Βρείτε τον μαλάκα.

Στις παρακάτω γραμμές, θα περιγράψω δύο τύπους που βρίσκονται σε αντιπαράθεση. Παρακαλώ βοηθήστε με να βρω τον μαλάκα. 

Ο πρώτος δουλεύει πολλά μέτρα κάτω από την γη. Έχει κυλιόμενες βάρδιες που περιλαμβάνουν και αργίες. Κάνει μέρες να δει τον ήλιο και τα βιολογικά του ρολόγια διαλύονται. Ο ορισμός της ανθυγιεινής εργασίας. Δουλειά ευθύνης. Αν κάνει λάθος θα πεθάνει κόσμος. Όσα κι αν παίρνει είναι λίγα. Όπως κι αν προσελήφθη οι υπηρεσίες του είναι ανεκτίμητες. 

Έχει βέβαια και κάτι συναδέλφους απαράδεκτους. Άλλους κηφήνες, άλλους ανίκανους, άλλους ανάγωγους. Και κάτι συνδικαλιστές κομματόσκυλους που κοιτάνε μόνο την προσωπική τους κομματική ανέλιξη (κοπρίτες του «μεγάλου δημοκρατικού χώρου»). Γι αυτά όμως δεν είναι υπεύθυνος ο ίδιος. Αυτοί υπάρχουν παντού. Παντού. 

Αυτός λοιπόν, έχει αποδοχές που κλαδεύονται-κουρεύονται-ψαλιδίζονται, επειδή κάτι λαμόγια κλέψανε το σύμπαν. Του αφαιρούν κάτι που ήδη έχει, «για το γενικό καλό». Αντιδρά λοιπόν. Δικαίως και με σθένος. Απεργεί. Επειδή όμως η δουλειά του είναι δουλειά ευθύνης και χωρίς αυτή δεν προχωράει το σύστημα, επιστρατεύεται. Πάλι «για το γενικό καλό». 

Συνεπώς ΚΑΙ χάνει ΚΑΙ αντιδρά ΚΑΙ σύρεται δια της βίας να εργαστεί, «για το γενικό καλό». 

Και τώρα ο δεύτερος. 

Αυτός έχει πολλά πρόσωπα. Συνήθως είναι σε δουλειά γραφείου (δημόσια ή ιδιωτική) ή ασκεί ελεύθερο επάγγελμα. Μπορεί και να μην εργάζεται. Να είναι άνεργος ή συνταξιούχος. Αυτουνού η δουλειά (αν έχει) σημαντική μεν, αλλά δεν θα πεθάνει κανείς αν αργήσει να μεταβεί σ’ αυτήν ή δεν πάει και καθόλου (εξαιρούνται ελάχιστοι). Το πολύ πολύ να πάνε λίγο πίσω τα κέρδη κάποιας πολυεθνικής ή να καθυστερήσει ο ήδη διαλυμένος δημόσιος τομέας. 

Και αυτουνού οι αποδοχές κλαδεύτηκαν-κουρεύτηκαν-ψαλιδίστηκαν για τους ίδιους λόγους όπως και του πρώτου. Συνεπώς ΚΑΙ αυτός χάνει. 

Δεν αντιδρά όμως. Δεν μάχεται. Γουστάρει την Παναγιώταινα (αντί για το ολότελα). 

Δεν απεργεί, δεν εργάζεται με το ζόρι. 

Έχει όμως μούτρα και μιλάει. Εξανίσταται και υβρίζει τον πρώτο. Διότι εκείνος τάχα του στερεί το «γενικό καλό». Διότι στο «γενικό καλό» περιλαμβάνεται η μετάβασή του στον εργοδότη που του κλάδεψε-κούρεψε-ψαλίδισε τις αποδοχές, ή η μετάβαση στην επιχείρησή του των πελατών (από τους οποίους έχει κλαδεμένα-κουρεμένα-ψαλιδισμένα έσοδα) ή η πρόσληψή του (με κλαδεμένο-κουρεμένο-ψαλιδισμένο μισθό) στη θέση κάποιου που απολύθηκε επειδή αντέδρασε στο κλάδεμα-κούρεμα-ψαλίδισμα του δικού του μισθού. 

Αυτός λοιπόν ΚΑΙ χάνει ΚΑΙ δεν αντιδρά ΚΑΙ σκύβει το κεφάλι και δουλεύει ΚΑΙ βρίζει αυτόν που ΜΟΝΟ χάνει. 

Ποιος είναι ο μαλάκας; 

Το πουλέν κι ο πούλος.

