Νέα απόφαση-ορόσημο της Ελληνικής Δικαιοσύνης: όταν ο νομοθέτης θέλει να ΜΗΝ εξαιρεί κάτι, πρέπει να μας το λέει σαφώς! Αλλιώς το εξαιρεί!

Ο νομοθέτης χορηγεί άδεια στους καταδίκους. 

Θέτει προϋποθέσεις, αλλά ΔΕΝ εξαιρεί τους πολλάκις καταδικασμένους σε ισόβια. 

Ο Κουφοντίνας ζητά άδεια. 

Το Συμβούλιο τού την αρνείται. 

Σκεπτικό; Ακαταμάχητο! Ανάμεσα στις άλλες ανοησίες: 

«ως προς τη χορήγηση αδείας σε καταδικασμένους σε πλείονες της μίας ποινές ισοβίου καθείρξεως, δεν είναι επιτρεπτή, κατ’ άρθρο 55 παρ. 1 ΣΚ, η χορήγηση τακτικής αδείας στις περιπτώσεις αυτές, διότι ο νομοθέτης θα το προέβλεπε ρητά»! 

Συμπέρασμα: το σωτήριον έτος 2019 (και όχι 1019 τού Μεσαίωνος) πτυχιούχοι Νομικής, δικαστές εν ενεργεία στην γη τού Αριστοτέλη, αποφασίζουν και υπογράφουν το πρωτάκουστο: 

Όταν ο νομοθέτης θέλει να ΜΗΝ εξαιρεί κάτι, πρέπει να το δηλώνει σαφώς. Αλλιώς το εξαιρεί! 

Προσέξτε, η Λογική την οποία ασπάζονται άπαντες οι νομικοί παγκοσμίως, πρεσβεύει πως «ό,τι δεν απαγορεύεται ρητώς από κάποιον νόμο, επιτρέπεται». 
Η Λογική ορίζει ότι η εξαίρεση είναι η απόκλιση από τον κανόνα, η μη εξαίρεση είναι ο κανόνας! Συνεπώς η Λογική υπαγορεύει Η ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΝΑ ΔΗΛΩΝΕΤΑΙ ΡΗΤΩΣ και ΟΧΙ Η ΜΗ ΕΞΑΙΡΕΣΗ!

Οι Έλληνες δικαστές όμως, έχουν την άποψη πως «ό,τι δεν επιτρέπεται ρητώς από κάποιον νόμο, απαγορεύεται»!! Δεν επιτρέπεται ρητώς η χορήγηση αδείας στους πολλάκις ισοβίτες, άρα απαγορεύεται!! Αν ο νομοθέτης ήθελε να ΜΗΝ εξαιρέσει τους πολλάκις ισοβίτες, έπρεπε να μας το πει! Άρα τους εξαιρεί!

Δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας, είναι η Ελληνική Δικαιοσύνη! 

Δεν είναι παραλογισμός, δεν είναι ανοησία, είναι δολοφονία! 

Της Λογικής, της Δικαιοσύνης, της Δημοκρατίας! 

Αλλά άμα κοιμάσαι με τον Αμερικανό πρέσβη, το πρωί αλληθωρίζεις… 

Υ.Γ Δεν αξίζει να ασχολούμαστε με τους δημοσιογράφους τού Μαρινάκη (τι Μαρινάκης, τι Λαμπράκης), αλλά αυτό το  «κόλαφος» δεν πρέπει να μείνει αναπάντητο. Δεν είναι κόλαφος γελοίοι, είναι καρφί. Στο φέρετρο της Δικαιοσύνης...

Μερικά ερωτήματα προς τις υπηρεσίες ασφαλείας της Ρωσίας.

Φίλτατοί μου, 

κατ’ αρχάς συλλυπητήρια για την απώλεια του εκλεκτού συμπατριώτη σας, Ρώσου πρεσβευτή στην Άγκυρα. 

Βάναυσος και γι αυτό καταδικαστέος ο τρόπος που έφυγε από τη ζωή. Σοκαριστικός ο χαμός του, αηδιαστικός ο φονέας και εφιαλτικές οι προεκτάσεις. 

Δυστυχώς, μετά το σοκ της εν ψυχρώ δολοφονίας, ορισμένοι εκ φύσεως καχύποπτοι τύποι (εμού συμπεριλαμβανομένου) βασανίζονται από μερικά καίρια ερωτήματα, με καθόλου προφανείς απαντήσεις: 

Είχε ο εκλιπών Ρωσική φρούρηση και μάλιστα την δέουσα για το είδος της θέσης του, τη φύση των αρμοδιοτήτων του, το περιβάλλον εξάσκησης των καθηκόντων του και τον συμβολισμό που θα αναδείκνυε οποιαδήποτε επίθεση εναντίον του; Αν όχι γιατί; 

Οι Ρώσοι πρεσβευτές σε ολόκληρη την ακτίνα βεληνεκούς των Ισλαμιστών και πολύ περισσότερο στην Τουρκία, χώρα χορηγό του Ισλαμικού κράτους (πριν την εισδοχή της εις τας αγκάλας της Μόσχας) και άντρο πάσης φύσεως φανατικών, εγκληματιών και τρομοκρατών, ήταν ηλίου φαεινότερον ότι θα αποτελούσαν πιθανότατους στόχους. Είναι δυνατόν η ασφάλεια του υπ’ αριθμόν 1 Ρωσικού στόχου σε όλη την Τουρκική επικράτεια να αφήνεται στην τουλάχιστον αμφισβητούμενων δυνατοτήτων Τουρκική αστυνομία; 

Αν ναι, αν υπήρχε Ρωσική φρούρηση, θεωρείτε ότι ήταν αντιπροσωπευτική των αρίστης φήμης Ρωσικών υπηρεσιών ασφαλείας; 

Είναι ποτέ δυνατόν ένας VIP τέτοιου μεγέθους να πέφτει νεκρός από σφαίρες χωρίς να σημειωθεί αμέσως και επί τόπου καμία ανταλλαγή πυρών; Είναι δυνατόν ο VIP-στόχος να μην φορά αλεξίσφαιρο πουκάμισο και να υποχρεώνεται να παραμείνει όρθιος σε σταθερή θέση, στο μέσον σάλας, χωρίς τοίχο ή άλλη κάλυψη στην πλάτη, με όλο το σώμα εκτεθειμένο πίσω από ένα υποτυπώδες πόντιουμ; Είναι δυνατόν ο δολοφόνος, έστω και αστυνομικός, να πλησιάζει ανενόχλητος τον VIP-στόχο εκ των νώτων και μετά την πράξη του να περιφέρεται πάνω από το πτώμα κραδαίνοντας το όπλο και βγάζοντας λόγο; 

Εν ολίγοις: Ο Ρώσος πρεσβευτής θυσιάστηκε, ναι ή όχι και γιατί; 

Πειστικές απαντήσεις παρακαλώ. Αλλιώς, προτιμότερη η σιωπή. 

Σφαγή στο Παρίσι: τυχαίο και μεμονωμένο περιστατικό.

Απορώ με τους θεωρητικούς των συνωμοσιών. Πάλι σκοτεινά σχέδια καταγγέλλουν για τη σφαγή στο Παρίσι. Πάλι τους φταίνε οι μουσουλμάνοι, πάλι οι Σιωνιστές-Ιμπεριαλιστές είναι από πίσω, πάλι υπάρχει σχέδιο αποσταθεροποίησης της Δύσης και επιβολή παγκοσμιοποιητικής Νέας Τάξης κτλ. Ανοησίες. 

Είναι σαφές ότι πρόκειται για τυχαίο και μεμονωμένο περιστατικό. Επειδή δηλαδή μερικοί κοινωνικώς αποκλεισμένοι και βαθιά θρησκευόμενοι νεαροί, θύματα ρατσισμού και ξενοφοβίας, εξεδήλωσαν την διαφορετικότητά τους με κάπως άκομψο τρόπο, πρέπει να χαλάσουμε τον κόσμο; 

Και οι τόσες χιλιετίες καταπίεσης του λευκού πάνω στον μαύρο; Και οι τόσοι αιώνες περιθωριοποίησης και διώξεων των γκέι; Και οι τόσες εκατονταετίες χριστιανικού σκοταδισμού; Πού πήγαν όλα αυτά; Τα ξεχάσαμε; 

Α! Όλα κι όλα! Η Δημοκρατία χρωστάει. Χρωστάει στους μαύρους, στους γκέι και στο Ισλάμ. Η Δημοκρατία του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και των δικαιωμάτων του ανθρώπου δεν θα ανεχθεί πογκρόμ κατά των ευπαθών και των μειονοτήτων με αφορμή ασήμαντα και τυχαία γεγονότα. Η Δημοκρατία θα επιβάλει την ανεκτικότητα και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα πάσει θυσία (θυσία κυριολεκτικώς). Η Δημοκρατία θα δράσει αμείλικτα κατά του ρατσισμού και της Ισλαμοφοβίας. Η Δημοκρατία θα ισοπεδώσει τους λίγους και μεμονωμένους κακούς και δεν θα επιτρέψει την ανθρωποφαγία. Η Δημοκρατία δεν γνωρίζει σύνορα (κυριολεκτικώς). Η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα (μόνο χρέη). Η Δημοκρατία θα νικήσει! 

Και μιας και το κήρυγμα υπέρ Δημοκρατίας (κάποιος έπρεπε να σας το κάνει παλιοφασίστες) να και μια φωτογραφία που το συμπυκνώνει: 

Δημοκράτες

Ο αρχηγός της τελειότερης (ανεκτικής) δημοκρατίας του πλανήτη και η συμβία του, πανευτυχείς δίπλα σε έναν στυλοβάτη της Παγκόσμιας Δημοκρατίας, ο οποίος απλώς τυγχάνει να έχει ορισμένες ιδιάζουσες απόψεις για τις εκλογές, τους μαύρους, τις γυναίκες και τους γκέι. 

Κύριε Πρέσβυ, αρκετά με την «τρομοκρατία», αρκετά με την υποκρισία.

Κύριον Δαβίδ Πιρς 

Πρέσβυν των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στην Αθήνα 

Ενταύθα 

Εξοχότατε, 

μετά μεγίστης προσοχής (αλλά και του δέοντος σεβασμού) μελέτησα τις δηλώσεις σας σχετικά με τον πρόσφατο νόμο της ελληνικής κυβερνήσεως περί αποφυλακίσεως βαρυποινιτών υπό όρους, ο οποίος οδηγεί με ακρίβεια στην απελευθέρωση του ισοβίτη Σάββα Ξηρού υπευθύνου για τους θανάτους (μεταξύ άλλων) και συμπατριωτών σας Αμερικανών, πράξη που χαρακτηρίσατε απεριφράστως ως εχθρική. 

Προς στιγμήν, δεν σας κρύβω, θεώρησα σκόπιμο να απευθυνθώ σε γιατρό. Ξέρετε, δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που συμφώνησα με θεσμικό παράγοντα των ΗΠΑ και ανησύχησα. Ίσως μάλιστα να μην υπήρξε και ποτέ αυτή η φορά. Τέλος πάντων (ούτε αυτό σας το κρύβω), διακατέχομαι από τόση οργή για το σύνολο των εγκλημάτων που διαχρονικά διέπραξε (και συνεχίζει να διαπράττει) η χώρα σας εις βάρος του λαού μου αλλά και του συνόλου σχεδόν των λαών της υφηλίου, που αδυνατώ να εύρω οτιδήποτε θετικό στις κατά κανόνα υποκριτικές και αφ υψηλού φανφάρες των επισήμων και ανεπισήμων συμπολιτών σας. 

