Παγιώνεται μια εικόνα ανάκαμψης της οικονομίας (Νίκος Παππάς).

Ο υπουργός προπαγάνδας υπενθυμίζει: 

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΘΑ ΚΕΡΔΗΘΟΎΝ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ.

«Μαγική σκέψη». Η λύση στο Ελληνικό πρόβλημα.

«Τώρα η Ελλάδα, ενώ αφέθηκε με διαλυμένες δημόσιες υπηρεσίες, επώδυνους φορολογικούς συντελεστές, αδύναμα ιδρύματα και φοβερό δημογραφικό πρόβλημα, υποτίθεται ότι θα συντηρεί μεγάλα πρωτογενή (δηλ. προ της εξόφλησης των τόκων δανεισμού) πλεονάσματα για τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες. 

Πρόκειται για μαγική σκέψη μεταμφιεσμένη σε πολιτική.» 

Βρετανικός Economist, σήμερα Σάββατο 18 Αυγούστου 2018, 48 ώρες πριν την «έξοδο από τα μνημόνια» (μετάφραση δική μου). 

Γελοιογραφία του πρωτότυπου άρθρου.

Δεν θα σας πω ποιος είναι ο Economist (ελπίζω τα ονόματα Ρότσιλντ και Ανιέλι να σας λένε κάτι), ωστόσο πρέπει να αποσαφηνίσω το τι εννοούμε με τον όρο «μαγική σκέψη» (magical thinking). 

Κατά την Ψυχολογία, «μαγική σκέψη» είναι η πεποίθηση, συχνή στα μικρά παιδιά, ότι σκεπτόμενοι κάτι, μπορούμε να πετύχουμε αυτό να συμβεί ή να υπάρξει. (Hayes & Stratton, Λεξικό Ψυχολογίας για Φοιτητές, 5η έκδοση, εκδόσεις Routledge 2012). 

«Ευσεβής πόθος», μια εν γένει ορθή μετάφραση του όρου «wishful thinking», με τον οποίο ορισμένοι ελληνόφωνοι αρθρογράφοι επιχείρησαν να αποδώσουν το νόημα του αγγλικού άρθρου, δεν έχει καμιά εφαρμογή εδώ. 

Να αξιολογούμε τη στάση όσων γνωρίζουν και προνοούν. Κανενός άλλου.

Χρησταὶ αἱ τῶν φρονίμων δόξαι, πονηραὶ δὲ αἱ τῶν ἀφρόνων. 

Σωκράτης. 

Υπάρχει μια Ευρωπαϊκή χώρα, πολύ «ουδέτερη». Τουλάχιστον έτσι θέλουν να νομίζουμε. 

Ο Αδόλφος την «σεβάστηκε». Δεν την κατέλαβε, παρότι ήταν πλούσια και στρατιωτικά αδύναμη (ενώ είχε ισοπεδώσει φτωχούς και στρατιωτικά δυνατούς). Προτίμησε να στείλει τα στρατά του στη Ρωσία, παρά να αποκτήσει σύνορα με τον Ντούτσε. Μάλιστα. Καταλάβατε τώρα εσείς… 

Η χώρα αυτή είναι διάσημη για τις σοκολάτες της, τα ρολόγια της και τα χειμερινά σπορ, αλλά κυρίως για τις τράπεζές της. Όλο το χρήμα από λαμογιές εκεί μαζεύεται. Ξανακαταλάβατε τώρα εσείς. 

Οι θεσμικοί της παράγοντες παίρνουν κάτι «τρελές» εκ πρώτης όψεως αποφάσεις. Διοργανώνουν π.χ δημοψηφίσματα για το αν ο κατώτατος μισθός θα είναι μερικά χιλιάρικα (σε ευρώ), την ώρα που σε άλλες χώρες οι εργαζόμενοι λιμονοκτονούν. Ξέρετε τώρα εσείς. 

Στη χώρα αυτή της ευμάρειας όμως, οι θεσμοί αποτελούνται από επαΐοντες. Γνώστες. Μυημένους. Η οικονομική ελίτ που εδρεύει εκεί προβλέπει το μέλλον, για να μην σας πω ότι το διαμορφώνει. 

Όταν λοιπόν θέλουμε να πάρουμε μια (προ)γεύση του τι θα ακολουθήσει, καλό είναι να κοιτάζουμε τι κάνει … η Ελβετία. 

Μέσα στον διεθνή χαμό δηλώσεων, προβλέψεων, αναλύσεων κτλ θα πρέπει να προσπαθούμε να αλιεύσουμε (όσο και όποτε είναι δυνατόν) ειδήσεις που αφορούν στη στάση της Ελβετίας. 

Γιατί; 

Διότι η πολιτική ορθότης έχει πολύ μεγάλη πλάκα. Απαιτεί «ρεαλισμό», αλλά ταυτόχρονα μας σερβίρει παραμυθάκια με μάγους και δράκους. Κι όταν προκύπτει ενδεχόμενο Brexit λ.χ, απειλεί κυνικά με οικονομικό Αρμαγεδδώνα και επιστρατεύει την κυρία Τζόαν Ρόουλινγκ. Τη μαμά τού Χάρι Πότερ. Την κυριούλα που έγινε εκατομμυριούχος πουλώντας παραμυθάκια μαγείας τα οποία η ίδια η πολιτικώς ορθή παιδοψυχολογία είχε υποτίθεται αποκηρύξει ως αποβλακωτικά για τα παιδιά (η μαντάμ ανακήρυξε ρατσιστές και φανατικούς τους ηγέτες του κινήματος εξόδου της Βρετανίας από την Ε.Ε και οι δηλώσεις της έκαναν μεγάλο ντόρο παραμονές του δημοψηφίσματος). 

Κι ενώ η κυρία Ρόουλινγκ κυνηγούσε μάγισσες, η Ελβετική κυβέρνηση απέσυρε την υποψηφιότητα για είσοδο της χώρας στην Ε.Ε. Λίγες μέρες πριν το καθοριστικό Βρετανικό δημοψήφισμα. Και λίγο παλαιότερα, παραμονές των ελληνικών εκλογών του Γενάρη του 2015, ενώ ο Τσίπρας υποσχόταν σκίσιμο μνημονίων και άλλα διάσημα πολιτικώς ορθά ζωντόβολα τον προμοτάρανε αγρίως με συνεντεύξεις και χαριτωμενιές, ο Ελβετός κεντρικός τραπεζίτης αποδέσμευσε το νόμισμα της χώρας του από την κλειδωμένη ισοτιμία με το ευρώ (ο ίδιος την είχε κλειδώσει παρόλο που έχανε λεφτά). 

Ηθικό δίδαγμα: για σοβαρά ζητήματα ακολουθούμε τη συμβουλή του Σωκράτη. Λαμβάνουμε υπόψιν τη στάση όσων γνωρίζουν και προνοούν (έστω κι αν πρόκειται για οικονομικούς δυνάστες) και όχι του κάθε παρλαπίπα. 