Προς άπαντας τους «επαναστάτες» που παραμένουν ακόμη εντός ΣΥΡΙΖΑ, ονειρεύονται αγώνες, ρήξεις, ανατροπές και άλλα ριζοσπαστικά, ερωτοτροπούν με τη βία και διονυσιάζονται με τις συνιστώσες. 

Κύριοι, 

το πουλέν σας απεδείχθη παλτό. 

Μετέβη στους ναούς του καπιταλισμού όχι για να τους γκρεμίσει, αλλά για να προσκυνήσει. 

Έκαμψε την οσφύ στους ιμπεριαλιστές, θώπευσε τους τοκογλύφους, έγλειψε τους Σιωνιστές και χειροτονήθηκε διάκονος της Νέας Τάξης. 

Όσοι δεν είστε πράκτορες, ηλίθιοι ή λαμόγια που μυρίστηκαν εξουσία, καταγγείλτε το και φύγετε τώρα. 

Η υπομονή του λαού εξαντλήθηκε. 

Πουλέψτε την πριν πάρετε τον πούλο.

 

Η ερώτηση της εβδομάδας (7)

Η κινηματογραφική ταινία «The Seventh Sign» («Το Έβδομο Σημείο») παραγωγής 1988, σε σενάριο των Κλίφορντ και Έλεν Γκριν, όπου πρωταγωνιστούσαν η Δήμητρα Τζιν Γκάινς (γνωστή ως Ντεμί Μουρ), ο Γιούργκεν Πρόκνοβ και ο Πίτερ Φρίντμαν, ήταν βασισμένη στα Επτά Σημεία της Αποκάλυψης, που υποτίθεται ότι εμφανίζονταν διαδοχικά στη σύγχρονη εποχή, πριν την επερχόμενη Συντέλεια. 

Παρά την αδύναμη σκηνοθεσία του Καρλ Σούλτς, ήταν γεμάτη νοήματα και «βαρειές» ατάκες, όπως η συγκλονιστική ερώτηση «Will you die for Him?» («Θα πεθάνεις για χάρη Του;»), στην οποία η Ντεμί Μουρ απαντά θετικά («Yes, l will! l will die for Him.») σώζοντας την ανθρωπότητα θυσιαζόμενη. 

Μία από τις πιο δυνατές ατάκες, έχει να κάνει με την «τιμωρία του ενόχου» (όπου «ένοχος» εννοείται εκείνος φοβερού εγκλήματος). Ποια είναι αυτή, από ποιον και με ποια αφορμή λέγεται; 

Η απάντηση (ατάκα και πλήρης διάλογος) σε μία εβδομάδα, μαζί με σχόλια για τη σοβαρότητα και τις προεκτάσεις της. 


Απάντηση 29-01-2013:

«lt is not murder to punish the guilty» δηλαδή «Δεν είναι φόνος η τιμωρία τού ενόχου».

Οι λεπτομέρειες που σας υποσχέθηκα (ποιος, πού, γιατί, προεκτάσεις) σε νέα ανάρτηση, οσονούπω.
  

«Φούτσε! Έχει φούτσε;». Μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία.

Το κρύο της Τρίπολης είναι βαρύ. Όλοι το λένε. Και οι ντόπιοι και οι επισκέπτες. Αδυνατούσα να καταλάβω την αξία μιας τέτοιας διαπίστωσης (τι στο καλό· το πολύ κρύο είναι παντού βαρύ, γιατί τέτοια προκατάληψη με την Τρίπολη;). Μέχρι που πήγα και σ’ άλλα μέρη, ντόπια και ξένα, με πολύ κρύο. Έκτοτε αναφωνώ κι εγώ μαζί με τους άλλους: «Το κρύο της Τρίπολης είναι βαρύ.». 

Τρίπολη λοιπόν. Περίπου 60 χρόνια πριν. Παραμονή Χριστουγέννων. Μεσημεράκι. Βοριάς παγωμένος, το Μαίναλο κάτασπρο από το χιόνι, πυκνές νιφάδες χιονιού πέφτουν και μέσα στην πόλη και γενικά … (μαντέψτε…) … κρύο βαρύ! 

Στην πλατεία ΑγιοΒασίλη πολλοί οι διαβάτες, όλοι βιαστικοί, όλοι πολυάσχολοι. Νοικοκυρές και συνταξιούχοι για τα τελευταία ψώνια, κάτι πιτσιρικάδες αγωνίζονται να βρουν κάποιον που δεν του τα ‘πανε ακόμα (τα Κάλαντα) για να κονομίσουν καμιά δεκάρα, κτλ κτλ. 

