Πουτ@νες ενωμένες ποτέ νικημένες.

Της πουτ@νας στις ΗΠΑ. 

Η «βασίλισσα» της ποπ. Η Μαντόνα. Υπεσχέθη πεολειχίες. Ενδεχομένως και αιδοιολειχίες (διότι αυτά τα κουμάσια είναι και μπαϊσέξουαλ). 

Τη γνώμη μου για τους βασιλιάδες και για την ποπ την ξέρετε. 

Τη γνώμη μου για τις πουτ@νες θα σας την πω τώρα: τις σέβομαι. Εννοείται τις φτωχές, του πεζοδρομίου και του φτηνού πορνείου. 

Τις υπόλοιπες και κυρίως τις καθεστωτικές «πουτ@νες», τις σιχαίνομαι. Αν εσείς δεν τις σιχαίνεστε, θα σας πάρω με το μέρος μου. Θα σας δείξω πώς είναι αυτή η «θεά» του σεξ που δίνει υποσχέσεις. 

Άνευ μακιγιάζ και φωτοσόπ. 

Όποιος έχει ακόμη διάθεση για σεξ, να το ψάξει σε ψυχίατρο. 

Και μετά το σοκ πάρτε και κάτι να χαλαρώσετε. 

Ιδού πως αντιμετωπίζουν οι καθεστωτικές πουτ@νες τη δήλωση της βασίλισσας-my ass. 

Χαλαρά. Με υφάκι ανάλαφρο, σχεδόν παιχνιδιάρικο. Βλέπετε η «βασίλισσα» προμοτάρει τη Χίλαρυ, την εκλεκτή των καθεστωτικών πορνείων. 

Αν βέβαια την ίδια δήλωση είχε κάνει η γυναίκα του Τραμπ, σύσσωμο το πουταν@ριό της δημοσιογραφίας, συνεπικουρούμενο από γυναικείες οργανώσεις, φεμινιστικά κινήματα και άλλες τέτοιες πουτ@νιές, ασφαλώς θα πυροβολούσε το κακό αυτό θηλυκό που θα υποβίβαζε τον ρόλο της γυναίκας για να διαφημίσει τον σεξιστή άντρα της. 

Γενικώς οι υπέρμαχοι της γυναικείας χειραφέτησης που μας γανώνουν τ’ άντερα για τη θέση της γυναίκας κτλ κτλ δεν έχουν κανένα πρόβλημα να καταπιούν τις πουτ@νιές της κάθε πολιτικώς ορθής θηλυκιάς σταρ. 

Τι τα θέλετε; Κι αν ήθελαν να κρυφτούν … η χαρά δεν τις αφήνει! 

Αυτή η υπόθεση με τον μικρό Μπεν κάτι μου θυμίζει…

Έχει Νότιο Γιόρκσάιρ η Ελλάδα; (Κατά το «έχει η Αγγλία Καλαμάτα;»)

Αν έχω καταλάβει καλά: 

Στην ελληνική επικράτεια αρμόδια για την ανεύρεση αγνοουμένου είναι η Σκότλαντ Γιάρντ. 

Της Σκότλαντ Γιαρντ παρούσης, οι ελληνικές αρχές παύονται.

Ο αγνοούμενος είναι νεκρός κι ας μην έχει βρεθεί σκελετός, επειδή το λέει η Σκότλαντ Γιαρντ. 

Αποβιώσας έλληνας πολίτης καταδικάζεται μετά θάνατον ως δολοφόνος επειδή το λέει η Σκότλαντ Γιαρντ.

Οι δηλώσεις της Σκότλαντ Γιαρντ σε βρετανικά μέσα (τις οποίες αναδημοσιεύουν οι ιθαγενείς παπαγάλοι) επέχουν θέση αποδείξεων, πειστηρίων, τεκμηρίων. 

Ελλάδα; Έχει Νότιο Γιόρκσάιρ η Ελλάδα;

Στη γη μας η Σκότλαντ Γιαρντ αποφασίζει, διατάζει, δικάζει, καταδικάζει.

Λοιπόν αυτή η ιστορία κάτι μου θυμίζει… κάτι μου θυμίζει… κάτι μου θυμίζει… Α ναι! Το βρήκα! Μπανανία! Αποικία! Προτεκτοράτο! 