Τι ήταν λοιπόν αυτό που με υποχρέωσε (για βραχύτατο διάστημα όπως τελικά απεδείχθη) να ταυτιστώ θεωρητικώς μαζί σας, μέχρι σημείου να αναζητήσω ιατρική βοήθεια; 

Μα τα αποσπάσματα του λόγου σας «Είναι δολοφόνοι και ανήκουν στη φυλακή, όχι στην ασφάλεια του σπιτιού τους. Είναι σοβαρό ζήτημα ασφάλειας, όχι ανθρωπιστικό θέμα» και «Η απελευθέρωση αυτών των δολοφόνων από τη φυλακή βεβηλώνει τη μνήμη αυτών που έχουν σκοτώσει και παραβιάζει τα δικαιώματα των οικογενειών των θυμάτων». 

Οι παραπάνω φράσεις αποτελούν μέρος των πεποιθήσεών μου, εξοχότατε, και εμπεριέχουν των σωστό ορισμό της δικαιοσύνης, τουλάχιστον όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι (επιτρέψτε μου να υποθέσω ότι οι πολυετείς σπουδές μου και η εν γένει παιδεία μου μού επιτρέπουν να αντιλαμβάνομαι ορθώς). 

Ωστόσο, η κατ’ επανάληψη ανάγνωση των δηλώσεών σας και η περαιτέρω προσπάθειά μου να εμβαθύνω στο νόημά τους, δυστυχώς μου αποκάλυψε μεγάλη ποσότητα συγκαλυμμένης υποκρισίας (σας) και ευτυχώς με γλύτωσε από τα ιατρικά έξοδα. 

Οφείλω να σας γνωρίσω εξοχότατε, ότι παρόμοιοι νόμοι δεν είναι ούτε πρωτοφανείς, ούτε πρωτάκουστοι στην σύγχρονη ελληνική δημοκρατία, αντιθέτως είναι πρωτοφανής και πρωτάκουστη η καταγγελία τους από ξένο πρεσβευτή. 

Εξηγούμαι: 

Στην Ελλάδα, εξοχότατε, οι νομοθέτες έχουν πολύ περίεργες ανθρωπιστικές αντιλήψεις. Υπακούοντας σε ποιος ξέρει τίνων κελεύσματα, ασχολούνται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα με τα δικαιώματα των εγκληματιών και μάλιστα με τέτοιο στρεβλό τρόπο, ώστε ούτε τα θύματα να βρίσκουν δικαίωση, ούτε οι εγκληματίες να σωφρονίζονται. Η συνήθης φτηνή δικαιολογία είναι η αποσυμφόρηση των φυλακών διότι στο αδιαχώρητο που επικρατεί εκεί οι κρατούμενοι ουσιαστικά βασανίζονται, αφού οι συνθήκες (υγιεινής κυρίως) είναι απαράδεκτες. Ουδείς από τους σοφούς μας νομοθέτες σκέφτηκε να προτείνει ως λύση την ανέγερση σύγχρονων, ευρύχωρων, ανθρώπινων φυλακών. Αντιθέτως προτείνουν αποφυλακίσεις με την λογική «σαν ζώα μέσα; Τότε έξω». Το λογικό, ανθρώπινο, δίκαιο «σαν άνθρωποι μέσα», ώστε να υπάρξει κάποια ελπίδα να σωφρονιστούν, δεν εμπίπτει στην σοφία τους. 

Στην Ελλάδα, εξοχότατε, μπορεί κανείς να βιάσει την κόρη σας, να την σκοτώσει και να την πετάξει σε κάδο απορριμμάτων, να τιμωρηθεί με ισόβια δεσμά από το δικαστήριο, αλλά σε λίγα σχετικά έτη (άγνωστο πόσα· όσα ορίζει κάποια αυθαίρετη εξίσωση κάποιου προοδευτικού-συμπονετικού πολιτικάντη) να βρεθείτε στην τραγική θέση να συναντήσετε το τέρας (ο κόσμος είναι μικρός) σε κάποια από τις «άδειες εξόδου» του ή, αν ζήσετε αρκετά, να το δείτε να απελευθερώνεται επειδή «εξεπλήρωσε το χρέος του προς την δικαιοσύνη» (ουσιαστικά επειδή έλυσε σωστά κάποια άλλη αυθαίρετη εξίσωση του ίδιου ή άλλου ανθρωπιστή πολιτικάντη)! Ουδέποτε όμως είδαμε πρέσβυν ξένης χώρας να σοκάρεται. 

Στην Ελλάδα, εξοχότατε, μόλις πρόσφατα, αλλοδαπός βαρυποινίτης, εκμεταλλευόμενος την ανθρωπιστική άδεια εξόδου που του εδόθη, μετέβη στην πατρίδα του και σκότωσε σύζυγο και πεθερά, χωρίς καμία αντίδραση από επίσημους φορείς και φυσικά χωρίς βαριές δηλώσεις από πρέσβεις. 

Στην Ελλάδα, εξοχότατε, επίσης πρόσφατα, ιθαγενής κατά συρροή βιαστής δεν προφυλακίστηκε, αλλά αφέθη ελεύθερος, διότι η αρμόδια «υπηρεσία» (κάτι απρόσωπο και ανεξέλεγκτο, κάποια αυτόνομη πανίσχυρη δύναμη που δρα ερήμην των αλάνθαστων δικαστικών λειτουργών) δεν αξιολόγησε σωστά την περίπτωση. Η ίδια βεβαίως υπηρεσία-ανώτερη δύναμη σπεύδει να προφυλακίσει τον οδηγό φορτηγού που δεν έδεσε καλά το φορτίο και προκάλεσε δυστύχημα, να τυλίξει σε μια κόλα χαρτί τον γιατρό που ατύχησε στη διάγνωση και να καταδικάσει τον μηχανικό που είχε την κακή τύχη να εγγυηθεί την σταθερότητα ενός κτιρίου που κατέρρευσε από σεισμό. Η άυλος αυτή υπηρεσία που δεν λογοδοτεί σε κανέναν, εξαντλεί τα βέλη της στους εγκληματούντες εξ αμελείας, αλλά εξαιτίας της δικής της αμέλειας τα εγκλήματα εκ προθέσεως δεν αξιολογούνται, χωρίς όμως να διαμαρτύρεται κανείς γηγενής θεσμικός ή πρέσβυς. 

Μπορείτε βέβαια να αντιτείνετε ότι τα παραπάνω δεν σας αφορούν, ότι αδικίες συμβαίνουν παντού και ότι η ανάμιξή σας στην υπόθεση δεν έχει να κάνει γενικά με τους ατυχείς νόμους ή με κακές αποφάσεις, αλλά με το ειδικό βάρος που έχει για την κυβέρνησή σας η βέβαιη απελευθέρωση του Σάββα Ξηρού. 

Συμπαθάτε με εξοχότατε, αλλά αυτό είναι καθαρή υποκρισία. 

Θα έπρεπε να κόπτεσθε για ΟΛΟΥΣ τους «κακούς» που θα απελευθερωθούν και που έχουν ήδη απελευθερωθεί, διότι στην αντίθετη περίπτωση εσείς είστε που «φωτογραφίζετε» συγκεκριμένα πρόσωπα και εσείς που βεβηλώνετε την μνήμη των υπολοίπων (μη Αμερικανών) θυμάτων, αγνοώντας τα. 

Επιτρέψτε μου λοιπόν κύριε πρέσβυ να γίνω πολύ δυσάρεστος. Να σας υπενθυμίσω ότι προ καιρού, διεστραμμένος-φρενοβλαβής δικτάτωρ, από εκείνους που αιματοκύλισαν την Ελλάδα υπό την αιγίδα των ΗΠΑ κατά την επταετία 1967-1974, αν και καταδικασθείς σε ισόβια για εσχάτη προδοσία, αποφυλακίσθηκε από κάποιον ανθρωπιστή (τι πρωτότυπο!) νομοθέτη λόγω «ανηκέστου βλάβης» της υγείας του. Αν και ανηκέστως βλαμμένος, ο καλός αυτός φίλος των ΗΠΑ, εξακολουθεί να βρίσκεται στη ζωή σήμερα, 25 (εικοσιπέντε) έτη μετά την αποφυλάκισή του και διανύει ήδη το εκατοστό τρίτο (103ο) έτος της ηλικία του. Στην περίπτωση που διαβάσετε το παρόν κείμενο, παρακαλώ να έχω μια σαφή απάντηση στο σαφές μου ερώτημα: αν πρέπει να πεθαίνει στη φυλακή όποιος σκότωσε πολίτες των ΗΠΑ, τι πρέπει να ισχύσει για όποιον έστρεψε άρματα μάχης εναντίον αόπλων πολιτών υπό τις ευλογίες της κυβέρνησης των ΗΠΑ; 

Στο σημείο αυτό να ζητήσω συγγνώμη, εξοχότατε, για την επιθετικότητά μου και την οξεία κριτική μου. 

Ήταν πολύ ήπιες. Σπεύδω να επανορθώσω. 

Θα σας απευθύνω μείζονα ερωτήματα και παρακαλώ μόνο για λογικές και όχι συναισθηματικές απαντήσεις: Ποιον ακριβώς εξυπηρετούν οι «τρομοκράτες»; Ποιος ωφελείται από την «τρομοκρατία»; Στην εγκληματολογία είναι βασικό για την ανεύρεση του ενόχου, το να αναζητήσει κανείς τον ΤΕΛΙΚΩΣ ΩΦΕΛΟΥΜΕΝΟ. 

Η εν ψυχρώ εκτέλεση χαμηλόβαθμων αξιωματικών και διπλωματών των ΗΠΑ κλόνισε μήπως τα θεμέλια της αυτοκρατορίας σας; Επέβαλε μήπως αλλαγή πλεύσης (πολιτικής) της υπερδύναμης προς την κατεύθυνση που επεδίωξαν οι «τρομοκράτες»; 

Το αντίθετο. Εγκαθίδρυσε αυταρχικά καθεστώτα, επέβαλε αντιλαϊκούς νόμους, νομιμοποίησε την παραβίαση της προσωπικής ζωής, καλλιέργησε το φόβο, την καχυποψία, τη ρουφιανιά. 

Η επιλογή ασήμαντων στόχων, γραναζιών που εύκολα και γρήγορα αντικαθίστανται, δεν μπορεί παρά να είναι συμβολική. Συμφωνούν όλοι. Αυτό που δεν είναι φανερό είναι η ουσία του συμβολισμού. Οι περισσότεροι δίνουν την αφελή εξήγηση ότι οι «τρομοκρατικές» ενέργειες γίνονται για λόγους εντυπωσιασμού (οι πανίσχυρες ΗΠΑ έχουν πήλινα πόδια) από χαμηλής επιχειρησιακής δυνατότητας αντάρτες πόλεων (λοχίες μπορούμε να χτυπήσουμε, λοχίες χτυπάμε) ακροαριστερής ή αναρχικής λογικής. 