Οι δύο νεαρές κοπέλες, κουκουλωμένες μέχρι τ’ αυτιά μέσα στα φθαρμένα πανωφόρια τους, έχουν τελειώσει τα ψώνια και τρέχουν για το σπίτι. Παγωμένες αλλά γελαστές, οι δυό αδελφές πηγαίνουν να ετοιμάσουν το γιορτινό τραπέζι, ανέμελες και ευτυχείς. Και η ευτυχία τους αυτή δεν πηγάζει από πλούτη … 

Η μικρότερη από τις δύο σταματάει ξαφνικά. Μες στο χιόνι και παρά τον αέρα παρατηρεί κάτι παράξενο. Κάτι αλλόκοτο υπάρχει στην πλατεία, κάτι εντελώς αταίριαστο με το υπόλοιπο σκηνικό. Σε πλήρη αντίθεση με τη διάχυτη και διαρκή κίνηση που επιβάλει το βαρύ κρύο, μια μικρή φιγούρα είναι εντελώς ακίνητη. Για πολλή ώρα. 

Ένα τόσο δα ανθρωπάκι. Ένα παιδάκι. Ένα γυφτάκι. 

Βρίσκεται μπροστά στο περίπτερο. Δεν το κουνάει από κει. Προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον περιπτερά. Απλώνει το χεράκι του και κάτι λέει. Ξανά και ξανά. 

Μάταια. Εκείνος είναι κλεισμένος στο περίπτερο, προσπαθώντας να ζεσταθεί μ’ ένα μαγκάλι με κάρβουνα. Έχει κλείσει ακόμη και το τζαμάκι. Ούτως ή άλλως και με ανοιχτό το τζαμάκι η προσπάθεια του μικρού θα ήταν καταδικασμένη. Η παιδική φωνούλα παρασέρνεται από τον βοριά και το μικρό κορμάκι είναι αόρατο από το εσωτερικό του περιπτέρου. 

Οι κοπέλες πλησιάζουν. Το σοκ είναι μεγάλο. 

Το γυφτάκι είναι ολομόναχο και ρακένδυτο. Στο τεντωμένο χεράκι του κρατάει μια δεκάρα (από κείνες με την τρύπα στη μέση· τις θυμάστε;) και επαναλαμβάνει μονότονα την ίδια ερώτηση: 

«Φούτσε! Έχει φούτσε;». («Φούσκες! Έχεις φούσκες;»). 

Είναι κάτι στιγμές που δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις. Ιλαροτραγικές. Αν τα κάνεις και τα δύο ταυτόχρονα, το αποτέλεσμα λέγεται κλαυσίγελως. 

Σ΄αυτή τη θέση βρέθηκαν οι κοπέλες μας. Ένα παγωμένο και πεινασμένο παιδάκι, χωρίς καμία επίβλεψη ενηλίκου, αψηφά κρύο και πείνα και επιχειρεί να ξοδέψει όλο του το βιός για να αγοράσει … μπαλόνια!!! 

Δεν δίνει δεκάρα για τον χιονιά. Δεν δίνει δεκάρα για την άδεια του κοιλίτσα. Δίνει όμως τη μία και μοναδική του δεκάρα για «φούτσε»! 

Κάθε προσπάθεια που κατέβαλαν οι κοπέλες μας για να πείσουν το γυφτάκι να μπει κάπου για να προφυλαχθεί από το κρύο και για να μην ξοδέψει το υστέρημά του σε ... φούσκες, απέβη άκαρπη. Ο μικρός ήταν ανένδοτος. Παγωμένες κι αυτές και πεινασμένες ξεκίνησαν απογοητευμένες να φύγουν, όταν προς ανακούφισή τους έτρεξε άλλος διαβάτης. Άνδρας αυτός και αυστηρός, ωστόσο δεν φαινόταν να καταφέρνει πολλά πράγματα, ενόσω οι δεσποινίδες απομακρύνονταν. Ο γυφτάκος είχε αποφασίσει να διεκδικήσει μέχρις εσχάτων το δικαίωμά του στην ευτυχία, όπως εκείνος την εννοούσε. 