Κίνημα Άρδην. Ο κύβος ερρίφθη.

Μεσαίωνας. (Ίσως και κάτι παραπάνω).

Μάγισσες! Μάγισσες! Μάγισσες παντού! (Κατά το «Κάγκελα! Κάγκελα!» του Τζιμάκου). 

Ο Δήμαρχος Ωραιοκάστρου και ορισμένοι δημότες της πόλης, από άγνοια ή φόβο (ή και τα δύο), αρνούνται την είσοδο παιδιών μεταναστών και προσφύγων στις αίθουσες των σχολείων τους (περί αυτού πρόκειται κατ’ ουσίαν), για λόγους δημόσιας υγείας (αν έχω αντιληφθεί καλώς). Μεσαίωνας. 

Αλλά όχι αυτός που νομίζετε. 

Η δυσφημίζουσα την Αριστερά, φασίζουσα και ψευδόμενη κατ’ εξακολούθηση κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, αντί να επιστρατεύσει την πειθώ και να χρησιμοποιήσει ισχυρά κοινωνικά επιχειρήματα με κατανόηση και πραότητα και προκειμένου να προωθήσει τον απώτερο σκοπό της (μονιμοποίηση των προσφύγων και μεταναστών), ενεργοποιεί το ακαταμάχητο όπλο του σκοταδισμού: την Ιερά Εξέταση. (Αυτήν ξέρει, αυτήν εμπιστεύεται). 

Αποπειράται να προσδώσει στους διαμαρτυρόμενους την ιδιότητα της μάγισσας, ώστε να τους κάψει στην πυρά: οπαδοί της αντιπολίτευσης, ξενόφοβοι, ρατσιστές. 

Ειρωνείες, αναθέματα και τραμπουκισμοί (τα παιδιά με τα μαύρα σπρέι). Και φυσικά (-ότατα) ολίγον από νόμο και τάξη: εισαγγελείς και αντιρατσιστικές νομοθεσίες (βλέπετε κι εσείς ταύτιση απόψεων «αντιεξουσιαστών» και κυβέρνησης-δικαστών ή είναι η ιδέα μου;). 

Έχει λοιπόν μια ασύλληπτη μανία με τη διύλιση του κώνωπος η σύγχρονη Ιερά Εξέταση. Πολλά τα παραδείγματα. Η Βούλα Παπαχρήστου σαχλαμαρίζει, μια ένωση εφέδρων υπερβάλλει, ο Τζήμερος φλυαρεί, ένας σύλλογος γονέων πλανάται και, ω του θαύματος, η Ιερά Εξέταση σπεύδει με αντανακλαστικά Μίκαελ Σουμάχερ στην ακμή του (εκκινούσε το θηριώδες μονοθέσιο της Φόρμουλα 1 σε μισό δευτερόλεπτο μετά το σήμα). 

Και στην κατάποση της καμήλου όμως, η Ιερά Εξέταση είναι εξίσου ικανή (την καταπίνει αμάσητη). Έξαρση ηπατίτιδας Α στους καταυλισμούς (όπερ σημαίνει ότι εντός της ελληνικής επικράτειας άνθρωποι τρώνε κυριολεκτικά τα κόπρανά τους); Βιασμοί, εμπόριο σάρκας, μαύρη αγορά; Συμπλοκές, βιαιότητες, εξεγέρσεις; Στιλέτα, μαδέρια, σιδηροσωλήνες; Αμάσητα. 

Μεσαίωνας. Ίσως και κάτι παραπάνω, αν αναλογιστεί κανείς ότι το τρέχον έτος είναι το 2016 μ.Χ

Αντί για την ανάπτυξη ήρθε η ελονοσία...

Αφού τα κανάλια θα ‘χουν πάντα ό,τι γουστάρω, γιατί να με νοιάζει ποιοι θα ‘χουν τα κανάλια;

Δεν με νοιάζει για τους καναλάρχες. 

Δεν με νοιάζει ποιοι θα ‘ναι, πόσο λεφτάδες θα΄ναι, πόσο διαπλεκόμενοι θα ’ναι. 

Εμένα με νοιάζουν τα κανάλια. 

Θα ‘χουν πάντα ό,τι γουστάρω; 

Θα ‘χουν πρωινάδικα με κουτσομπολιά; Θα ‘χουν. 