Ο πραγματικός συμβολισμός είναι άλλος: Υπάρχουν κακοί που σκοτώνουν αθώους και αφού οι αθώοι ανήκουν σε εμάς, εμείς είμαστε οι καλοί. Δεχθείτε τώρα κάθε φασιστικό νόμο μας προς χάριν του καλού. Και αν οποιαδήποτε κυβέρνηση έχει διαφορετικές απόψεις από εμάς, ανασύρουμε το θέμα «τρομοκρατία» και εκβιάζουμε ξεδιάντροπα (δεν είναι τυχαίο εξοχότατε, ότι σε κάθε αλλαγή κυβερνήσεως στην Ελλάδα, οι αξιωματούχοι σας σπεύδουν εκ προοιμίου να υπενθυμίσουν το θέμα της «στενής συνεργασίας για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας».) Αν μάλιστα πρόκειται για γελοίους που είχαν επενδύσει στην υπεράσπιση «τρομοκρατών» για να κατοχυρώσουν επαναστατικά ένσημα, ακόμη καλύτερα, τους έχουμε στο χέρι. Αν οι φασουλήδες αυτοί, αδαείς και ανόητοι, απαντήσουν ότι το ζήτημα «τρομοκρατία» τους απασχολεί διπλά, διότι οι «κακοί» τρομοκράτες δρούσαν καταχρηστικά στο όνομα της αριστεράς (παραδεχόμενοι ουσιαστικά ότι αυτοί οι βέροι αριστεροί απελευθερώνουν όχι μόνο «φονιάδες», αλλά και «ιδεολογικούς απατεώνες») ακόμη πιο καλά, γελοιοποιούνται και βγαίνουμε πιο κερδισμένοι. 

Και εν τέλει εξοχότατε, ως νυν πρέσβης του φίλου Αμερικανικού λαού, μπορείτε μήπως να μας πληροφορήσετε για το τι ακριβώς διημείφθη στη συνάντηση του κυρίου Τσίπρα με τους τέως πρέσβεις Μίλλερ και Σπέκχαρντ (καθόλου φίλους του ελληνικού λαού), προ 3ετίας; Κάποιου είδους φροντιστήριο ίσως; Διότι ο κύριος Τσίπρας δεν φημίζεται ότι είναι και μαθηταράς. Δεν απέδωσε το μάθημα;

Η Νέα Παγκόσμια Τάξη δολοφονώντας τους εργαζόμενους στο Charlie Hebdo μας έστειλε πολλά και εφιαλτικά μηνύματα.

Το αριστερής κατεύθυνσης περιοδικό επέκρινε τον φανατισμό και ιδιαίτερα τον θρησκευτικό, από οπουδήποτε αυτός προέρχεται, κρατώντας τουλάχιστον τα προσχήματα. Σε αντίθεση με τους εγχώριους και διεθνείς τσάμπα μάγκες και πράκτορες που μόνο ο Χριστούλης τους πειράζει. 

Συνεπώς ήταν ιδανικός στόχος για σφαγή με μηνύματα προς πολλούς αποδέκτες. Μηνύματα πολλά και απειλητικά: 

Μήνυμα πρώτον: ο Χριστιανισμός υποδεέστερος είτε έτσι είτε αλλιώς. 

Το Ισλάμ υπερτερεί των άλλων θρησκειών, αφού οι πιστοί του δεν διστάζουν να σκοτώσουν για την πίστη τους. Συνεπώς, Χριστιανοί της Ευρώπης, οι αηδίες περί αγάπης τού πλησίον που πρεσβεύετε, σας καθιστούν αυτομάτως μειονεκτικούς. Ή θα σκύψετε το κεφάλι στους λαθροεποίκους (υποχρεούστε να τους αγαπάτε βάσει της πίστης σας ή να τους φοβάστε ως ανώτερους) ή θα πάρετε ανάποδες και θ’ αρχίσετε να τους πυροβολείτε (στην τελευταία αυτή περίπτωση σας την έχουμε στημένη, θα σας πούμε ρατσιστές και ξενοφοβικούς, θα έχουμε δηλαδή την ευκαιρία να δυσφημίσουμε περαιτέρω τον Χριστιανισμό και τον Ευρωπαίο πολίτη). 

Μήνυμα δεύτερον: ο τρόμος μάς φέρνει πιο κοντά. 

Συσπείρωση (τάχα) έναντι του κοινού εχθρού. Έχω ξανατονίσει ότι βασικός μηχανισμός προπαγάνδας για να υποχρεωθεί κάποιος να δεχθεί κάτι άγνωστο και εχθρικό είναι να «συσπειρωθεί» μαζί του έναντι ενός κατασκευασμένου «μπαμπούλα» που δήθεν τους απειλεί όλους. Ο μπαμπούλας αυτός είναι η «τρομοκρατία», οι «φανατικοί», το «ριζοσπαστικό Ισλάμ» κτλ. Μη μου πείτε ότι μετά το σοκ που ακολουθεί τη σφαγή αθώων από κάφρους, το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό δεν είναι «ε, δεν είναι και όλοι οι μετανάστες φονιάδες και φανατικοί». Ήδη ο ρεζίλης που παριστάνει τον Πρόεδρο της Γαλλίας καλεί τους Γάλλους πολίτες σε «εθνική ενότητα». Πήρε ασίστ από τον πασαδόρο της Νέας Τάξης και έβαλε καλάθι: ενότητα των Γάλλων Χριστιανών με τους Αφρικανούς συμμορίτες εννοεί. Θα ακολουθήσουν κοινές δηλώσεις από ανόμοιους φορείς, κοινές προσευχές από παπάδες διαφόρων θρησκειών και δογμάτων, οι κάμερες θα ζουμάρουν σε φιγούρες διαφόρων φυλών και πολιτισμών που κλαίνε μαζί συγκλονισμένες κτλ. 

Μήνυμα τρίτον: οι αριστερές και γενικώς προοδευτικές ιδέες που δεν υπηρετούν τη Νέα Τάξη πεθαίνουν. 

Όσοι έχετε διάθεση να κρατήσετε ίσες αποστάσεις από χριστιανούς, μωαμεθανούς και ιουδαίους, να μη θέσετε δηλαδή την ιδεολογία σας στην υπηρεσία της παγκοσμιοποίησης, χάσατε (τη ζωή σας). Να παίζετε στα σίγουρα. Διακωμώδηση και σάτιρα μόνο του Ιησού. Κράξιμο μόνο του λευκού straight Γάλλου οικογενειάρχη. 

Μήνυμα τέταρτον: μπατσοκρατία για λόγους (αν)ασφαλείας. 

Καραβιές λαθραίων θα αποβιβάζονται στις νότιες ακτές της Γαλλίας ανενόχλητοι, αλλά εσύ Γάλλε πολίτη, για το καλό σου, κάθε φορά που θα ταξιδεύεις, θα τρως κωλοδάχτυλο μήπως κρύβεις χειροβομβίδες στον πρωκτό σου. Ο βάρβαρος θα σε γαζώνει με Καλάσνικοφ αλλά, για την ασφάλειά σου, θα παρακολουθούμε το τηλέφωνό σου και θα διαβάζουμε τα e-mail σου. Θα βλέπεις την εκκλησία σου βανδαλισμένη αλλά το 5χρονο παιδάκι σου θα φακελώνεται για «ρατσιστικές» τάσεις στο νηπιαγωγείο. 

Μήνυμα πέμπτον: αλλού τα κακαρίσματα, αλλού γεννάν οι κότες.
Επιχείρηση αποπροσανατολισμού. Ο ρεζίλης είπε ότι η Γαλλία ευρίσκεται υπό απειλή. Εννοεί τους φανατικούς ενόπλους που χρηματοδοτούν τα αφεντικά του. Φτιαχτή απειλή. Η πραγματική είναι ότι το 50% της Μασσαλίας (των ελληνικής καταγωγής Γάλλων) έχει καταληφθεί από εποίκους και το ποσοστό τους θα αυξηθεί επειδή γεννοβολούν ασυστόλως, ενώ οι Γαλλίδες το ρίξανε στην αντισύλληψη κι αν ξεφύγει και κανένας μπόμπιρας θα πάει να βρει τον «ίσιο» δρόμο σε θετούς gay «γονείς».

Μηνύματα ελήφθησαν. Θα πρέπει να συντάξουμε μια απάντηση δεν νομίζετε;

Αν δεν είστε βαλτοί, είστε μαλάκες. Και δεν ξέρω ποιο είναι το χειρότερο.

Σύσσωμος η αντιμνημονιακή αντιπολιτευτική προοδευτικάντζα αναγόρευσε σε μείζον θέμα το αν θα σπουδάσει ο Νίκος Ρωμανός (Νικόλα σε εξορκίζω και πάλι, πρόσεχε ποιος σε σιγοντάρει). 

Μερικοί εύχονται δημοσίως να γίνει η λαϊκή κατακραυγή (ποια;) για το ζήτημα, η απαρχή για να πέσει το καθεστώς! 

Πρόκειται για εντεταλμένους καθεστωτικούς υπαλλήλους ή για τελείως μαλάκες. 

Το καθεστώς τρίβει τα χέρια του. 

Ο άνεργος, ο φτωχός, ο υποαπασχολούμενος, ο άρρωστος, ο γέροντας, αδιαφορεί πλήρως για το αν θα σπουδάσει ο Νίκος. Κοινώς χέστηκε. 

Η απρόσφορη δημοσιότητα, η απόδοση δυσανάλογα μεγάλης βαρύτητας σε μια ατυχή(;) δικαστική απόφαση και η προσπάθεια εκμετάλλευσης του θέματος από τον κάθε πικραμένο θα λειτουργήσει υπέρ του καθεστώτος. Θα βάλει κι αυτό το χεράκι του: ήδη οι agents καίνε ολίγη λαϊκή περιουσία. 

Όταν η τρίχα γίνεται τριχιά ο λαός παίρνει ανάποδες. Όταν ο άλλος πεινάει και η καραγκιοζαρία της αριστεράς αδιαφορεί (είναι αδιαφορία η κήρυξη 24ωρης απεργίας μηδενικής συμμετοχής μια φορά το εξάμηνο), αλλά διαρρηγνύει τα ιμάτιά της για τις σπουδές του Νίκου, αυτό είναι πρόκληση. Για τον απλό άνθρωπο ο Νίκος Ρωμανός είναι ανύπαρκτος. Ίσως και κάτι χειρότερο: γόνος μαμάς Βορείων Προαστίων, ένοπλος ληστής και αμετανόητα βίαιος (Νίκο συμπάθα με, έτσι σε βλέπουν στο χωριό μου). 

Κάθε υπερβολή γύρω από το πρόσωπό του στέλνει τους αναξιοπαθούντες στην άλλη όχθη. Αν δεν είναι αυτό αβάντα στο καθεστώς τότε τι είναι; 

«Επαναστάτες» της πορδής που βάλατε μπροστά το Νίκο, ο τίτλος αφιερωμένος εξαιρετικά σε σας. Με μπόλικα φάσκελα. 

Εκεί στα Σώματα Ασφαλείας: έχετε αρχίδια ρε;

Αν έχετε, παραιτηθείτε. ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ. ΟΛΟΙ ΤΩΡΑ. 

Έτσι κι αλλιώς κρέας για τη μηχανή του κιμά είστε. Την ανάγκη σας να εργαστείτε, να προσφέρετε στην πατρίδα, στην κοινωνία, στην οικογένειά σας, στον εαυτό σας, την εκμεταλλεύονται στο έπακρον. 

Στο βρώμικο αυτό, χιλιοπαιγμένο, χαμηλού προϋπολογισμού έργο, χρειάζονται οι ξεκωλιάρηδες του καθεστώτος, αριστεροί και δεξιοί, κάποιους κομπάρσους. «Κακούς», «κομπλεξικούς» και «επικίνδυνους». Μαύρα πρόβατα και αποδιοπομπαίους τράγους. Αυτόν τον ρόλο, σας τον ανέθεσαν εν αγνοία σας, έναντι πινακίου φακής. 

