Το λάθος τού Γλέζου.

Μας λέγανε «σστ, μη λέτε την αλήθεια, θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ». Ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ και τώρα μας λένε «σστ, μη λέτε την αλήθεια θα έρθει η Χρυσή Αυγή». 

Πώς το λένε εκείνο το τετριμμένο; «Πέσανε οι μάσκες»; Ε λοιπόν είναι πια ξεπερασμένο. Τώρα δεν πέφτουνε μόνο οι μάσκες. Πέφτουνε και οι σάρκες. Πέφτουνε τα πρόσωπα. Ξεγυμνώνονται οι ψυχές. 

Τόλμησε ο Γλέζος να πει την αλήθεια και ξεσηκώθηκατε οι πάντες. Οι εξουσιαστές της Αριστεράς βεβαίως-βεβαίως. Οι φασουλήδες και γελωτοποιοί. Οι πρόστυχοι και βωμολόχοι. Οι άκαπνοι και οι κιοτήδες. Οι καλοζωισμένοι και βολεμένοι. Οι σαλτιμπάγκοι και οι ψεύτες. 

Τον κατηγορείτε για τι; Όχι βέβαια για την ουσία. Αυτή είναι προφανής: πρόκειται για προδοσία της Αριστεράς και του λαού από πρώην και γιαλαντζί αριστερούς. Αυτή είναι η αλήθεια. Για πρώτη φορά στην Ιστορία διαβάσαμε ΟΛΟΙ το τι ακριβώς υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση. Εσείς το κοινοποιήσατε. Αν είναι ο Γλέζος κακώς πληροφορημένος, είμαστε όλοι. Από εσάς! Και, ξέρετε, μερικοί έχουμε παραπάνω από τον κοινό νου. Έχουμε γνώσεις, λογική και κριτική σκέψη. Είναι προδοσία. Αυτή είναι η αλήθεια. 

Όχι. Τον κατηγορείτε ότι η αλήθεια που ξεστόμισε θα γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους «εχθρούς». Από μνημονιακούς δωσίλογους και Χρυσαυγίτες. Κι από «ακραίους» αριστερούς. 

Μα ο Γλέζος, επαναστάτες μου εσείς του κώλου, είπε την αλήθεια για να την ακούσει ο λαός. Αυτός στον οποίο είναι υπόλογος. Αυτός που του δίνει τις εντολές και απαιτεί να τις εφαρμόσει. Την ιερή υποχρέωσή του τηρεί. Τον εντολέα του τιμά. 

Η αλήθεια προς το λαό δεν λέγεται στο αυτί. Στο αυτί μιλάνε οι συνωμότες. Η αλήθεια προς το λαό λέγεται δυνατά και καθαρά, κι ας την ακούσουν και τα κατάλοιπα της Σαμαρικής ακροδεξιάς και τα αποστεωμένα κομμουνιστοειδή γκρουπούσκουλα. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα γελοιωδέστεροι των γελοίων. Η αλήθεια λέγεται προς όλους γιατί στην αντίθετη περίπτωση ή δεν είναι αλήθεια ή υπηρετεί σκοπιμότητες αντίθετες προς την ίδια τη φύση της αλήθειας. 

Ποια ακριβώς είναι η ένστασή σας; Αν βέβαια πρόκειται για ένσταση, διότι η σφοδρότητα της επίθεσής σας και οι αήθεις χαρακτηρισμοί και οι ύβρεις, μάλλον κακοήθη ένστικτα μαρτυρούν: κόμπλεξ, φανατισμό και μισαλλοδοξία. 

Θεωρείτε ότι οι διαπραγματεύσεις με τους Ναζί και η ουσιαστική αποδοχή των όρων τους είναι τόσο μεγάλη επιτυχία την οποία ουδείς δικαιούται να την αμφισβητεί, ακόμη και η σημαία της αντιναζιστικής αντίστασης; 

Νομίζετε ότι η επανάσταση με τα πουκάμισα όξω είναι τόσο ιερή ώστε οι πάντες πρέπει ή να πανηγυρίζουν ή να σιωπούν; Είναι αριστερά και μάλιστα ριζοσπαστική στάση αυτή; Διότι εγώ νομίζω ότι είναι Σταλινική και γιατί όχι και φασιστική («να χαίρεται ο κόσμος και να χαμογελάει»). 

Και γιατί τέτοια επίθεση στον Γλέζο; Πάμπολλοι νοήμονες αντέδρασαν. Ήταν αυτοί αμελητέοι και γραφικοί; Σας ενοχλεί μόνο το ειδικό βάρος τού ομιλούντος; Ώστε λοιπόν δεν είναι αυτή καθαυτή η αλήθεια που έχει σημασία, αλλά το ποιος την λέει; Πολύ προχωρημένη αριστερή σκέψη ετούτη. 

Μήπως αντιδράτε στο ότι τα πυρά (ευθέα, εύστοχα και θανατηφόρα) του Γλέζου ήταν εσωτερικά; Μα κι άλλοι στις τάξεις σας αντιδρούν. Γνωστοί και σεβαστοί. Δεν δίνετε δεκάρα για τους άλλους συντρόφους σας; Πολύ δημοκρατικό αυτό, μα την αλήθεια. 

Εν τέλει, αν οι αντίπαλοι μπορούν να εκμεταλλευθούν την αλήθεια, αυτό δεν είναι απόδειξη ότι η αλήθεια δεν είναι με το μέρος σας; Ο Γλέζος φταίει ή εσείς;

Ξέρετε κάτι ριζοσπάστες συνασπισμένοι; Κι εγώ νομίζω ότι ο Γλέζος έχει (δικαίωμα να) κάνει λάθος. Όχι όμως όπως το εννοείτε εσείς. 

Το λάθος του Γλέζου ήταν ότι όταν είδε τον Αλέξη να ταξιδεύει στα κέντρα ιμπεριαλισμού-Σιωνισμού, δεν τον έστειλε στο διάβολο. Το λάθος του Γλέζου ήταν ότι όταν ο Αλέξης έσφιγγε χέρια φονιάδων και φωτογραφιζόταν με αλήτες δεν του ‘κοψε την καλημέρα. Το λάθος του Γλέζου ήταν ότι όταν ο Αλέξης έγινε προνομιούχος συνομιλητής βιομηχάνων και λοιπών κεφαλαιοκρατών δεν του 'ριξε πέντε φάσκελα. Το λάθος του Γλέζου (και των λοιπών εντίμων) είναι ότι αγνόησε τα σημεία, τις ενδείξεις, τα κίνητρα. Κι έτσι όταν το έγκλημα συντελέσθηκε έγινε συνένοχος. 

Το λάθος του Γλέζου είναι ότι δεν σας φώναξε εγκαίρως, αυτό που θα φωνάξω εγώ τώρα: 

«Ουστ σιχάματα!». 