Θα ‘χουν έργα με καράτε; Θα ‘χουν.

Θα ‘χουν τσόντα; Θα ‘χουν. 

Θα ‘χουν μπάλα; Θα ‘χουν. 

Θα ‘χουν δελτία με κουτσομπολιά, καράτε, τσόντα και μπάλα; Θα ‘χουν. 

Θα ‘χουν έγκριτους για ενημέρωση; Θα ‘χουν. 

Θα ‘χουν σίριαλ Αμερικάνικα, Λατινοαμερικάνικα, Τούρκικα και ελληνικές αντιγραφές τους; Θα ‘χουν. 

Θα ‘χουν ριάλιτι για κάθε wannabe Βανδή και Ρέμο; Θα ‘χουν. 

Γιατί λοιπόν να με νοιάζει ποιοι θα ‘χουν τα κανάλια; 

Ε.Τ 

Και για την αντιγραφή 

Αριστείδης 

Υ.Γ Δεν ξέρω πού πήγε το μυαλό σας, αλλά τα αρχικά Ε.Τ σημαίνουν Έλληνας Τηλεθεατής.

Δισεκατομμύρια ψέμματα.

Γείτονα είσαι φασίστας. Και σε προκαλώ να αποδείξεις το αντίθετο.

Λοιπόν γείτονα, θα χαλάσουμε τις καλές μας σχέσεις. Τρόπος του λέγειν δηλαδή, δεν είχαμε ποτέ σχέσεις, αλλά οι καλές σχέσεις είναι πάντα το ζητούμενο μεταξύ γειτόνων. 

Ας αρχίσουμε γείτονα με τα στοιχειώδη: τι είναι φασισμός. Δώσε βάση και θα βρεις ένα μέρος του εαυτού σου. Ελπίζω όχι ολόκληρον τον εαυτό σου. 

Φασισμός γείτονα είναι να με υποχρεώνεις να ακούω τη μουσική που εσύ θέλεις, στην ένταση που εσύ θέλεις, την ώρα που εσύ θέλεις. Επειδή την είδες καλλιτέχνης, ψαγμένος, προχωρημένος, να βγαίνεις με την κιθάρα στο μπαλκόνι του ακάλυπτου τα ήσυχα καλοκαιρινά απογεύματα και να μας βομβαρδίζεις επί ώρες με φωνάρες βραχνοκόκκορα, κουλτουριάρικα στιχάκια και ανατριχιαστικά φάλτσα, εναλλάξ με τσιγαρόβηχα και κλασσικές πεζοδρομιακές κραυγές από μ και γ προς την αξιότιμη παρέα σου. Υποτίθεται ότι οι φασίστες είναι κάτι τύποι με ξυρισμένα κεφάλια που τραγουδάνε εμβατήρια. Έτσι λένε τα «στερεότυπα» που το σούπερ μοντέρνο κοινωνικώς ευαίσθητο σινάφι υποτίθεται ότι καταδικάζει μετά βδελυγμίας. Δυστυχώς όμως για σένα, φασισμός είναι κάτι γενικότερο. Είναι το αποφασίζομεν και διατάσσομεν εμείς για τον άλλον, ερήμην των δικαιωμάτων του άλλου. Η ασέβεια προς την προσωπικότητα, την αξιοπρέπεια, τη ζωή του άλλου. Η επιβολή βασανιστηρίων από τους ισχυρούς στους αδύναμους, από τους θορυβοποιούς στους φιλήσυχους, από τους υγιείς στους ασθενείς. Συνεπώς γείτονα η, και καλά, «φοιτητική», «νεολαιίστικη», «παρεΐστικη» συμπεριφορά σου είναι σκέτος φασισμός όταν εμποδίζει τα τρία (3) ΑΜΕΑ που ζουν κάτω από τη στέγη μου να ησυχάσουν (ακόμα και να συνομιλήσουν μεταξύ τους, μέσα στο ίδιο τους το σπίτι). 

Και μια και χειρίζεσαι άριστα τις λέξεις από γ: Είναι φασισμός γείτονα να γ@μείς αυτόν που ήδη τον γ@μησε μια ανίατη αρρώστια επειδή «γουστάρεις», επειδή «είσαι νέος», επειδή «δεν είναι ώρα κοινής ησυχίας» (λες και ξέρεις τι θα πει ησυχία). 