Προσοχή! Το ευρώ αποτελεί μέρος πολυσυσκευασίας. Δεν κυκλοφορεί ξεχωριστά!

Η συντριπτική πλειοψηφία των συμπατριωτών μας και γενικά των Ευρωπαίων πολιτών, πιστεύει ότι το Ευρώ είναι ένα νόμισμα. Αυτό όμως είναι η μισή αλήθεια. 

Το ευρώ είναι ένα δανεικό νόμισμα. Αυτή είναι η πλήρης αλήθεια. 

Η κυκλοφορία του, είτε ως τραπεζογραμματίου είτε ως ... αέρα (δημιουργία χρήματος εκ του μηδενός μέσω δανείων) ελέγχεται απολύτως από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, δηλαδή από ιδιώτες τραπεζίτες. Οι εθνικές κυβερνήσεις δεν έχουν καμία δικαιοδοσία επί του νομίσματος αυτού και απλώς το δανείζονται (μέσω των κεντρικών κρατικών τραπεζών, όπου τον έλεγχο έχουν και πάλι ιδιώτες) για να το μοιράσουν εν συνεχεία (όπου τους συμφέρει). Συνεπώς ο μισθός σας και η σύνταξή σας δεν είναι η ανταπόδοση του κράτους για την εργασία σας, αλλά δανεικά. Δα-νει-κά. Το ίδιο είναι και η αμοιβή σας για την πώληση υπηρεσιών ή προϊόντων, αν είστε ιδιώτης. Αν λοιπόν έχετε 2 πενηντάευρα επάνω σας (τυχεράκηδες!), όπως κι αν τα αποκτήσατε, αυτό δεν σημαίνει παρά μόνο ότι έχετε δανειστεί 100 ευρώ από την (ιδιωτική) Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Όσα και αν έχετε, της τα χρωστάτε. Όσα και αν κατέχετε, σας τα έχει δανείσει. 

Τι σας πήρε για να σας τα δανείσει; Τι δώσατε ως ενέχυρο, ως εγγύηση για να σας τα δανείσει; Μα την εργασία σας, την περιουσία σας και εν τέλει ... την ίδια τη ζωή σας. 

Αν δυσκολεύεστε να το καταλάβετε/πιστέψετε, σας κατανοώ απολύτως. Είναι πολύ δύσκολο. Αλλά έτσι είναι. Και δεν είναι το χειρότερο. 

Οι ιδιώτες δανειστές δεν έχουν μοναδικό σκοπό να ελέγξουν τον παγκόσμιο πλούτο, μέσω των νομισμάτων. Αυτός ο πρωταρχικός στόχος τους έχει σχεδόν επιτευχθεί (όλος ο πλανήτης είναι χρεωμένος). Ο τελικός στόχος είναι ο έλεγχος ... της ίδιας της ζωής. Ποσοτικά και ποιοτικά: πόσοι θα ζήσουν και πώς θα ζήσουν. Αυτό είναι ολοφάνερο, αν και οι επιμέρους παράμετροι δεν είναι ακόμη σαφείς σε εμάς, επειδή βρισκόμαστε εντός της δίνης των εξελίξεων. 

Οι δανειστές (οι τοκογλύφοι, οι τραπεζίτες, οι καπιταλιστές ... πείτε τους όπως θέλετε), για να δανείσουν απαιτούν. Όχι μόνο την καταστολή εργασιακών δικαιωμάτων, την εξαθλίωση των φτωχών, την καταβαράθρωση των κοινωνικών αγαθών. Οι απαιτήσεις τους δεν περιορίζονται στα έχοντα οικονομικό αντίκτυπο. 

Απαιτούν πλέον ανοιχτά την διάλυση των κοινωνικών δομών, την εξαφάνιση των ηθικών αξιών και την εξαχρείωση των υγιών συνειδήσεων. 

Κανείς δεν πρέπει να αμφιβάλλει ούτε για την ταυτότητα, ούτε για τις προθέσεις τους: οι ίδιοι μας δανείζουν ευρώ (και δολλάρια κτλ), οι ίδιοι απαιτούν θάνατο της παραδοσιακής οικογένειας. Οι ίδιοι ρυθμίζουν τα επιτόκια, οι ίδιοι προωθούν την γκέι κουλτούρα. Οι ίδιοι επιβάλουν μνημόνια, οι ίδιοι πριμοδοτούν τη λαθρομετανάστευση. Οι ίδιοι ευαγγελίζονται ανάπτυξη, επενδύσεις και μεταρρυθμίσεις, οι ίδιοι προάγουν τον αποχριστιανισμό. 

Εναλλακτικές λύσεις/συμμαχίες τύπου «ολόκληρης πίτας – χορτάτου σκύλου» (ταυτόχρονη εισροή ευρωπαϊκού δανεικού χρήματος, ρωσικού φυσικού αερίου και ιρανικού πετρελαίου), τις οποίες διατυμπανίζουν ορισμένοι νεόκοποι επαναστάτες είναι ανέφικτες. Τα διεθνή στρατόπεδα είναι σαφώς καθορισμένα και το μόνο που ανταλλάσσουν είναι αιχμαλώτους (πράκτορες). Σε κάθε περίπτωση, αυτός που σε υποχρεώνει να αποδεχθείς οικογένεια με 3 γονείς, γκέι υιοθεσίες και αποκαθήλωση των εικονισμάτων, ασφαλώς και δεν θα επιτρέψει ρωσικό αγωγό στο έδαφός σου. 

Σας παρακαλώ συνειδητοποιείστε: η εξάρτησή μας από δανεικό χρήμα (ευρώ), ισοδυναμεί με απεμπόληση από μέρους μας αρχών, παραδόσεων, συμμάχων, βωμών και εστιών, με πλήρη αποδοχή της ατζέντας των παγκοσμιοποιητών.

Ευρώ και αφελληνισμός-αποχριστιανισμός της πατρίδας πάνε πακέτο. Το ευρώ δεν είναι μόνο του. Δεν θα μπορούσε να είναι.

Φίλε Γιάνη για πες μας: η θεωρία των παιγνίων περιλαμβάνει το κάψιμο του Καρνάβαλου;

Γιάνη να με συμπαθάς, αλλά το δήλωσα από την πρώτη στιγμή: είσαι κομήτης. 

Γιάνη μετά συγχωρήσεως αλλά το φώναξα εξαρχής: είσαι ψυχωσικός. 

Γιάνη εξκιούζ μι αλλά ήτανε φανερό εκ προοιμίου: είσαι ισχυρός διαλύτης (κάτι σαν ακουαφόρτε και βάλε). 

Όλες στο πέταλο αδερφέ μου, μαντζουράνα στο κατώι και κούρευε χελώνες. 