Οι κοπέλες δεν έμαθαν ποτέ τι απέγινε το γυφτάκι. Αργότερα όμως, το ίδιο βράδυ, καθισμένες με τον μικρότερο αδελφό τους στο γιορτινό τραπέζι, αναλογίστηκαν πόσο ευτυχισμένες ήταν. Νέες και όμορφες, είχαν όλη την ζωή μπροστά τους. Χρήματα και καλούδια δεν είχαν, είχαν όμως ένα καμαράκι με μικρό ενοίκιο, μια ξυλόσομπα-αντίδοτο στο βαρύ κρύο κι ένα τσουκάλι με όσπρια και λαδερά. Είχαν αφήσει πίσω τους, στο χωριουδάκι της ορεινής Αρκαδίας, τη φτώχεια και τη μιζέρια, το φτωχοκάλυβο, τη στρωματσάδα για έξι παιδιά, το λιγοστό φαΐ και την ανύπαρκτη θέρμανση. Ο καλός Θεός είχε φροντίσει να βρει δουλειά στη Μακεδονία ο μεγάλος τους αδελφός, ο επιστήμονας, και να καλοπαντρευτεί (με δάσκαλο!) η μεγάλη τους αδελφή. Η βοήθεια απ’ αυτούς, σε συνδυασμό με τα μεροκάματα του μικρού αδελφού ήταν αλάνθαστα σημάδια Θείας Πρόνοιας. 

Η μικρότερη από τις κοπέλες, η πολυαγαπημένη μου θεία, ταξίδεψε λίγα χρόνια αργότερα για τον Παράδεισο (είμαι σίγουρος), η μεγαλύτερη όμως, η γερόντισσα πλέον μάνα μου, συνεχίζει (υπό καθεστώς κλαυσιγέλωτος) να διηγείται κάθε χρόνο τέτοιες μέρες την παραπάνω ιστοριούλα. 

Σας τη μεταφέρω αυτούσια και μαζί με τις ευχές μου, παρακαλώ σας. 

Παρακαλώ σας, σκεφθείτε. Κανείς δεν πρέπει να δηλητηριάζει τη νιότη του, την υγεία του, τη ζωή του εντέλει, κυνηγώντας υλικά αγαθά και πλούτη. Δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος για να ‘ναι ευτυχισμένος. Να μην πεινάει και να μην κρυώνει θέλει. Ένα πιάτο φαΐ κι ένα κεραμίδι για το κεφάλι του. Και μερικές ψυχούλες, ιδιαίτερα οι παιδικές, αγαλλιάζουν με κάτι φανταχτερό, έστω και φθηνό, έστω και περιττό… 

Ελλάς, το μεγαλείο σου!

Το πρωί σού διώχνουν τους πελάτες οι λάθρο που μαζεύονται έξω από το μαγαζί σου και το βράδυ εκείνοι που κάνουν πορεία συμπαράστασης προς όσους σου έδιωχναν τους πελάτες το πρωί. 

Στη βουλή πλειοψηφούν συντριπτικά οι καπιτάλες κι απέξω τους φυλάνε οι κομμουνιστές. 

Οι φασίστες ιδρύουν γραφεία ευρέσεως εργασίας και οι κομμουνιστές απολύουν εργαζόμενους. 

Οι τράπεζες ληστεύουν τον λαό και ο λαός προστατεύει τις τράπεζες από τους ληστές. 

Τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων γίνονται αστυνομικοί και τα λουκουμόπαιδα αντιεξουσιαστές. 

Οι λαϊκές συνοικίες ψηφίζουν ακροδεξιά και τα προάστια ακροαριστερά. 

Τις διαδηλώσεις του λαού τις διαλύουν και οι εξουσιαστές και οι αντιεξουσιαστές. 

Αν έχεις αυτοκίνητο την έβαψες. Αν δεν στο πάρουν οι εξουσιαστές (τράπεζες, εφορία), θα στο κάψουν οι αντιεξουσιαστές. 

Η δωρεά οργάνων, η Τουρκική γλώσσα και η στρατιωτική θητεία είναι υποχρεωτικές. Αυτό για τους ιθύνοντες είναι απαράδεκτο, οπότε σκέπτονται να καταργήσουν την τελευταία. 

Εκεί που έπεφταν κορμιά χορεύουν ξέκωλα αλλά κι εκεί που χορεύουν ξέκωλα πέφτουν κορμιά. 

Αν οποιαδήποτε μέρα του χρόνου σηκώσεις σημαία με αγκυλωτό σταυρό καίγεσαι στην πυρά ως νεοναζί. Αν σηκώσεις σημαία κράτους συνεργάτη των ναζί, ανήμερα της επετείου του πόλεμου κατά των ναζί, παίρνεις εύσημα επειδή προάγεις την φιλία των λαών. 