Αλλά κι εσύ γείτονα μηχανόβιε, απελευθερωμένε δήθεν και ατίθασε. Το ίδιο φασίστας είσαι κι εσύ. Φασισμός είναι να μας πετάς από το κρεβάτι ώρα του μεσανύχτου κι εμένα και τα ΑΜΕΑ (και όλη τη γειτονιά). Επειδή την είδες ράιντερ, ταφ γκάι και ιρεζίστιμπλ, να τσιτώνεις το κωλομηχάνημα με την τρύπια εξάτμιση ώσπου να σπάσουν τα τύμπανα του κοσμάκη και οι καρδούλες των παιδιών. Υποτίθεται ότι οι φασίστες είναι κάτι τύποι με μιλιτέρι λουκ και πειθαρχία. Άλλο στρεβλό στερεότυπο. Φασισμός είναι να παριστάνεις τον ασυμβίβαστο εις βάρος των φουκαράδων, τον καμικάζε εις βάρος των αθώων, τον επαναστάτη εις βάρος των δυστυχών. Φασισμός είναι να προκαλείς τρόμο σε αγνές ψυχές, χαιρέκακα και σαδιστικά, επειδή το παίζεις χέβι μέταλ θάντερ, τιμωρός τάχα της μικροαστικής μιζέριας και καμπόσος μάγκας μπροστά στους «κακομοίρηδες».

Είναι φασισμός γείτονα να γ@μείς αυτόν που πεθαίνει, πονάει ή υποφέρει επειδή «μούτζωσες τη ρουφιάνα κοινωνία», «έχεις χεσμένους νόμους και κανόνες» και «βράζει το αίμα σου» (όταν δεν το χύνεις στην άσφαλτο). 

Αλλά κι εσύ γείτονα που μετέτρεψες πρόσφατα τη μονοκατοικία σου με κήπο σε καφετέρια. Φασίστας είσαι κι εσύ δυστυχώς. Και οι θαμώνες σου βεβαίως-βεβαίως. Φασισμός είναι να διατηρείς τον κήπο σου ανοιχτό, όπως όταν ήταν οικία. Να μην έχεις ούτε στοιχειώδη μόνωση και να παραβιάζεις κάθε ωράριο. Υποτίθεται ότι οι φασίστες είναι κάτι τύποι αμίλητοι, αγέλαστοι και βλοσυροί. Μύθος κι αυτό το στερεότυπο. Φασισμός είναι μετά τον Κακοφωνίξ του ακάλυπτου να παίρνουν σειρά τα μεγάφωνά σου. Φασισμός είναι οι γαϊδουροφωνάρες του αρσενικού της παρέας που κοκκορεύεται στα θηλυκά στις 2 το πρωί τίγκα στην τεστοστερόνη κι αμέσως μετά τα διαπεραστικά (υστερικά) χαχανητά των θηλυκών που οσμίστηκαν την τεστοστερόνη και ανταποκρίνονται αναλόγως. Φασισμός είναι οι πόρτες των ραλί που βροντάνε και το τσιριχτό «τι ωραία που περάσαμε, να ξανάρθουμε» ανάμεσα σε χασκόγελα, μαρσαρίσματα και κορναρίσματα αποχαιρετισμού. 

Είναι φασισμός γείτονα να γ@μείς αυτόν που αναπαύεται επειδή η βάρδια του αρχίζει στις 5 το πρωί, αυτόν που διαβάζει για εξετάσεις κι αυτόν που βασανίζεται από αϋπνίες, επειδή είσαι επιχειρηματίας με μαγαζί πολύ ιν να ‘ουμ κι επειδή τα άνευ παιδείας και αιδούς πελατάκια σου θέλουν να «ξεσκάσουν λιγάκι», «να βγουν για ένα ποτάκι», «να κάνουν το κομμάτι τους», να αισθανθούν «κάποιοι» τέλος πάντων. 

Θα σας έδινα φασίστες γείτονές μου ένα μαθηματάκι. Γραπτό, διότι εγώ φασίστας δεν είμαι. Θα σας έλεγα ότι οποιοαδήποτε πράξη ή συμπεριφορά βλάπτει τον γείτονα είναι αντικοινωνική. Διότι η γειτονιά είναι κοινωνία και η κοινωνία γειτονιές. Είναι απάνθρωπη. Διότι ο γείτονας είναι άνθρωπος. Είναι φασιστική. Γιατί φασισμός είναι η βίαιη εξουσία ανθρώπου σε άνθρωπο. 