Αριστεροί εξουσιαστές ανοίξτε τα μάτια σας! Αν δεν βλέπετε τίποτε, είναι επειδή για πολύ καιρό εθελοτυφλούσατε και τελικά τυφλωθήκατε στ’ αλήθεια.

Καλά ρε πούροι αριστεροί που θα ‘λεγε κι ο Στάθης (αφορά και αυτόν το παρόν). Ο λαός, λαός είναι, απαίδευτος κι ευκολόπιστος. Άμα του τάξεις, σου τάζει. Σ’ έχει για θεό. Έτσι πάει η ζωή του, από τάμα σε τάμα, από θεό σε θεό, μέχρι να πεθάνει. Ποτέ δεν βγαίνουν τα τάματα, πάει με τον καημό. 

Εσείς όμως; Ειδικοί ορνιθολόγοι καμώνεστε ότι είστε. Έβαλε ο κόρακας πορτοκαλιά μύτη, παράστησε τον κότσυφα κι εσείς εκστασιαστήκατε από το κελάηδημα; 

Περνάει ο αρχηγός σας απ’ όλο το φάσμα του ψέματος, από τη διαγραφή στο κούρεμα, από το κούρεμα στην απομείωση κι από κει με γέφυρα στο μνημόνιο κι εσείς τον συγκρίνετε με τον Κλάρα; 

Του τηλεφωνεί για στήριξη ο Μαύρος του Λευκού (Πρόεδρος του Οίκου), ο αρχηγός των ιμπεριαλιστών κι εσείς παιανίζετε επαναστατικά άσματα; Τον Αλιέντε τον στήριζε ο Νίξον ρε;

Κάνει on camera ο ψυχωσικός σκίνχεντ με τα παρδαλές πουκαμίσες, τις παλαβές ματιές και τις παρανοϊκές προτάσεις, χειρολαβή σε έναν φλώρο με λιγδωμένες μπούκλες κι αυτό το λέτε εθνική αντίσταση;

Με αριστερή κυβέρνηση, στις εκλογές για Πρόεδρο Δημοκρατίας λαμβάνουν ο Καραμανλής 233 ψήφους, ο Σημίτης 30 και ο Κανένας 32 και χειροκροτάτε; 

Κάνει η τέως Κνίτισσα ευκολίες πληρωμής σε 100 δόσεις και αυτό είναι κοινωνική πολιτική; Ξέρετε απλή αριθμητική ή με τη συνεχή ενασχόλησή σας με τα funds και τα παχιά επενδυτικά σας χαρτοφυλάκια την ξεχάσατε; Οι δόσεις είναι μηνιαίες ρε και 100 μήνες είναι πάνω από 8 χρόνια. Κοινωνική πολιτική είναι να χαριστούν τα χρέη ρε, όχι να χρωστάμε κερατιάτικα επί τουλάχιστον 8 χρόνια. Και μια και το ‘φερε η κουβέντα από πότε το να πληρώνεις τα μαμησιάτικα άλλων είναι καθήκον και μάλιστα πατριωτικό; 

Ένας στους 3 Έλληνες χρωστάει στο κράτος κι εσείς μαζεύετε εικοσάευρα; Πόσων χρονών ήσασταν το 2001 ρε; Πόσοι χρωστούσαν τότε στο κράτος; Δεν σας περνάει από το μυαλό ότι το πρόβλημα είναι το φετίχ σας, το ευρώ; 

Όταν σας επισημαίνονται οι ανακολουθίες, οι αντιφάσεις, οι παλινωδίες, οι υπαναχωρήσεις και οι υπερβολές σας κοιτάτε ψηλά, σφυρίζετε αδιάφορα ή πετάτε τη μπάλα στην εξέδρα. Τότε σε τι διαφέρετε από τον Σόιμπλε όταν τον ρώτησαν για τον Χριστοφοράκο; 

Τι υποκρισία είναι αυτή ρε παιδιά, τι ανειλικρίνεια, τι φαρισαϊσμός; 

Σαν τους γάβρους που σκούζανε για τους τσάτσους του Βαρδινογιάννη, σαν τους βάζελους που σκούζουν για την παράγκα αλλά όταν έπαιρναν/παίρνουν το πρωτάθλημα τα ξεχνάνε όλα; Αυτό θέλατε; Το πρωτάθλημα; Την εξουσία; 

Ρε έχετε καταλάβει ότι μας στείλατε στο διάολο; Έχετε συνειδητοποιήσει ότι τώρα θα χρωστάμε εσαεί και μάλιστα με επικάλυψη αριστεράς (όπως λέμε επικάλυψη σοκολάτας); Έχετε επίγνωση ότι νομιμοποιείτε το χρέος και τους φονιάδες που το δημιούργησαν και το απαιτούν; 

Εσείς δεν βαφτίζετε το κρέας ψάρι. Βαφτίζετε τα σκατά ψάρι. 

Κι αυτό δεν είναι απλώς παραλογισμός, είναι προδοσία. 

Attention all leftists. This is your last warning! (Που θα ΄λεγε και η υπερυπουργάρα σας ο Yanis). 

Ένα σκίτσο, μια Ιστορία. (Εύσημα σε έναν σκιτσογράφο).

Είναι λοιπόν αλήθεια. Από του βήματος ο Τσίπρας αφήνει έκθετο (το «αδειάζει» είναι νεοελληνική χυδαιότητα) την εφημερίδα «Αυγή» το επίσημο όργανο της παράταξής του. 

Ο λόγος; Ένα σκίτσο στο οποίο απεικονίζεται ο δόκτωρ Σόιμπλε (όπως λέμε δόκτωρ Μένγκελε), υπουργός οικονομικών του τετάρτου Ράιχ, να φορά στρατιωτική στολή του τρίτου Ράιχ διαπραγματευόμενος με τους Έλληνες. 

Αναδημοσιεύω εδώ το σκίτσο ΧΩΡΙΣ ΑΔΕΙΑ, θεωρώντας ότι είναι πλέον δημόσιο (έχει κατά κόρον αναδημοσιευθεί στο διαδίκτυο) και επειδή σκοπός μου είναι να επιβραβεύσω τον δημιουργό του και όχι να του στερήσω τα δικαιώματά του. 

Εξαρχής τονίζω ότι ΔΕΝ γνωρίζω ούτε τον σκιτσογράφο, ούτε την εφημερίδα (δεν την διαβάζω), αλλά ούτε και την άποψη/στάση τους έναντι των αντιδράσεων που προκάλεσε η δημοσίευση. Εύχομαι να μην εξαναγκάστηκαν σε απολογία και να μην υπέστησαν «κυρώσεις», αν και σε μια τέτοια περίπτωση θα τους δικαιολογούσα: άλλο η ελευθερία και άλλο η εξουσία. 