Ό,τι κι αν κάνετε είστε χαμένοι από χέρι. Όπως κι αν δράσετε, όπως κι αν συμπεριφερθείτε, θα βρεθείτε μπλεγμένοι. 

Τι κι αν ξεποδαριάζεστε στα βουνά, κι αν θαλασσοδέρνεστε, κι αν ανταλλάσσετε πιστολιές με φονιάδες; 

Τι κι αν μοχθείτε; Είστε και θα είστε πάντα οι κακοί «μπάτσοι». 

Τι κι αν σκοτώνεστε; Είστε και θα είστε οι κακοί «μπάτσοι». 

Τι κι αν σακατεύεστε; Είστε και θα είστε οι κακοί «μπάτσοι». 

Τι κι αν εξαθλιώνεστε; Είστε και θα είστε οι κακοί «μπάτσοι». 

Πάντα θα υπάρχει ένας λιμοκοντόρος υπουργός να σας «αδειάσει» για τα ψηφαλάκια του. Πάντα θα υπάρχει ένας φελλός γαλονάς να ζητάει συγγνώμη για εγκλήματα που δεν κάνατε. Πάντα θα υπάρχει ένας ξεφτίλας δημοσιοκάφρος να σας οικτίρει για ανύπαρκτες παραλείψεις σας. Πάντα θα υπάρχει ένας πράκτορας ή προβοκάτορας που θα στρέφει το λαό εναντίον σας. Πάντα θα υπάρχει ένας χέστης αντιεξουσιαστής που θα σας βάλει στόχο επειδή κλάνει πατάτες να χτυπήσει μεγαλύτερο στόχο. Πάντα θα υπάρχει ένας μαλάκας χουλιγκάνος που προσκυνάει τα εκατομμυριούχα τσογλάνια του γκαζόν και για τα προβλήματά του τού φταίνε οι «μπάτσοι». Πάντα θα υπάρχει κάποια προοδευτική πουτάνα με ασυλία που θα σας απειλεί ενώ την προστατεύετε. 

Για μπαμπούλες σας έχουν δεν το καταλαβαίνετε; Και μάλιστα αναλώσιμους! 

Το κοινό έγκλημα και την τρομοκρατία τα υποθάλπει το σύστημα. Ο κοσμάκης πρέπει να φοβάται. Αν φοβάται ζητάει την παρουσία σας. Η παρουσία σας, η αστυνόμευση, επεκτείνεται και πέραν του εγκλήματος. Κι αν σκοτωθεί και κανένας, πολίτης ή αστυνομικός, τόσο το καλύτερο. Μεγαλύτερος ο φόβος. 

Ληστεία; Να φωνάξουμε την αστυνομία! Έρχεται η αστυνομία και ... μας συλλαμβάνει για χρέη προς την εφορία! 

Ληστεία; Να μην φυλάμε τις οικονομίες μας στο σπίτι! Να τις καταθέσουμε στην Τράπεζα! Να μας τις ληστέψει ο τραπεζίτης ή η εφορία! 

Ληστεία; Ανασφάλεια! Να αυξηθούν οι περιπολίες! Να περιπολεί η αστυνομία και να φακελώνει όποιον έχει ελληνική σημαία στο μπαλκόνι του. 

Εγκληματικότητα; «Τρομοκρατία»; Ανασφάλεια; Κορώνες από τις μαριονέτες που κυβερνάνε, «μέτρα», «εγκύκλιοι», «συσκέψεις», «αναβαθμίσεις» κτλ. Και φορούν οι εχθροί του λαού φιλολαϊκή μάσκα, δήθεν ότι νοιάζονται και αγωνιούν για την ασφάλεια του πολίτη. Δήθεν ότι φυλάνε ζωές και περιουσίες, ενώ μαζεύουν πληροφορίες, ενώ παρακολουθούν κάθε μας κίνηση. 

Σκοτώθηκε ένας από σας στο καθήκον; Η καλύτερή τους. Το σώου του τρόμου έχει και συγκίνηση. Να σημαίες στο φέρετρο (να τα παιδιά σας ορφανά), να «ηρωικές» κηδείες, να μεγαλοστομίες. Κι από μέσα τους χαίρονται. Χάσαμε έναν αναλώσιμο; Ε και τι έγινε; Θα τον αντικαταστήσουμε αμέσως, τόσοι άνεργοι πιτσιρικάδες-φουκαράδες υπάρχουν. Άσε που θα διορίσουμε τη χήρα ή τα ορφανά και θα δείξουμε κοινωνικό πρόσωπο. Θα δείξουμε στους χαχόλους ότι σκοτωνόμαστε για χάρη τους και θα μας δώσουν και συγχαρητήρια. 

Πώς το λένε οι αντικοινωνικοί; «Καλός μπάτσος είναι ο νεκρός μπάτσος!». ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ! 

Τι δεν καταλαβαίνετε; 

Ληστές, βιαστές, «τρομοκράτες» κτλ είναι επιθυμητοί από το σύστημα. Όταν δεν υπάρχουν τους προσλαμβάνουν. Όπως κι εσάς! 

Τα Σώματα Ασφαλείας ήταν πάντα Σώματα δίωξης του φρονήματος, κι αυτό δεν άλλαξε, μόνο που τώρα χρησιμοποιείται ως πρόσχημα το έγκλημα και η τρομοκρατία. 

Ακούστε κάποιον που θα έπρεπε να σας θεωρεί εχθρούς. Κάποιον που έφαγε κλωτσιές από χουντικούς μπάτσους. Κάποιον που θα έπρεπε να βλέπει στολή και να φτύνει από αηδία. 

Είστε αντικείμενο εκμετάλλευσης και ασφυκτιώ. Είστε πάντα χαμένοι και συμπάσχω. Είστε για θυσία στο σφαγείο και δεν το αντέχω. 

Ακούστε με. ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ ΟΛΟΙ ΤΩΡΑ. 

Τι φοβάστε; Ανάγκη σας έχουν, δεν τους έχετε. Όλα τα 'χουν σχεδιάσει, κάντε τους χαλάστρα. Δώστε τους χάος. Ας προσλάβουν αλλοδαπά κτήνη για τις βρωμοδουλειές τους. Η ώρα πλησιάζει. Δεν μπορώ να σας έχω απέναντί μου. 

Ξαναρωτώ: έχετε αρχίδια ρε; 

Α! Ώστε δεν είναι όλοι οι αναρχικοί κακοποιοί! Τι έκπληξη!

Διαβάστε παρακαλώ εδώ. Πρόκειται για πρόσφατη ανακοίνωση της Συσπείρωσης Αναρχικών για τη δολοφονία των Χρυσαυγιτών στο Ν. Ηράκλειο. Καταρρίπτει την προπαγάνδα τού καθεστώτος: Δεν είναι όλοι οι αναρχικοί ανεγκέφαλοι μπαχαλάκηδες, ούτε κακοποιοί, ούτε βέβαια χειροκροτητές οποιουδήποτε. Διαβάστε την προσεκτικά και μετά συνεχίστε παρακάτω. 

Παρατηρώ: 

Ο συντάκτης δεν αποφεύγει τα λάθη (ορθογραφικά, συντακτικά), αλλά ξέρει ελληνικά. Τουλάχιστον περισσότερα από τους αγράμματους «αριστερούς» και «προοδευτικούς» που μας ζαλίζουν με κενές αναλύσεις, τους παπ(άρ)ες της δημοσιογραφίας και τους συστημικούς ηλιθίους (πολιτικούς, υπουργούς κτλ). Κατανοητό κείμενο, σε αντίθεση με τα βαριά ξύλινα των κομμάτων και των θεωρητικών (πραγματικών και κάλπικων). 

Αποκαλεί τη Χρυσή Αυγή με το πλήρες όνομά της (Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσή Αυγή). Έτσι την αποκαλούν οι Χρυσαυγίτες, οι συγκαλυμμένοι υποστηρικτές τους (π.χ Defencenet) και όσοι την σέβονται (σέβονται τους χιλιάδες μη προνομιούχους πιτσιρικάδες που στρατολογήθηκαν από φασιστοειδή που πουλάν ελπίδες). 

Τονίζει εξαρχής ότι η αντίθεση Φασίστες-Αντιφασίστες και η συνεπαγόμενη μάχη, είναι ηλίθια και παραπλανητική. Φτύνει δηλαδή τους κολλημένους από οπουδήποτε κι αν προέρχονται. 

Σαρκάζει (έμμεσα αλλά σαφέστατα) το κίνημα (βάλτε, λέει, εισαγωγικά ή όχι). Το Αναρχικό εννοεί, γνωρίζοντας προφανώς ότι έχει μαζευτεί εκεί ο κάθε πικραμένος και άλλοι πολλοί που δεν τους λέω για να μην προσβάλω τον συντάκτη. Έχει προφανώς μπουχτίσει κι αυτός (όπως κι εμείς) από τη «βαθυστόχαστη» μπουρδολογία των προκηρύξεων και από το μωσαϊκό κατηγοριών, αποχρώσεων και τάσεων όσων εναντιώνονται στην (οποιαδήποτε) εξουσία. 

Χτυπάει κέντρο λέγοντας ότι στη μάχη Φασίστες-Αντιφασίστες σκοτώνονται οι εξουσιαστές μεταξύ τους και συνακόλουθα κανείς συνεπής Αναρχικός (και πατριώτης θα πρόσθετα εγώ από τη μεριά μου) δεν έχει λόγο να ανακατευτεί παίρνοντας το μέρος του ενός ή του άλλου (περιττό να τονίσω ότι αναφέρομαι, πιστεύω και ο συντάκτης, σε πολιτικό επίπεδο και όχι στο επίπεδο των αθώων θυμάτων για τα οποία οδύρομαι). 

Παρότι είναι σαφές ότι δεν θεωρεί το χτύπημα προβακατόρικο, από μυστικές υπηρεσίες κτλ, αλλά σπασμωδική ενέργεια ανεγκέφαλων από τον (ευρύτερο) δικό του χώρο, δεν διστάζει να παραδεχτεί ότι πρόκειται για νερό στον μύλο του συστήματος, φτύνοντας κατάμουτρα τους δράστες επειδή οι πρακτικές τους όχι μόνο απέχουν από την ιδεολογία τους αλλά και στρέφονται τελικά εναντίον της. 

Προτίμησα να αναφέρω τα καλά της ανακοίνωσης και όχι τις κάθετες διαφωνίες μου. Ανέκαθεν φώναζα ότι ο Αναρχισμός είναι ιδεολογία και δεν πρέπει να επιτρέπουμε σε κανέναν (συστημικό προπαγανδιστή ή θερμοκέφαλο αναρχικό) να την αμαυρώνει. 

Κανένα σχόλιο; 

Ρε σεις Αμερικανάκια…

Για να καταφέρουμε να εισέλθουμε νόμιμα στο έδαφός σας, μόνο που δεν χρειάζεται να καταφύγουμε σε πεοθηλασμό. 

Για να περάσουμε από τα αεροδρόμιά σας, μόνο που δεν μας βάζετε κωλοδάχτυλο.

Για να πάρουμε άδεια παραμονής, εργασίας κτλ, μόνο που δεν απαιτείται να φιλήσουμε πισινούς.

Για να γράψουμε δυό αράδες στο διαδίκτυο, μόνο που δεν χρειάζεται να γλείψουμε τα πρακτόρια σας που μας παρακολουθούν.