Οι μειώσεις αποδοχών είναι νόμιμες, με δικαστική απόφαση. Εξαιρούνται τα κέρδη των κερδοσκόπων, τα κλεμμένα από τα λαμόγια, τα bonus των golden boys, τα εισοδήματα των τοκογλύφων και οι μισθοί των δικαστών. 

Τα λαμόγια κρύβονται πίσω από τους νόμους και πίσω από τα λαμόγια κρύβονται οι νομοθέτες. 

Οι πινακίδες της τροχαίας που προστατεύουν τη ζωή σου και καθυστερούν την συνάντησή σου με το Θεό, έχουν καλυφθεί από συνθήματα όπως «Ο Θρύλος είναι η Ζωή μας» και «ΠΑΟ Θρησκεία». 

Όλοι πετάνε ό,τι σκουπίδια και απόβλητα θέλουν, όπου θέλουν και όποτε θέλουν, αλλά όταν απεργούν οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα τίθεται θέμα κινδύνου της υγείας των πολιτών. 

Από τις τρύπιες εξατμίσεις, τα κλαπατσίμπανα και τις γαϊδουροφωνάρες δεν κοιμάται κανείς, πλην των υπευθύνων για την εφαρμογή των νόμων περί «ηχορύπανσης» και «κοινής ησυχίας». 

Τηλεόραση, σόου-μπιζ και διαφήμιση πουλάνε σεξ και βία ανεξέλεγκτα, αλλά η κοινωνία κινδυνεύει από κάτι δυστυχισμένες ιερόδουλες με AIDS. 

Όλοι περνάνε με κόκκινο και κανείς δεν ανάβει φλας, αλλά αν γίνει σεισμός και πέσει κανένα κτίριο ο υπεύθυνος μηχανικός βγαίνει στη σέντρα για «ενδεχόμενο δόλο». 

Οι φοιτητές μάχονται για την ελεύθερη διακίνηση ιδεών στα πανεπιστήμια, αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να διακινούνται προϊόντα λαθρεμπορίου, ναρκωτικά και μολότοφ. 

Η ληστεία μετά φόνου είναι ρουτίνα. Η ανθρωποκτονία εκ προθέσεως καθ’ υπέρβασιν των ορίων της νομίμου άμυνας είναι κάτι ανήκουστο που συγκλονίζει τους νομικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους. 

Να πω κι άλλα; 

Αδελφοί Παλαιστίνιοι, είστε βέβαιοι;

Φίλοι και αδελφοί Παλαιστίνιοι. 

Οι Έλληνες δεχθήκαμε με πολλή χαρά την είδηση της αναγνώρισης του παλαιστινιακού κράτους, κι ας είναι λειψή, κι ας είναι μόνο η αρχή μακριού και δύσβατου δρόμου. 

Δεχθήκαμε με ακόμη περισσότερη χαρά τις ειλικρινείς και συγκινητικές ευχαριστίες τής εδώ αντιπροσωπείας σας, για τη θετική ψήφο της Ελλάδας στην ψηφοφορία του ΟΗΕ, που αποδεικνύουν ότι οι δεσμοί μας δεν έχουν πεθάνει και δεν γίνεται να πεθάνουν. 

Δήλωσε όμως η αντιπροσωπεία σας ότι «η γενναία αυτή απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης εδραιώνει το κύρος της Ελλάδας στον αραβικό κόσμο και διεθνώς ως μια σταθερή και δυνατή φωνή υπέρ του δικαίου και της διεθνούς νομιμότητας». 

Σας ρωτώ λοιπόν: Είστε βέβαιοι; 

Φίλοι και αδελφοί Παλαιστίνιοι, ας μην κοροϊδευόμαστε. 

Ο αραβικός κόσμος και δυστυχώς και ο Παλαιστινιακός λαός, βρίσκεται σε λάγνο εναγκαλισμό με τον υπ’ αριθμόν ένα εχθρό της Ελλάδας και όχι μόνο. Την Τουρκία. Το μαντρόσκυλο-κοπρόσκυλο της συμμορίας φονιάδων, του προστάτη της βίας και ανομίας (της Σιωνιστικής συμπεριλαμβανομένης) που λέγεται ΝΑΤΟ. 

Δεν θα σας ζαλίσω τούτη την ώρα με ενοχλητικές παρατηρήσεις. Δεν θα σας πω για τους πετρελαιάδες του αραβικού κόσμου και τις μπίζνες με τους καπιταλιστές (του Ισραήλ συμπεριλαμβανομένου), ούτε για τις αραβικές συνδιασκέψεις που κόπτονται υπέρ του παράνομου Τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους, ούτε και για τους Βορειοαφρικανούς αδελφούς σας που αρνούνται τα δικαιώματα της Ελλάδας στα θαλάσσια σύνορά τους. 