Τίποτε από τα παραπάνω δεν είναι κακό από μόνο του. Ακόμα κι ο συνδυασμός τους δεν είναι (κατ’ ανάγκην) κακός. Άλλο είναι το κακό: 

Αδύνατον με λογικά κριτήρια να κατανοήσει κανείς πώς βρέθηκες εκεί, αντιπρόσωπος ενός ένδοξου λαού σε κρισιμότατη καμπή της ιστορίας του. Ποιος σ’ έβαλε να διαπραγματεύεσαι τις τύχες εκατομμυρίων ψυχών με τους τοκογλύφαρους. Ποιος σε τοποθέτησε μπροστάρη στην αντιπαράθεση με τους Τραπεζίτες. 

Γιατί μην μου πεις φίλε (το εννοώ) Γιάνη ότι βρέθηκες εκεί από τύχη (καλή ή κακή αδιάφορο). Ούτε μπορεί να ισχυριστεί κανείς πως ήτανε θέλημα Θεού ή ότι έτσι τα ‘φερε ο διάβολος. Μαθηματικά κατέχεις και ξέρεις πως είναι αμελητέο τέτοιο τυχαίο ενδεχόμενο, θεολογία κατέχω και σε διαβεβαιώνω ότι ούτε ο Θεός ούτε ο διάβολος θα ανακατεύονταν ποτέ. 

Κάτι άλλο συνέβη Γιάνη, κάτι απλούστερο. 

Άνθρωπος(-οι) έβαλε το χεράκι του. Με σχέδιο και προοπτική. Τι σχεδίασε και τι θα πετύχει ... θα σε γελάσω. 

Δεν ξέρω φίλε (επιμένω) Γιάνη τι λένε οι μαθηματικές σου θεωρίες. Δεν ξέρω αν περιλαμβάνουν μαύρα πρόβατα, εξιλαστήρια θύματα και αποδιοπομπαίους τράγους. 

Ξέρω όμως ότι αυτή η περιβόητη «διαπραγμάτευση» κατήντησε γυφτοπανήγυρις, τσίρκο, καραγκιόζ μπερντές. 

Κατήντησε καρναβάλι Γιάνη, στου οποίου τη λήξη (σου θυμίζω) καίνε τον Βασιλιά Καρνάβαλο. Δεν τον χρειάζονται πια, τον επόμενο χρόνο φτιάχνουν άλλον... 

Άγνοια και κουτοπονηριά: οι τροφοδότες τού χρέους. (Ή πώς ο νεοέλληνας έκανε την υπερηφάνεια σαν τον κwλο του).

Το καλύτερο επιτόκιο το δίνει η επένδυση στη γνώση. 

Βενιαμίν Φραγκλίνος. 

Πώς το λεν τα κλισέ; «Ό,τι θέλει ο λαός!», «ο λαός μίλησε!», «ο κυρίαρχος λαός» κτλ κτλ. 

Αναρωτηθήκατε όμως ποτέ τι στον οξαποδώ θέλει τέλος πάντων ο ελληνικός λαός; Τι πρεσβεύει, τι ακριβώς επιδιώκει; 

Να σας πω εγώ: «Τα καλά και συμφέροντα». Να ζει με δανεικά, αλλά να μην το ξέρει. Κι αν το μάθει, να μην του το θυμίζουν! Υπερήφανα πράγματα. 

Όλες οι δημοσκοπήσεις συμφωνούν: συντριπτικά τα ποσοστά υπερήφανης στήριξης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην υπερήφανη «διαπραγμάτευση» με τους εταίρους. 

Και τι ακριβώς διαπραγματεύεται υπερήφανα η ελληνική κυβέρνηση; 

Δανεικά! 

Και ποιο ακριβώς είναι το διαπραγματευτικό όπλο της υπερήφανης ελληνικής κυβέρνησης; Κάτι σχιζοφρενικό. Θεότρελο. Πρωτοφανές. 

Εξάντληση του χρόνου μέχρι ασφυξίας! Παλεύουν δηλαδή δύο μες στο νερό, ο ισχυρότερος κρατά το κεφάλι τού αδύνατου κάτω από την επιφάνεια και ο αδύνατος καθυστερεί! Με το πάσο του! Φοβερό; 

Και ο υπερήφανος λαός που «αποφασίζει», «μιλάει» και άλλα βαρύγδουπα, συμφωνεί! Εγκρίνει! 

Άνω του 70% απαιτεί συμφωνία και παραμονή στο ευρώ! Το ότι τα ευρώ είναι δανεικά, ανήκουν σε αφανείς ιδιώτες (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), που επιβάλουν τους όρους δανεισμού (μέσω μνημονίων, συμφωνιών ή όπως αλλιώς τα βαπτίζουν) και οι διαπραγματευτές (κυβερνήσεις, επιτροπές και άλλοι «θεσμοί») δεν είναι παρά απλά φερέφωνα, δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν! 

Τα καλά και συμφέροντα. Καμία παιδεία, καμία ιδεολογία, αλλά άφθονη υπερηφάνεια (μια πεντάρα η οκά). 

Μια δουλίτσα (με δανεικά, εσαεί δούλος). Μια συνταξούλα (δανεική, της πείνας). Ένα επίδομα. Ρεύμα στο αυθαίρετο. Και άλλα τέτοια υπερήφανα. 

Λεφτά να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι. Χρέος και ξερό ψωμί (και υπερηφάνεια βεβαίως-βεβαίως). 

Όλοι με την κυβέρνηση. Να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί (να κρατήσουμε την ανάσα μας μέχρι να σκάσουμε). Κι αν μας επιτρέψουν μια ανάσα (μέχρι τον επόμενο πνιγμό), μεγάλη υπερηφάνεια (τι άλλο;). Κι αν πνιγούμε δεν πειράζει, η υπερήφανη κυβέρνηση έκανε ό,τι μπορούσε (αντί να μας πνίξουν αυτοκτονήσαμε). 

Άγνοια και κουτοπονηριά: οι τροφοδότες τού χρέους. 

Να χαρείτε (τα δανεικά· αν σώσετε και τα πάρετε) συμπατριώτες νεοέλληνες, την υψηλή έννοια της υπερηφάνειας μην την πιάνετε στο στόμα σας. Την κάνατε σαν τον κwλο σας. 

Αριστεροί εξουσιαστές ανοίξτε τα μάτια σας! Αν δεν βλέπετε τίποτε, είναι επειδή για πολύ καιρό εθελοτυφλούσατε και τελικά τυφλωθήκατε στ’ αλήθεια.

Καλά ρε πούροι αριστεροί που θα ‘λεγε κι ο Στάθης (αφορά και αυτόν το παρόν). Ο λαός, λαός είναι, απαίδευτος κι ευκολόπιστος. Άμα του τάξεις, σου τάζει. Σ’ έχει για θεό. Έτσι πάει η ζωή του, από τάμα σε τάμα, από θεό σε θεό, μέχρι να πεθάνει. Ποτέ δεν βγαίνουν τα τάματα, πάει με τον καημό. 