Για να στείλουμε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή ένα γραπτό μήνυμα κινητού, μόνο που δεν πρέπει να σας το υποβάλουμε για έγκριση.

Με τα πάντα μάς παρακολουθείτε: ρουφιάνους, πράκτορες, κοριούς, δορυφόρους. 

Εδώ φακελώνετε νήπια επειδή, μες στην παιδική τους αφέλεια, ρωτάνε γιατί το διπλανό παιδάκι είναι μαύρο. 

Εδώ οι σούπερ μπάτσοι σας κόβουνε πρόστιμα σε σχολιαρόπαιδα που πουλάνε σπιτική λεμονάδα για να μαζέψουν χαρτζηλίκι για να πάνε εκδρομή. 

Εδώ μπαγλαρώνετε όποιον θέλετε, σε όποιο μέρος του κόσμου θέλετε και μετά Γκουαντάναμο και εικονική εκτέλεση.

Και θέλετε να πιστέψουμε ότι Τσετσένοι φανατικοί Ισλαμιστές ζουν νόμιμα στη χώρα σας, έχουν γεμίσει τα κοινωνικά δίκτυα με αντιαμερικανικές-ισλαμικές κορώνες και αφήνουν ανενόχλητοι τσάντες με εκρηκτικά μες στον ανυποψίαστο κοσμάκη, σαν να μην τρέχει τίποτε; 

Σε ποιον τα πουλάτε αυτά ρε; 

Για Αμερικανάκια μας περάσατε;

Καταλαβαίνετε τι κάνετε μωρέ; Η συνέχεια.

Λοιπόν φιλαράκια, συνεχίζω αυτό που άφησα στη μέση εδώ. 

Ξεκινάω με δύο βασικές παραδοχές. Αν δεν τις θεωρείτε σωστές, μην διαβάσετε παρακάτω. Αν δεν συμφωνείτε, σημαίνει ότι δεν έχουμε κανέναν κοινό τόπο και δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε. 

Παραδοχή πρώτη: η επανάσταση (η αντίσταση, η εγρήγορση κτλ) πρέπει να είναι διαρκής. Γενικά, η αφοσίωση σε υψηλά ιδανικά πρέπει να είναι ισόβια και να την διακόπτει μόνο ο φυσικός θάνατος. Δύο υψηλότατες στάσεις ζωής είναι ιδιαίτερα βαριές: η καλογερική και η επανάσταση. Το λέει κι ο λαός: «Είναι βαριά η καλογερική». Και η επανάσταση, προσθέτω εγώ. 

Παραδοχή δεύτερη: επανάσταση ερήμην του λαού δεν νοείται. Η επανάσταση γίνεται από τον λαό για τον λαό. Επανάσταση «εις το όνομα του λαού», με τον λαό (όποιος κι αν είναι αυτός) απόντα, αδιάφορο ή εχθρικό, δεν είναι επανάσταση. 

Επανάσταση λοιπόν «δι αντιπροσώπου», αλά καρτ, υπό προθεσμία ή με δόσεις, είναι ατόπημα, δεν εκφράζει τον λαό ή και στρέφεται εναντίον του. 

Πάμε παρακάτω. 

Το φτωχό μυαλό μου διακρίνει τους ανθρώπους σε φτωχούς, μεσαίους και πλούσιους. Εσείς μπορείτε να διαφωνήσετε, ή να συμφωνήσετε προσθέτοντας κι άλλες κατηγορίες, να είστε περισσότερο ακριβείς χρησιμοποιώντας επιπλέον όρους όπως ελίτ, λούμπεν κ.α., οι περισσότεροι όμως απλοί άνθρωποι διακρίνουν τις τάξεις όπως κι εγώ. 

Δεδομένων των παραδοχών και όσον αφορά στην ένοπλη δράση σας, σας λέω ευθέως: 

Για τους φτωχούς είστε ανύπαρκτοι. Τους μεσαίους τους τρομάζετε. Τους πλούσιους τους εξυπηρετείτε. 

Εξηγώ: 

Οι φτωχοί είναι πολλοί και οι χαρακτήρες τους ακόμη περισσότεροι, με βάση όμως την πολιτική τους συνείδηση είναι δύο ειδών: αυτοί που δεν έχουν, κι αυτοί που έχουν. 

Οι πρώτοι πλειοψηφούν. Εκτός της πολιτικής συνείδησης στερούνται και παιδείας, οπότε ούτε και ταξική συνείδηση έχουν. Η μόνη τους έννοια είναι πώς θα πιάσουν την καλή, πώς θα ανέβουν κατηγορία. Πώς θα γίνουν μεσαίοι και μετά πλούσιοι ή … απευθείας πλούσιοι. Ένας πολτός είναι, μια μάζα άμορφη και αποκρουστική, τμήμα του συστήματος αναπόσπαστο. Το πόσο αχρείοι είναι, αποδεικνύεται περίτρανα κάθε φορά που κάποιοι (ελάχιστοι) από δαύτους τα καταφέρνουν και γίνονται πλούσιοι (νεόπλουτοι). Κομπλεξικοί και ακαταλόγιστοι, είναι πιο επικίνδυνοι από τους αναντάμ-παπαντάμ πλούσιους. Ασφαλώς κανείς λογικός άνθρωπος δεν περιμένει συμμετοχή τους σε επανάσταση ή αντίσταση οποιασδήποτε μορφής. 

Οι δεύτεροι, οι συνειδητοποιημένοι, οι διαβασμένοι, οι υποψιασμένοι έστω, είναι λιγότεροι. Επειδή όμως έχουν παιδευτεί (έλαβαν παιδεία, έστω και στοιχειώδη) ή διαθέτουν στοιχειώδη λογική, σκέψη και κρίση, γνωρίζουν πολύ καλά ότι επανάσταση δεν γίνεται με σπασμωδικές κινήσεις, ούτε από δυό-τρείς εις το όνομα των υπολοίπων (δυό-τρείς ίσως μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, αλλά όχι ως ταύροι σε υαλοπωλείο). Επειδή κατανοούν ότι η καλογερική (η αντίσταση) είναι βαριά και ουδείς μπορεί να την σηκώσει μόνος του, οργανώνονται. Σε σωματεία, κινήσεις, κινήματα κτλ και (δυστυχώς;) σε κόμματα, κατά κανόνα σε όσα χρησιμοποιούν ρητορική ρήξης. Παλαιότερα σε κομμουνιστικά ή κομμουνιστικής κατεύθυνσης. Εσχάτως στα ακριβώς αντίθετα. Την ώρα που σας ανέκριναν στα κρατητήρια, πάνω από 30.000 άνθρωποι μετείχαν σε συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής. Και ανάθεμα αν ένας ή δυό απ’ αυτούς έχουν στον ήλιο μοίρα. Ουδείς πάντως φτωχός, ακόμη και ανένταχτος, όση οργή κι αν έχει, θα συνταχθεί με «φαντομάδες» που δεν ξέρει από πού κρατάει η σκούφια τους, που επιλέγουν στόχους με άγνωστα (αν όχι περίεργα) κριτήρια και ασκούν ανεξέλεγκτη βία δίνοντας δικαιολογία στο καθεστώς να αστυνομοκρατεί τα πάντα. Θα προτιμήσει να διαδηλώσει υπερήφανα, με το κεφάλι ψηλά και το πρόσωπο ακάλυπτο. 

Κι αν τους φτωχούς τους χάνετε, με τους μεσαίους ανοίξατε μέτωπο. 

Οι μεσαίοι είναι επίσης πολλοί. Η διάκρισή τους ανάλογα με την πολιτική τους συνείδηση και η σχετική αναλογία (πολλοί άξεστοι, λίγοι διαβασμένοι) ισχύουν απαράλλαχτες. Ετούτοι όμως, έχουν διπλό καημό: αγωνίζονται να πλουτίσουν, αλλά σε περιόδους «κρίσης» (καπιταλιστικής βεβαίως-βεβαίως) παλεύουν να μην φτωχύνουν. Βασικό κομμάτι της πυραμίδας κι αυτοί, στυλοβάτες των κομμάτων εξουσίας, έχουν ένα μοναδικό γνώρισμα: έχουν κάτι να χάσουν. Μίζεροι κατά κανόνα, μίζερο είναι κι αυτό το κάτι (δουλίτσα, σπιτάκι, αυτοκινητάκι κτλ). Είναι όμως δικό τους και δεν γουστάρουν να το χάσουν. Ούτε ν’ ακούσουν θέλουν για επαναστάσεις και συναφή. Γι αυτούς, όπως και για τους ηλίθιους, τίθεται το ερώτημα: «είναι η μιζέρια -και η ηλιθιότητα- θανάσιμα αμαρτήματα;». Η μέχρι τώρα στάση σας μαρτυρά ότι απαντάτε καταφατικά. Όπως και να ‘χει πάντως τους τρομάζετε. Υποστήριξη απ’ αυτούς δεν πρόκειται να βρείτε. Το αντίθετο μάλιστα. Όποιος φοβάται πολύ παίρνει ανάποδες βόλτες. Αν τους παρατρομάξετε θα τους στρέψετε όλους προς τον φασισμό. Γι αυτό εκείνο το συνθηματάκι με τους αστούς που θα τους φάνε τα παιδιά τους, προτείνω να το καταργήσετε. Κάθε φορά που το φωνάζετε οι ακροδεξιοί ανοίγουν σαμπάνιες. 

Επαναλαμβάνω εδώ κάτι που έγραψα παλαιότερα: επανάσταση δεν κάνουν οι βολεμένοι ούτε εκείνοι που ελπίζουν να βολευτούν. 

Ο κύριος όγκος λοιπόν του λαού, της κοινωνίας, δεν σας υποστηρίζει. Ίσως δεν σας μισεί, ίσως σας δικαιολογεί, αλλά δεν σας υποστηρίζει. Μπορείτε βέβαια να αντιτείνετε ότι δεν σας ενδιαφέρει. Μπορείτε να πείτε θαρραλέα ότι αδιαφορείτε για την κοινωνία έτσι που κατάντησε και δεν ζητάτε την υποστήριξη κανενός. Ότι κάνετε αντάρτικο και όχι επανάσταση. Ότι έχετε την συμπαράσταση των συντρόφων σας (λίγων και καλών και προσεχώς, λόγω ανέχειας, περισσότερων), ότι έχετε τα νιάτα σας, ότι έχετε την οργή σας. Ότι θα κάνετε όση περισσότερη ζημιά μπορείτε κι ας πάει στον αγύριστο ο φαύλος λαός και η μίζερη κοινωνία. 

Σεβαστή τέτοια στάση, αλλά ανακόλουθη. 

Προσδίδετε πολιτικά κίνητρα στις πράξεις σας, αναλαμβάνετε την πολιτική ευθύνη των ενεργειών σας και δηλώνετε πολιτικοί κρατούμενοι. Ομολογείτε δηλαδή ότι είστε πολιτικά όντα. Τα πολιτικά όντα είναι εξορισμού κοινωνικά όντα. Τα πολιτικά-κοινωνικά όντα δεν αδιαφορούν για την κοινωνία, ούτε πολύ περισσότερο στρέφονται εναντίον της, ακόμη κι αν αυτή είναι σαθρή, ηλίθια, πωρωμένη ή κοιμώμενη. Η άναρχη κοινωνία προϋποθέτει ύπαρξη κοινωνίας. Η λαϊκή αυτοδιάθεση προϋποθέτει ύπαρξη λαού. Ο αναρχικός αγωνίζεται για έναν καλύτερο κόσμο και όχι για καθόλου κόσμο. 