Δεν προλαβαίνω όμως. Έχω να γράψω άλλο κείμενο για άλλους φασίστες. Για κομπλεξικούς ελληνάρες που παρκάρουν το σκάφος επάνω στο πεζοδρόμιο υποχρεώνοντάς με να βγάλω το αμαξίδιο του ΑΜΕΑ στο δρόμο, που χρησιμοποιούν αυθεντικό σήμα της τροχαίας για ιδία χρήση (εξασφάλιση θέσης πάρκινγκ), που παρκάρουν σε νοητή προέκταση της νησίδας που χωρίζει τα αντίθετα ρεύματα κυκλοφορίας. Όπως θα καταλάβατε εγώ στερεότυπα όσον αφορά στον φασισμό δεν έχω. 

Λοιπόν φασίστες γείτονές μου, δεν θα απευθυνθώ σε αστυνομικούς και δικαστές. Οι πρώτοι ασχολούνται πλέον μόνο με την προστασία των VIPs, άντε και με τη βαριά εγκληματικότητα. Δεν ευκαιρούν για την προστασία της ψυχικής μας υγείας και της ποιότητας ζωής μας. Οι δεύτεροι έχουν πρόβλημα ταχύτητας. Αποφαίνονται τελεσίδικα μετά από δεκαετίες. Θα προτιμήσω το διαδίκτυο, με την παράκληση (για πρώτη φορά στα χρονικά αυτού του ιστολογίου) να αναπαραχθεί η ανάρτηση και να διαδοθεί όσο είναι δυνατόν. Θα σας κοινοποιήσω πάση θυσία το παρόν κείμενο. Θα σας το θυροκολλήσω εν ανάγκη. Και εύχομαι να αποδείξετε ότι δεν είστε. Φασίστες. 

Υ.Γ 1 Πρόκειται για 100% πραγματικές καταστάσεις σε Δήμο της ευρύτερης περιοχής των Αθηνών. Ασφαλώς συμβαίνουν πάντα και παντού. Οι αναγνώστες παρακαλούνται να ξορκίσουν τον φασισμό (ακόμη και από μέσα τους) 

Υ.Γ 2 Ζητώ συγγνώμη για τις κακόηχες λέξεις, αλλά είναι ο μόνος τρόπος να γίνω κατανοητός, απ’ όσους έχουν ασπασθεί τον φασισμό. 

Υ.Γ 3 Και οι τελευταίοι λόγοι της ψευδωνυμίας μου στο διαδίκτυο τείνουν να εκλείψουν. Δεν αργεί ο καιρός που θα δείτε φάτσα-διεύθυνση-τηλέφωνο στις οθόνες σας. Αλλιώς θα πρέπει να (εκ)λείψω ο ίδιος. Και η αυτοκτονία δεν ήταν ποτέ του τύπου μου. 

«Ντροπιαστικός αποκλεισμός του Ολυμπιακού». Ντροπή ναι, αλλά όχι αυτή που νομίζετε.

Αίσθηση λέει προκάλεσε σε Ελλάδα και εξωτερικό ο «ντροπιαστικός αποκλεισμός» της ποδοσφαιρικής ομάδας του Ολυμπιακού, από άσημη ομάδα του Ισραήλ. 

Αφόρητη ντροπή, συμφωνώ, αλλά καμία αίσθηση. Γιατί; 

Γι αυτό: 

Η ενδεκάδα του Θρύλου στο συγκεκριμένο ματς: Δύο Έλληνες αρχικά κι ένας αλλαγή. 

Αυτή είναι η ντροπή. Το καμάρι του Πειραιά κατεβαίνει με εννιά ασχέτους τρεχαλατζήδες από την αλλοδαπή, «ευρωπαίους» και καλά, για τους οποίους δαπανήθηκαν εκατομμύρια και οι οποίοι δεν μπορούν να κερδίσουν ούτε σχολική ομάδα. Και αυτό είναι γενικό φαινόμενο: ο ΠΑΟ τις προάλλες σε επίσημο ματς με Σουηδική ομάδα κατέβηκε με έναν Έλληνα (για δείγμα ασφαλώς). 