Αυτό που θα με απασχολήσει είναι η δύναμη του σκίτσου, η ευστοχία του (έναντι πολλών μάλιστα στόχων) και τα διδάγματά του. Όλα προκύπτουν εύκολα, αν αναλογιστούμε ένα πράγμα: ποιους ενόχλησε. 

1ον: Το Γερμανικό καθεστώς. Κυβέρνηση και άλλους θεσμούς, καθεστωτικούς δημοσιογράφους κτλ. 

Αναμενόμενο. Το τέταρτο Ράιχ ουδεμία σχέση θέλει να έχει με το τρίτο τοιούτο. Εκείνο το παλαιό απέτυχε. Αιματοκύλισμα με κανόνια, άρματα μάχης και αεροπλάνα είναι ξεπερασμένο. Το σύγχρονο ολοκαύτωμα χρησιμοποιεί προηγμένες μεθόδους: μίζες, δάνεια, μνημόνια κτλ κτλ. Ιμπεριαλισμός με οικονομικά και όχι στρατιωτικά όπλα. Επεκτατισμός με μηδενικά (δισεκατομμύρια ευρώ) και όχι με βόμβες. Είναι σαφές γιατί διαμαρτύρονται οι Γερμανοί: τους είπαμε ντεμοντέ, αγροίκους, πρωτόγονους! 

2ον: Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο. Σε μια επιστολή του που δεν κυκλοφόρησε και πολύ (φαίνεται ότι η Αριστερά διεθνώς αλλά και στην Ελλάδα ένα κολληματάκι-κωλυματάκι με το Ισραήλ το ‘χει), το αξιότιμο Συμβούλιο αναφώνησε «ντροπή» και επεσήμανε ότι «την τραγικότητα του Ολοκαυτώματος ο σκιτσογράφος θέλησε να την κάνει χιούμορ» και ότι «κάποιες πτυχές της Ιστορίας δεν προσφέρονται για χιούμορ και πρέπει να στέκονται πιο ψηλά από την εφήμερη χρήση για λόγους φτηνής κατανάλωσης». 

Άπαντα κατανοητά. Το ερίτιμο Κεντρικό (υπάρχουν και Περιφερειακά; ποια και πού;) Ισραηλιτικό Συμβούλιο θεωρεί αυθαίρετα ότι οποιαδήποτε αναφορά σε κτηνωδίες του χιτλερικού κτήνους αφορά αυτομάτως σε Εβραίους στο θρήσκευμα νεκρούς, για λογαριασμό των οποίων απαντά. Λυπάμαι αλλά εδώ πρέπει να υπενθυμίσω στο σεβαστό Συμβούλιο ότι κατά την επίθεση του Άξονα εναντίον της Ελλάδας, η πατρίδα θρήνησε περί το ἐνα εκατομμύριο νεκρούς, τους οποίους θρηνεί ακόμη και για λογαριασμό των οποίων δικαιούται να απαντά οποιοσδήποτε έλληνας πατριώτης. Είναι λοιπόν αναφαίρετο δικαίωμα οποιουδήποτε Έλληνα να επικαλείται όπως αυτός νομίζει (δια λόγων, πράξεων και ... σκίτσων) την παλαιά Γερμανική θηριωδία προκειμένου μάλιστα να αναδείξει τη σύγχρονη εκδοχή της. Επίσης είναι απορίας άξιες οι κρίσεις του Συμβουλίου περί «χιούμορ» και «φτηνής κατανάλωσης». Θα πρέπει να πληροφορήσω το αγαπητό Συμβούλιο ότι το σκίτσο δεν ταυτίζεται απαραίτητα με την γελοιογραφία και όχι μόνο μπορεί αλλά και πρέπει να αποτυπώνει την τραγικότητα του θανάτου προκειμένου να αφυπνίσει συνειδήσεις και να διεγείρει το ένστικτο αυτοσυντήρησης. Η έμμεση αναφορά σε χιλιάδες νεκρούς (αυτόχειρες), ανέργους και αστέγους λόγω αναλγησίας των συγχρόνων κατακτητών δεν είναι καθόλου «φτηνή» και καθόλου «κατανάλωση». 

Θα συμφωνήσω πάντως με το φίλτατο Συμβούλιο ότι γενικώς ο θάνατος δεν προσφέρεται για διασκέδαση, αρκεί βεβαίως να συμπεριληφθούν και οι περιπτώσεις κατανάλωσης μπύρας από φτηνά δίποδα που απολαμβάνουν από κάποιο ύψωμα το θέαμα βομβαρδισμού αμάχων. 

3ον: Τον πρωθυπουργό και την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. 

Δεδομένο. Για τα ηγετικά κλιμάκια του ΣΥΡΙΖΑ τα «ριζοσπαστικά» εξαντλήθηκαν στις γραβάτες. Κατά τα λοιπά χεράκι-χεράκι με τον Γιούνκερ, χαριεντισμοί με τους καπιταλιστές, γλοιώδεις ευγένειες με τους φονιάδες κτλ. Το μήνυμα προς την «Αυγή» και οποιονδήποτε άλλον παλαιάς κοπής είναι σαφές: τώρα είμαστε εξουσία, θα είμαστε «καθώς πρέπει» και θα υιοθετήσουμε το σαβουάρ-βιβρ των αστών. 

Και αυτό δεν είναι τίποτε. Δεν ξέρω αν ο σκιτσογράφος το επεδίωξε, αλλά το πλήγμα προς τους «διαπραγματευτές» της ελληνικής κυβέρνησης ήταν βαρύ. Βάζοντας στα χείλη του Σόιμπλε τα λόγια «επιμένουμε στο σαπούνι από το λίπος σας ... συζητάμε για το λίπασμα από τις στάχτες σας», πέρα από την ευθεία προσβολή προς την νοοτροπία (και σε καμία περίπτωση προς το πρόσωπο) του Γερμαναρά, προσέβαλε εμμέσως πλην σαφώς και την νοοτροπία των συνομιλητών του, ήτοι ... της ελληνικής κυβέρνησης! Ειρωνευόμενος δηλαδή τη διαπραγμάτευση θηρίου-θυμάτων δεν εκθέτει τόσο το θηρίο όσο τα θύματα! Δεν είναι ο Σόιμπλε που φταίει, είναι αυτοί που αντί να τον στείλουν στο διάολο πάνε και διαπραγματεύονται μαζί του! Και αυτό σαφώς «δεν εκφράζει» τον Τσίπρα και όσους σέρνει πλάι του. 

Τα εύσημα προς τον σκιτσογράφο από έναν ιδεολογικό αντίπαλο, ακόμα κι αν υπαναχωρήσει. 

Γέφυρα. Λειψή και ανισόρροπη.

Υ.Γ Ευχαριστίες προς το νεότερο μέλος της οικογένειας

Αλέξη Τσίπρα διαθέτεις γεννητικούς αδένες; Αν ναι, η ώρα να τους δείξεις είναι τώρα!