Εσείς όμως; Ειδικοί ορνιθολόγοι καμώνεστε ότι είστε. Έβαλε ο κόρακας πορτοκαλιά μύτη, παράστησε τον κότσυφα κι εσείς εκστασιαστήκατε από το κελάηδημα; 

Περνάει ο αρχηγός σας απ’ όλο το φάσμα του ψέματος, από τη διαγραφή στο κούρεμα, από το κούρεμα στην απομείωση κι από κει με γέφυρα στο μνημόνιο κι εσείς τον συγκρίνετε με τον Κλάρα; 

Του τηλεφωνεί για στήριξη ο Μαύρος του Λευκού (Πρόεδρος του Οίκου), ο αρχηγός των ιμπεριαλιστών κι εσείς παιανίζετε επαναστατικά άσματα; Τον Αλιέντε τον στήριζε ο Νίξον ρε;

Κάνει on camera ο ψυχωσικός σκίνχεντ με τα παρδαλές πουκαμίσες, τις παλαβές ματιές και τις παρανοϊκές προτάσεις, χειρολαβή σε έναν φλώρο με λιγδωμένες μπούκλες κι αυτό το λέτε εθνική αντίσταση;

Με αριστερή κυβέρνηση, στις εκλογές για Πρόεδρο Δημοκρατίας λαμβάνουν ο Καραμανλής 233 ψήφους, ο Σημίτης 30 και ο Κανένας 32 και χειροκροτάτε; 

Κάνει η τέως Κνίτισσα ευκολίες πληρωμής σε 100 δόσεις και αυτό είναι κοινωνική πολιτική; Ξέρετε απλή αριθμητική ή με τη συνεχή ενασχόλησή σας με τα funds και τα παχιά επενδυτικά σας χαρτοφυλάκια την ξεχάσατε; Οι δόσεις είναι μηνιαίες ρε και 100 μήνες είναι πάνω από 8 χρόνια. Κοινωνική πολιτική είναι να χαριστούν τα χρέη ρε, όχι να χρωστάμε κερατιάτικα επί τουλάχιστον 8 χρόνια. Και μια και το ‘φερε η κουβέντα από πότε το να πληρώνεις τα μαμησιάτικα άλλων είναι καθήκον και μάλιστα πατριωτικό; 

Ένας στους 3 Έλληνες χρωστάει στο κράτος κι εσείς μαζεύετε εικοσάευρα; Πόσων χρονών ήσασταν το 2001 ρε; Πόσοι χρωστούσαν τότε στο κράτος; Δεν σας περνάει από το μυαλό ότι το πρόβλημα είναι το φετίχ σας, το ευρώ; 

Όταν σας επισημαίνονται οι ανακολουθίες, οι αντιφάσεις, οι παλινωδίες, οι υπαναχωρήσεις και οι υπερβολές σας κοιτάτε ψηλά, σφυρίζετε αδιάφορα ή πετάτε τη μπάλα στην εξέδρα. Τότε σε τι διαφέρετε από τον Σόιμπλε όταν τον ρώτησαν για τον Χριστοφοράκο; 

Τι υποκρισία είναι αυτή ρε παιδιά, τι ανειλικρίνεια, τι φαρισαϊσμός; 

Σαν τους γάβρους που σκούζανε για τους τσάτσους του Βαρδινογιάννη, σαν τους βάζελους που σκούζουν για την παράγκα αλλά όταν έπαιρναν/παίρνουν το πρωτάθλημα τα ξεχνάνε όλα; Αυτό θέλατε; Το πρωτάθλημα; Την εξουσία; 

Ρε έχετε καταλάβει ότι μας στείλατε στο διάολο; Έχετε συνειδητοποιήσει ότι τώρα θα χρωστάμε εσαεί και μάλιστα με επικάλυψη αριστεράς (όπως λέμε επικάλυψη σοκολάτας); Έχετε επίγνωση ότι νομιμοποιείτε το χρέος και τους φονιάδες που το δημιούργησαν και το απαιτούν; 

Εσείς δεν βαφτίζετε το κρέας ψάρι. Βαφτίζετε τα σκατά ψάρι. 

Κι αυτό δεν είναι απλώς παραλογισμός, είναι προδοσία. 

Attention all leftists. This is your last warning! (Που θα ΄λεγε και η υπερυπουργάρα σας ο Yanis). 

Ο Τραπεζίτης ξαναχτυπά (από δανεικά σε δανεικά).

Πρώτα έκλεψε τον πλούτο μας. Μετά μας επέστρεψε ένα πολύ μικρό μέρος υπό μορφή δανεικών. Όταν η μάζα εθίστηκε στα δανεικά πυροδότησε μια κρίση. Κανείς δεν αντέδρασε (κόβεται η πρέζα;). Την διαχειρίστηκε ο ίδιος υπό μανδύα φιλελεύθερου ή σοσιαλιστή. Προσπάθησε τάχα να μειώσει τα χρωστούμενα, αλλά τα αύξησε. Αφού έφαγε το καταπέτασμα, φόρεσε αριστερή ριζοσπαστική προβιά και ξανατάζει δανεικά. Εγγυάται καταθέσεις (δανεικών), δεσμεύεται για αύξηση συντάξεων (δανεικών) και υπόσχεται χιλιάδες θέσεων εργασίας (με μισθούς δανεικών). 

Το πιο σατανικά κόλπα είναι απλούστατα. Το νυν κόλπο περιλαμβάνει το ψεύτικο δίλημμα: «ή τα παλιά δανεικά ή καινούρια δανεικά». 

Τα πρεζόνια (των δανεικών) μυαλό δεν βάζουν. Τσίμπησαν το δόλωμα (δίλημμα). 

Οι υπόλοιποι εξωθούμεθα στα άκρα. 

Να πιάσουμε τις γωνίες. Να πάρουμε τα βουνά. Χωρίς δανεικά.

Υ.Γ Αλέξη να υποθέσω ότι στην παροχολογία («πάρε κόσμε, δανεικά είναι») περιλαμβάνονται και όλοι οι λαθρομετανάστες τους οποίους έχεις υποσχεθεί να νομιμοποιήσεις (δεν θυμάμαι να το αναίρεσες ποτέ);

«Επιστημονικά» ψέματα. Μάθημα 3ον: Η απάτη του «απόλυτου».

Είναι αρκετές λέξεις, των οποίων η έννοια παραπέμπει σε κάτι απόλυτο. Άκαμπτο, κατηγορηματικό, άνευ εξαιρέσεων και ορίων. «Απόλυτος», «πλήρης», «απεριόριστος», «ισόβιος», «αντικειμενικός» κτλ κτλ. Τις ακούμε κάθε μέρα και κατά κανόνα αντιπροσωπεύουν … ψεύδη! 

Κλασσικές περιπτώσεις απόλυτων λέξεων, όρων και εννοιών, ουσιαστικά όπλων στην υπηρεσία των επαγγελματιών ψευτών (πολιτικών, προπαγανδιστών κτλ): 

1) Απόλυτη πλειοψηφία. 