Κι εγώ ρωτάω: 

Πού είναι οι Έλληνες ρε; Δεν υπάρχουν ποδοσφαιριστές αξίας στη γη μας; Έφυγαν όλοι; Κι αν έφυγαν οι φτασμένοι, πιτσιρικάδες δεν υπάρχουν; Ερασιτεχνικά σωματεία, τοπικά πρωταθλήματα, αλάνες έστω δεν υπάρχουν; Δεν μπορούμε να βρούμε μερικούς που να τα ‘χουν καλά με το τόπι; Δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε; 

Ρωτάω κι άλλα: 

Είναι δουλειά αυτή ρε; Να μαζεύουμε τα παλτά καλοκαιριάτικα, να τα χρυσοπληρώνουμε και να μένουμε κι απέξω; 

Τι σόι σύστημα είναι αυτό ρε; Χάσαμε τη μπάλα! Έρχεται ο ένας παιχταράς, όχι δεν έρχεται, τον άρπαξαν άλλοι. Έρχεται ο άλλος, αλλά δεν παίζει, είχε σπάσει το πόδι του και γι αυτό τον έδιωξαν από την προηγούμενη ομάδα. Έρχεται ο παράλλος, αλλά είναι τσόγλανος, δεν τα βρίσκει με τον προπονητή. Έρχονται καμπόσοι, άλλος μεθύστακας, άλλος στη ντόπα, άλλος ξενύχτης, άλλος χώμα, άλλος πτώμα. Και να οι πηχιαίοι τίτλοι, να το παραλήρημα, να τα εκατομμύρια. 

Δανεικός ο ένας, οψιόν ο δεύτερος, ρήτρα ο τρίτος. «Ηγεμονικό» συμβόλαιο ο από δω, πλουσιοπάροχο ο από ‘κει, «τρελό» ο παραπέρα. Άθλημα είναι αυτό ρε ή συμβολαιογραφείο; 

Θέλει «αποτελέσματα» ο Πρόεδρος, θέλει μόνο νίκες ο φανατικός, θέλει τρόπαια ο «λαός». Και στο τέλος όλοι μαζί σκοτώνουνε τον πεθαμένο.

Κάθε καλοκαίρι και Χριστούγεννα αγοραπωλησίες, δοσοληψίες, παζάρια. Άθλημα είναι αυτό ρε ή λαϊκή;  Και τα λεφτά πεταμένα. 

Πεταμένα ρε! Και δεν είναι του Μαρινάκη τα λεφτά! Ούτε του Αλαφούζου, ούτε του Σαββίδη, ούτε του Μελισσανίδη! Δικά μας είναι ρε! Δικά μας! Όποιο βιβλίο Οικονομικών και ν’ ανοίξεις το ίδιο θα βρεις: τα λεφτά δεν πέφτουν από ψηλά! Ο πλούτος στη γη είναι συγκεκριμένος. Αν ένας έχει μαζέψει πολλά λεφτά, αυτά λείπουν από τους άλλους! 

Σας βαρεθήκαμε ρε! Κουραστήκαμε! Αηδιάσαμε! Αρρωστήσαμε! 

«Κοινοτικοί» Αφρικανοί, «Ευρωπαίοι» ΛατινοΑμερικανοί, «Ομογενείς» αλλοδαποί. 

Ένα πολυεθνικό κουβάρι, μια πολυφυλετική μάζα, μια Βαβυλωνία. Για να διαπρέψουμε στας Ευρώπας, γινήκαμε σαν τα μούτρα τους: πολύχρωμες κουρελούδες (θυμηθείτε τι σήμαινε κάποτε το να αποκαλείς τους αντιπάλους «κουρέλες»). 

Λοιπόν για να τελειώνουμε. Τα ευρωπαϊκά δικαστήρια, οι νομοθεσίες (Μποσμάν κτλ), μας ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ τους απεριόριστους κοινοτικούς, ΔΕΝ ΜΑΣ ΥΠΟΧΡΕΩΝΟΥΝ να τους έχουμε. Να γυρίσουμε πίσω: Έλληνες παίχτες, με λογικές αμοιβές που να μην προκαλούν τα άλλα εργαζόμενα και άνεργα παιδιά και 1-2 ξένοι παίκτες, ικανοί αλλά και καλής διαγωγής, που να μην δηλώνουν στην αρχή «αγκαπό πολύ έλληνες» και στο τέλος να μας γράφουν στους αδένες τους. 

