Η Πρωτομαγιά της πανδημίας…

Του Θύμιου Παπανικολάου

Η Πρωτομαγιά αποτελεί το αγωνιστικό σύμβολο των εργατικών και λαϊκών αγώνων. Το βαθύτερο νόημα της Πρωτομαγιάς και ο ιστορικός της συμβολισμός καταγράφονται στο αξίωμα: «Οι φτωχοί δεν έχουν καμία ελπίδα, εκτός και αν οργανωθούν και κινητοποιηθούν ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ και αδιάλλακτα εναντίον των εργοδοτών και του καθεστώτος τους». 

Το βαθύτερο, συνεπώς, νόημα της Πρωτομαγιάς και ο ιστορικός της συμβολισμός συγκρούονται, οριζοντίως και καθέτως, με τις γιορτινές παρελάσεις και φιέστες που οργανώνουν κάθε χρόνο οι εργατοπατέρες και οι «αριστεροί» έμποροι κάθε απόχρωσης… 

Η συνέχεια ΕΔΩ.

Μποϋκοτάζ στις φιέστες της ελίτ για το 2021. Καμιά λαϊκή συμμετοχή, καμιά συνδρομή, κανένας εθελοντισμός!

Οι νεοφιλελεύθερες μούρες με τα φτιασίδια και τα πλαστικά στολίδια επιχειρούν να μαγαρίσουν τη διακοσιοστή επέτειο από την Επανάσταση του 1821. 

Ο συρφετός από σιλικονούχες αριστοκράτισσες, παρλαπίπες πολιτικούς, φελλούς της ενημέρωσης, γύφτικα σκεπάρνια της τέχνης και αναθεωρητές ακαδημαϊκούς, ήδη φουρνίζει άρτους και σκηνοθετεί θεάματα. 

Ο λαός πρέπει να τους γυρίσει την πλάτη. 

Πρέπει να τιμήσουμε το επαναστατικό μεγαλείο των προγόνων μας, την ανταλλαγή θανάτου-ελευθερίας, την αυταπάρνηση και το θάρρος, μόνοι μας. Απλά και έντιμα. Λιτά, αλλά συναισθηματικά. Σεμνά, αλλά εμφατικά. 

Όχι στις φιέστες φασουλήδων πάνω από κόκκαλα αντρειωμένων! 

Όχι στις φανφάρες νεόπλουτων εκεί που ηχούσαν καριοφίλια! 

Όχι στα πανηγύρια δωσίλογων προς τιμήν των ελευθερωτών! 

Καλώ κάθε Έλληνα πατριώτη να απέχει επιδεικτικά από τις εκδηλώσεις τής Αγγελοπούλου και της Βουλής των νεοραγιάδων. Καμιά συμμετοχή, καμιά συνδρομή, υλική ή προσωπική. 

Θα επανέλθω. 

Επίσημος Χάρτης με τις προτάσεις των «Κίτρινων Γιλέκων» για έξοδο από την κρίση.

Στο κεφάλαιο «Γεωπολιτική» διαβάζουμε (η μετάφραση δική μου): 

Άρθρο 22 (ΝΑΤΟ): Άμεση έξοδος από το ΒορειοΑτλαντικό Σύμφωνο και απαγόρευση εμπλοκής του Γαλλικού Στρατού σε επιθετικούς πολέμους. 

Άρθρο 23 (ΓαλλοΑφρικανικές σχέσεις): Τέλος της λεηλασίας, των στρατιωτικών και πολιτικών αναμίξεων. Επιστροφή του πλούτου των δικτατόρων και των παρανόμως αποκτηθέντων αγαθών στους λαούς τής Αφρικής. Άμεσος επαναπατρισμός όλων των Γάλλων στρατιωτών. Τέλος του συστήματος του νομίσματος του φράγκου CFA που κρατά την Αφρική στη φτώχεια. Οικοδόμηση σχέσεων ίσου προς ίσον με τα Αφρικανικά κράτη. 

Άρθρο 24 (Μετανάστευση): Ανάσχεση των μεταναστευτικών ροών, των οποίων η υποδοχή και η ενσωμάτωση είναι αδύνατη, δεδομένης της βαθιάς πολιτισμικής κρίσης που βιώνουμε. 

Άρθρο 25 (Εξωτερική πολιτική): Αυστηρός σεβασμός στο διεθνές δίκαιο και τις υπογεγραμμένες δεσμεύσεις. 

Είπατε τίποτα οι Έλληνες «επαναστάτες», «ριζοσπάστες» και «πατριώτες»; 

Ξαναρωτάω: ΕΙΠΑΤΕ ΤΙΠΟΤΑ; 

Ποιοι revolucionarios; Κοινοί bandidos είναι. Κλεφτοκοτάδες!

Θα τους έχετε δει σε παλιές ταινίες γουέστερν. Μεξικανοί περασμένων εποχών. Κάτι ξεδοντιάρηδες, βρωμεροί και μέθυσοι συμμορίτες, γεμάτοι σύφιλη και ψείρες, που λυμαίνονταν την ύπαιθρο της πατρίδας τους. Επειδή τους κυνηγούσαν στρατός και χωροφυλακή των δικτατόρων παρίσταναν τους επαναστάτες, καλυπτόμενοι πίσω από αγνούς αγωνιστές και πατριώτες. Μόνο που καμία σχέση δεν είχαν με αρχές και ιδεολογίες. Τα ένστικτά τους ήθελαν να χορτάσουν. Τα πιο πρωτόγονα, τα πιο ταπεινά, τα πιο ευτελή. 

Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε, ό,τι αρπάξουμε: Ο,ΤΙ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ. 