Μιας κι εσείς μιλήσατε για δίκαιο και διεθνή νομιμότητα, θα σας θυμίσω απλώς ότι αυτοί που χύνουν τώρα κροκοδείλια δάκρυα πάνω από τα νεκρά παιδιά σας, είναι οι ίδιοι που κατέχουν παράνομα το ένα τρίτο της Κύπρου, οι ίδιοι που εποικίζουν κατεχόμενα εδάφη, οι ίδιοι που αρνούνται ακόμη και την ύπαρξη νόμιμου κράτους-μέλους του ΟΗΕ, οι ίδιοι που δολοφονούν τα παιδιά του Κουρδιστάν. 

Ευχόμενος κάθε ευτυχία και προκοπή στον τυραννισμένο λαό σας, σας παρακαλώ, μέσα στη χαρά σας να μην ξεχνάτε: 

Όποιος για να γλυτώσει από τον ένα σφαγέα πέφτει στις αγκάλες άλλου σφαγέα, αργά ή γρήγορα θα μετανιώσει… 

Ήθελα…

Νίκου Καββαδία 

Ήθελα πάντα νάμενα μικρό κι αγνό παιδί 
που απ’ το ψυχρό δωμάτιο του έξω ποτέ δεν βγαίνει 
και που, σκυφτό, παράξενα βιβλία φυλλομετρεί 
κι απέναντί του το κοιτούν παλιάτσοι αραδιασμένοι· 

που έχει μιαν ήρεμη καρδιά και σα μικρού πουλιού δειλή, 
και που άλλη δεν εγνώρισε γυναίκα απ’ τη μαμά του· 
που ώρες πολλές, σε μια γωνιά, μένει και διόλου δε μιλεί, 
και κάποια κούκλα που αγαπά κρατάει σφιχτά σιμά του· 

που τα ψυχρά απογέματα, τα φθινοπωρινά, 
το δρόμο έξω κοιτάζοντας απ’ το παράθυρό του, 
άγνωστα μέρη σκέφτεται, ταξίδια μακρινά, 
που στα βιβλία του διάβασεν ή που είδε στ’ όνειρό του. 

Και μια βραδιά χειμερινή, που όλα με χιόνι έχουν στρωθεί, 
μες στο ψυχρό και θλιβερό δωμάτιο του πεθαίνει. 
Κι ως Αρλεκίνος να το πάρει ο Χάρος έχει ερθεί 
κι απέναντί του το κοιτούν παλιάτσοι συντριμμένοι… 

Υ.Γ Ευρίσκομαι σε κατάθλιψη. Σκοτάδι παντού. Καμία καλή είδηση. Θα νιώθετε πολλοί έτσι. Αναρτώ λοιπόν γίγαντα Καββαδία. Στίχους που με εκφράζουν απόλυτα. Με μια επισήμανση: μην αγωνιάτε οι φίλοι μου, μην εφησυχάζετε οι εχθροί μου. Δεν πρόκειται να αυτοκτονήσω. 

Και μια δήλωση ψυχής – παρότρυνση προς όλους: Το τομάρι μου δεν αξίζει τίποτε, αλλά εγώ είμαι πείσμων. Θα το πουλήσω ακριβά. Πανάκριβα. 

Αίσχος! Ρατσιστικά Εχθροπαθή Βιντεοπαιχνίδια!

Να αποσυρθούν πάραυτα! 

Να λυσσάξει το γνωστό σινάφι! Να οργανωθούν διαμαρτυρίες! Να γίνουν συλλαλητήρια!

Ο ρατσισμός και η εχθροπάθεια δεν θα περάσουν! 

Οι εχθροί της Εκκλησίας.

Δέκα και πλέον χρόνια πριν. Απογευματάκι Κυριακής. Πλάκα. Ουζερί «Τάδε» με εξαιρετικά εδέσματα. Η παρέα (μου) αποτελείται από αρκετούς φίλους και φίλες, διαφόρων ηλικιών, με ένα κοινό χαρακτηριστικό: Ανώτατη Εκπαίδευση. 

Ο πλέον ηλικιωμένος εξ αυτών, κοντά στα εξήντα, μονοπωλεί το ενδιαφέρον. Όχι άδικα. Θέτει ζητήματα, φιλοσοφεί, διδάσκει. Με ωραία γλώσσα, επιχειρήματα αλλά και χιούμορ. 