Λοιπόν Αλέξη Τσίπρα δυο κουβέντες αντρικές θα σου πω. 

Ξεκαθαρίζω ότι σε θεωρούσα και σε θεωρώ ασήμαντο. Όπως τ΄ακούς. Καμιά παιδεία δεν έχεις, κανένα θεωρητικό υπόβαθρο, κανένα αγωνιστικό παρελθόν. Καμία εκτίμηση δεν σου ‘χω, δεν πιστεύω λέξη απ’ όσα λες και φυσικά δεν έχω καμιά διάθεση για γλειψίματα και ευχολόγια οποιασδήποτε μορφής. Από υποσχέσεις έχω χορτάσει, από ψεύτικες ελπίδες έχω μπουχτίσει, από καπιταλιστές που αποκαλούν αλλήλους «συντρόφους» έχω μπαϊλντίσει. 

Το χάλι της πατρίδας όμως είναι τέτοιο, που με υποχρεώνει σε απεγνωσμένη προσπάθεια: σε δημόσιο μήνυμα. Όχι βέβαια προς τον σταρ Τσίπρα, ούτε προς τα Αμερικανάκια που σέρνει μαζί του. 

Μήνυμα προς τον άνθρωπο που τα ‘φερε ο διάβολος (είμαι σίγουρος) να βρεθεί για πρώτη φορά στην ιστορία, τόσο κοντά στο να λυτρώσει την πατρίδα. Είναι τραγικό ή αστείο (αναλόγως πώς το βλέπει κανείς) η μοναδική ιστορικά και ίσως τελευταία ευκαιρία της Ελλάδας να απελευθερωθεί, να δίνεται σε έναν ελάχιστο σαν κι εσένα. Όμως έτσι είναι. Αυτόν τον «ηγέτη» μας επεφύλαξε η μοίρα, σ’ αυτόν πρέπει να απευθυνθώ. Πρέπει η έσχατη ελπίδα να ζήσει ή να πεθάνει τώρα (το ρητό λέει ότι πεθαίνει τελευταία, δεν λέει ότι δεν πεθαίνει καθόλου).

Λοιπόν τα πολλά λόγια είναι φτώχεια (στην παρούσα περίσταση κυριολεκτικά): κάνε τους μια δυσάρεστη έκπληξη. Μιλάω για τους ισχυρούς. Όλους. Και αυτούς που σε προώθησαν και αυτούς που σε πιέζουν. Στείλε τους στο διάβολο. 

Σταμάτα τις διαπραγματεύσεις και μη ζητάς λαϊκή υποστήριξη για δαύτες. Στο λάκκο των λεόντων η διαπραγμάτευση με τους λέοντες έχει νόημα μόνο για εκείνους: για το αν θα σε φάνε ολόκληρο ή σε μερίδες. Σταμάτα τα προγράμματα, τις γέφυρες, τις μεταρρυθμίσεις και τις λοιπές ανοησίες. Κόψε τις ευγένειες και τις ωραιολογίες. Πες «όχι». 

Μην πας καθόλου στην ΕΟΚικη συνάθροιση ή πήγαινε, πιες καφέ κι όταν έρθει η σειρά σου να μιλήσεις, αντί για «new deal», πες τους «fuck off» (είναι η μόνη Αμερικανιά που σε εξουσιοδοτώ να πεις). Πήγαινε και στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ και πες το ίδιο. 

Βγάλε τη χώρα από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ. Τώρα. Δεν χρειάζονται διαβουλεύσεις, συνελεύσεις, συζητήσεις. Δεν χρειάζεται καν δημοψήφισμα. Μην δώσεις ευκαιρία στους πράκτορες και στους χεσμένους να αντιδράσουν. Μίλα στο λαό και πες την αλήθεια. Πες ότι ο δρόμος θα είναι δύσκολος, τα βάρη δυσβάσταχτα, οι επιθέσεις τρομερές, αλλά για την ανεξαρτησία δεν υπάρχει άλλη λύση. Είναι ξευτίλα να βγαίνει ο λαός στους δρόμους με αίτημα καλύτερους όρους δανεισμού. Είναι ξευτίλα να διαπραγματεύεσαι με τους βιαστές για να σ’ αφήσουν «ολίγον έγκυο». 

Όχι μισές προθέσεις, όχι μισές δουλειές. 

Αν έχεις γεννητικούς αδένες δείξτους. Κι αν είναι και μεγάλοι, ακόμα καλύτερα. Γράψε εκεί τους «φίλους και συμμάχους» και τους εγχώριους υπαλλήλους τους. 

Αν δεν έχεις εξαφανίσου. Τα ανθρωπάκια μπορεί να λησμονούν, η Ιστορία όχι. 

Υ.Γ Αν έχασα τα λόγια μου καθόλου δεν με νοιάζει. Άλλοι για την πατρίδα χάνουν τη ζωή τους.

Όλοι στο Σύνταγμα. «Ντράγκι δώστα όλα». Για να χρωστάμε στο διηνεκές. Για να αναδείξουμε το ανθρώπινο πρόσωπο του καπιταλισμού. Γιατί οι τραπεζίτες είναι τελικά φίλοι μας.

Τι μας νοιάζει τέλος πάντων αν από διαγραφή και κούρεμα περάσαμε αμέσως σε «εξόφληση των υποχρεώσεών μας στο ακέραιο»; Τι μας νοιάζει αν θα χρωστάμε επ’ άπειρον; Τι μας ενδιαφέρει αν «επενδύσεις» σημαίνει μονοπώλια, τραστ και πολυεθνικές; Τι μας κόφτει ποιος είναι ο Τσίπρας, ποιος είναι ο Βαρουφάκης και ποιος ο Κοτζιάς; Τι σημασία έχει εν τέλει αν η αριστερά δεν είναι αριστερά; 

Δεν έχουν σημασία τα πρόσωπα, οι λέξεις, οι έννοιες, οι ιδεολογίες. 

Σημασία έχει το χρήμα. Για όλους. Για τους ισχυρούς έχει σημασία το πολύ χρήμα. Για τα ανθρωπάκια όπως ελόγου μας έχει σημασία το λίγο χρήμα. Τα ψίχουλα. Καμιά θεσούλα, καμιά συνταξούλα, καμιά επιχειρησούλα κτλ. 

Είναι φιλάνθρωπος αυτός ο Ντράγκι. Όπως κι ο Μπερνάνκι. Και ο Βάιντμαν. Και ο Κάρνι. Και ο Τζόρνταν. 