Σπάνια την έπεφταν σε πλούσιες πολιτείες και χωριά. Φτωχούς συνοικισμούς χτυπάγανε. Λίγες φορές κλέβανε χρυσάφια. Μερικές οκάδες αλεύρι απ’ αυτούς που λιμοκτονούσαν ήταν η λεία τους. Γαϊδουράκια βουτούσαν κι όχι άλογα ράτσας. Χωριατοπούλες βίαζαν κι όχι αριστοκράτισσες. Αιφνιδιαστική επιδρομή στις παράγκες, ωμότητες, σπορά πανικού κι ό,τι βγει: 1-2 κοριτσόπουλα, ένα φλασκί με κρασί, μια κατσίκα. Οτιδήποτε. Πλιάτσικο το λεν αυτό. Αν δεν έβρισκαν κάτι αξίας ρημάζανε τις κότες. Από «επαναστάτες», ληστές και στο τέλος κλεφτοκοτάδες! 

Είχαμε κι εδώ τέτοιους λεβέντες. Διαβόητους κακούργους με προσωπείο «συντρόφου» είχαν όλοι οι λαοί. Και έχουν ακόμη. Ίδιες φάτσες, ίδιες πρακτικές. Ληστές καταδρομείς, βίαιοι και ακαταλόγιστοι κακοποιοί, ψυχοπαθείς αντικοινωνικοί γκάνγκστερς με μανδύα «ελευθερωτή», «υπερασπιστή» και «σωτήρα» του λαού κοσμούν τις ιστορίες όλων των χωρών. 

Εδώ, οι σύγχρονοι λαφυραγωγοί-κλεφτοκοτάδες πρωτοτυπούν: 

Να ξεπουλήσουμε όσο περισσότερη λαϊκή περιουσία προλαβαίνουμε. Να τα κάνουμε πλακάκια με όσο περισσότερους ισχυρούς και διαπλεκόμενους προλαβαίνουμε. Να διαρρήξουμε τον κοινωνικό ιστό όσο περισσότερο προλαβαίνουμε. 

Βεβαίως στην ανάγκη καλές είναι και οι κότες: 

Να περισώσουμε όσες ψήφους προλαβαίνουμε. Να διορίσουμε όσους κολλητούς προλαβαίνουμε. Να βολέψουμε παιδιά και γκόμενους-γκόμενες όσο προλαβαίνουμε. Να πάμε τσάμπα διακοπές όσο προλαβαίνουμε. 

Έτσι είναι οι bandidos δυστυχώς. Ανύπαρκτης ηθικής στοιχεία, αχόρταγα, αδίστακτα και θρασύτατα. Μόνο που εδώ ... 

είναι η κυβέρνησή μας… 

Αν δεν είστε βαλτοί, είστε μαλάκες. Και δεν ξέρω ποιο είναι το χειρότερο.

Σύσσωμος η αντιμνημονιακή αντιπολιτευτική προοδευτικάντζα αναγόρευσε σε μείζον θέμα το αν θα σπουδάσει ο Νίκος Ρωμανός (Νικόλα σε εξορκίζω και πάλι, πρόσεχε ποιος σε σιγοντάρει). 

Μερικοί εύχονται δημοσίως να γίνει η λαϊκή κατακραυγή (ποια;) για το ζήτημα, η απαρχή για να πέσει το καθεστώς! 

Πρόκειται για εντεταλμένους καθεστωτικούς υπαλλήλους ή για τελείως μαλάκες. 

Το καθεστώς τρίβει τα χέρια του. 

Ο άνεργος, ο φτωχός, ο υποαπασχολούμενος, ο άρρωστος, ο γέροντας, αδιαφορεί πλήρως για το αν θα σπουδάσει ο Νίκος. Κοινώς χέστηκε. 

Η απρόσφορη δημοσιότητα, η απόδοση δυσανάλογα μεγάλης βαρύτητας σε μια ατυχή(;) δικαστική απόφαση και η προσπάθεια εκμετάλλευσης του θέματος από τον κάθε πικραμένο θα λειτουργήσει υπέρ του καθεστώτος. Θα βάλει κι αυτό το χεράκι του: ήδη οι agents καίνε ολίγη λαϊκή περιουσία. 

Όταν η τρίχα γίνεται τριχιά ο λαός παίρνει ανάποδες. Όταν ο άλλος πεινάει και η καραγκιοζαρία της αριστεράς αδιαφορεί (είναι αδιαφορία η κήρυξη 24ωρης απεργίας μηδενικής συμμετοχής μια φορά το εξάμηνο), αλλά διαρρηγνύει τα ιμάτιά της για τις σπουδές του Νίκου, αυτό είναι πρόκληση. Για τον απλό άνθρωπο ο Νίκος Ρωμανός είναι ανύπαρκτος. Ίσως και κάτι χειρότερο: γόνος μαμάς Βορείων Προαστίων, ένοπλος ληστής και αμετανόητα βίαιος (Νίκο συμπάθα με, έτσι σε βλέπουν στο χωριό μου). 

Κάθε υπερβολή γύρω από το πρόσωπό του στέλνει τους αναξιοπαθούντες στην άλλη όχθη. Αν δεν είναι αυτό αβάντα στο καθεστώς τότε τι είναι; 

«Επαναστάτες» της πορδής που βάλατε μπροστά το Νίκο, ο τίτλος αφιερωμένος εξαιρετικά σε σας. Με μπόλικα φάσκελα. 

Επαναστάτες ποπολάροι (ψηφοφόροι) προσγειωθείτε.

Παρακαλώ όσους βομβαρδίζονται όλο το 24ωρο με δημοσκοπήσεις και ποσοστά, να απαντήσουν στο εξής ερώτημα: 

Ποιο από τα παρακάτω θα αλλάξει μετά τις εκλογές (τις επερχόμενες και οποιεσδήποτε μεταγενέστερες): 

Ο πλούτος των λαών βρίσκεται στα χέρια λίγων, περιούσιων και αδίστακτων ιδιωτών.

Τα χρέη των κρατών, άρα και των λαών, στους τοκογλύφους αυτούς διογκώνονται. 

Οι αγωγοί αερίου και πετρελαίου γεμίζουν με αίμα. 

Ο υπερυπολογιστής της NSA φακελώνει όσους γράφουν fuck USA. 

Το κόστος διαβίωσης αυξάνεται και η πιθανότητα επιβίωσης μειώνεται. 