Κι αν στα παραπάνω κάπου υπάρχει λάθος (ή εσείς κάνετε λάθος ή εγώ), το επόμενο είναι αποκλειστική σας ευθύνη. 

Το μόνο που καταφέρνετε με τον ένοπλο ακτιβισμό είναι να στηρίζετε την άρχουσα τάξη. 

Ασυγχώρητο. 

Το καθεστώς που λέτε (πείτε το σύστημα, κυβέρνηση, ελίτ, πλουτοκρατία … όπως θέλετε) το δουλεύει πολύ το παραμύθι. Τα παραμύθια. Τα παραμυθάκια. 

Τα περισσότερα παραμυθάκια είναι για νανούρισμα. Για να κάνουν οι βάσεις της πυραμίδας γλυκά και ήσυχα νανάκια. Υπάρχουν όμως και τρομακτικά παραμυθάκια για άτακτα παιδάκια. Αυτά τα τελευταία περιλαμβάνουν μορφές ομιχλώδεις και φοβερές. Σκοτεινές και απειλητικές. Απόκοσμα τέρατα, αποκυήματα νοσηρής φαντασίας. Τους Μπαμπούλες. 

Αυτόν τον ρόλο αναλάβατε οικειοθελώς να παίξετε εσείς. Να δώσετε σάρκα και οστά σε ανύπαρκτες απειλές, σε φανταστικούς εχθρούς. Αν αυτό δεν είναι στήριξη των αρχόντων, τότε τι είναι; 

Συνειδητοποιείτε ότι έτσι δίνετε στο καθεστώς την αφορμή που ζητάει για να βαράει ή να πνίγει στο αίμα οποιαδήποτε διαμαρτυρία; Καταλαβαίνετε ότι όποιος κατεβάσει τον σκουριασμένο γκρα του παππού από την σοφίτα για να υπερασπιστεί το καλυβάκι του που κατάσχει ο Τραπεζίτης (είτε ως Τραπεζίτης-τραπεζίτης, είτε ως Τραπεζίτης-υπουργός) θα εξοντωθεί επιτόπου ως «τρομοκράτης», όρο που καθιέρωσε το σύστημα και εδραιώσατε εσείς; Κατανοείτε ότι το μόνο που θα πετύχετε στο τέλος είναι να έχουμε όοοολοι από έναν μπάτσο κάτω από το κρεβάτι μας; 

Ασυγχώρητο. 

Μπορείτε βέβαια να υποστηρίξετε ότι εσείς απλώς δίνετε το έναυσμα. Ανάβετε τις σπίθες για να παραδειγματιστούν κι άλλοι και ν’ ανάψουν φωτιά. Είναι λάθος. Ανάβετε σπινθήρες κατευθείαν μέσα στην δεξαμενή των καυσίμων. Μέσα εκεί έχει υποχρεωτικά βυθιστεί ο λαός. Θα γίνει έκρηξη και θα κάψετε τον λαό και μάλιστα νωρίτερα απ’ ότι σχεδιάζουν αυτοί που τον βούλιαξαν εκεί. Και μετά δεν θα μείνει κανείς για να σώσετε, κανείς για να χαρεί τον καινούριο καλύτερο κόσμο. 

Και τελειώνω με την άλλη έντεχνα καμουφλαρισμένη παγίδα που σας έχει στήσει το σύστημα: τις δηλώσεις-εκδηλώσεις αλληλεγγύης. Ιδιαίτερα από κόμματα και αλήτες-ρουφιάνους (δημοσιογράφους). Ιδιαίτερα από τους «αριστερούς». 

Προσέξτε πολύ. Όλη η καθεστωτική αριστερά (γνωρίζεται εύκολα· μετέχει στις εκλογές και αρθρογραφεί σε «προχώ» έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα) είναι δηλητηριώδης γλίτσα. Είναι κεφαλαιοκρατικά σκατά πασπαλισμένα με «ριζοσπαστική» άχνη για να μην βρωμάνε και να μην αναγνωρίζονται. Αρνηθείτε τέτοια «αλληλεγγύη». 

Επιτρέποντας σε κόμματα να μιλούν για λογαριασμό σας, καταργείτε στην πράξη οποιαδήποτε έννοια αναρχισμού και αντιεξουσιαστικής θεωρίας. Αν κόμματα που ψαρεύουν ψήφους κοινοβουλευτικής δημοκρατίας εκπροσωπούν αναρχικούς και αντιεξουσιαστές καήκαμε. Αν είναι έτσι, αναρχικοί και αντιεξουσιαστές να ιδρύσουν δικό τους κόμμα και να γυρεύουν κι αυτοί ψηφαλάκια (ή μήπως έγινε κι αυτό;). Γενικά, η έστω και παθητική αποδοχή από μέρους σας «αλληλεγγύης» ή ψευτοανθρωπιστικής συμπαράστασης από την άρχουσα τάξη (κόμματα, βουλευτές, πολιτικάντηδες, εκδοτικό και οικονομικό κατεστημένο κτλ), η κάλυψή σας από καθεστωτικούς δήθεν αριστερούς που τα κάνανε πλακάκια με τα αφεντικά (σαν τα γουρούνια στη φάρμα του Όργουελ), η συμπόρευσή σας με δήθεν αντιεξουσιαστές τους οποίους όταν συλληφθούν απελευθερώνει ο μπαμπάς-βουλευτής και το προμοτάρισμα (μέσω της παραχώρησης συνεντεύξεων) χαφιέδων δημοσιοκάφρων με προβιά αριστερού-αντιεξουσιαστή, σας εκθέτουν ανεπανόρθωτα στα μάτια όποιου έχει 5 δράμια μυαλό στο κεφάλι του. 

Αποκηρύξτε τους. Ξορκίστε τους. Κράξτε τους. Ξεφωνίστε τους. Όλους. Απαγορέψτε τους να σας πιάνουν στο στόμα τους, απαντήστε με φτύσιμο στις φιλοφρονήσεις και στα γλειψίματα. Μην δυσφημείτε την ιδεολογία του αναρχικού και την φιλοσοφία του αντιεξουσιαστή. Αλλιώς, κινδυνεύετε να χαρακτηριστείτε αμετάκλητα ως «Επαναστάτες Βορείων Προαστίων» ή «Επαναστάτες με την ευγενική χορηγία της Χαλυβουργικής», αν εννοείτε τι εννοώ. 

Καταλαβαίνετε τώρα το ερώτημα στον τίτλο; 

Καταλαβαίνετε τι κάνετε μωρέ; 

Καταλαβαίνετε τι κάνετε μωρέ;

Απευθύνομαι σ’ αυτούς που στα είκοσί τους χρόνια πήρανε Καλάσνικοφ και βγήκαν στο κλαρί. Τους γράφω επειδή δεν τους θεωρώ πράκτορες (αν και μπορεί να άγονται και φέρονται από πράκτορες) και επειδή οποιαδήποτε αντίδραση στην βρωμιά, έστω και πρωτόγονη, έστω και ενστικτώδης, έστω και εξαρχής καταδικασμένη, εμπεριέχει υγιή στοιχεία (πόσα και ποια δεν ξέρω, πάντως είναι πολύ περισσότερα από εκείνα των καναπεδάτων θεωρητικών σαν και του λόγου μου). 

Φιλαράκια, θα σας βάλω δύσκολα. 

Θα σας θέσω ένα και μοναδικό ερώτημα, το οποίο εγώ, με τις τόσες γνώσεις, δεν κατάφερα να απαντήσω: 

«Είναι οι σπασμωδικές κινήσεις προτιμότερες από την πλήρη ακινησία;». 

Παραδεχθείτε το: 

Όλη αυτή η ιστορία του ένοπλου αγώνα σας είναι σκέτη καταστροφή. 

Εξηγώ: 

1) Επιχειρείτε ένοπλες ληστείες στην επαρχία και σε 2-3 ωρίτσες σας έχουν συλλάβει. Η αιωνίως κοιμώμενη, δυσκίνητη και φοβική αστυνομία της επαρχίας εμφανίζει, ως εκ θαύματος, ετοιμότητα, ταχύτατα αντανακλαστικά και σχέδιο, ενώ, προφανώς κατόπιν θείας φώτισης, από την πρώτη στιγμή σας κυνηγάει και η Αντιτρομοκρατική. 

Βλέπετε τίποτε περίεργο; Εγώ βλέπω. Σας παρακολουθούσαν. Δεν ξέρω αν έχετε ρουφιάνους εκεί μέσα, πάντως είχατε χάσει από χέρι. Ως σεσημασμένοι ύποπτοι υπό παρακολούθηση θα έπρεπε να κρύβεστε και όχι να κάνετε ληστείες μέρα-μεσημέρι. Τώρα εκτός από τα «τρομοκρατικά» θα σας φορτώσουν και τον μισό Ποινικό Κώδικα. 

2) Η ίδια η ιδέα της ληστείας σε τράπεζα για χρηματοδότηση αντάρτικου πόλεων είναι πια ξεπερασμένη. Οι ληστείες από ποινικούς και κατσαπλιάδες έχουν γίνει ρουτίνα και τόσο ο απλός άνθρωπος όσο και η αστυνομία έχουν ευαισθητοποιηθεί. Εκτός του ότι η βία της ένοπλης ληστείας αποτελεί άσκηση εξουσίας που δεν αρμόζει σε αντιεξουσιαστή, οι πιθανότητες να βρεθεί κανείς πρόσωπο με πρόσωπο με ενόπλους ή αόπλους που είναι αρκετά ηλίθιοι για να το παίξουν ήρωες, είναι πλέον πάρα πολλές. Στην τελευταία περίπτωση πρέπει να απαντήσει και στο ερώτημα «η ηλιθιότητα τιμωρείται με θάνατο;». Εντάξει, αποσύρω το ερώτημα. Είπα να σας βάλω δύσκολα, όχι πολύ δύσκολα. 

