνικών, νομικών κ.ά). Εκτός αυτού, η κατά λέξη μετάφραση είναι επικίνδυνη. Πιο επικίνδυνη από την ελεύθερη μετάφραση. Η τελευταία υστερεί σε ακρίβεια, αλλά η πρώτη δεν αποδίδει σωστά τα νοήματα. Ακόμη και λαμπροί γλωσσομαθείς ή έμπειροι επαγγελματίες μεταφραστές μπορεί να εκτεθούν ανεπανόρθωτα. Όσες φορές διάβασα επίσημες μεταφράσεις από τα αγγλικά, του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών, εγγράφων σχετικών με τη δουλειά μου των οποίων διέθετα τα πρωτότυπα, δυσκολεύτηκα να συγκρατήσω τα γέλια μου. Όταν δεν διέθετα τα πρωτότυπα, δεν καταλάβαινα καν περί τίνος επρόκειτο! Και μιλάμε για επαγγελματίες, με ισχυρότατα πιστοποιητικά!

Σκεφθείτε λοιπόν τι γίνεται στο χαζοκούτι. Αστοιχείωτοι δημοσιογραφίσκοι, ανεγκέφαλες τηλεπερσόνες, γκλαμουράτοι κοσμοπολίτες και παρουσιαστές-εκφωνητές-μεταφραστές-υποτιτλιστές-μεταγλωττιστές του σωρού, ασχημονούν κατ’ εξακολούθηση. Μαϊμουδίζουν ασυστόλως. Κακοποιούν, χρόνια τώρα, συστηματικά την ελληνική γλώσσα. Εσχάτως όμως, οι Αμερικανιές τους είναι ανυπόφορες. Συμβαίνει σε όλα τα κανάλια και κατ’ εξοχήν στα ιδιωτικά όπου, μεταξύ ίσων, πρωτεύει ο «Σκάι». (Για το Αμερικανόπνευστο και Αμερικανολάγνο αυτό μόρφωμα θα τα πούμε σύντομα σε άλλη ανάρτηση).

Τρανταχτά παραδείγματα (τα αλίευσα όλα σε ένα απόγευμα, με μια απλή σάρωση με το τηλεχειριστήριο):

Αμερικανιά πρώτη: «Πάρε το χρόνο σου»(;!). Ακούγεται όλο και πιο συχνά και τείνει να καθιερωθεί.

Κατά λέξη μετάφραση του «Take your time». Δεν υφίσταται στα ελληνικά. Οι Έλληνες λένε «με την ησυχία σου» ή «μη βιάζεσαι» ή, έστω, «με το πάσο σου», αλλά όχι «πάρε το χρόνο σου». Καταλάβατε τηλεαστέρια μου; «Πάρε το χρόνο σου» δε σημαίνει τίποτε στη γλώσσα μας, ή σημαίνει ό,τι και το «Are you working us?» («Μας δουλεύετε;») ή το «How from here morning-morning?» («Πώς από ‘δω πρωί-πρωί;»)!!

Αμερικανιά δεύτερη: Πήρατε «ΤΟ λάθος αριθμό»(;!)

Κατά λέξη μετάφραση του: You ‘ve got «THE wrong number». Δεν γνωρίζω γιατί στην αγγλική γλώσσα χρησιμοποιείται το οριστικό άρθρο «the». Στην ελληνική γλώσσα όμως, η χρήση του αντίστοιχου οριστικού άρθρου «το» είναι όχι απλώς άχρηστη, αλλά εντελώς λανθασμένη. Όταν λέμε στον συνομιλητή μας «πήρατε ΤΟ λάθος αριθμό» αντί του ορθού «πήρατε λάθος αριθμό», είναι σαν να του λέμε ότι πήρε ΤΟΝ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ λάθος αριθμό, μέσα στα εκατομμύρια των τηλεφωνικών αριθμών, ενώ όποιον άλλον και να έπαιρνε θα ήταν σωστός!! Εννοήσατε τηλεαυθεντίες μου; Κατά τον ίδιο τρόπο δε λέμε «σκότωσε ΤΟ λάθος άνθρωπο», εκτός κι αν ο δολοφόνος επιτέθηκε συγκεκριμένα σε δύο μόνο ανθρώπους και «έφαγε» όχι εκείνον που υπολόγιζε, αλλά τον άλλον! Αν οι αθώοι παρευρισκόμενοι ήταν πολλοί, τότε ο δολοφόνος «σκότωσε λάθος άνθρωπο».

Αμερικανιά τρίτη: «Το κοριτσάκι τηλεφώνησε στη μαμά ΤΗΣ»(;!)

Κατά λέξη μετάφραση του «The little girl called HER mother». Στην αγγλική γλώσσα υπάρχουν μόνο δύο γένη: αρσενικό και θηλυκό. Κι επειδή το κοριτσάκι είναι θηλυκό, το Αμερικανάκι καλά κάνει και λέει «HER mother». Το «Αμερικανάκι» όμως… την πάτησε! Στα ελληνικά υπάρχει και τρίτο γένος: το ουδέτερο. Και το κοριτσάκι είναι ουδετέρου γένους και γι’ αυτό τηλεφώνησε στη μαμά ΤΟΥ. Καταλάβατε τηλεζωντόβολα; Η κοπελίτσα μπορεί να τηλεφωνεί στη μαμά ΤΗΣ, το κοριτσάκι όμως όχι!!! Αυτό τηλεφωνεί μόνο στη μαμά ΤΟΥ! Αν ήταν αγοράκι, από καθαρή τύχη θα μεταφράζατε σωστά το «HIS mother» ως «μαμά ΤΟΥ». Με το κοριτσάκι όμως… φάνηκε η γύμνια σας! Αγγλικά μπορεί να ξέρετε, ελληνικά όμως όχι!

Και επειδή των παραδειγμάτων ουκ έστιν αριθμός, σταματώ εδώ.

Υ.Γ 1 Περισσότερες Αμερικανιές (γλωσσικές και άλλες), αλλά και συνήθη λάθη της καθομιλουμένης, προσεχώς.

Υ.Γ 2 Όποιος αναγνώστης αντιληφθεί Αμερικανιά, ας με ειδοποιήσει για να τη συμπεριλάβω (με αναφορά στην πηγή φυσικά) σε τούτη ή σε μελλοντική ανάρτηση.

Υ.Γ 3 Για ορθογραφικά ή γραμματικά λάθη, ασυνταξίες, αβλεψίες κτλ σας παρακαλώ ενημερώστε με.