Φωτογραφικές διατάξεις και τροπολογίες διορίζουν τους μούλους της ελίτ ή παραγράφουν κακουργήματα. 

Οι τύποι που στην έδρα φοράνε τήβεννο και στη στοά ποδίτσα, έχουν μία και μοναδική έννοια: μήπως ρίξει πάγο στην Αράχωβα και κάψει το γκαζόν του εξοχικού. 

Ο λαουτζίκος είναι στα ράντζα και οι επώνυμοι στις σουίτες. 

Αριστεροί με χοντρά επενδυτικά χαρτοφυλάκια παραμυθιάζουν τον κοσμάκη για την ύπαρξη καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο και ο Μαζιώτης αυτή την ξεφτίλα την χαρακτηρίζει απλώς «ουτοπία». (Ναι ρε υπερπατριώτες, διαβάζω και Μαζιώτη.). 

Το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος και τα πετροδόλαρα των ισλαμοφασιστών συνιστούν «επενδύσεις» αρκεί να πέφτουν μερικά ψίχουλα σε λιμασμένους ιθαγενείς. 

Οι ειδήσεις είναι γεμάτες με «συγκλονιστικές» αποκαλύψεις και «σοκαριστικές» φωτογραφίες και όλος και κάποιος καραγκιόζης «ξεσπά μπροστά στις κάμερες». 

Η αριστούχος της Νομικής ψωμολυσσάει και η αναλφάβητη καριόλα κάνει καριέρα στο μόντελινγκ ή στη δημοσιογραφία. Και ακόμα χειρότερα, η πρώτη παρακολουθεί εκστασιασμένη τη δεύτερη στο γυαλί. 

Τα κωλόπαιδα τα σπάνε στα γήπεδα και οι φόνοι στην άσφαλτο πολλαπλασιάζονται (δεν θυμάμαι αν σας το ‘πα αλλά τις προάλλες κόντεψε να με φάει μια τσοκαρόγιδα με μπε-εμ-βε που υποστήριζε ότι πετάχτηκα ξαφνικά από το στενό· το ότι εκινείτο σε πλατεία και εγώ έμπαινα στην πλατεία ... στο αιδοίο της). 

Το τρέιλερ του παλιόφουστα του ελληναρά του γείτονά μου σαπίζει εκεί στο πεζοδρόμιο, πάνω στη στροφή, από κάτω βρωμάει ο τόπος και κανείς δεν ασχολείται. 

Ο «ευπαθής» στο υπόγειο γίνεται λιώμα κάθε βράδυ με βότκα, περιμένει τη γκόμενα να γυρίσει από το κωλάδικο για να τη σπάσει στο ξύλο κι όταν διαμαρτύρομαι στην καλύτερη με λέει ρατσιστή και στη χειρότερη μου πετάει τα άδεια μπουκάλια. 

Απαντώ στο ερώτημά μου: τί-πο-τε! 

Όποιος νομίζει ότι θα κάνει επανάσταση δι αντιπροσώπου, (όπου αντιπρόσωπος βάλτε ΣΥΡΙΖΑ ή Χρυσή Αυγή) είναι θύμα. Ρομαντισμού ή προπαγάνδας. 

Η επανάσταση γίνεται στο δρόμο και περιλαμβάνει αίμα. Δικό τους και δικό μας. Όποιος λιποθυμάει ακόμα και στη σκέψη του αίματος, να μην βαυκαλίζεται με εκλογές, ψήφους και δημοσκοπήσεις. 

Τον νου σας.

Ήταν αλκοολικός. Δυστυχώς. Μαχητής από κούνια, αψύς, αγύριστο κεφάλι, ο «δάσκαλος» αυτοκτονούσε αργά και βασανιστικά. 

Ήταν κρίμα. Ακέραιος άνθρωπος, έντιμος, αλτρουιστής, έφευγε μέρα με τη μέρα, όλο και μακρύτερα από τον «σκατόκοσμο» όπως τον έλεγε. 

Αυτοκαταστροφή το λένε. Είχε δει όνειρα και προσδοκίες να διαψεύδονται, φιλίες να χαλάνε, ιδεολογίες να γκρεμίζονται, αγώνες να προδίδονται. 

Ο «δάσκαλος» ήταν αριστερός. Απ’ αυτούς που όταν τους αποκαλείς αριστερούς κυριολεκτείς. Γι αυτό έμεινε στ’ αζήτητα. Γι αυτό τον περιθωριοποίησαν. Οι «δικοί» του. 

Τις σπάνιες φορές που ήταν νηφάλιος έκανε τρομερό μάθημα. Όχι μόνο στο αντικείμενό του. Μάθημα γενικότερα. 

Διηγόταν απίθανες ιστορίες, γεμάτες νοήματα και πρακτική αξία. 

Το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου 1967, νέος επιστήμων και άνεργος τότε, «οργανωμένος», έλαβε δια ζώσης μήνυμα από «συναγωνιστή» να «κατέβει κάτω». Διότι έγινε πραξικόπημα και «όλοι κατεβαίνουν κάτω». 

Πήρε λοιπόν το μπαστούνι του παππού (το ‘χε φυλαγμένο πίσω από την εξώπορτα διότι οι τραμπούκοι του «εθνικού κορμού» εκείνη την εποχή οργίαζαν) και κίνησε να «κατέβει κάτω». Στο κέντρο της Αθήνας. Από την Κυψέλη που έμενε. 

Λούφαζε στα στενά, καλυπτόταν στις γωνίες, κρυβόταν στις σκιές, ξαναμμένος, αποφασισμένος, έτοιμος για όλα. 

Ξαφνικά αισθάνθηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ησυχία επικρατούσε, κάτι πεζούς φαντάρους έβλεπε, ερπύστριες αρμάτων ακούγονταν μακριά, αλλά «συναγωνιστές» … πουθενά! Ούτε εξέγερση, ούτε διαδήλωση, ούτε … ψυχή. 