Πρόκειται για Καθηγητή του Πανεπιστημίου και μάλιστα πρώτης βαθμίδας, με τρομερές γνώσεις, ηθική και εντιμότητα. 

Ακούω ενθουσιασμένος και … σωπαίνω. Ναι, ο πολυλογάς κάτοχος του παρόντος ιστολογίου σιωπά (πώς το ‘παθε;). 

Κάποια στιγμή ο κύριος καθηγητής θίγει το θέμα της υπερπληθώρας συλλόγων, ενώσεων, σωματείων κτλ. Αρχίζει να απαριθμεί άπειρα τρελά ονόματα, αντικείμενα, σκοπούς και άλλα ξεκαρδιστικά που έχει συλλέξει και το γέλιο πάει σύννεφο (του ούζου συνεπικουρούντος). 

Μέσα στη γενική ευθυμία, τολμά και «ριζοσπαστική» πρόταση: σε αντιδιαστολή με τον κάθε πικραμένο, γελοίο ή αργόσχολο, να πρωτοτυπήσουμε, εμείς οι παρευρισκόμενοι, ιδρύοντας έναν Σύλλογο Καλών Ανθρώπων! 

Μετά την πρώτη έκπληξη, παίρνω αμπάριζα και βγαίνω: ερωτώ τον σεβαστό καθηγητή αν είναι θρήσκος και ειδικότερα αν είναι Χριστιανός. 

Απαντά θετικά και τότε τον πληροφορώ ότι, προκειμένου για Χριστιανούς, ο προτεινόμενος σύλλογος θα ήταν άνευ αντικειμένου: οι Χριστιανοί διαθέτουμε την Εκκλησία. Την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας. 

Ο Καθηγητής συμφωνεί και η συζήτηση εκτρέπεται προς άλλα θέματα. 

Ανακάλεσα στην μνήμη μου το περιστατικό, λόγω της ωμής, χυδαίας και απροκάλυπτης επίθεσης που δέχεται η θρησκεία μας και ιδιαίτερα το πρόσωπο του Ιησού Χριστού από συμπλεγματικά και κακοήθη δίποδα ανθρωποειδή και της ανύπαρκτης έως υποτονικής (γραφειοκρατικής) αντίδρασης της Εκκλησίας της Ελλάδας. 

Ερωτώ λοιπόν: 

Η μόνη λύση είναι ο ακτιβισμός μερικών Χριστιανικών οργανώσεων και μεμονωμένων Χριστιανών; 

Ιερά Σύνοδο και συγκεκριμένα Αρχιεπίσκοπο διαθέτουμε; Κεφαλή της Ορθοδοξίας δηλαδή Πατριάρχης υφίσταται; 

Αυτοί που αναλώνονται σε ανούσιες νουθεσίες, άσκοπες εγκλίσεις και γλυκανάλατες αναλύσεις είναι πνευματικοί Πατέρες; 

Αυτοί που ξιφουλκούν σπανίως και εκ του ασφαλούς, γενικώς και αορίστως είναι πνευματικοί ταγοί; 

Αυτοί που συμμαχούν με πολιτικούς με πρόσχημα την φιλανθρωπία, τις διακρατικές φιλίες και την ανεκτικότητα ενώ εμφανίζονται σε συνέδρια της Κόκα-Κόλα και σε υπουργικά συμβούλια για «ευλογημένη συνεργασία» (κατά Ψυχάρη) με τους αντίχριστους της πολυπολιτισμικής Κόλασης είναι Ορθόδοξοι Ιεράρχες; 

Έθεσε κανείς από δαύτους βέτο στα πολιτικά αποβράσματα που όχι μόνο καλύπτουν αλλά και επιδοτούν τους αντίχριστους «καλλιτέχνες» και «δημοσιογράφους»; 

Σήκωσε κανείς τον τόνο της φωνής στους αλιτήριους που υπερασπίζονται τις πορδές συστημικών φασιστών εις το όνομα της «ελευθερίας της έκφρασης;». 

Κατέβασε κανείς τους πιστούς σε διαμαρτυρία (ειρηνική και κόσμια όπως αρμόζει σε χριστιανούς;) για τις βεβηλώσεις εκκλησιών, τα ξεβρακώματα μπροστά στη Μητρόπολη και τα σεξοπορνοδιαστροφικά σενάρια που εμπλέκουν τον Ιησού; 

Υπέβαλε κανείς αίτημα στον Εισαγγελέα να προστατευθεί η θρησκεία μας και να παταχθεί η βλασφημία της όπως ορίζει το Σύνταγμα και οι Νόμοι; 

Και μην ακούσω τον σαθρό αντίλογο περί γυρίσματος του άλλου μάγουλου κτλ κτλ διότι θα απαντήσω με τα περί φραγγελίου. 