3) Απ’ όσο κατάλαβα, δεν ρίξατε ούτε ντουφεκιά. Πολύ σωστά κάνατε. Όταν ρίχνεις με αυτόματα μπορεί να φας κανέναν άσχετο, του οποίου το αίμα θα σε κυνηγάει μια ζωή. Ποιος όμως είναι ο λόγος να φέρεις βαρύ οπλισμό, αν δεν είσαι σε θέση ή δεν θέλεις να τον χρησιμοποιήσεις; Τι σόι τσαμπουκάς είναι αυτός με τα όπλα άκαπνα; 

Όπως καταλαβαίνετε, αυτά τα πράγματα δεν είναι σοβαρά. Ελπίζω μάλιστα να μην επιμείνετε και στην ατάκα «μας δείρανε οι μπάτσοι», διότι όποιος κρατάει Καλάσνικοφ και διαμαρτύρεται για το ξύλο που έφαγε, είναι σαν ελέφαντας που διαμαρτύρεται ότι τον τσίμπησαν κουνούπια. Έχω πει παλαιότερα και επαναλαμβάνω κι εδώ, ότι θα συγχαρώ δημοσίως όποιον αντάρτη πόλης ή άλλον αντιεξουσιαστή συλληφθεί και: 

Α) στείλει στο διάολο τη μαμά του που διαρρηγνύει τα ιμάτιά της στις μαρκουτσοφόρες ύαινες επειδή ανησυχεί αν ο κανακάρης της είναι καλά σκεπασμένος στο κελί 

Β) στείλει στο διάολο το μπαμπά του που περιδιαβαίνει τα μπουρδελοκάναλα δηλώνοντας ότι το παιδί του το ‘φαγαν οι κακές παρέες 

Γ) στείλει στο διαόλο συγγενείς, γνωστούς και φίλους που επιμένουν ότι το παιδί ήτανε καλό, αλλά το συνέθλιψε η κακούργα κενωνία 

Δ) στείλει στο διάολο τους χασοδίκες που επιχειρούν να τον υπερασπίσουν με πουστιές του τύπου «έχουμε άλλοθι», «δεν έχετε αποδείξεις», «τα στοιχεία σας δεν είναι επαρκή», «είμαστε θύματα πλεκτάνης» κτλ 

Ε) στείλει στο διάολο τους εξουσιαστές της τετάρτης εξουσίας, όλους ανεξαιρέτως, δηλαδή και τους εκατομμυριούχους συστημικούς αλήτες που γλείφουν τον αντιεξουσιαστικό χώρο για να μην αρπάξουν καμιά μολότοφ στο Καγιέν, αλλά και τους υποκρίταρους ψευτοαριστερούς που το παίζουν επαναστάτες και αλληλέγγυοι, ενώ τσεπώνουν εκατομμύρια από την ΕΡΤ και τους εκδότες τσόντας και κρατάνε ομήρους νεαρούς δημοσιογράφους με μισθούς πείνας και απειλή απόλυσης, ως στυγνοί εργοδότες 

Στ) στείλει στο διάολο τα πολιτικά κόμματα και τους πολιτικούς, όλους ανεξαιρέτως και ιδιαίτερα τους αριστερούς-ριζοσπάστες-επαναστάτες της πορδής, που κυνηγάνε ψηφαλάκια για να κάνουνε επανάσταση από το άντρο της διαφθοράς που λέγεται Βουλή, που ψηφίζουνε αντεργατικούς και αντιλαϊκούς νόμους συμμετέχοντας σε συγκυβερνήσεις με τους καπιταλιστές ως αριστεροί Καρατζαφέρηδες ή προσκυνάνε το ευρώ, τους Γερμανούς και τους Αμερικανούς κτλ, που ποτέ δεν επιδοκιμάζουν ξεκάθαρα τις πράξεις του αντιεξουσιαστικού χώρου αυτές-καθαυτές, αλλά τον γλείφουν με πουστιές του τύπου «είμαστε με την νεολαία», «κάτω τα χέρια από τα παιδιά» κτλ κτλ 

Ζ) στείλει στο διάολο τους δικαστές συλλήβδην, μη αποδεχόμενος την εξουσία τους πάνω του, αρνούμενος να «νομιμοποιήσει» συστημικές δίκες, να απολογηθεί, να ζητάει χάρες, άδειες, αποφυλακίσεις κτλ. 

Θα συνεχίσω σε λίγες μέρες, όπου με το φτωχό μου μυαλό θα προσπαθήσω να σας αποδείξω ότι το μόνο που καταφέρνετε με τον ένοπλο ακτιβισμό είναι να στηρίζετε την άρχουσα τάξη. 

Γιατί σκότωσαν τον Σωκράτη.

Ο Σωκράτης δεν επιχείρησε μόνο να χτυπήσει το σύστημα (εκ των έσω). Eπιχείρησε να στρέψει ενάντια στο σύστημα τα ίδια τα όπλα του συστήματος! Ο Σωκράτης, μέλος του συστήματος, είχε ανακαλύψει ότι το σύστημα δεν διαθέτει αμυντικούς μηχανισμούς για τα ίδια του τα όπλα. Ο Σωκράτης είχε εντοπίσει «κενό ασφαλείας». Γι αυτό έπρεπε να πεθάνει…

Ο Σωκράτης Γκιόλιας ήξερε πολλά. Χρόνια στην πιάτσα, δίπλα στον Ταρζάν, είχε ράμματα για πολλών τις γούνες. Πολιτικών, επιχειρηματιών, αθλητών, τσάτσων, λαμόγιων κτλ. Ακόμη περισσότερα ήξερε για το δημοσιογραφικό σινάφι. Ποιος τα παίρνει από ποιον, ποιος παπαγαλίζει ποιον, ποιος τρώει από τα κόμματα και κυρίως ποιος είναι ο χαφιές (ορθότερα: ποιοι είναι οι χαφιέδες). Όλα αυτά όμως τα «μπουμπούκια», είναι αμφίβολο αν θα μπορούσε να τα ξεμπροστιάσει. Όλοι πλέον οι παράνομοι και οι πουλημένοι είναι επαγγελματίες. Ξέρουν να φυλάγονται. Δεν αφήνουν ίχνη κι αν τους ξεφύγει καμιά λεπτομέρεια, έχουν πιάσει τα πόστα: εκβιάζουν, δωροδοκούν ή απειλούν όσους κρατικούς λειτουργούς (αστυνομικούς, δικαστικούς) και δημοσιογράφους δεν είναι δικοί τους και τα ίχνη εξαφανίζονται. Γι αυτό μόνο λίγα «μικρά ψάρια» αποκαλύπτονται κι ακόμα λιγότερα τιμωρούνται.

Γνώριζε λοιπόν ο Σωκράτης (από τα μέσα), ότι το σύστημα δεν χτυπιέται με «αποκαλύψεις». Ακόμη κι αν συνταράξεις το πανελλήνιο με την αποκάλυψη ενός σκανδάλου και «κάψεις» τους πρωταγωνιστές του, το σύστημα ουδόλως βλάπτεται. Την ίδια ώρα λαμβάνουν χώρα χιλιάδες άλλα σκάνδαλα και χιλιάδες άλλοι πρωταγωνιστές δρουν ανενόχλητοι.

Επιχείρησε λοιπόν ο Σωκράτης κάτι αντισυμβατικό. Μέσα από το σύστημα, να διαμορφώσει συνειδήσεις. Υγιείς. Αγνές. Χρόνια στο κουρμπέτι, γνώριζε πολύ καλά ποιο είναι το ισχυρό όπλο του συστήματος: η πλύση εγκεφάλου, η αποβλάκωση, η προπαγάνδα. Γνώριζε άριστα ο Σωκράτης, την ψυχολογία του τηλεθεατή, του ακροατή, του αναγνώστη, του καταναλωτή εν τέλει: έλκεται από ό,τι δημιουργεί εντυπώσεις, από το ευτελές που διεγείρει τις αισθήσεις, το ελαφρό, το γρήγορο, το πικάντικο, το χαζοχαρούμενο. Γνώριζε επίσης ότι αυτό ακριβώς εκμεταλλεύεται η συστημική προπαγάνδα για να περάσει τα μηνύματά της. Μηνύματα καθεστωτικά, παγκοσμιοποιημένα, στην υπηρεσία της Νέας Τάξης. Σκέφτηκε λοιπόν να χρησιμοποιήσει αυτή την αδυναμία του κοσμάκη, προς όφελος του τελευταίου. Να χρησιμοποιήσει καλαμπόκι για να μαζέψει τις κότες, όπως όλοι, με σκοπό όμως, όταν οι κότες μαζευτούν, να τους περάσει μηνύματα δικά του, ώστε να πάψουν να είναι κότες.

Θρήσκος, δημοκράτης και πατριώτης, εκμεταλλευόμενος τη δύναμη του διαδικτύου, έφτιαξε το «Τρωκτικό». Πετούσε «καλαμπόκι», δηλαδή σόου-μπιζ, κουτσομπολιό, καλλίγραμμες υπάρξεις, σκανδαλάκια, αξιοπερίεργα, ευτράπελα κτλ και μάζευε «κότες», δηλαδή νέους ανθρώπους, ευάλωτους, απογοητευμένους, απελπισμένους, πλανημένους.

Εκπαίδευσε και τους, επίσης νέους, διαχειριστές του ιστολογίου ανάλογα και…
Ανάμεσα στους «κράχτες» (σοφτ τσόντα, ξεμαλλιάσματα, ξεκατινιάσματα, ανέκδοτα κτλ) περνούσαν (και περνούν) αυτά:







Τολμούσε να κατακρίνει τους Τούρκικους τσαμπουκάδες και τις Σκοπιανές προκλήσεις, να στιγματίζει τη βεβήλωση σημαίας και ναών, να ενημερώνει για την εγκληματικότητα των αλλοδαπών, να αναπαράγει άρθρα από το «Ρεσάλτο», να φτύνει τους υποτιθέμενους τρομοκράτες κτλ. Μέσα στο συρφετό δηλαδή των «φτηνών» αναρτήσεων, εκεί που θα περίμενε κανείς να βρει μηνύματα αμοραλισμού, «πολιτικώς ορθά», αντεθνικά κτλ, περνούσαν μηνύματα δημοκρατικά, χριστιανικά, πατριωτικά. Προπαγάνδα μέσα από το σύστημα, μπούμερανγκ εναντίον του συστήματος, υπέρ πατρίδας και θρησκείας! Ευφυής σύλληψη, ευφυέστατη εκτέλεση.

Πάρα πολλοί, μεταξύ αυτών και ορισμένοι πρωτοκλασάτοι μπλόγκερς, σοβαροί τάχα, μετρημένοι και έγκυροι, κατ’ εμέ μασκαρεμένοι δεξιούληδες δήθεν σεμνότυφοι, και φυσικά η καθεστωτική δημοσιογραφία και οι αποσπασμένοι στο διαδίκτυο πράκτορες και κομματόσκυλοι, αλλά και απλοί έλληνες πατριώτες-δημοκράτες (μπλόγκερς και μη) είχαν «πυροβολήσει» το «χαμηλό επίπεδο» του «Τρωκτικού». Ο Γκιόλιας όμως ήξερε πολύ καλά τι έκανε. Δεν ήταν τυχαίο το ότι ο «ασύδοτος ασίκης» κατά Βότση είχε χαρακτηρίσει το «Τρωκτικό» ακροδεξιό, ούτε το ότι στη νεκρολογία του Σωκράτη δήλωνε ότι «γελάει που με τη δολοφονία Γκιόλια ασχολείται το τμήμα Ανθρωποκτονιών», πεπεισμένος προφανώς ότι οι «επαναστάτες» φίλοι του ήταν που εκτέλεσαν το «φασιστάκι».

Κλείνω εδώ. Δεν ήταν σκοπός μου να ηρωοποιήσω το Σωκράτη Γκιόλια. Δεν θα το ‘θελε ούτε ο ίδιος. Για τις πολυτιμότατες υπηρεσίες που προσέφερε στην πατρίδα, τη δημοκρατία και το Χριστό, τον ευχαριστώ από καρδιάς και του εύχομαι καλό ταξίδι και καλήν αντάμωση.

Των πρακτόρων η σχολή.

Όποιος ταχυδρόμησε τη βόμβα είχε ορατό στόχο το Χρυσοχοΐδη και κυρίως στόχο το λαό. Τα λοιπά … «στόχος η δημοκρατία», «στόχος η εκλεγμένη από το λαό κυβέρνηση», «στόχος οι θεσμοί» κτλ είναι γλυκανάλατα παραμυθάκια των δημοσιοκάφρων και των πολιτικάντηδων, του διακοσμητικού παπούλη συμπεριλαμβανομένου. Τι είδους στόχος όμως ήταν ο Χρυσοχοΐδης; Υπάρχουν δύο περιπτώσεις: Ή ο βομβιστής ήθελε να τον σκοτώσει-τραυματίσει ή δεν ήθελε. Αν ήθελε να τον σκοτώσει-τραυματίσει είναι απλώς ηλίθιος. Έπρεπε να στείλει το δέμα στο σπίτι του υπουργού. Αυτή θα ήταν η μοναδική περίπτωση να το ανοίξει ο ίδιος ο Προ-Πο. Στο πολιτικό του γραφείο ή στο υπουργείο ήταν βέβαιο ότι κάποιος άλλος θα το άνοιγε και κάποιος άλλος θα ΄τρωγε την έκρηξη. Ο αποστολέας όμως δεν είναι ηλίθιος. Ηλίθιοι που να διαθέτουν υλικά και τεχνογνωσία για να κατασκευάσουν ταχυδρομική βόμβα δεν υπάρχουν.