Κατάλαβε ότι ήταν μόνος. Από ατρόμητος μαχητής μετεβλήθη σε πανικόβλητο ανθρωπάκι. Μόνο, κατάμονο, πανικόβλητο ανθρωπάκι. 

Έσκυψε το κεφάλι, έκαμψε τη μέση και χρησιμοποίησε το μπαστούνι για … να παραστήσει τον ανάπηρο. Έκανε ότι κουτσαίνει… Και επέστρεψε κακήν-κακώς.

Αυτή ήταν η πρώτη από μια ατελείωτη σειρά προδοσιών και απογοητεύσεων. Ακολούθησαν πολλές. 

Ο λόγος που αναρτώ αυτή την ιστοριούλα πρέπει να σας είναι προφανής. 

Παροτρύνουν σε εξέγερση-επανάσταση αυτοί που θα κρυφτούν πρώτοι. Επιχειρούν να παρασύρουν σε βίαιη ανατροπή της παρούσας άρρωστης κατάστασης, αυτοί που θα παραμείνουν στο απυρόβλητο για να εμφανισθούν στο τέλος και να δρέψουν καρπούς. Υποδαυλίζουν συγκρούσεις μεταξύ αθώων οι αιωνίως ένοχοι και οι εσαεί φονιάδες. 

Τον νου σας. 

Καταλαβαίνετε τι κάνετε μωρέ; Η συνέχεια.

Λοιπόν φιλαράκια, συνεχίζω αυτό που άφησα στη μέση εδώ. 

Ξεκινάω με δύο βασικές παραδοχές. Αν δεν τις θεωρείτε σωστές, μην διαβάσετε παρακάτω. Αν δεν συμφωνείτε, σημαίνει ότι δεν έχουμε κανέναν κοινό τόπο και δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε. 

Παραδοχή πρώτη: η επανάσταση (η αντίσταση, η εγρήγορση κτλ) πρέπει να είναι διαρκής. Γενικά, η αφοσίωση σε υψηλά ιδανικά πρέπει να είναι ισόβια και να την διακόπτει μόνο ο φυσικός θάνατος. Δύο υψηλότατες στάσεις ζωής είναι ιδιαίτερα βαριές: η καλογερική και η επανάσταση. Το λέει κι ο λαός: «Είναι βαριά η καλογερική». Και η επανάσταση, προσθέτω εγώ. 

Παραδοχή δεύτερη: επανάσταση ερήμην του λαού δεν νοείται. Η επανάσταση γίνεται από τον λαό για τον λαό. Επανάσταση «εις το όνομα του λαού», με τον λαό (όποιος κι αν είναι αυτός) απόντα, αδιάφορο ή εχθρικό, δεν είναι επανάσταση. 

Επανάσταση λοιπόν «δι αντιπροσώπου», αλά καρτ, υπό προθεσμία ή με δόσεις, είναι ατόπημα, δεν εκφράζει τον λαό ή και στρέφεται εναντίον του. 

Πάμε παρακάτω. 

Το φτωχό μυαλό μου διακρίνει τους ανθρώπους σε φτωχούς, μεσαίους και πλούσιους. Εσείς μπορείτε να διαφωνήσετε, ή να συμφωνήσετε προσθέτοντας κι άλλες κατηγορίες, να είστε περισσότερο ακριβείς χρησιμοποιώντας επιπλέον όρους όπως ελίτ, λούμπεν κ.α., οι περισσότεροι όμως απλοί άνθρωποι διακρίνουν τις τάξεις όπως κι εγώ. 

Δεδομένων των παραδοχών και όσον αφορά στην ένοπλη δράση σας, σας λέω ευθέως: 

Για τους φτωχούς είστε ανύπαρκτοι. Τους μεσαίους τους τρομάζετε. Τους πλούσιους τους εξυπηρετείτε. 

Εξηγώ: 

Οι φτωχοί είναι πολλοί και οι χαρακτήρες τους ακόμη περισσότεροι, με βάση όμως την πολιτική τους συνείδηση είναι δύο ειδών: αυτοί που δεν έχουν, κι αυτοί που έχουν. 

Οι πρώτοι πλειοψηφούν. Εκτός της πολιτικής συνείδησης στερούνται και παιδείας, οπότε ούτε και ταξική συνείδηση έχουν. Η μόνη τους έννοια είναι πώς θα πιάσουν την καλή, πώς θα ανέβουν κατηγορία. Πώς θα γίνουν μεσαίοι και μετά πλούσιοι ή … απευθείας πλούσιοι. Ένας πολτός είναι, μια μάζα άμορφη και αποκρουστική, τμήμα του συστήματος αναπόσπαστο. Το πόσο αχρείοι είναι, αποδεικνύεται περίτρανα κάθε φορά που κάποιοι (ελάχιστοι) από δαύτους τα καταφέρνουν και γίνονται πλούσιοι (νεόπλουτοι). Κομπλεξικοί και ακαταλόγιστοι, είναι πιο επικίνδυνοι από τους αναντάμ-παπαντάμ πλούσιους. Ασφαλώς κανείς λογικός άνθρωπος δεν περιμένει συμμετοχή τους σε επανάσταση ή αντίσταση οποιασδήποτε μορφής. 