Όλοι οι τραπεζίτες είναι φιλάνθρωποι. Ψυχούλες και φίλοι μας. Δανείζουν απλόχερα. Τα δικά μας. Αυτά που μας ανήκουν. Μας τα πήραν και μας τα δανείζουν. Αν δεν είναι αυτό φιλανθρωπία τότε τι είναι; Αντί να μη μας δίνουν τίποτε όπως προστάζει ο κακός καπιταλισμός, αυτοί μας δίνουν. Δανεικά, όπως επιτρέπει ο καλός καπιταλισμός. Αν αυτό δεν είναι το ανθρώπινο πρόσωπο του καπιταλισμού, τότε τι είναι; 

Όλοι στο Σύνταγμα αδέρφια. Όλοι το λένε. Και το Φέισμπουκ, και το Τουίτερ και η Γκουγκλ. 

Όλοι στο Σύνταγμα «αγανακτισμένοι». Να υποστηρίξουμε την αριστερή ελληνική κυβέρνηση. Για ακόμα καλύτερες ημέρες. Για ακόμα περισσότερα δανεικά. 

Όλοι στο Σύνταγμα. Με κεντρικό σύνθημα «Ντράγκι δώστα όλα». 

Υ.Γ Επειδή οι κυρίες των Βορείων Προαστίων είναι πιθανό να βρίσκονται σε κανένα Σολάριουμ ή θάλαμο υπερβαρικού οξυγόνου κι εκεί δεν επιτρέπονται κινητά και φορητοί υπολογιστές, κάποιος να τις ειδοποιήσει ότι η επανάσταση άρχισε. Να ενωθούν μαζί μας. Στο Σύνταγμα. 

Αν είναι πείραμα, ας τελειώσει πια. Το πειραματόζωο δεν αντέχει άλλο.

Μια φορά κι έναν (κακό) καιρό ήτανε κάποιοι οικονομικά ισχυροί. Αποφάσισαν να ενωθούν, φτιάχνοντας μια κοινότητα. Οικονομική. Στην πορεία έγινε κάτι παραπάνω από οικονομική, αλλά αυτό δεν επηρεάζει τον συλλογισμό που ακολουθεί, οπότε μπορούμε να το αγνοήσουμε. 

Ισχυροί οι εταίροι, ισχυρή και η κοινότητα. Στο πέρασμα του χρόνου ισχυροποιήθηκε ακόμη περισσότερο και ο αριθμός των εταίρων αυξήθηκε. Σε ένα κρίσιμο νούμερο, το δέκα (το κακό), στους ισχυρούς εταίρους προστέθηκε ένας πτωχός συγγενής. Ομιχλώδες παραμένει το ποιος και γιατί τον πρόσθεσε στους ισχυρούς. Ακούστηκαν φήμες ότι η προσθήκη έγινε λόγω προσωπικής φιλίας δύο ηγετών, λόγω φιλανθρωπίας, λόγω μεγάλης ιστορίας και βαριάς πολιτιστικής κληρονομιάς του πτωχού συγγενούς, λόγω του ότι ο πτωχός συγγενής ήταν πολλά υποσχόμενος κτλ κτλ. Γελοιότητες. Οι ισχυροί δεν έχουν φίλους, κι όταν πολύ σπάνια έχουν, ποτέ δεν ανακατεύουν τις φιλίες στις μπίζνες. Οι ισχυροί δεν είναι φιλάνθρωποι παρά μόνο όταν η φιλανθρωπία τούς αποφέρει κέρδη. Ιστορία και πολιτισμός δεν τους ενδιαφέρουν διότι ανήκουν στο παρελθόν κι εκείνοι νοιάζονται μόνο για το μέλλον. Οι ισχυροί μπορεί να ποντάρουν σε πολλά υποσχόμενους, αλλά όχι τα ρέστα τους. Ειδικώς τον συγκεκριμένο πτωχό συγγενή ποτέ δεν τον είχαν σε υπόληψη. Τεμπέλη τον θεωρούσαν πάντα, επιπόλαιο και χαβαλέ. Γενικώς οι συγκεκριμένοι ισχυροί με βεβαρημένο ιστορικό σταυροφοριών, αποικιοκρατίας και παγκοσμίων πολέμων αποκλείεται να είχαν αγνά ελατήρια. 

Σε κάτι άλλο υπολόγιζαν. Κάτι άλλο είχαν στο νου τους. Ή ο πτωχός συγγενής δεν ήταν και τόσο φτωχός, (είχε ας πούμε πλεονεκτικά εδάφη και υπεδάφη), ή είχαν αποφασίσει να τον χρησιμοποιήσουν ως πειραματόζωο. Ίσως και τα δύο μαζί: ένα ηλίθιο ματαιόδοξο πειραματόζωο, οι χειρισμοί επί του οποίου, εκτός από τα όποια υλικά οφέλη θα τους απέφεραν και πολύτιμες εμπειρίες, χρήσιμες για ευρύτερες περαιτέρω εφαρμογές. 

Όχι μόνο δέχθηκαν λοιπόν τον πτωχό συγγενή στους κόλπους τής κοινότητας μετά βαΐων και κλάδων, αλλά τον προήγαγαν τάχιστα και σε ισότιμο μέλος. Και περνούσε ο καιρός και μεγάλωνε η κοινότητα και κάποια στιγμή όλοι (ή σχεδόν όλοι) οι εταίροι ενοποιήθηκαν «νομισματικώς». Υιοθέτησαν δηλαδή κοινό νόμισμα, σημαντικό βήμα προς την «ολοκλήρωση» (αυτή την τελευταία έννοια, την κοινοτική «ολοκλήρωση», ποτέ δεν την έκαναν λιανά, ποτέ δεν εξήγησαν τι σήμαινε, οπότε παρέμεινε κι αυτή σε καθεστώς ομίχλης όπως τόσες και τόσες έννοιες αυτής της ισχυρής κοινότητας). 

Η νομισματική ένωση συνοδεύτηκε και από άλλο παράδοξο που πάλι αφορούσε στον πτωχό συγγενή. Ενώ οι εταίροι γνώριζαν ότι ο πτωχός συγγενής δεν τα πήγαινε καλά με τα μαθηματικά, ούτε καν με τα βασικά, δέχθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες τα νούμερα που τους σερβίρισε ώστε να περάσει τις εξετάσεις ενοποίησης. Οικονομικοί εγκέφαλοι ολκής, δεν φάνηκαν να προσέχουν φτιασιδωμένους οικονομικούς δείκτες και καλλωπισμένα μεγέθη. Καμία υποψία, κανείς έλεγχος.

Κοινό νόμισμα ο πτωχός συγγενής, μεγάλη η χαρά του. Δεν είχε πια να ζηλέψει τίποτε από τους ισχυρούς. Λιγούρης πάντα και ψωροπερήφανος αγνόησε και πάλι τα βασικά: ότι οι ισχυροί δεν δίνουν τίποτε χωρίς ανταλλάγματα, ότι σαν πολύ εύκολα κατάπιαν την κουτοπονηριά του, ότι απώλεσε τον έλεγχο του νομίσματός του. Για την αποτροπή αυτού του τελευταίου, αρκετοί ηγέτες μιας άλλης πανίσχυρης κοινότητας, μιας ένωσης πολιτειών, είχαν δώσει στο παρελθόν ομηρικές μάχες, χωρίς αποτέλεσμα, αλλά αυτά ήταν ψιλά γράμματα για τον πτωχό συγγενή. 

