Προς τους νέους που «τολμούν» να σπουδάζουν στη σχολή της Κόκα-Κόλα.

Εφημερίδα «Το Βήμα της Κυριακής». Στις 23/10/2016 ενεφανίσθη αυτό: 

Μια ολοσέλιδη καταχώριση-διαφήμιση της εταιρείας Κόκα-Κόλα με τίτλο «ΟΙ ΝΕΟΙ ΤΟΛΜΟΥΝ και η Coca-Cola τους στηρίζει» και υπότιτλο «Η πρωτοποριακή σχολή επιχειρηματικότητας και πάλι στη χώρα μας». 

Κατά τα αναγραφέντα «Η Coca-Cola, με την υποστήριξη του ιδρύματος της (The Coca-Cola Foundation), έφερε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στην Ελλάδα τη Σχολή Επιχειρηματικότητας, την πρώτη σχολή χωρίς καθηγητές, αλλά με αναγνωρισμένους επιχειρηματίες! Η Σχολή Επιχειρηματικότητας διοργανώνεται από τη διεθνή ΜΚΟ ThinkYoung σε διάφορες πόλεις ανά τον κόσμο … Στόχος της να εμπνεύσει τους νέους να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, να εφαρμόσουν τις ιδέες τους και να διευρύνουν τους επιχειρηματικούς τους ορίζοντες. Πρώτος σταθμός η Αθήνα … 100 νέοι, επίδοξοι επιχειρηματίες 18-35 ετών, μυήθηκαν στην επιχειρηματικότητα και εργάστηκαν με πάθος … με την καθοδήγηση 12 έμπειρων επιχειρηματιών-εμπόρων.». 

Σύμφωνα δε με την (εντός πλαισίου) δήλωση της κυρίας Νεκταρίας Μητράκου, Διευθύντριας εταιρικής επικοινωνίας της COCA-COLA HELLAS, «στην Coca-Cola, πιστεύουμε στο ελληνικό επιχειρηματικό πνεύμα και κυρίως στους νέους της Ελλάδας, οι οποίοι … μπορούν να συμβάλουν σε ένα καλύτερο αύριο για τη χώρα μας». 

Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και δεν επιθυμώ να προσθέσω και άλλη φτώχεια σε εκείνην που βύθισε η Κόκα-Κόλα Κόμπανι τους εν Ελλάδι εργαζομένους της, θα ρωτήσω ευθέως τους φοιτήσαντες σ’ αυτήν την ιδιότυπη «σχολή»: 

Δεν μου λέτε μπόιζ εντ γκερλς, 

Ποια όνειρα θα κυνηγήσετε και ποιο είναι το καλύτερο αύριο στο οποίο θα συμβάλετε; Τι ακριβώς εμπνευσθήκατε και σε τι συγκεκριμένα μυηθήκατε; Εν ολίγοις τι ακριβώς σας δίδαξαν σ’ αυτή τη σχολή «επιχειρηματικότητας»; 

Σας δίδαξαν ότι όταν τα (υπερ)κέρδη μας περιορίζονται, κλείνουμε τα εργοστάσια στην Ελλάδα και πάμε στη Βουλγαρία με τα ημερομίσθια της πείνας; 

Σας δίδαξαν ότι πετάμε τους εργαζόμενους στο δρόμο και αν τολμήσουν να κηρύξουν μποϊκοτάζ στα (εισαγόμενα πλέον) προϊόντα μας, καταφεύγουμε στη Δικαιοσύνη για την «αδικία» που μας έγινε; 

Σας δίδαξαν ότι χρησιμοποιούμε την (όχι μόνο οικονομική) ισχύ μας για να εμποδίσουμε οποιαδήποτε προσπάθεια των απολυμένων να ενημερώσουν το κοινό, ενώ ταυτόχρονα συνεχίζουμε την από πολλών ετών πλύση εγκεφάλου στους καταναλωτές, με διαφημίσεις όπου γκόμενες και γκόμενοι ζουν σε νιρβάνα επειδή καταναλώνουν τα θαυματουργά προϊόντα μας; 

Σας δίδαξαν ότι δεν διστάζουμε να προβούμε σε παραπλανητική διαφήμιση με σλόγκαν «μένουμε Ελλάδα», στην οποία εμφανίζονται εργάτες-ηθοποιοί να «εργάζονται» χαρούμενοι σε ένα κλειστό στην πραγματικότητα εργοστάσιο; 

Διότι αν σας τα δίδαξαν αυτά και τα ακούσατε αδιαμαρτύρητα, τα υιοθετήσατε και σκοπεύετε να τα εφαρμόσετε, λυπάμαι για σας. 