Οι δεύτεροι, οι συνειδητοποιημένοι, οι διαβασμένοι, οι υποψιασμένοι έστω, είναι λιγότεροι. Επειδή όμως έχουν παιδευτεί (έλαβαν παιδεία, έστω και στοιχειώδη) ή διαθέτουν στοιχειώδη λογική, σκέψη και κρίση, γνωρίζουν πολύ καλά ότι επανάσταση δεν γίνεται με σπασμωδικές κινήσεις, ούτε από δυό-τρείς εις το όνομα των υπολοίπων (δυό-τρείς ίσως μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, αλλά όχι ως ταύροι σε υαλοπωλείο). Επειδή κατανοούν ότι η καλογερική (η αντίσταση) είναι βαριά και ουδείς μπορεί να την σηκώσει μόνος του, οργανώνονται. Σε σωματεία, κινήσεις, κινήματα κτλ και (δυστυχώς;) σε κόμματα, κατά κανόνα σε όσα χρησιμοποιούν ρητορική ρήξης. Παλαιότερα σε κομμουνιστικά ή κομμουνιστικής κατεύθυνσης. Εσχάτως στα ακριβώς αντίθετα. Την ώρα που σας ανέκριναν στα κρατητήρια, πάνω από 30.000 άνθρωποι μετείχαν σε συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής. Και ανάθεμα αν ένας ή δυό απ’ αυτούς έχουν στον ήλιο μοίρα. Ουδείς πάντως φτωχός, ακόμη και ανένταχτος, όση οργή κι αν έχει, θα συνταχθεί με «φαντομάδες» που δεν ξέρει από πού κρατάει η σκούφια τους, που επιλέγουν στόχους με άγνωστα (αν όχι περίεργα) κριτήρια και ασκούν ανεξέλεγκτη βία δίνοντας δικαιολογία στο καθεστώς να αστυνομοκρατεί τα πάντα. Θα προτιμήσει να διαδηλώσει υπερήφανα, με το κεφάλι ψηλά και το πρόσωπο ακάλυπτο. 

Κι αν τους φτωχούς τους χάνετε, με τους μεσαίους ανοίξατε μέτωπο. 

Οι μεσαίοι είναι επίσης πολλοί. Η διάκρισή τους ανάλογα με την πολιτική τους συνείδηση και η σχετική αναλογία (πολλοί άξεστοι, λίγοι διαβασμένοι) ισχύουν απαράλλαχτες. Ετούτοι όμως, έχουν διπλό καημό: αγωνίζονται να πλουτίσουν, αλλά σε περιόδους «κρίσης» (καπιταλιστικής βεβαίως-βεβαίως) παλεύουν να μην φτωχύνουν. Βασικό κομμάτι της πυραμίδας κι αυτοί, στυλοβάτες των κομμάτων εξουσίας, έχουν ένα μοναδικό γνώρισμα: έχουν κάτι να χάσουν. Μίζεροι κατά κανόνα, μίζερο είναι κι αυτό το κάτι (δουλίτσα, σπιτάκι, αυτοκινητάκι κτλ). Είναι όμως δικό τους και δεν γουστάρουν να το χάσουν. Ούτε ν’ ακούσουν θέλουν για επαναστάσεις και συναφή. Γι αυτούς, όπως και για τους ηλίθιους, τίθεται το ερώτημα: «είναι η μιζέρια -και η ηλιθιότητα- θανάσιμα αμαρτήματα;». Η μέχρι τώρα στάση σας μαρτυρά ότι απαντάτε καταφατικά. Όπως και να ‘χει πάντως τους τρομάζετε. Υποστήριξη απ’ αυτούς δεν πρόκειται να βρείτε. Το αντίθετο μάλιστα. Όποιος φοβάται πολύ παίρνει ανάποδες βόλτες. Αν τους παρατρομάξετε θα τους στρέψετε όλους προς τον φασισμό. Γι αυτό εκείνο το συνθηματάκι με τους αστούς που θα τους φάνε τα παιδιά τους, προτείνω να το καταργήσετε. Κάθε φορά που το φωνάζετε οι ακροδεξιοί ανοίγουν σαμπάνιες. 

Επαναλαμβάνω εδώ κάτι που έγραψα παλαιότερα: επανάσταση δεν κάνουν οι βολεμένοι ούτε εκείνοι που ελπίζουν να βολευτούν. 

Ο κύριος όγκος λοιπόν του λαού, της κοινωνίας, δεν σας υποστηρίζει. Ίσως δεν σας μισεί, ίσως σας δικαιολογεί, αλλά δεν σας υποστηρίζει. Μπορείτε βέβαια να αντιτείνετε ότι δεν σας ενδιαφέρει. Μπορείτε να πείτε θαρραλέα ότι αδιαφορείτε για την κοινωνία έτσι που κατάντησε και δεν ζητάτε την υποστήριξη κανενός. Ότι κάνετε αντάρτικο και όχι επανάσταση. Ότι έχετε την συμπαράσταση των συντρόφων σας (λίγων και καλών και προσεχώς, λόγω ανέχειας, περισσότερων), ότι έχετε τα νιάτα σας, ότι έχετε την οργή σας. Ότι θα κάνετε όση περισσότερη ζημιά μπορείτε κι ας πάει στον αγύριστο ο φαύλος λαός και η μίζερη κοινωνία. 

Σεβαστή τέτοια στάση, αλλά ανακόλουθη. 

Προσδίδετε πολιτικά κίνητρα στις πράξεις σας, αναλαμβάνετε την πολιτική ευθύνη των ενεργειών σας και δηλώνετε πολιτικοί κρατούμενοι. Ομολογείτε δηλαδή ότι είστε πολιτικά όντα. Τα πολιτικά όντα είναι εξορισμού κοινωνικά όντα. Τα πολιτικά-κοινωνικά όντα δεν αδιαφορούν για την κοινωνία, ούτε πολύ περισσότερο στρέφονται εναντίον της, ακόμη κι αν αυτή είναι σαθρή, ηλίθια, πωρωμένη ή κοιμώμενη. Η άναρχη κοινωνία προϋποθέτει ύπαρξη κοινωνίας. Η λαϊκή αυτοδιάθεση προϋποθέτει ύπαρξη λαού. Ο αναρχικός αγωνίζεται για έναν καλύτερο κόσμο και όχι για καθόλου κόσμο. 

Κι αν στα παραπάνω κάπου υπάρχει λάθος (ή εσείς κάνετε λάθος ή εγώ), το επόμενο είναι αποκλειστική σας ευθύνη. 

Το μόνο που καταφέρνετε με τον ένοπλο ακτιβισμό είναι να στηρίζετε την άρχουσα τάξη. 

Ασυγχώρητο. 