Κάθε θαύμα διαρκεί 3 ημέρες, το οικονομικό θαύμα του πτωχού συγγενούς κράτησε λίγο παραπάνω. Μερικά χρόνια. Γκρεμίστηκε απότομα όταν, με αφορμή έναν καυγά για κάποιους αγωγούς καυσίμων μιας άλλης κοινοπολιτείας, έπεσε σε δυσμένεια. Έμαθε, πολύ απότομα πράγματι, ότι χρωστάει πολλά στους ισχυρούς. Τόσο πολλά, που δεν θα μπορούσε να ξεχρεώσει εύκολα, ίσως μάλιστα να μην μπορούσε να ξεχρεώσει καθόλου. Ότι θα έπρεπε να δώσει γην και ύδωρ, να υπογράψει επαχθείς συμβάσεις, να υπομείνει δυσβάσταχτα μέτρα. 

Δεν του έκανε καμία εντύπωση ότι άλλοι πτωχοί συγγενείς που είχαν στο μεταξύ εισέλθει εν οργάνοις στην κοινότητα (στην πορεία προς την ομιχλώδη «ολοκλήρωση») χρωστούσαν επίσης πολλά. Ότι ακόμη και οι ισχυροί χρωστούσαν πολύ περισσότερα, τόσο αναλογικά όσο και σε απόλυτα νούμερα. Ότι, εν ολίγοις, το χρέος του δεν δικαιολογούσε τόσο μένος εναντίον του. Θα ‘πρεπε έστω και τώρα, έστω και αργά, να του είναι φανερό ότι αποτελεί πειραματόζωο, αλλά δεν του ήταν. Και δέχθηκε τα βασανιστήρια ώστε να παραμείνει «ισότιμος». «Ισχυρός» μέσα στους ισχυρούς. 

Φυσικά τα μέτρα δεν απέδωσαν. Το χρέος αυξήθηκε, το ίδιο και η απαξίωσή του. Έγινε μαύρο πρόβατο, παράδειγμα προς αποφυγήν. Ενστικτωδώς διαμαρτυρήθηκε. Αποφάσισε να προβάλει αντίσταση. Πιάστηκε από τα μαλλιά του. 

Εξουσιοδότησε λοιπόν ορισμένους που υποσχέθηκαν να χτυπήσουν γροθιά στο μαχαίρι. Υπόσχεση καθόλου λογική. Απονενοημένη. Καταστροφική. Αυτοκτονική. Αν το εννοούσαν όπως το έλεγαν ο θάνατος ήταν κοντά. Οι ισχυροί είχαν μακρά παράδοση σε αιματοκυλίσματα. Δεν θα δίσταζαν να σκοτώσουν πάλι και μάλιστα χωρίς αίματα: αρκούσε να πουν «όχι». 

Αμυδρές ελπίδες πρόσκαιρης επιβίωσης θα υπήρχαν μόνο αν οι εντολοδόχοι δεν το εννοούσαν, είχαν δηλαδή (προ)συμφωνήσει με τους ισχυρούς για ελαφρύνσεις, για παράταση του πειράματος και αναβολή του θανάτου για αργότερα ή το εννοούσαν, είχαν δηλαδή πράγματι αποφασίσει για γροθιές, αλλά είχαν πλάτες. Στο τελευταίο συνέτειναν τόσο τα περίεργα πρόσωπα των διαπραγματευτών όσο και οι συχνότατες αν και ομιχλώδεις (τι πρωτοτυπία) επαφές τους με τους άλλους ισχυρούς. Εκείνους της ένωσης πολιτειών κι εκείνους της κοινοπολιτείας αγωγών. Γενικά με οποιουσδήποτε ισχυρούς που δεν χώνευαν (για δικούς τους λόγους) τους ισχυρούς νυν εταίρους (και ενώ ένας πανίσχυρος ουδέτερος είχε από νωρίς διαχωρίσει τη θέση του). 

Όλα τα παραπάνω σήμαιναν ότι οι εντεταλμένοι σωτήρες ήταν ή τρελοί ή ψεύτες. Τα ενδεχόμενα ήταν τρία και όλα εφιαλτικά: 1) γροθιά στο μαχαίρι χωρίς σχέδιο. Ακαριαίος θάνατος. 2) γροθιά στο μαχαίρι για τα μάτια του κόσμου. Συμπαιγνία με τους ισχυρούς, διαιώνιση του πειράματος, θάνατος αργότερα. 3) γροθιά στο μαχαίρι με πλάτες άλλων ισχυρών. Διαιώνιση του πειράματος με το πειραματόζωο εν μέσω διασταυρούμενων πυρών (πειραμάτων). Θάνατος απρόβλεπτος χρονικά. 

Αν ο συλλογισμός είναι σωστός και πράγματι πρόκειται περί πειράματος, ας τελειώνουμε πια. Το πειραματόζωο δεν αντέχει άλλο.

Απλή και άδολη αναλογική; Μπααα... Καλύτερη η πληθωρική πουτάνα εξουσία.

Ενώ 

απ’ όσο κατάλαβα το «σκίζουμε τα μνημόνια» έχει ήδη μετατραπεί σε «κάντε καμιά ευκολία ρε παιδιά να ταΐσουμε τον κοσμάκη να μας ξαναψηφίσει και το νέο μνημόνιο θα το βαφτίσουμε αλλιώς π.χ μεταβατική συμφωνία, γέφυρα κτλ» 

ο υπουργός Οικονομικών Βαρουφάκης (κομήτης ασφαλώς, αδύνατον να συγκριθεί με τους πολλούς, ικανότατους οικονομολόγους του ΣΥΡΙΖΑ με προϊστορία ετών στον ευρύτερο χώρο του κόμματος) ψεύδεται ασυστόλως αναπαράγοντας την προπαγάνδα της Μέρκελ ότι «μας ταΐζουν οι Γερμανοί φορολογούμενοι» (βλέπε αναλύσεις Καζάκη και Μπογιόπουλου· το κωλοχρήμα τους ουδέποτε έφτασε στον ελληνικό λαό)

ο υπουργός εξωτερικών Κοτζιάς (έτερος κομήτης με μακρά διαδρομή ... εκτός ΣΥΡΙΖΑ) κατάφερε οι υφιστάμενες κυρώσεις κατά του Βλαδίμηρου (ήτοι εναντίον της αγροτικής παραγωγής της Ελλάδας) να παραταθούν μόνο ως τον Σεπτέμβριο και όχι για ένα χρόνο (περιττό να σας θυμίσω ότι τώρα έχουμε Ιανουάριο), οπότε πρόκειται για τρομερή επιτυχία της νέας κυβέρνησης, διαστάσεων αναλόγων με την κατάκτηση της πρώτης θέσης στη Eurovision 