Αν όμως δεν σας τα δίδαξαν, τότε θα πρέπει να σας πληροφορήσω ότι είναι κοινοί υποκριτές. Διότι άλλα διδάσκουν και άλλα κάνουν. Μία επίσκεψη στην σελίδα των απολυμένων τής Κόκα-Κόλα στο facebook θα σας πείσει. Και η άγνοια δεν θα αποτελεί πλέον (αν αποτελούσε ποτέ) δικαιολογία για εσάς. 

Σε κάθε περίπτωση, αφού «τολμήσατε» μια φορά, και μάλιστα φωτογραφηθήκατε πανευτυχείς με τα χέρια σε στυλάκι «γιούπι», «ουάου» και «όου γιέα», αναμένω από σας να ξανατολμήσετε. Να στραφείτε προς την εταιρεία, τη σχολή της και τους δασκάλους της με τα χέρια τεντωμένα και τις παλάμες ανοιχτές σε στυλ «όρσε» («να μην σας τα χρωστάμε»). 

Έτσι, σαν ελάχιστο δείγμα σεβασμού προς τους ανθρώπους που λένε το ψωμί ψωμάκι βρε αδερφέ. 

Αν δεν είστε βαλτοί, είστε μαλάκες. Και δεν ξέρω ποιο είναι το χειρότερο.

Σύσσωμος η αντιμνημονιακή αντιπολιτευτική προοδευτικάντζα αναγόρευσε σε μείζον θέμα το αν θα σπουδάσει ο Νίκος Ρωμανός (Νικόλα σε εξορκίζω και πάλι, πρόσεχε ποιος σε σιγοντάρει). 

Μερικοί εύχονται δημοσίως να γίνει η λαϊκή κατακραυγή (ποια;) για το ζήτημα, η απαρχή για να πέσει το καθεστώς! 

Πρόκειται για εντεταλμένους καθεστωτικούς υπαλλήλους ή για τελείως μαλάκες. 

Το καθεστώς τρίβει τα χέρια του. 

Ο άνεργος, ο φτωχός, ο υποαπασχολούμενος, ο άρρωστος, ο γέροντας, αδιαφορεί πλήρως για το αν θα σπουδάσει ο Νίκος. Κοινώς χέστηκε. 

Η απρόσφορη δημοσιότητα, η απόδοση δυσανάλογα μεγάλης βαρύτητας σε μια ατυχή(;) δικαστική απόφαση και η προσπάθεια εκμετάλλευσης του θέματος από τον κάθε πικραμένο θα λειτουργήσει υπέρ του καθεστώτος. Θα βάλει κι αυτό το χεράκι του: ήδη οι agents καίνε ολίγη λαϊκή περιουσία. 

Όταν η τρίχα γίνεται τριχιά ο λαός παίρνει ανάποδες. Όταν ο άλλος πεινάει και η καραγκιοζαρία της αριστεράς αδιαφορεί (είναι αδιαφορία η κήρυξη 24ωρης απεργίας μηδενικής συμμετοχής μια φορά το εξάμηνο), αλλά διαρρηγνύει τα ιμάτιά της για τις σπουδές του Νίκου, αυτό είναι πρόκληση. Για τον απλό άνθρωπο ο Νίκος Ρωμανός είναι ανύπαρκτος. Ίσως και κάτι χειρότερο: γόνος μαμάς Βορείων Προαστίων, ένοπλος ληστής και αμετανόητα βίαιος (Νίκο συμπάθα με, έτσι σε βλέπουν στο χωριό μου). 

Κάθε υπερβολή γύρω από το πρόσωπό του στέλνει τους αναξιοπαθούντες στην άλλη όχθη. Αν δεν είναι αυτό αβάντα στο καθεστώς τότε τι είναι; 

«Επαναστάτες» της πορδής που βάλατε μπροστά το Νίκο, ο τίτλος αφιερωμένος εξαιρετικά σε σας. Με μπόλικα φάσκελα. 

Βρείτε τον μαλάκα.