Άρα ο επιτιθέμενος ΔΕΝ ήθελε τη φυσική εξόντωση του Χρυσοχοΐδη. Ο Χρυσοχοΐδης ήταν λοιπόν πολιτικώς στόχος. Υπάρχουν δύο περιπτώσεις: ο βομβιστής ήθελε να τον «κάψει» ή … να τον βοηθήσει! Ποιος θα ήθελε να τον «κάψει»; Υπάρχουν δύο περιπτώσεις: οι «κακοί τρομοκράτες» και οι κακοί εξουσιαστές (καθεστωτικοί, συστημικοί, πείτε τους όπως θέλετε).

Ποιος όμως σοβαρός «τρομοκράτης» στοχοποιεί τον υπουργό Προ-Πο (Δημόσιας Τάξης ντε!, τον πολιτικό προϊστάμενο των «μπάτσων»), με την ελπίδα να τον σβήσει από το χάρτη, να τον εξαναγκάσει σε παραίτηση; Κανείς! Κάθε σοβαρός αντιεξουσιαστής-αναρχικός κτλ γνωρίζει ότι οι υπουργοί κρίσιμων υπουργείων είναι απλώς πιόνια. Διαβασμένα ίσως, καμιά φορά προικισμένα, επιθετικά, αλλά πιόνια. Αν λείψει κάποιος, περιμένουν δεκάδες πανομοιότυποι μ’ αυτόν να τον διαδεχτούν και να συνεχίσουν την ίδια πολιτική (που έχουν επιβάλει διεθνή κέντρα, ας μη γελιόμαστε).

Υπάρχει βέβαια το ενδεχόμενο ο «τρομοκράτης» να σκόπευε μόνο σε ένα φανταιζί χτύπημα. Να δηλώσει «παρών». Να προκαλέσει ντόρο. Να εξευτελίσει το «σύστημα». Στην περίπτωση αυτή το σενάριο είναι εφιαλτικό. Ζήτω που καήκαμε! Ο τρομοκράτης είναι κόπανος! Υποτιθέμενος λαϊκός αγωνιστής τραβάει την προσοχή του λαού μακριά από τα πραγματικά προβλήματα, για να αυτοεπιβεβαιωθεί. Εδώ καιγόμαστε, κι αυτός παίζει παιχνιδάκια (θανάσιμα). Στην περίπτωση αυτή ως λαός ξοφλήσαμε. Έχουμε τους «επαναστάτες» που μας αξίζουν…

Κακός καθεστωτικός μήπως; Ποιος; Ποιος διακηρυγμένος εχθρός-αντίζηλος του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη υφίσταται; Ποιος του στέλνει επιστολές-προειδοποιήσεις (επισημότης ε;) για κοινωνικές εκρήξεις, ενώ θα μπορούσε απλώς να του το υπενθυμίσει (ο Μιχάλης το γνωρίζει) προφορικά, αφού κάθεται λίγα μέτρα πιο πέρα στο υπουργικό συμβούλιο;

Χααα! Σας την έσκασα. Όχι! Τη βόμβα δεν την έστειλε η Άννα! (ούτε η Μάνια! Πάλι χαααα!). Να βλέπουμε πέρα από τα πρόσωπα παρακαλώ. Εννοώ ότι ο Χρυσοχοΐδης δεν είναι απλώς ένας «προβεβλημένος», «χαρισματικός», «επιτυχημένος» υπουργός και άλλες φανφάρες των ΜΜΕ. Είναι υποψήφιος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, με πλάτες στο Λάνγκ… εεε… με συμπάθειες στην Ουάσινγκτον. Αν κάποιος επιχειρεί να τον «κάψει», σημαίνει ότι αυτός ο κάποιος είναι τόσο ισχυρός ώστε να τα βάζει με τους πανίσχυρους φίλους του ή … επιχειρούν να τον «κάψουν» οι ίδιοι οι «φίλοι» του, για άγνωστους λόγους. Εδώ σταματώ. Παρακάτω δεν έχει. Δεν ξέρω τι παιχνίδια παίζονται σε επίπεδο παγκόσμιων φατριών, ιερατείων, λεσχών κτλ.

Μήπως τελικά ο δολοφόνος ήθελε να βοηθήσει το Μιχάλη και κατ’ επέκταση ό,τι αυτός εκπροσωπεί (το big brother, την παγκόσμια διακυβέρνηση, τους ισχυρούς του πλανήτη βρε αδερφέ);

Αθώος σκοτώθηκε, άπαντες συγκινήθηκαν (θα μπορούσε να ήταν μια γραμματέας, ένας κλητήρας, ένας ταχυδρόμος, κάποιος από μας), τα media λυσσάξανε, τα αντιλαϊκά μέτρα ως κάτι ομιχλώδες και άπιαστο (το αίμα είναι χειροπιαστό) πέρασαν σε δεύτερη (ή και τρίτη, μετά το ποδόσφαιρο) μοίρα, η ανθελληνική-κατοχική κυβέρνηση βρήκε ευκαιρία να μας καλέσει σε «συστράτευση» (παλιό κόλπο ο πραγματικός θύτης να εφευρίσκει έναν πλασματικό , ώστε να προσελκύσει το θύμα ως «σωτήρας»), ο Μιχάλης ως «στόχος» επαιτεί τώρα τη συμπάθειά μας για να απαιτήσει περαιτέρω περιορισμό των ελευθεριών και συνταγματικών δικαιωμάτων μας στο άμεσο μέλλον κτλ κτλ.

Δεν ξέρω γιατί, μού ‘ρχεται στο μυαλό το τραγουδάκι …

«Των πρακτόρων η σχολή
Είναι χρήσιμη πολύ.
Κι οι καλοί της μαθηταί
Δεν ξεκουράζονται ποτέ.»

Φόβος (1)

Η εγκληματικότητα είναι στόχος.
Ο υπερβολικός φόβος δεν φυλάει τα έρημα. Εξαγριώνει τα ήμερα.

Προ καιρού, σε συζήτηση (στα Εξάρχεια!) με φίλο αντιεξουσιαστή, κανονικό και όχι faux, επιστήμονα, διαβασμένο και ακτιβιστή, καταλήξαμε σε κοινό συμπέρασμα. Εκείνος από τη μεριά του κι εγώ από τη μεριά της αστικής δημοκρατίας, ελεύθερης αγοράς κτλ (πού πας ρε … Αριστείδη;), συμφωνήσαμε ότι η ανεργία είναι για το σύστημα στόχος. Όχι στόχος προς καταστροφή. Στόχος προς εκπλήρωση. Ο εργαζόμενος πρέπει να φοβάται. Να είναι ανασφαλής. Να γλείφει. Να συντηρεί τους ρουσφετολόγους εθνοπατέρες και την εργοδοσία και να τους έχει και υποχρέωση για τα ψίχουλα που θα του πετάξουν.
Σήμερα γενικεύω το τότε συμπέρασμα.

Ο φόβος είναι στόχος. Καθεστωτικός στόχος προς επίτευξη.

Οι από παλιά καταρτισμένοι ίσως με ειρωνευτούν: «Μπράβο που το κατάλαβες!». Τι να γίνει αδέρφια. Δεν γεννήθηκα γνωρίζοντας την παγκόσμια αλήθεια.

Ό,τι λοιπόν προκαλεί φόβο και ανασφάλεια είναι καθεστωτικός στόχος.

Η ανεργία είναι στόχος.
Επιδημίες, πυρκαγιές και φυσικές καταστροφές είναι στόχος.
Πόλεμοι και τρομοκρατία. Στόχος κι αυτές.

Και το φρούτο εποχής:

Εγκληματικότητα. Είναι στόχος.

Το καθεστώς πρέπει να βρει «εχθρούς». Αν δεν τους βρει, τους κατασκευάζει. Αν τους βρει, τους διαβρώνει εκ των έσω και τους χρησιμοποιεί ελεγχόμενα για ίδιον όφελος (εξοντώνει μόνο εκείνους που δεν μπορούν να του φανούν χρήσιμοι). Ο απλός άνθρωπος πρέπει να φοβάται διαρκώς και για τα πάντα. Έτσι δεν σκέφτεται πολύ και για προστασία απευθύνεται στο … καθεστώς. Στο ίδιο δηλαδή τέρας που προκάλεσε το πρόβλημα!

Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Στην άλλη, το καθεστώς προσφέρει (επίσης ελεγχόμενα και επιτηδευμένα) ωραία πράγματα. Εικονική πραγματικότητα. Γκόμενες και παίδαρους με τέλεια σώματα, καταναλωτικά αγαθά, διασκέδαση και ποπ, ξεγνοιασιά τάχα και ευδαιμονία. Ο σκοπός του ο ίδιος. Τα ανθρωπάκια πρέπει να μην σκέφτονται αλλά να βουτάνε στην καλοπέραση (ή να φαντασιώνονται ότι το κάνουν). Για να το «ρίξουν έξω» και να ξεφύγουν για λίγο από τη μιζέρια στην οποία το σύστημα τους βύθισε, ζητούν τη βοήθεια του … συστήματος. Για να «αποδράσουν» δηλαδή από την κόλαση στρέφονται στο … διάβολο! (δείτε και ΕΔΩ).

Όπως λοιπόν κι αν πέσει το νόμισμα, κορώνα ή γράμματα, το καθεστώς κερδίζει. Το σύστημα κερδίζει. Τα αφεντικά κερδίζουν.

Εκεί βέβαια που δίνουν «ρέστα» οι καθεστωτικοί είναι στην εναλλαγή, αέναη και απρόβλεπτη, θερμού-ψυχρού. Από τον φούρνο στην κατάψυξη. Διαρκώς και με τυχαία σειρά. Πάρτε για παράδειγμα τα δελτία (μη) ειδήσεων. Γκλαμουριά και χλιδή και αμέσως μετά βρωμιά και δυσωδία. Οφθαλμολαγνεία και «καπάκι» τρόμος. Από το τέλειο και στητό βυζί με τη ρώγα που κοιτά προς τα πάνω, όπου θα μπορούσες να κρεμάσεις και σακάκι, στην αγριόφατσα κατσαπλιά Ουτσεκά με Καλάσνικοφ. Θα συμφωνείτε ότι τέτοια ψυχολογική εναλλαγή μπορεί να διαλύσει οποιαδήποτε αντίσταση.

Φόβος λοιπόν και των γονέων.

Εδώ είναι και το λάθος του καθεστώτος. Επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τη σοφή παροιμία «ο φόβος φυλάει τα έρημα». Φωνάζει «Φοβηθείτε. Κρυφτείτε για να σωθείτε». Κάνει όμως κατάχρηση. Ο υπερβολικός φόβος ξυπνάει πρωτόγονα ένστικτα.

Ο υπερβολικός φόβος δεν φυλάει τα έρημα. Εξαγριώνει τα ήμερα.