Αποριών συνέχεια.

Με βάση την προηγούμενη ανάρτηση εδώ, επανέρχομαι και επισημαίνω:

Κατακλύστηκε το διαδίκτυο από φωτογραφίες των μουσουλμάνων που προσεύχονταν σε ανοιχτούς δημόσιους χώρους την Τρίτη 16/11/2010.

Στις φωτογραφίες από τα Προπύλαια ήταν ξεκάθαρη η παρουσία εικόνας μασκοφόρου δημίου με πέλεκυ και αλυσοδεμένης γυναίκας, ΥΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ προσεύχονταν οι πιστοί. Αυτό, η συνύπαρξη δηλαδή μουσουλμάνων που προσεύχονταν κάτω από ανατριχιαστική εικόνα βίας, σχολιάστηκε αρνητικά από τους περισσότερους Έλληνες, αφού ορθώς (έστω και συνειρμικά) αποτελούσε έμμεση απειλή.

Η παρακάτω φωτογραφία (με κλικ μεγαλώνει),τραβήχτηκε σήμερα 18/11/2010.




Η εικόνα είναι ακόμη εκεί.

Η απορία μου λοιπόν είναι: Η εικόνα ανήκει στους αντικαθεστωτικούς Ιρανούς που είχαν κατασκηνώσει εκεί (και άγνωστο τι έκαναν κατά την ομαδική προσευχή), οι οποίοι επέστρεψαν (;) ή στους προσευχομένους της Τρίτης που την άφησαν εκεί;

Αν ανήκει στους πρώτους, οπότε προφανώς αποτελεί γραφική απεικόνιση των δεινών που κατ’ αυτούς υποφέρει ο λαός στην πατρίδα τους από το θεοκρατικό-ΙΣΛΑΜΙΚΟ καθεστώς της Τεχεράνης (εφόσον μάλιστα από κάτω της υπάρχουν πρόσωπα γυναικών σε ξεχωριστές εικόνες), τότε το ερώτημα είναι: Οι προσευχόμενοι είδαν την εικόνα ναι ή όχι; Αυτό είναι το Ισλάμ κατά τη γνώμη τους; Δήμιοι, τσεκούρια και αλυσίδες; Αν ναι πώς περιμένουν να τους συμπαρασταθούμε; Μας απειλούν; Δεν γνωρίζουν ότι οι Έλληνες δεν δέχονται απειλές και μάλιστα μέσα στην πατρίδα τους; Αν όχι γιατί δεν την κατέβασαν; Προσεύχονταν στον Προφήτη κάτω από μια εικόνα που διαλαλεί, αφήνει έστω να εννοηθεί, ότι υπάρχει κακό Ισλάμ;

Αν πάλι ανήκει στους προσευχηθέντες, γιατί την άφησαν εκεί; Αποτελεί αυτό μήνυμα κατάληψης, όπως όταν υψώνουμε τη δική μας σημαία στο κάστρο του εχθρού;

Και μια προειδοποίηση προς όσους παίζουν παιχνίδια στην πλάτη των Ελλήνων: θα βρεθείτε προ εκπλήξεων. Οδυνηρών.

Χοντρά παιχνίδια στις πλάτες μας.

Το φτωχό μου το μυαλό ζητά βοήθεια. Έχω πολλές απορίες που με βασανίζουν από καιρό. Τις θέτω υπόψιν σας και όποιος μπορεί ας βοηθήσει. Ζητώ κυρίως τη συνδρομή των πεφωτισμένων της «αριστεράς», μιας και εσείς οι παλιοφασίστες ελληναράδες που με διαβάζετε συνήθως, είναι μάλλον απίθανο να ξέρετε τις απαντήσεις. Τέτοιου είδους πολύπλοκα και υψηλά νοήματα μόνο οι Έλληνες (ποιοι;) αριστεροί (ξανά: ποιοι;) μπορούν να τα συλλάβουν.

Χιλιάδες μουσουλμάνοι προσευχήθηκαν το πρωί της Τρίτης (16/11/2010) σε ανοιχτούς χώρους της Αθήνας.