Το καθεστώς που λέτε (πείτε το σύστημα, κυβέρνηση, ελίτ, πλουτοκρατία … όπως θέλετε) το δουλεύει πολύ το παραμύθι. Τα παραμύθια. Τα παραμυθάκια. 

Τα περισσότερα παραμυθάκια είναι για νανούρισμα. Για να κάνουν οι βάσεις της πυραμίδας γλυκά και ήσυχα νανάκια. Υπάρχουν όμως και τρομακτικά παραμυθάκια για άτακτα παιδάκια. Αυτά τα τελευταία περιλαμβάνουν μορφές ομιχλώδεις και φοβερές. Σκοτεινές και απειλητικές. Απόκοσμα τέρατα, αποκυήματα νοσηρής φαντασίας. Τους Μπαμπούλες. 

Αυτόν τον ρόλο αναλάβατε οικειοθελώς να παίξετε εσείς. Να δώσετε σάρκα και οστά σε ανύπαρκτες απειλές, σε φανταστικούς εχθρούς. Αν αυτό δεν είναι στήριξη των αρχόντων, τότε τι είναι; 

Συνειδητοποιείτε ότι έτσι δίνετε στο καθεστώς την αφορμή που ζητάει για να βαράει ή να πνίγει στο αίμα οποιαδήποτε διαμαρτυρία; Καταλαβαίνετε ότι όποιος κατεβάσει τον σκουριασμένο γκρα του παππού από την σοφίτα για να υπερασπιστεί το καλυβάκι του που κατάσχει ο Τραπεζίτης (είτε ως Τραπεζίτης-τραπεζίτης, είτε ως Τραπεζίτης-υπουργός) θα εξοντωθεί επιτόπου ως «τρομοκράτης», όρο που καθιέρωσε το σύστημα και εδραιώσατε εσείς; Κατανοείτε ότι το μόνο που θα πετύχετε στο τέλος είναι να έχουμε όοοολοι από έναν μπάτσο κάτω από το κρεβάτι μας; 

Ασυγχώρητο. 

Μπορείτε βέβαια να υποστηρίξετε ότι εσείς απλώς δίνετε το έναυσμα. Ανάβετε τις σπίθες για να παραδειγματιστούν κι άλλοι και ν’ ανάψουν φωτιά. Είναι λάθος. Ανάβετε σπινθήρες κατευθείαν μέσα στην δεξαμενή των καυσίμων. Μέσα εκεί έχει υποχρεωτικά βυθιστεί ο λαός. Θα γίνει έκρηξη και θα κάψετε τον λαό και μάλιστα νωρίτερα απ’ ότι σχεδιάζουν αυτοί που τον βούλιαξαν εκεί. Και μετά δεν θα μείνει κανείς για να σώσετε, κανείς για να χαρεί τον καινούριο καλύτερο κόσμο. 

Και τελειώνω με την άλλη έντεχνα καμουφλαρισμένη παγίδα που σας έχει στήσει το σύστημα: τις δηλώσεις-εκδηλώσεις αλληλεγγύης. Ιδιαίτερα από κόμματα και αλήτες-ρουφιάνους (δημοσιογράφους). Ιδιαίτερα από τους «αριστερούς». 

Προσέξτε πολύ. Όλη η καθεστωτική αριστερά (γνωρίζεται εύκολα· μετέχει στις εκλογές και αρθρογραφεί σε «προχώ» έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα) είναι δηλητηριώδης γλίτσα. Είναι κεφαλαιοκρατικά σκατά πασπαλισμένα με «ριζοσπαστική» άχνη για να μην βρωμάνε και να μην αναγνωρίζονται. Αρνηθείτε τέτοια «αλληλεγγύη». 

Επιτρέποντας σε κόμματα να μιλούν για λογαριασμό σας, καταργείτε στην πράξη οποιαδήποτε έννοια αναρχισμού και αντιεξουσιαστικής θεωρίας. Αν κόμματα που ψαρεύουν ψήφους κοινοβουλευτικής δημοκρατίας εκπροσωπούν αναρχικούς και αντιεξουσιαστές καήκαμε. Αν είναι έτσι, αναρχικοί και αντιεξουσιαστές να ιδρύσουν δικό τους κόμμα και να γυρεύουν κι αυτοί ψηφαλάκια (ή μήπως έγινε κι αυτό;). Γενικά, η έστω και παθητική αποδοχή από μέρους σας «αλληλεγγύης» ή ψευτοανθρωπιστικής συμπαράστασης από την άρχουσα τάξη (κόμματα, βουλευτές, πολιτικάντηδες, εκδοτικό και οικονομικό κατεστημένο κτλ), η κάλυψή σας από καθεστωτικούς δήθεν αριστερούς που τα κάνανε πλακάκια με τα αφεντικά (σαν τα γουρούνια στη φάρμα του Όργουελ), η συμπόρευσή σας με δήθεν αντιεξουσιαστές τους οποίους όταν συλληφθούν απελευθερώνει ο μπαμπάς-βουλευτής και το προμοτάρισμα (μέσω της παραχώρησης συνεντεύξεων) χαφιέδων δημοσιοκάφρων με προβιά αριστερού-αντιεξουσιαστή, σας εκθέτουν ανεπανόρθωτα στα μάτια όποιου έχει 5 δράμια μυαλό στο κεφάλι του. 

Αποκηρύξτε τους. Ξορκίστε τους. Κράξτε τους. Ξεφωνίστε τους. Όλους. Απαγορέψτε τους να σας πιάνουν στο στόμα τους, απαντήστε με φτύσιμο στις φιλοφρονήσεις και στα γλειψίματα. Μην δυσφημείτε την ιδεολογία του αναρχικού και την φιλοσοφία του αντιεξουσιαστή. Αλλιώς, κινδυνεύετε να χαρακτηριστείτε αμετάκλητα ως «Επαναστάτες Βορείων Προαστίων» ή «Επαναστάτες με την ευγενική χορηγία της Χαλυβουργικής», αν εννοείτε τι εννοώ. 