Έτσι βαπτίζουν οι συστημικοί το ποσοστό 50% επί του συνόλου των εγκύρων ψήφων, συν μία τουλάχιστον ψήφο επιπλέον. Τα περί απάτης των ποσοστών τα έχω περιγράψει εδώ και δεν χρειάζεται να επανέλθω. Τονίζω μόνο ότι, απόλυτη πλειοψηφία είναι το 50% συν μία τουλάχιστον επιπλέον ψήφο, του συνόλου του εκλογικού σώματος ήτοι των εχόντων δικαίωμα ψήφου. Τα υπόλοιπα είναι σκόπιμες διαστρεβλώσεις των παρηκμασμένων αλητών της «Δημοκρατίας δια Αντιπροσώπων» (δια Ρουσφετιού και Κομματοκρατίας). 

2) Πλήρης απασχόληση. 

Αναφέρομαι στον αγγλοσαξωνικό όρο «full employment», τον οποίο μεταφράζω ίσως ατυχώς, αφού ως «πλήρης απασχόληση» στα ελληνικά εννοείται η απασχόληση εργαζομένου με πλήρες ωράριο, σε αντίθεση με τον απασχολούμενο μειωμένου ωραρίου που εμπίπτει στην κατηγορία των «μερικώς απασχολουμένων». Πιο σωστή, ίσως, μετάφραση θα ήταν «εργασία για όλους» ή «κανείς άνεργος». Σε κάθε περίπτωση, ο αγγλικός όρος δεν αφορά σε συγκεκριμένο/ους εργαζόμενο/ους αλλά στο σύνολο του εργατικού δυναμικού. Θυμίζω ότι «εργατικό δυναμικό» είναι όσοι μπορούν και θέλουν να εργαστούν, ενώ «άνεργοι» είναι όσοι ανήκουν στο εργατικό δυναμικό, αλλά παρά τις σοβαρές και σταθερές προσπάθειες που καταβάλουν, δεν καταφέρνουν να βρουν εργασία. 

Τι θα καταλάβαινε λοιπόν ο, στερούμενος έστω και στοιχειωδών οικονομικών γνώσεων, «μέσος» Έλληνας, αν άκουγε από επίσημα χείλη κάποιου ηγέτη, τη φράση «εργασία για όλους»; Ό,τι ακριβώς κατάλαβε και ο, σε χειρότερα χάλια ευρισκόμενος, «μέσος» Αμερικανός, όταν άκουσε περί «full employment». 

Τη φράση ξεστόμισε η πλέον κακοήθης και ψυχοπαθητική μαριονέτα που τοποθετήθηκε ποτέ στον Λευκό Οίκο, η οποία μάλιστα «εξελέγη» Πρόεδρος των Η.Π.Α με την απόλυτη πλειοψηφία των εκλεκτόρων και όχι του λαού, διότι την «απόλυτη πλειοψηφία» των εγκύρως ψηφισάντων συγκέντρωσε ο Αλ ο Οικολόγος: 

Ο Τζορτζ Ντάμπλγιου Μπους. 

Τι εννοούσε; Δουλειά σε όλους; Κανείς άνεργος; Όλοι απασχολούμενοι; Ασφαλώς όχι! 

Ο όρος full employment (πλήρης απασχόληση που αφορά στο σύνολο του εργατικού δυναμικού και όχι σε μεμονωμένους εργαζόμενους), είναι μια ευφυής εφεύρεση των σύγχρονων μακροοικονομικών. Περιγράφει όχι βέβαια την μηδενική ανεργία (για καπιταλισμό μιλάμε), αλλά την κατάσταση της οικονομίας στην οποία επιτυγχάνεται τέτοιο ποσοστό ανεργίας (συνήθως 3-4%) που να μην εκτινάσσει τον πληθωρισμό. Είναι, βλέπετε, βασική αρχή της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς η «ανταλλαγή» πληθωρισμού-ανεργίας: σε κάθε οικονομικό κύκλο, ο πληθωρισμός τείνει να αυξάνεται όσο η ανεργία μειώνεται. 

«Πλήρης απασχόληση» λοιπόν δεν σημαίνει ανεργία 0%, αλλά 3-4%! Καλό; 

3) Ισόβια. 

«Όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια» αναφώνησε κάποτε ένας ψηλός με βαριά Μακεδονική προφορά και παχιά φρύδια, όταν ετέθη (;) θέμα απονομής χάριτος στους καταδικασθέντες σε ισόβια κάθειρξη (μετατροπή ποινής από θανατική καταδίκη) Αμερικανοκίνητους ημιπαράφρονες δικτάτορες. 

Δεν γνωρίζω γιατί οι ατάκες που τονίζουν τα προφανή είναι τόσο πιασάρικες, αυτή όμως ξεφτιλίστηκε πολύ σύντομα. Λίγα χρόνια μετά, ένας από τους ισοβίτες πραξικοπηματίες αφέθη ελεύθερος λόγω «ανηκέστου βλάβης» της υγείας του. Η βλάβη αυτή ασφαλώς θα άγγιζε τα όρια της μεταφυσικής, αφού όχι μόνο απελευθέρωσε τον κατάδικο, αλλά και του επέτρεψε να ζει και να βασιλεύει άνω των είκοσι (20) ετών μετά, καθιστώντας τον αιωνόβιο! 

Ακόμη όμως και αν ο δικτάτορας ήταν και είναι ανηκέστως βλαμμένος, ο εξευτελισμός της έννοιας των ισοβίων παραμένει και μεγεθύνεται. Οι πλέον αρμόδιοι να μας πληροφορήσουν γι αυτό είναι οι κύριοι Κυριάκος Παπαχρόνης και Χρήστος Παπαδόπουλος, γνωστότεροι ως «δράκος της Θεσσαλονίκης» και εγκέφαλος της «εταιρείας δολοφόνων» αντιστοίχως. Από δις (δυο φορές) και οκτάκις (οκτώ φορές) εις θάνατον, οι ποινές μετατράπηκαν αρχικά σε ισόβια και έπειτα σε αποφυλάκιση (μετά 2-3 δεκαετίες).

Είσαι σίγουρος για τον τίτλο κύριε Χαρδαβέλλα;

Κι άλλα πολλά τα παραδείγματα. Οι ηθικοί και πολιτικοί νάνοι που παριστάνουν τους πρωθυπουργούς, τους υπουργούς δικαιοσύνης, τους εξέχοντες νομικούς (δικαστές και δικηγόρους) κτλ, εκ προθέσεως και κατ’ εξακολούθηση, με δήθεν ανθρωπιστικά κριτήρια και φτηνά νομικίστικα τεχνάσματα, κλίνουν το ουσιαστικό «η μετατροπή» (της μετατροπής, την μετατροπή, ω μετατροπή) και αποδίδουν διάφορους κακούργους «σωφρονισθέντες» στην κοινωνία (μερικούς τους διορίζουν και στο Δημόσιο). Έχουν μάλιστα το θράσος (ίδιον των ποταπών) να μας πληροφορούν ότι ο αποφυλακισθείς «εξεπλήρωσε το χρέος του προς την δικαιοσύνη». (Ποιος κακοήθης είπε ότι το ελληνικό κράτος δεν ρυθμίζει τα χρέη των πολιτών;). 