οι λεκτικές κυβιστήσεις (κοινώς «είπα-ξείπα») συνεχίζονται με ρυθμό πολυβόλου (π.χ «τέλος στην ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ» και αμέσως μετά «καλοδεχούμενοι οι Κινέζοι», «κηρύσσουμε τον πόλεμο στα all inclusive» και μετά «καμία ενέργεια εις βάρος των all inclusive», «τον Μάρτιο σφίγγουν τα πράγματα με τις συντάξεις» - «εγγυόμαστε τις συντάξεις για Μάρτιο, Απρίλιο ... Δεκέμβριο») 

με ανακούφιση μάθαμε ότι μια από τις ουσιώδεις αλλαγές της νέας κυβέρνησης είναι η επαναφορά των αιωνίων φοιτητών στην ... αιωνιότητα (στο πανεπιστήμιο) 

μια μαύρη τρύπα στο διάστημα δυσκολεύεται να καταπιεί μια αστρική μακαρονάδα (πώς; άσχετο; γιατί οι δηλώσεις των ΣΥΡΙΖαίων έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους ή με τη λογική;) 

εγώ σαν πνεύμα αντιλογίας έχω μια συγκεκριμένη απορία: 

εκείνο το πάγιο αίτημα της αριστεράς για απλή και άδολη αναλογική τι απέγινε; Γιατί έχουμε κάτι αιώνες να το ακούσουμε; Το ‘φαγε η μαρμάγκα (η εξουσία); Το κατάπιαν τα bonus των 50 εδρών; Θα περίμενε κανείς να είναι ο πρώτος νόμος που θα περνούσε μια αριστερή κυβέρνηση ή έστω η πρώτη της σοβαρή εξαγγελία. 

Όχι για τίποτε άλλο δηλαδή, αλλά επειδή το πουλέν της αριστεράς (ξανα)δήλωσε σήμερα ότι έλαβε «ισχυρή» εντολή. Το πόσο ισχυρή είναι η εντολή 2.250.000 ψηφοφόρων επί συνόλου 9.900.000 (αληθές ποσοστό 23%) έστω και με την προσθήκη 300.000 (αληθές ποσοστό 3%), μπορείτε να το κρίνετε εσείς (σύνολο 2.550.000, αληθές ποσοστό 26%). 

Αναγνώριση των «δήθεν», στον δρόμο για την επίτευξη κάποιας υψηλής ιδέας είναι απαράδεκτη.

Δεν έχω καμία πρόθεση να υπερασπιστώ το ΚΚΕ. Δεν ζήτησε συνηγόρους, δεν τους έχει ανάγκη. Εξάλλου ουδέποτε υπήρξα κομμουνιστής. Έχω όμως χρέος να υπερασπιστώ τη Λογική. Την διαύγεια της θεωρίας έναντι των θολών προκλήσεων της πράξης. Την καθαρότητα της ιδεολογίας έναντι του ψευδεπίγραφου ρεαλισμού. 

Απευθύνομαι λοιπόν προς τους κυβερνητικούς πλέον αριστερούς, αλλά και υγιείς αγωνιστές της αριστεράς που δεν κυβερνούν μεν, ανέχονται όμως την κυβέρνηση Τσίπρα ελπίζοντας για κάτι καλύτερο. Δεν θα με απασχολήσουν παρά μόνο οι δημοσιοποιημένες προσκλήσεις των πρώτων και εγκλήσεις των τελευταίων προς το ΚΚΕ, με αφορμή τη στάση του στις εκλογικές αναμετρήσεις και τις ίσες αποστάσεις από Δεξιά και ΣΥΡΙΖΑ. Τους παρακαλώ λοιπόν να φανταστούν (όσο είναι δυνατόν) τις αντιδράσεις τους (αυτών των ιδίων), αν οι παρακάτω κατασκευασμένες (από τον φίλο Αυτόλυκο, για λογαριασμό μου) φωτογραφίες ήταν αληθινές. 

Δεν θα σας κακοφαινόταν αριστεροί κυβερνητικοί εταίροι αν ο γ.γ του ΚΚΕ χαριεντιζόταν με το κεφάλαιο; (Προσέξτε, το τονίζω: ο Γενικός Γραμματέας, ο προεξάρχων, ο επικεφαλής και όχι κάποιος συνεργαζόμενος φασουλής). Αν διέκοπτε τις διακοπές του για να συναντηθεί κατεπειγόντως και κατ’ ιδίαν με ανώτατο θεσμικό παράγοντα του κράτους-βιτρίνα του Σιωνισμού; Αν συμμετείχε σε ελιτίστικες παρεούλες σε χλιδάτα θέρετρα; Αν ναι τότε γιατί συντάσσεστε πίσω από τον Τσίπρα που το έχει ήδη πράξει; Αν όχι πώς τολμάτε να θεωρείτε το ΚΚΕ σαν και τα μούτρα σας; 

Δεν θα σηκώνατε τον κόσμο από τις φωνές ανένταχτοι-ανεχόμενοι τον Τσίπρα αριστεροί αν το χέρι του κομμουνιστή ηγέτη έσφιγγε τα χέρια φονιάδων, πλουτοκρατών και λοιπών αλητών; Αν ναι γιατί εγκαλείτε το ΚΚΕ που δεν γίνεται κολαούζος τού πρώτου διδάξαντος Τσίπρα; Αν όχι πώς τολμάτε να δηλώνετε αριστεροί; 

Σας είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθείτε γιατί το ΚΚΕ αρνείται κατηγορηματικά; Η απλούστατη εξήγηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αριστερός δεν σας περνά από το μυαλό; Είναι απολύτως αδύνατον να κατανοήσετε ότι οι αυθεντικοί κωλύονται να νομιμοποιήσουν τους ψεύτικους; 

Θα καλούσατε ποτέ το νόμιμο εργατικό σωματείο να συνεργαστεί με το δοσίλογο «σωματείο» της εργοδοσίας για το «καλό του συνδικαλιστικού κινήματος»; Θα συστήνατε ποτέ στους απεργούς να αγκαλιάσουν τους απεργοσπάστες προς χάριν του «ιερού δικαιώματος στην εργασία»; Θα εγκαλούσατε ποτέ τους προλετάριους επειδή δεν στηρίζουν τις πολυεθνικές για το «καλό της ανθρωπότητας»; 