Απορία πρώτη: όλοι αυτοί οι μουσουλμάνοι εισήλθαν στη χώρα εσχάτως; Πέρυσι-πρόπερσι δεν ήταν εδώ; Όλως τυχαίως αποφάσισαν να προσευχηθούν μαζικά και δημόσια τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Σας φαίνεται αυτό αυθόρμητο; Αν όχι, η οργάνωσή τους πότε, από ποιους και με ποιες διαδικασίες έγινε;

Απορία δεύτερη: πού προσευχήθηκαν οι μουσουλμάνοι της υπόλοιπης Ελλάδας; Δεν υπάρχουν ή δεν προσευχήθηκαν; Αν δεν υπάρχουν στην υπόλοιπη Ελλάδα, γιατί έχει μόνο η Αθήνα αυτή την τύχη; Αν υπάρχουν αλλά δεν προσευχήθηκαν γιατί συνέβη αυτό; Αν υπάρχουν και προσευχήθηκαν (μεμονωμένα ή σε μικρά ή σε αυτοσχέδια τζαμιά) έχει καλώς, αλλά τότε γιατί η κατασκευή τζαμιού στην Αθήνα θα λύσει το πρόβλημα; Θα αρκέσει ένα και μόνο τζαμί στην Αθήνα, όσο μεγάλο και αν είναι, να στεγάσει τόσους πολλούς πιστούς; Μήπως μετά την κατασκευή του, όλοι οι άθεοι «αριστεροί» αλλά και οι «χριστιανοί» νεοταξίτες θα ανακαλύψουν αίφνης ότι δεν επαρκεί και γι αυτό τότε που θα έχει «πέσει το ταμπού» (sic) θα αρχίσουν να ξεφυτρώνουν τζαμιά κάθε εκατό μέτρα, ανά την επικράτεια, χτισμένα με πετροδολλάρια; Αν πάλι η ελληνική (ποια;) πολιτεία υποστηρίξει ότι η ανέγερση τζαμιού θα καλύψει τους νόμιμους μουσουλμάνους μετανάστες, με τους παρανόμους τι θα γίνει; Θα τους διώξει ή θα τους απαγορεύσει να προσεύχονται; Και τα δύο δεν τα θέλει κι αν θελήσει, είναι ανίκανη να τα πετύχει. Αφήστε που ο δόκτωρ Καμίνης και τα παρτάλια που τον στηρίζουν (Πορτάλιου, Ψαριανός, Κωνσταντίνου κτλ) είναι σαφείς: νόμιμοι όλοι. Άρα και τζαμιά για όλους;

Απορία τρίτη: τι ακριβώς συνέβη στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου; Προσευχήθηκαν εκεί χιλιάδες μουσουλμάνοι, ναι ή όχι; Έχουν εκεί κατασκηνώσει (κυριολεκτικά) από καιρό, Ιρανοί υπήκοοι που αυτοχαρακτηρίζονται ως πολιτικοί πρόσφυγες και ζητούν άσυλο με ραμμένα στόματα, στολίζοντας με διάφορα κοσμητικά επίθετα το καθεστώς τού Ιράν; Αυτοί, κατά την προσευχή των μουσουλμάνων έφυγαν ή έμειναν; Αν έφυγαν, γιατί έφυγαν και πού πήγαν; Αν έμειναν, προσευχήθηκαν και αυτοί; Είναι μουσουλμάνοι; Είναι θρήσκοι; Αν είναι και προσευχήθηκαν, τότε γιατί καταγγέλλουν την ΙΣΛΑΜΙΚΗ Δημοκρατία του Ιράν; Το Ισλάμ είναι καλό, αλλά η Ισλαμική Δημοκρατία είναι κακή; Και οι μουσουλμάνοι που προσευχήθηκαν, τι γνώμη έχουν για τους αντιφρονούντες από το Ιράν; Είναι καλοί ή κακοί; Αν είναι καλοί τότε η Ισλαμική Δημοκρατία είναι κακή; Αν είναι κακοί τότε πώς συνυπήρξαν έστω και για λίγο μαζί τους; Και, τέλος πάντων, ας μας απαντήσουν όσοι κόπτονται για τα δικαιώματα των μουσουλμάνων (σύσσωμος η ελληνική –ποια;- κυβέρνηση, ο Καμίνης, ο Κωνσταντίνου, οι Συνασπισμένοι, οι Κουβέληδες, οι Αλαβαναίοι, η Άφρα, οι παπαγάλοι, ορισμένοι θλιβεροί δεξιούληδες κτλ κτλ): υπάρχει καλό και κακό Ισλάμ; Ποιοι μουσουλμάνοι είναι με το μεν και ποιοι με το δε; Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, η Ισλαμική Επανάσταση, ο Πρόεδρος Αχμαντινετζάν, ο Καντάφι είναι καλοί ή κακοί; Αν θεωρούν όλο το Ισλάμ καλό (άρα και τους φανατικούς Ισλαμιστές και το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν), αυτό η πρεσβεία του Ισραήλ το ξέρει; Αν θεωρούν ότι όλο το Ισλάμ είναι κακό, οι εν Ελλάδι μουσουλμάνοι και ο Πρόεδρος Αχμαντινετζάν το ξέρουν; Αν πάλι πιστεύουν ότι μόνο το μετριοπαθές Ισλάμ είναι καλό και οι φανατικοί είναι κακοί, οι τελευταίοι το ξέρουν; Στις δύο τελευταίες περιπτώσεις πολύ θα ήθελα να ξέρω την γνώμη των κυρίων Αχμαντινετζάν, Καντάφι, Μπιν Λάντεν και της ηγεσίας της Χεζμπολά για τον κύριο Τσίπρα λ.χ)