Υ.Γ Η UEFA μας έχει γραμμένους. Στην ιστοσελίδα της το ματς είχε φτάσει στο 90+8΄(!) και είχε να ανανεωθεί από το 68΄. Κομπάρσοι σας λέω! Κομπάρσοι! 

Ποιοι revolucionarios; Κοινοί bandidos είναι. Κλεφτοκοτάδες!

Θα τους έχετε δει σε παλιές ταινίες γουέστερν. Μεξικανοί περασμένων εποχών. Κάτι ξεδοντιάρηδες, βρωμεροί και μέθυσοι συμμορίτες, γεμάτοι σύφιλη και ψείρες, που λυμαίνονταν την ύπαιθρο της πατρίδας τους. Επειδή τους κυνηγούσαν στρατός και χωροφυλακή των δικτατόρων παρίσταναν τους επαναστάτες, καλυπτόμενοι πίσω από αγνούς αγωνιστές και πατριώτες. Μόνο που καμία σχέση δεν είχαν με αρχές και ιδεολογίες. Τα ένστικτά τους ήθελαν να χορτάσουν. Τα πιο πρωτόγονα, τα πιο ταπεινά, τα πιο ευτελή. 

Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε, ό,τι αρπάξουμε: Ο,ΤΙ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ. 

Σπάνια την έπεφταν σε πλούσιες πολιτείες και χωριά. Φτωχούς συνοικισμούς χτυπάγανε. Λίγες φορές κλέβανε χρυσάφια. Μερικές οκάδες αλεύρι απ’ αυτούς που λιμοκτονούσαν ήταν η λεία τους. Γαϊδουράκια βουτούσαν κι όχι άλογα ράτσας. Χωριατοπούλες βίαζαν κι όχι αριστοκράτισσες. Αιφνιδιαστική επιδρομή στις παράγκες, ωμότητες, σπορά πανικού κι ό,τι βγει: 1-2 κοριτσόπουλα, ένα φλασκί με κρασί, μια κατσίκα. Οτιδήποτε. Πλιάτσικο το λεν αυτό. Αν δεν έβρισκαν κάτι αξίας ρημάζανε τις κότες. Από «επαναστάτες», ληστές και στο τέλος κλεφτοκοτάδες! 

Είχαμε κι εδώ τέτοιους λεβέντες. Διαβόητους κακούργους με προσωπείο «συντρόφου» είχαν όλοι οι λαοί. Και έχουν ακόμη. Ίδιες φάτσες, ίδιες πρακτικές. Ληστές καταδρομείς, βίαιοι και ακαταλόγιστοι κακοποιοί, ψυχοπαθείς αντικοινωνικοί γκάνγκστερς με μανδύα «ελευθερωτή», «υπερασπιστή» και «σωτήρα» του λαού κοσμούν τις ιστορίες όλων των χωρών. 

Εδώ, οι σύγχρονοι λαφυραγωγοί-κλεφτοκοτάδες πρωτοτυπούν: 

Να ξεπουλήσουμε όσο περισσότερη λαϊκή περιουσία προλαβαίνουμε. Να τα κάνουμε πλακάκια με όσο περισσότερους ισχυρούς και διαπλεκόμενους προλαβαίνουμε. Να διαρρήξουμε τον κοινωνικό ιστό όσο περισσότερο προλαβαίνουμε. 

Βεβαίως στην ανάγκη καλές είναι και οι κότες: 

Να περισώσουμε όσες ψήφους προλαβαίνουμε. Να διορίσουμε όσους κολλητούς προλαβαίνουμε. Να βολέψουμε παιδιά και γκόμενους-γκόμενες όσο προλαβαίνουμε. Να πάμε τσάμπα διακοπές όσο προλαβαίνουμε. 

Έτσι είναι οι bandidos δυστυχώς. Ανύπαρκτης ηθικής στοιχεία, αχόρταγα, αδίστακτα και θρασύτατα. Μόνο που εδώ ... 

είναι η κυβέρνησή μας…