Τότε υπό ποια λογική εγκαλείτε τους αριστερούς (έστω και παλαιολιθικούς ή ξεροκέφαλους) επειδή δεν υποστηρίζουν τους εκλεκτούς Ουάσινγκτον-Βρυξελλών-Τελ-Αβίβ για το «καλό της αριστεράς»; Υπό ποια λογική ο ιδεολόγος κατηγορείται επειδή δεν συμβιβάζεται με μια light, κατασκευασμένη και ελεγχόμενη εκδοχή της ιδεολογίας του, προς χάριν της ίδιας της ιδεολογίας; Δεν δικαιούται αυτός που βλέπει (έστω και υποκειμενικά) ότι ο δρόμος οδηγεί στον γκρεμό να κόψει τις γέφυρες; Δεν δικαιούται αυτός που παλεύει για την έξοδο από φλεγόμενο κτίριο να αντιδράσει στην προσπάθεια κάποιου να τον στείλει απλώς σε άλλο δωμάτιο του ίδιου κτιρίου που θα καεί αμέσως μετά; Ο ενδεχόμενος (και πάντως αναπόδεικτος) εγωισμός κάποιου και η άρνησή του να παραδεχθεί την ύπαρξη και άλλου αυθεντικού εκτός του ιδίου, σημαίνει ότι θα πρέπει να υποχρεωθεί να δεχθεί και τους εξωφθάλμως κάλπικους; Τα λάθη (ενίοτε τραγικά) κάποιου έναντι αθώων, τον αναγκάζουν να αθωώνει στο εξής όποιον ένοχο βρεθεί στο δρόμο του; Είναι δίκαιο να δέχεται μομφή επειδή κρατά ίση απόσταση από δύο κατ’ όνομα μόνο αντιδιαμετρικά σημεία που ενώθηκαν μακριά του; 

Γιατί ακριβώς κατηγορείται το ΚΚΕ; Επειδή δεν παρέχει δεκανίκι στον Τσίπρα ή επειδή δεν συνεταιρίζεται μαζί του ώστε να τον «εκθέσει» στα μάτια του λαού; Μα ο Τσίπρας έχει πλάτες και δεν χρειάζεται δεκανίκια. Έχει εκτεθεί μόνος του και όποιος έχει μάτια το βλέπει. 

Φίλτατοι, επαναλαμβάνω ότι είμαι Έλληνας, πατριώτης και δημοκράτης (κατά ορισμένους πρωτόγονος και ισχυρογνώμων). Αν σας επιτρέψω να αναθεματίζετε το ΚΚΕ επειδή δεν συμπράττει με τον ΣΥΡΙΖΑ για το «καλό του λαού», είναι σαν να επιτρέπω σε οποιονδήποτε να αναθεματίσει εμένα επειδή δεν συμπράττω με τη Χρυσή Αυγή για το «καλό του Έθνους». Αναγνώριση των «δήθεν» στον δρόμο για την επίτευξη κάποιας υψηλής ιδέας δεν θα την ανεχθώ. 

Η απάντηση στον Τσίπρα πρέπει να είναι αυτή. Όπως την έδωσε μια κυρία τού ΣΥΡΙΖΑ (ελπίζω να μην άλλαξε γνώμη) όταν ο Τσίπρας σκοτωνόταν να συναντήσει τον «αριστερό» Σίμονα Πέρες και η Δούρου έγραφε κολακευτικά άρθρα για τον Ισραηλινό «σύντροφο» στο «Έθνος» τού επίσης «συντρόφου» Μπόμπολα. 

Με εντολή Τσίπρα.

Ψήφισα ξανά, μετά από 10ετίες. Καμμένο. Ως χαλινάρι στον Τσίπρα. Άμεσος στόχος επετεύχθη. Τώρα αρχίζει η μάχη. Στο κάτω-κάτω είμαι συνυπεύθυνος που αυτοί οι τύποι κυβερνάνε. Δεν είμαι πια ένας αποστασιοποιημένος γκρινιάρης. Δεν είμαι ένας αιωνίως αντιπολιτευόμενος. Είμαι πλέον ένας απαιτητικός κυβερνητικός ψηφοφόρος. 

Αρχίζω: 

Οι πάμπολλοι ψευτοαριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ αυτοξεβρακώθηκαν πριν καλά-καλά εκλεγούν. Είδαμε κι ακούσαμε πρωτοκλασάτους να φλερτάρουν με τον Σημίτη (τον Σταύρακα Θεοδωράκη). Αυτό ασφαλώς είναι κάτι «αριστερό» και «ριζοσπαστικό». Επίσης ο Σταύρακας κάνει σαν χολωμένο παιδάκι που δεν το παίζουνε («ούτε εμπιστοσύνη, ούτε ανοχή»). Ποιος ξέρει τι υποσχέσεις είχε λάβει και από ποιον. Όλοι μαζί παλεύουν να βγάλουν τον Τσίπρα ψεύτη (στον Χατζηνικολάου είχε πει ότι δεν συγκυβερνά με Ποταμίσιους). Τελικά γλυτώσαμε από τον Θεοχάρη «με εντολή Τσίπρα» (κάτι σας θυμίζει αυτό; Κι εμένα!). 

Ο Δρίτσας (έχω ξαναεκφράσει σεβασμό στη συνέπεια και εντιμότητα του ανδρός και επιμένω), ασφαλώς με εντολή Τσίπρα, παίρνει τηλέφωνο στρατηγούς και αστυνομικούς (δηλαδή τους ένστολους έλληνες που έχουν καθήκον να φυλάττουν και να συνδράμουν τους υπόλοιπους) και επιβεβαιώνει το αυτονόητο: την εμπιστοσύνη του ΣΥΡΙΖΑ. Για πολλούς γελοίους του διαδικτύου, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι δεξιούληδες και ποντάρουν τα ρέστα τους στον ΣΥΡΙΖΑ με μοναδικό κίνητρο την κούρσα διαδοχής στη ΝΔ, αυτό ήταν μια «εθνική κίνηση». Δεν το ξέραμε ότι το να φυλάς τον κώλο σου έχει εθνικό νόημα. 

Ο Αλέξης φτύνει τον Ιερώνυμο με τακτ. Ροχάλα με σεβασμό. Θα έπρεπε ο προχω- παπάς να το περιμένει. Οι «άχρηστοι» είναι χρήσιμοι μόνο ως άχρηστοι. Όσοι τους χρησιμοποιούν ως «άχρηστους» κάποια στιγμή τους αχρηστεύουν. 

Κάτι γκρουπούσκουλα από τις συνιστώσες τσαντιστήκανε που συγκυβερνάνε με τον Καμμένο. Δεν είχαν όμως τσαντιστεί όταν το πουλέν τους επισκέφθηκε τους ναούς καπιταλισμού-σιωνισμού για προσκύνημα. Τους είχα προειδοποιήσει. Τώρα θα νιώθουνε την καυτή πατριωτική ανάσα του Ζουράρη από τα συμπολιτευτικά έδρανα. Τώρα ... 

... τον πούλο, με εντολή Τσίπρα!