Και το βασικότερο όλων: οι Έλληνες, τις απόψεις αυτών των απίθανων φασουλήδων που λέγονται πολιτικοί τις ξέρουν; Διότι εδώ έχουμε φτάσει σε επίπεδο σχιζοφρένειας. Η πλέον Εβραιόφιλη κυβέρνηση των τελευταίων ετών, στηρίζεται σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης (Καμίνης, Μπουτάρης κτλ) από τους Τσιπραίους οι οποίοι πρωτοστατούν (Κουράκης και Σία) στον αγώνα των Παλαιστινίων και στο σπάσιμο αποκλεισμού της Γάζας!

Πώς είναι δυνατόν πρόσωπα και πολιτικοί σχηματισμοί να είναι και με το Ισραήλ και με τους μουσουλμάνους, οι μουσουλμάνοι να δέχονται να υποστηρίζονται από Εβραιόφιλους και οι Ισραηλινοί να συμμαχούν με μια χώρα που Ισλαμοποιείται;

Τρέλα έτσι; Εκτός εάν… Μπααα! Αδύνατον!

Το χείρον βέλτιστον!

Οι απέχοντες σήμερα πρέπει να πανηγυρίζουν(-με). Το «πτύειν το σύστημα» θριάμβευσε. Το άθροισμα αποχής και άκυρων-λευκών, διαθέτει πλέον ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ και μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να κλωτσήσει πισινούς. Το μήνυμα (τι τετριμμένη λέξη!) σαφές: «βάλτε τις εκλογές και τη “δημοκρατία” σας εκεί που ξέρετε».

Και όχι μόνον αυτό. Οι αηδιασμένοι διαλέξαμε και αντίπαλο. Για την τελική(;) αναμέτρηση.

Διαλέξαμε το «τέρας».

Την ιστοριούλα με το τέρας την ξέρετε. Μας τρόμαζε η ιδέα του μέχρι που, με τον καιρό, τη συνηθίσαμε και μας τρόμαζε πια η εμφάνισή του. Αφού εμφανίστηκε πολλές φορές, τη συνηθίσαμε κι αυτήν και τώρα μας τρόμαζε η μόνιμη παρουσία του. Όταν στρογγυλοκάθισε δίπλα μας, συνηθίσαμε, και τρομάζαμε μόνο όταν μας πλησίαζε. Το συνηθίσαμε όμως κι αυτό και φοβόμασταν μόνο την επαφή του. Κι όταν μας αγκάλιασε συνηθίσαμε. Ζήτημα συνήθειας.

Τώρα το τέρας απειλεί να μας φάει. Τέρμα οι συνήθειες. Ή αυτό ή εμείς. Πρέπει να το φάμε. Είναι ευκαιρία. Ίσως η τελευταία.

Τα αποτελέσματα αυτών των εκλογών είναι εξαιρετικά.