Καταλαβαίνετε τώρα το ερώτημα στον τίτλο; 

Καταλαβαίνετε τι κάνετε μωρέ; 

Καταλαβαίνετε τι κάνετε μωρέ;

Απευθύνομαι σ’ αυτούς που στα είκοσί τους χρόνια πήρανε Καλάσνικοφ και βγήκαν στο κλαρί. Τους γράφω επειδή δεν τους θεωρώ πράκτορες (αν και μπορεί να άγονται και φέρονται από πράκτορες) και επειδή οποιαδήποτε αντίδραση στην βρωμιά, έστω και πρωτόγονη, έστω και ενστικτώδης, έστω και εξαρχής καταδικασμένη, εμπεριέχει υγιή στοιχεία (πόσα και ποια δεν ξέρω, πάντως είναι πολύ περισσότερα από εκείνα των καναπεδάτων θεωρητικών σαν και του λόγου μου). 

Φιλαράκια, θα σας βάλω δύσκολα. 

Θα σας θέσω ένα και μοναδικό ερώτημα, το οποίο εγώ, με τις τόσες γνώσεις, δεν κατάφερα να απαντήσω: 

«Είναι οι σπασμωδικές κινήσεις προτιμότερες από την πλήρη ακινησία;». 

Παραδεχθείτε το: 

Όλη αυτή η ιστορία του ένοπλου αγώνα σας είναι σκέτη καταστροφή. 

Εξηγώ: 

1) Επιχειρείτε ένοπλες ληστείες στην επαρχία και σε 2-3 ωρίτσες σας έχουν συλλάβει. Η αιωνίως κοιμώμενη, δυσκίνητη και φοβική αστυνομία της επαρχίας εμφανίζει, ως εκ θαύματος, ετοιμότητα, ταχύτατα αντανακλαστικά και σχέδιο, ενώ, προφανώς κατόπιν θείας φώτισης, από την πρώτη στιγμή σας κυνηγάει και η Αντιτρομοκρατική. 

Βλέπετε τίποτε περίεργο; Εγώ βλέπω. Σας παρακολουθούσαν. Δεν ξέρω αν έχετε ρουφιάνους εκεί μέσα, πάντως είχατε χάσει από χέρι. Ως σεσημασμένοι ύποπτοι υπό παρακολούθηση θα έπρεπε να κρύβεστε και όχι να κάνετε ληστείες μέρα-μεσημέρι. Τώρα εκτός από τα «τρομοκρατικά» θα σας φορτώσουν και τον μισό Ποινικό Κώδικα. 

2) Η ίδια η ιδέα της ληστείας σε τράπεζα για χρηματοδότηση αντάρτικου πόλεων είναι πια ξεπερασμένη. Οι ληστείες από ποινικούς και κατσαπλιάδες έχουν γίνει ρουτίνα και τόσο ο απλός άνθρωπος όσο και η αστυνομία έχουν ευαισθητοποιηθεί. Εκτός του ότι η βία της ένοπλης ληστείας αποτελεί άσκηση εξουσίας που δεν αρμόζει σε αντιεξουσιαστή, οι πιθανότητες να βρεθεί κανείς πρόσωπο με πρόσωπο με ενόπλους ή αόπλους που είναι αρκετά ηλίθιοι για να το παίξουν ήρωες, είναι πλέον πάρα πολλές. Στην τελευταία περίπτωση πρέπει να απαντήσει και στο ερώτημα «η ηλιθιότητα τιμωρείται με θάνατο;». Εντάξει, αποσύρω το ερώτημα. Είπα να σας βάλω δύσκολα, όχι πολύ δύσκολα. 

3) Απ’ όσο κατάλαβα, δεν ρίξατε ούτε ντουφεκιά. Πολύ σωστά κάνατε. Όταν ρίχνεις με αυτόματα μπορεί να φας κανέναν άσχετο, του οποίου το αίμα θα σε κυνηγάει μια ζωή. Ποιος όμως είναι ο λόγος να φέρεις βαρύ οπλισμό, αν δεν είσαι σε θέση ή δεν θέλεις να τον χρησιμοποιήσεις; Τι σόι τσαμπουκάς είναι αυτός με τα όπλα άκαπνα; 

Όπως καταλαβαίνετε, αυτά τα πράγματα δεν είναι σοβαρά. Ελπίζω μάλιστα να μην επιμείνετε και στην ατάκα «μας δείρανε οι μπάτσοι», διότι όποιος κρατάει Καλάσνικοφ και διαμαρτύρεται για το ξύλο που έφαγε, είναι σαν ελέφαντας που διαμαρτύρεται ότι τον τσίμπησαν κουνούπια. Έχω πει παλαιότερα και επαναλαμβάνω κι εδώ, ότι θα συγχαρώ δημοσίως όποιον αντάρτη πόλης ή άλλον αντιεξουσιαστή συλληφθεί και: 

Α) στείλει στο διάολο τη μαμά του που διαρρηγνύει τα ιμάτιά της στις μαρκουτσοφόρες ύαινες επειδή ανησυχεί αν ο κανακάρης της είναι καλά σκεπασμένος στο κελί 

Β) στείλει στο διάολο το μπαμπά του που περιδιαβαίνει τα μπουρδελοκάναλα δηλώνοντας ότι το παιδί του το ‘φαγαν οι κακές παρέες 

Γ) στείλει στο διαόλο συγγενείς, γνωστούς και φίλους που επιμένουν ότι το παιδί ήτανε καλό, αλλά το συνέθλιψε η κακούργα κενωνία 

Δ) στείλει στο διάολο τους χασοδίκες που επιχειρούν να τον υπερασπίσουν με πουστιές του τύπου «έχουμε άλλοθι», «δεν έχετε αποδείξεις», «τα στοιχεία σας δεν είναι επαρκή», «είμαστε θύματα πλεκτάνης» κτλ 