Γεγονός είναι ότι όταν λέμε «ισόβια» ΔΕΝ εννοούμε ισόβια, όταν λέμε 20 χρόνια ΔΕΝ εννοούμε 20 χρόνια κτλ. 

Όσοι συμφωνείτε με τα γραφόμενα αυτής της παραγράφου, διαβάστε εδώ και λάβετε μέρος στη δημοσκόπηση στα αριστερά της σελίδας. 

4) Απεριόριστα. 

Ο όρος ακούγεται κατά κόρον σε διαφημίσεις συμβολαίων τηλεφωνίας και ασφαλιστηρίων συμβολαίων (υγείας, ζωής κτλ). Ο καταναλωτής μένει με την εντύπωση ότι αν σηκώσει το ακουστικό, μπορεί να μιλάει με τις ώρες χωρίς πρόσθετη χρέωση (τελευταίως διαφημίζεται και για κλήσεις σε κινητά!) ή μπορεί να χειρουργηθεί από κάποιον σούπερ-ντούπερ γιατρό, για την αμοιβή του οποίου (πολλών χιλιάδων ευρώ) δεν θα επιβαρυνθεί καθόλου! 

Χρειάζεται πολλή προσοχή. ΟΛΑ τα συμβόλαια, ακόμη και αν δεν το αναφέρουν ρητώς, βασίζονται στον κανόνα της «ορθής χρήσης». «Απεριόριστα» δεν σημαίνει ότι μπορούμε να καλέσουμε το φιλαράκι μας σήμερα στο κινητό και μετά από 48ωρο να συνεχίζουμε να πολυλογούμε χωρίς διακοπή (ούτε, πολύ περισσότερο, εκείνος να μας παρακαλεί να κλείσουμε «για να μην χρεωνόμαστε» – ουσιαστικά επειδή μας βαρέθηκε - κι εμείς να απαντάμε «έχω απεριόριστο χρόνο ομιλίας»). «Απεριόριστα» δεν σημαίνει ότι ο σούπερ-ντούπερ χειρουργός μπορεί να υπερτιμολογήσει την αμοιβή του επειδή πληρώνει άλλος και δεν θα μας κακοφανεί το εξωφρενικό νούμερο (ούτε, πολύ περισσότερο, να του προτείνουμε εμείς να «πάρει παραπάνω» για να εξασφαλίσουμε καλύτερες υπηρεσίες). 

Πολλή προσοχή. Τίποτε δεν είναι «απεριόριστο», εκτός ίσως από τα φύκια που μας πουλούν μερικοί για μεταξωτές κορδέλες. Πολλή προσοχή. Υπάρχουν τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις, συνεπώς υφίστανται «νομικά προηγούμενα». Κανένα δικαστήριο δεν θα σας δικαιώσει αν η χρήση του συμβολαίου δεν είναι «ορθή» και θα βρεθείτε «ξάπλα» στο άκουσμα της απόφασης. 

5) Αντικειμενικά. (Αξίες, συντελεστές, τεκμήρια, κριτήρια, προσόντα … και πάει λέγοντας). 

Η πιο διαστρεβλωμένη έννοια. Διάφορα, κατά κανόνα κρατικά, κοράκια, διαψεύδουν τον Μπαμπινιώτη, κατά το λεξικό του οποίου «αντικειμενικός είναι αυτός που αποδίδει πιστά την πραγματικότητα, που δεν περιλαμβάνει προσωπικά αισθήματα, κρίσεις ή σχόλια». 

Ο κάθε καρεκλοκένταυρος φορομπήχτης, ο κάθε αλλοπρόσαλλος δημόσιος τύραννος και ο κάθε ρουσφετολόγος πολιτικάντης, κατασκευάζουν «αντικειμενικές» αξίες που καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα (εμπορικές αξίες), νομοθετούν «αντικειμενικούς» συντελεστές και τεκμήρια εικάζοντας ποσά και εισοδήματα και θέτουν «αντικειμενικά» κριτήρια και προσόντα για στημένους διαγωνισμούς και προσλήψεις. 

Μοναδικός τους γνώμονας το πόσα πρέπει να μαζέψουν ή πόσους και ποιους πρέπει να βολέψουν. «Αντικειμενικότητα» δηλαδή, με βάση το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, ερήμην της πραγματικότητας και της λογικής. Τόοοσο καλά. 

6) Παντός καιρού. Αβύθιστο, ακατάρριπτο, αόρατο και άλλα τρομερά. 

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, άγνωστο ποιος (κατασκευάστρια εταιρεία; τυχόν μεσάζοντες για ίδιον όφελος; ξερόλες δημοσιογράφοι για ντόρο; άσχετοι πολιτικοί προς άγραν ψήφων; όλοι μαζί; κανείς – αυτοτροφοδοτούμενη φήμη -;) βάπτισαν τα ελαφρά ελικοπτεράκια (καινούργια πάντως και αξιόλογα) που προμηθεύθηκε το ΕΚΑΒ ως «παντός καιρού». Η συνέχεια γνωστή: Υπερεκτίμηση, πτώσεις, θάνατοι. 

Μια βόλτα σε κάποια αερολέσχη και μια κουβεντούλα με ιπτάμενους, θα ήταν αρκετή. Όσοι πετούν θα σας πουν αμέσως και χωρίς περιστροφές ότι κανένα ιπτάμενο μέσο δεν είναι «παντός καιρού». Ότι με σφοδρή καταιγίδα και ριπές ανέμου δεν μπορεί να τα βάλει κανείς και πολύ περισσότερο τα ελαφρά σινιέ ελικοπτεράκια. Ότι οι δυνάμεις της φύσης είναι ανώτερες από οποιοδήποτε μέσο (επίγειο, πλωτό, εναέριο) αλλά και την εμπειρία του χειριστή. Ότι όποιος πετά ή αρμενίζει καλό είναι να φοβάται. 

Στο ίδιο μήκος κύματος επισημαίνω: δεν υπάρχουν «αβύθιστα» σκάφη (βλέπε «Τιτανικό»), «ακατάρριπτα» αεροσκάφη και «αόρατα» βομβαρδιστικά. Οι βαρύγδουπες αυτές ιδιότητες υπάρχουν μόνο στο μυαλό αυτών που θέλουν να τα πουλήσουν ή να τα αγοράσουν. 

Νομίζω λοιπόν ότι το έκανα σαφές: αντιμετωπίστε κριτικά οτιδήποτε «απόλυτο». 

Στην προτροπή μου αυτή μπορώ να είμαι … απόλυτος!! 