Στις παρακάτω γραμμές, θα περιγράψω δύο τύπους που βρίσκονται σε αντιπαράθεση. Παρακαλώ βοηθήστε με να βρω τον μαλάκα. 

Ο πρώτος δουλεύει πολλά μέτρα κάτω από την γη. Έχει κυλιόμενες βάρδιες που περιλαμβάνουν και αργίες. Κάνει μέρες να δει τον ήλιο και τα βιολογικά του ρολόγια διαλύονται. Ο ορισμός της ανθυγιεινής εργασίας. Δουλειά ευθύνης. Αν κάνει λάθος θα πεθάνει κόσμος. Όσα κι αν παίρνει είναι λίγα. Όπως κι αν προσελήφθη οι υπηρεσίες του είναι ανεκτίμητες. 

Έχει βέβαια και κάτι συναδέλφους απαράδεκτους. Άλλους κηφήνες, άλλους ανίκανους, άλλους ανάγωγους. Και κάτι συνδικαλιστές κομματόσκυλους που κοιτάνε μόνο την προσωπική τους κομματική ανέλιξη (κοπρίτες του «μεγάλου δημοκρατικού χώρου»). Γι αυτά όμως δεν είναι υπεύθυνος ο ίδιος. Αυτοί υπάρχουν παντού. Παντού. 

Αυτός λοιπόν, έχει αποδοχές που κλαδεύονται-κουρεύονται-ψαλιδίζονται, επειδή κάτι λαμόγια κλέψανε το σύμπαν. Του αφαιρούν κάτι που ήδη έχει, «για το γενικό καλό». Αντιδρά λοιπόν. Δικαίως και με σθένος. Απεργεί. Επειδή όμως η δουλειά του είναι δουλειά ευθύνης και χωρίς αυτή δεν προχωράει το σύστημα, επιστρατεύεται. Πάλι «για το γενικό καλό». 

Συνεπώς ΚΑΙ χάνει ΚΑΙ αντιδρά ΚΑΙ σύρεται δια της βίας να εργαστεί, «για το γενικό καλό». 

Και τώρα ο δεύτερος. 

Αυτός έχει πολλά πρόσωπα. Συνήθως είναι σε δουλειά γραφείου (δημόσια ή ιδιωτική) ή ασκεί ελεύθερο επάγγελμα. Μπορεί και να μην εργάζεται. Να είναι άνεργος ή συνταξιούχος. Αυτουνού η δουλειά (αν έχει) σημαντική μεν, αλλά δεν θα πεθάνει κανείς αν αργήσει να μεταβεί σ’ αυτήν ή δεν πάει και καθόλου (εξαιρούνται ελάχιστοι). Το πολύ πολύ να πάνε λίγο πίσω τα κέρδη κάποιας πολυεθνικής ή να καθυστερήσει ο ήδη διαλυμένος δημόσιος τομέας. 

Και αυτουνού οι αποδοχές κλαδεύτηκαν-κουρεύτηκαν-ψαλιδίστηκαν για τους ίδιους λόγους όπως και του πρώτου. Συνεπώς ΚΑΙ αυτός χάνει. 

Δεν αντιδρά όμως. Δεν μάχεται. Γουστάρει την Παναγιώταινα (αντί για το ολότελα). 

Δεν απεργεί, δεν εργάζεται με το ζόρι. 

Έχει όμως μούτρα και μιλάει. Εξανίσταται και υβρίζει τον πρώτο. Διότι εκείνος τάχα του στερεί το «γενικό καλό». Διότι στο «γενικό καλό» περιλαμβάνεται η μετάβασή του στον εργοδότη που του κλάδεψε-κούρεψε-ψαλίδισε τις αποδοχές, ή η μετάβαση στην επιχείρησή του των πελατών (από τους οποίους έχει κλαδεμένα-κουρεμένα-ψαλιδισμένα έσοδα) ή η πρόσληψή του (με κλαδεμένο-κουρεμένο-ψαλιδισμένο μισθό) στη θέση κάποιου που απολύθηκε επειδή αντέδρασε στο κλάδεμα-κούρεμα-ψαλίδισμα του δικού του μισθού. 

Αυτός λοιπόν ΚΑΙ χάνει ΚΑΙ δεν αντιδρά ΚΑΙ σκύβει το κεφάλι και δουλεύει ΚΑΙ βρίζει αυτόν που ΜΟΝΟ χάνει. 

Ποιος είναι ο μαλάκας;