Λυπάμαι που σας το λέω Χριστιανοί μου, αλλά οι εχθροί είναι εντός των τοιχών. 

Δυστυχώς ΚΑΙ της Εκκλησίας. 

Υ.Γ. 1 Η ιδέα για την ανάρτηση προέκυψε από την ανάγνωση πρόσφατου άρθρου του ΕΞΑΙΡΕΤΟΥ ιστολογίου Κόκκινος Ουρανός. 

Υ.Γ.  2  Καταλαβαίνετε γιατί έπρεπε να βγει από τη μέση ο Χριστιανός Σωκράτης Γκιόλιας;

Σκύβαλα, κάτω τα κουλά σας από τον Ελληνικό Στρατό!

Ακούστε καλά παλιόσκυλα. Συνδικαλισταράδες, προβοκάτορες αριστεροί, πατριδέμποροι πολιτικάντηδες, βαθυστόχαστοι κολαούζοι του Αντωνάκη και κοπρίτες δημοσιοκάφροι. Κι άλλοι πολλοί … 

Ο Στρατηγός ακόμη κι αν είχε ετοιμοπόλεμο στρατό μες στο Πεντάγωνο δεν θα τον χρησιμοποιούσε εναντίον τον διαδηλωτών. Διότι τότε θα πέφτατε να τον φάτε. 

Θα σας έπιανε τάχα ο πόνος για τους δυστυχείς απλήρωτους εργαζόμενους που τους δέρνουν οι κακοί στρατιωτικοί, θα σας «ξυπνούσανε» δήθεν «μνήμες άλλων εποχών» τότε που η Στρατονομία έδερνε πολίτες κτλ. Και τα λοιπά δηλαδή υποκριτικά που κάθε τόσο ξεθάβουν τα πούστικα μυαλά σας. 

Από την στιγμή που οι εργαζόμενοι πήραν την απόφαση να εισβάλουν (κατευθυνόμενοι), ό,τι και να συνέβαινε θα είχατε την αφορμή που γυρεύατε για να επιτεθείτε στον Στρατό. Τον Ελληνικό Στρατό, που οι περισσότεροι δεν υπηρετήσατε. 

Ο Στρατηγός λοιπόν έπρεπε να διαλέξει. Και διάλεξε το καλύτερο. Να μην τα βάλει με τμήμα του χειμαζόμενου λαού, έστω κι αν ήταν κατευθυνόμενο, έστω κι αν αυτό συνεπαγόταν αλγεινή εικόνα για το Στρατό. 

Ακούστε λοιπόν καλά καριόληδες. Εσείς που δεν σέβεστε τίποτε, ούτε Ιστορία αιώνων, ούτε την Ακρόπολη την ίδια, ούτε ανθρώπους που έχουν ως σκοπό να φυλάξουν τα ξεφτιλισμένα τομάρια σας έστω κι αν χρειαστεί να πεθάνουν. 

Τα γυναικουλίστικα σχολιάκια σας, την ψεύτικη λύπη σας και την «απόδοση ευθυνών» που πιπιλάτε (των άλλων φυσικά κι όχι των δικών σας ευθυνών) να τα βάλετε εκεί που ξέρετε. 

Ο Στρατηγός Κωσταράκος κάνει το καθήκον του. Κάθε πρωί που ξυπνάει διατάζει και μια άσκηση πραγματικών συνθηκών. Κρατάει τους πάντες ζεστούς. Στέλνει μηνύματα προς εχθρούς και φίλους. Στέλνει μηνύματα προς όλους και κυρίως προς εσάς και τις κυράτσες σας που βλέπετε «Σουλεϊμάν», που κόπτεσθε για την ελληνοτουρκική φιλία και παρακαλάτε τον πασά για μπίζνες στον τουρισμό. 

Ο Στρατηγός Κωσταράκος είναι ΑΞΙΟΣ. Από τους τελευταίους άξιους Έλληνες που τιμούν τον όρκο τους, τον Στρατό μας, την Πατρίδα. 

Ακούστε ψοφίμια. 

Κάτω τα κουλά σας από τον Στρατηγό. 

Κάτω τα βρωμόχερά σας από τον ένδοξο Ελληνικό Στρατό!