Πιάστηκε ο Αναστασιάδης!

Πιάστηκε ο Ανα(ν)στασιάδης...

 

«Σαμαράκι» στα δημόσια έσοδα! Αθάνατο ελληνικό κράτος!

Θα έχετε βαρεθεί να ακούτε για «τρύπες» στα έσοδα του Δημοσίου. «Τρύπα» εδώ, «τρύπα» εκεί, «τρύπα» παραπέρα, η λεωφόρος των εσόδων του ελληνικού κράτους δεν διαφέρει σε τίποτε από τις πραγματικές ασφάλτινες οδούς καθ’ άπασαν την επικράτειαν: είναι γεμάτη τρύπες. Λακούβες! 

Όπως φαίνεται όμως, σε πλήρη αναλογία με την άσφαλτο, διαθέτει και «σαμαράκια»! Λιγότερα από τις «τρύπες», αλλά υπαρκτά. 

Εννοώ βεβαίως διάφορα «κρυφά» έσοδα, για τα οποία ουδείς πολίτης γνωρίζει κάτι και ουδείς αρμόδιος ανακοινώνει επισήμως κάτι. 

Δεν γνωρίζω αν είναι θέμα τυχαίου σφάλματος, κουτοπονηριάς ή λαμογιάς, πάντως υπάρχουν έσοδα των οποίων είναι γνωστή η προέλευση, αλλά άγνωστη η πορεία και κατάληξη. Δεν γνωρίζουμε δηλαδή ποιος τα διαχειρίζεται και πού πάνε! 

Εξηγώ: 

Συγγενικό μου πρόσωπο σκοπεύει να αποκτήσει δίπλωμα οδήγησης. Κατέβαλε λοιπόν 90 (ενενήντα) ευρώ για παράβολα, από τα οποία 40 (σαράντα) υποτίθεται ότι πάνε για ιατρικά πιστοποιητικά. Δύο γιατροί, οφθαλμίατρος και παθολόγος, από 20 (είκοσι) ευρώ έκαστος. Σωστά; 

Λάθος! 

Όταν ο συγγενής μου επισκέφθηκε τον οφθαλμίατρο, πληροφορήθηκε έκπληκτος το εξής: 

Η προηγούμενη τροϊκανή κυβέρνηση, μείωσε την αμοιβή των γιατρών στα 10 (δέκα) ευρώ για κάθε επίσκεψη. ΓΕΝΙΚΩΣ. Το ελληνικό δημόσιο αμείβει πλέον κάθε συμβεβλημένο γιατρό με δέκα ευρώ, είτε για εξέταση, είτε για συνταγογράφηση, είτε για έκδοση πιστοποιητικού. (Παρένθεση: από τα δέκα ευρώ ο γιατρός παίρνει καθαρά 6-7 κι αυτά μετά από μήνες-χρόνια. Δεν γνωρίζω άλλον επιστήμονα ή τεχνικό, στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως, του οποίου το πιστοποιητικό, η σφραγίδα δηλαδή και η υπογραφή του για σοβαρότατο θέμα, να αποτιμώνται 6-7 ευρώ. Όσοι επένδυσαν, επί σειρά ετών και με σχέδιο, στην απαξίωση του ιατρικού επαγγέλματος, μέσω της υπερπαραγωγής πτυχιούχων Ιατρικής, θα πρέπει να τρίβουν τα χέρια τους. Τέλος παρένθεσης). 

Ο οφθαλμίατρος λοιπόν και ο παθολόγος, για τις υπηρεσίες τους στον υποψήφιο οδηγό, παίρνουν από 10 (δέκα) ακαθάριστα ευρώ, εδώ και έναν χρόνο περίπου. Σύνολον; Είκοσι. Ο υποψήφιος οδηγός όμως συνεχίζει να πληρώνει 90 (ενενήντα) και όχι 70 (εβδομήντα) όπως θα έπρεπε! Ενώ δηλαδή οι αμοιβές των γιατρών «αναπροσαρμόστηκαν» με νόμο, το παράβολο παρέμεινε (παρανόμως;) απροσάρμοστο! 

Το θέμα δεν έχει γίνει γνωστό (άλλωστε τι σημαντικό γίνεται ποτέ γνωστό;), παρότι ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών, εδώ και πολύ καιρό, αλληλογραφεί σε οξύ τόνο με τα (αν)αρμόδια υπουργεία και έχει προσφύγει και στην δικαιοσύνη (η οποία ως γνωστόν εκτός από τυφλή είναι και αργή, ίσως επειδή όντας τυφλή, αν βιαστεί θα σκοντάψει!). 

Το αλαλούμ συμπλήρωσε πρόσφατο έγγραφο του Υπουργείου Μεταφορών της νυν τροϊκανής κυβέρνησης προς τον Ιατρικό Σύλλογο, όπου οι (αν)αρμόδιοι προέβησαν σε πρωτοφανή κωλοτούμπα-πιρουέτα-ζεϊμπεκιά: διατείνονται ότι ζήτησαν από την Εθνική Τράπεζα ΝΑ ΜΗΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Η ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΟΣΟΥ ΤΟΥ ΠΑΡΑΒΟΛΟΥ!!! 

Φοβερό έτσι; Το πρόβλημα ελύθη! Όταν δεν μας συμφέρει η ανάλυση ενός λογαριασμού, την διακόπτουμε! (Να το περιμένουμε και στους λογαριασμούς της ΔΕΗ και των άλλων ΔΕΚΟ;). 

Στις παρακάτω φωτογραφίες, τα έγγραφα όπως εστάλησαν από τον Ιατρικό Σύλλογο στον φίλο οφθαλμίατρο. Κλικάρετε, διαβάστε και γελάστε!

   

Εγώ πάντως, ως έλλην πολίτης, έχω δικαίωμα και γι αυτό απαιτώ να μάθω: 

Τι σόι «σαμαράκι» είναι αυτό στην σύγχρονη Σαμαρική Ελλάδα; 

Πού πάνε τα 20 ευρώ, από κάθε υποψήφιο, που δεν πάνε στους γιατρούς; 

Ποιος διαχειρίζεται τα χρήματα αυτά; 

Πού είναι, αν υπάρχει, η νομοθετική ρύθμιση γι αυτό; 

Θα επανέλθω… 

Υ.Γ Οι παπαγάλοι του διαδικτύου και όσοι κοιμούνται και ξυπνάνε με τα εικόνισματα του Καραμανλή της Ραφήνας και του Yorgo της Μάργκαρετ (που παραλίγο να σώσουν την Ελλάδα, αλλά δεν τους αφήσανε), μην αρχίσουν τους αφορισμούς. Τα πράγματα είναι σοβαρά. Ο Ιατρικός Σύλλογος είναι θεσμικό όργανο και έχει νομική υπηρεσία! Το δε Δ.Σ του πρόσκειται στην συμπολίτευση… 

«Επιστημονικά» ψέματα. Μάθημα 1ον: Η απάτη του «μέσου όρου».