Ε) στείλει στο διάολο τους εξουσιαστές της τετάρτης εξουσίας, όλους ανεξαιρέτως, δηλαδή και τους εκατομμυριούχους συστημικούς αλήτες που γλείφουν τον αντιεξουσιαστικό χώρο για να μην αρπάξουν καμιά μολότοφ στο Καγιέν, αλλά και τους υποκρίταρους ψευτοαριστερούς που το παίζουν επαναστάτες και αλληλέγγυοι, ενώ τσεπώνουν εκατομμύρια από την ΕΡΤ και τους εκδότες τσόντας και κρατάνε ομήρους νεαρούς δημοσιογράφους με μισθούς πείνας και απειλή απόλυσης, ως στυγνοί εργοδότες 

Στ) στείλει στο διάολο τα πολιτικά κόμματα και τους πολιτικούς, όλους ανεξαιρέτως και ιδιαίτερα τους αριστερούς-ριζοσπάστες-επαναστάτες της πορδής, που κυνηγάνε ψηφαλάκια για να κάνουνε επανάσταση από το άντρο της διαφθοράς που λέγεται Βουλή, που ψηφίζουνε αντεργατικούς και αντιλαϊκούς νόμους συμμετέχοντας σε συγκυβερνήσεις με τους καπιταλιστές ως αριστεροί Καρατζαφέρηδες ή προσκυνάνε το ευρώ, τους Γερμανούς και τους Αμερικανούς κτλ, που ποτέ δεν επιδοκιμάζουν ξεκάθαρα τις πράξεις του αντιεξουσιαστικού χώρου αυτές-καθαυτές, αλλά τον γλείφουν με πουστιές του τύπου «είμαστε με την νεολαία», «κάτω τα χέρια από τα παιδιά» κτλ κτλ 

Ζ) στείλει στο διάολο τους δικαστές συλλήβδην, μη αποδεχόμενος την εξουσία τους πάνω του, αρνούμενος να «νομιμοποιήσει» συστημικές δίκες, να απολογηθεί, να ζητάει χάρες, άδειες, αποφυλακίσεις κτλ. 

Θα συνεχίσω σε λίγες μέρες, όπου με το φτωχό μου μυαλό θα προσπαθήσω να σας αποδείξω ότι το μόνο που καταφέρνετε με τον ένοπλο ακτιβισμό είναι να στηρίζετε την άρχουσα τάξη. 

Το πουλέν κι ο πούλος.

Προς άπαντας τους «επαναστάτες» που παραμένουν ακόμη εντός ΣΥΡΙΖΑ, ονειρεύονται αγώνες, ρήξεις, ανατροπές και άλλα ριζοσπαστικά, ερωτοτροπούν με τη βία και διονυσιάζονται με τις συνιστώσες. 

Κύριοι, 

το πουλέν σας απεδείχθη παλτό. 

Μετέβη στους ναούς του καπιταλισμού όχι για να τους γκρεμίσει, αλλά για να προσκυνήσει. 

Έκαμψε την οσφύ στους ιμπεριαλιστές, θώπευσε τους τοκογλύφους, έγλειψε τους Σιωνιστές και χειροτονήθηκε διάκονος της Νέας Τάξης. 

Όσοι δεν είστε πράκτορες, ηλίθιοι ή λαμόγια που μυρίστηκαν εξουσία, καταγγείλτε το και φύγετε τώρα. 

Η υπομονή του λαού εξαντλήθηκε. 

Πουλέψτε την πριν πάρετε τον πούλο.

 

Επανάσταση.

Επανάσταση δεν κάνουν οι βολεμένοι. Ούτε κείνοι που ελπίζουν να βολευτούν.

Φευγιό.

Άξια μυαλά και υγιείς ψυχές. Φεύγουν. Ευρώπη, Αμερική, Καναδάς, πιο πολλοί Αυστραλία.

Αιμορραγία.

Μέσα ασφυξία. Οι αμαγάριστοι, ένα βήμα πριν τον πνιγμό.

Άλλοι φωνάζουν για επανάσταση.

Τιμή σε όσους το εννοούν κι αγωνίζονται. Όπου κι όπως μπορούν.

Επανάσταση!

Ωραία ακούγεται στους πολλούς, αρκεί να την κάνουν «οι άλλοι».

Επανάσταση λοιπόν.

Επανάσταση κάνουν οι απελπισμένοι. Όσοι τα ‘χασαν όλα και δεν τους μέλει και τη ζωή τους να χάσουν.

Επανάσταση δεν κάνουν οι βολεμένοι. Ούτε κείνοι που ελπίζουν να βολευτούν. Πιότεροι τούτοι οι τελευταίοι.

Κι εκείνη η μεγάλη, του ’21, η αγνή και άγρια, απέτυχε. Γιατί, μπρος στον κίνδυνο να χαθεί, ζήτησε δανεικά.

Κι οι τοκογλύφοι φκιάσανε προτεκτοράτο. Και τα μαγειρέψανε καλά.

Ανεξαρτησία και πολύχρωμες κορδέλες. Ελευθερία και μπάντες που παιανίζουν.

Κι όλοι οι ιθαγενείς τού χεριού τους.

Ηγέτες υπάλληλοι. Λαός κηφήνας. Η χαρά των αφεντικών.

Και ρήτρα με ψιλά γράμματα βάλανε στα συμβόλαια. Όταν το προτεκτοράτο κλείσει τον κύκλο του, να επιστρέψει στην αυτοκρατορία.

Και τώρα ο κύκλος έκλεισε.

Επανάσταση.

Τι νόημα έχει πια μια επανάσταση; Γιατί λίγοι λεοντόκαρδοι πρέπει να σώσουν πάλι πολλούς κουτοπόνηρους; Καμιά αναγνώριση δεν θάβρουν. Τα ασπόνδυλα πάλι θα κυβερνήσουν. Τα μαλάκια θα επιπλεύσουν. Τα παράσιτα θα επικρατήσουν.

Η θυσία των γενναίων, λούσα για τους χαραμοφάηδες. Θα πεθάνει η λεβεντιά για να ζήσει η πουτανιά.

Τι κι αν «σωθούμε»; Είμαστε άξιοι;

Στους φτηνούς δεν πρέπει σωτηρία.