Έχετε ακούσει ότι «οι αριθμοί λένε πάντα την αλήθεια»; Το πιστέψατε; Προτείνω να το ξανασκεφτείτε. 

Μεγάλο μέρος της ζωής μας (αν όχι όλη) απασχολούν τα μαθηματικά. Οι απλούστερες των εννοιών τους ακούγονται και γράφονται κατά κόρον, οπότε νομίζουμε ότι έχουμε εξοικειωθεί. 

Δεν είναι έτσι. 

Όλες οι επιστήμες, των μαθηματικών συμπεριλαμβανομένων, χρησιμοποιούνται από τους μηχανισμούς προπαγάνδας, δήθεν για να μας διαφωτίσουν, στην ουσία όμως για να μας συσκοτίσουν. 

Μεγάλο σουξέ έχει η μαθηματική έννοια του «μέσου όρου». Έστω και απλή αναφορά του όρου αυτού, στον γραπτό ή προφορικό λόγο, προκαλεί συνειρμικά μια αίσθηση του «μέτρου» ή του «μετρίου». Και αυτό φυσικά δίνει στο σύστημα ένα ακαταμάχητο πλεονέκτημα προκειμένου να μας κοροϊδέψει. 

Θυμίζω ότι για να υπολογίσουμε τον μέσο όρο μιας σειράς αριθμών, αρκεί να διαιρέσουμε το άθροισμά τους με το «πόσοι είναι» οι αριθμοί. (Συγχωρέστε μου την αδόκιμη γλώσσα και τις υπεραπλουστεύσεις, αλλά μπορεί να διαβάζουν και άνθρωποι χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις). 

Αν έχουμε π.χ τους αριθμούς 3,4,5,8,10,12 αρκεί να διαιρέσουμε το 42 (3+4+5+8+10+12) με το 6 (τόσοι είναι οι αριθμοί). Ο μέσος όρος είναι 7. 

Τον ίδιο μέσο όρο μπορεί να δίνουν και 6 άλλοι αριθμοί, ίδιοι ή διαφορετικοί μεταξύ τους (π.χ 1,2,3,9,11,16 ή 6,7,7,7,7,8) ή και αριθμοί το πλήθος των οποίων δεν είναι 6 (π.χ 5,7,7,9 ή 3,5,13). 

Ο μέσος όρος λοιπόν είναι ένας αδρός (χοντροκομμένος) δείκτης, ένας μέσος «αντιπρόσωπος» και τίποτε περισσότερο. Δεν μας πληροφορεί ούτε για το πόσοι, ούτε για το ποιοι (πόσο μεγάλοι ή πόσο μικροί) είναι οι αριθμοί, ούτε για το αν διαφέρουν πολύ, λίγο ή καθόλου μεταξύ τους. Τον χρησιμοποιούμε συνήθως σε περιπτώσεις που οι αριθμοί είναι πάρα πολλοί, προκειμένου να πάρουμε μια εικόνα, μια ιδέα για το πού περίπου κυμαίνονται οι πολλοί αυτοί αριθμοί (παρατηρήστε ότι στα παραπάνω παραδείγματα, όπου οι αριθμοί κάθε σειράς δεν διαφέρουν και πολύ μεταξύ τους, ο μέσος όρος 7, αν τοποθετηθεί μέσα στους αριθμούς, αφήνει περίπου τόσους αριθμούς αριστερά του όσους και δεξιά του – μικρότερους και μεγαλύτερους απ’ αυτόν αντίστοιχα – είναι δηλαδή στη μέση, οπότε επαξίως λαμβάνει τον τίτλο του). 

Ως αδρός δείκτης, ο «μέσος όρος» έχει μια τρομερή αδυναμία. Είναι εντελώς αναξιόπιστος όταν στο πλήθος των αριθμών περιλαμβάνονται υπερβολικά μικροί ή μεγάλοι αριθμοί, που δεν «κολλάνε» με τους υπόλοιπους. 

Αν στο πρώτο παράδειγμα, στους αριθμούς 3,4,5,8,10,12 προσθέσουμε τον υπερβολικά μεγάλο (σε σχέση με τους άλλους) αριθμό 658, θα έχουμε 7 αριθμούς με άθροισμα 700. Τώρα ο μέσος όρος είναι 100. 

Τώρα ο «μέσος όρος» δεν είναι καθόλου «μέσος». Καθόλου αντιπροσωπευτικός. Τον τράβηξε μαζί του (προς τα πάνω) το υπερβολικά μεγάλο 658. Είναι πλέον πολύ μεγαλύτερος από τους 6 αρχικούς αριθμούς και όχι μόνο δεν τους αντιπροσωπεύει, αλλά τους αδικεί κιόλας. 

Αν οι αρχικοί αριθμοί αντιπροσώπευαν τους μισθούς των υπαλλήλων μιας επιχείρησης σε εκατοντάδες ευρώ (300, 400 κτλ), θα λέγαμε ότι ο μέσος μισθός τους ήταν 700 ευρώ και θα είχαμε μια σχετική ιδέα για το πού κυμαίνονται οι μισθοί σ’ αυτήν την επιχείρηση. Αν όμως προσθέταμε και τα 65.800 ευρώ με τα οποία ο ιδιοκτήτης (και διευθύνων σύμβουλος και γενικός διευθυντής κτλ κτλ) μισθοδοτεί τον εαυτό του, θα βγάζαμε το πολύ άδικο για τους εργαζόμενους συμπέρασμα ότι λαμβάνουν κατά μέσον όρο 10.000 (δέκα χιλιάδες!) ευρώ μηνιαίως. Με τον μέσο όρο δηλαδή, θα βαφτίζαμε κροίσους τους φουκαράδες!

Και τώρα που μπήκατε στο νόημα, δείτε αυτό (NewsIt 24-1-2013): 

Κάτι τέτοια μας ταΐζει το σύστημα. 

Μέσους όρους και μαλλί της γριάς. 

Ούτε ποιοι μισθοδοτούνται μάθαμε, ούτε τι ακριβώς προσφέρει ο καθένας. Ούτε πόσα προκλητικά αμειβόμενα «στελέχη» περιλαμβάνονται στη μισθοδοσία, ούτε πόσοι αργόμισθοι, ούτε πόσοι κηφήνες. Χλωρά και ξερά ένα πράγμα, διότι έτσι λέει ο «μέσος όρος». (Επαναλαμβάνω επίσης ότι όποιος κάνει δουλειά από την οποία εξαρτώνται ζωές, πρέπει να παίρνει όχι 3.333, αλλά 13.333 ή 103.333 ευρώ ή … όσα και να παίρνει λίγα είναι). 

Προσέξτε λοιπόν διότι οι αριθμοί είναι σαν κι αυτούς που τους επικαλούνται. Πολλές φορές είναι κοινοί… 

…ψεύτες!