Κατ’ αρχάς ξεφορτωθήκαμε τους δεξιούληδες (με την εξαίρεση κάτι γάβρων που λυσσάξανε να βγάλουν τον βάζελο). Έχω ξαναπεί και δεν θα κουραστώ να το λέω ότι στην Ελλάδα οι δεξιοί δεν ανήκουν πλέον στη «δεξιά». Την «δεξιά» αποτελούν κάτι αχαμνά, αναλώσιμα πιόνια. Πιόνια του συστήματος, έτοιμα να θυσιαστούν για τον Μεγάλο Αδελφό, την Νέα Τάξη, την παγκόσμια διακυβέρνηση-παγκοσμιοποίηση κτλ. Τα πιόνια αυτά, τα αποκαλώ συλλήβδην «δεξιούληδες». Και τα στείλαμε στο διάβολο.

Η αποχή μας έβγαλε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Το μνημόνιο. Τα λαμόγια, τους λαθραίους, την εγκληματικότητα. Τον Καμίνη, τον Μπουτάρη, τον Τατούλη και τ’ άλλα παιδιά.

Ορθόν. Στην εξουσία θλιβερές μειοψηφίες, με δική μας ευθύνη. Την αναλαμβάνουμε.

Μπορούμε λοιπόν ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να λογαριαστούμε μαζί τους. Απευθείας και χωρίς μεσάζοντες. Αν εδώ είναι η Αθήνα του Μιλτάδη, οι ταλιμπάν του Καμίνη δεν θα έχουν καμία τύχη. Αν όχι, η αναξιότητά μας είναι δυσθεώρητη και καλά θα κάνουμε να αυτοκτονήσουμε ή να μεταναστεύσουμε ή να κρυφτούμε.

Σταματήστε λοιπόν οι πατριώτες και δημοκράτες να καταστροφολογείτε. Η ανυπακοή που προτείνεται από πολλούς, ο ακτιβισμός, η αυτοοργάνωση σε επίπεδο γειτονιάς-παρέας-χώρου δουλειάς-οικογένειας, ας γίνουν επιτέλους πράξη.

Ψήφο στο ΠΑ.ΣΟ.Κ! Ναι στο Μνημόνιο!

Το σκέφτηκα πολύ, πριν γράψω αυτές τις αράδες.

Ίσως φανώ ανακόλουθος, ίσως προκλητικός. Οι ανατρεπτικές ιδέες και οι ριζοσπαστικές προτάσεις δεν είναι του τύπου μου.

Είναι πιθανό, πιθανότατο, εσείς οι δημοκράτες και πατριώτες φίλοι μου να εξοργιστείτε. Να υποστηρίξετε (δικαίως) ότι δεν έχω δικαίωμα να ομιλώ. Αναλαμβάνω την ευθύνη και προχωρώ.

Δεν ψηφίζω. Απέχω. Το γιατί το έχω αναλύσει πέρυσι εδώ. Θα τολμήσω όμως να προτείνω τι να ψηφίσετε εσείς (όσοι δεν απέχετε), στο δεύτερο γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών του 2010!

Πώς; Ένσταση; Κάποιος που υποτίθεται ότι φτύνει το σύστημα και αποχωρεί βροντώντας την πόρτα πίσω του, επιστρέφει από άλλη πόρτα και συμμετέχει στις διαδικασίες τού συστήματος ανεπίσημα;

Η ένσταση απορρίπτεται. Αν θεωρείτε ότι «δεν σας τα λέω καλά» και δεν μ’ αφήσετε να συνεχίσω ή σταματήσετε να διαβάζετε παρακάτω, θα χάσετε. Αν ήδη θυμώσατε, δεν θα έχετε την ευκαιρία να θυμώσετε περισσότερο.

Για το καλό της πατρίδας, προτείνω να υπερψηφιστούν οι υποψήφιοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Διαβάσατε καλά. Τώρα μπορείτε να θυμώσετε. Να βγείτε από τα ρούχα σας. Συστήνω ανεπιφύλακτα ψήφο στους Σγουρό, Μπόλαρη, Τατούλη, Καμίνη, Μπουτάρη, Μίχα. Και το εννοώ. Και γενικεύω: στις επόμενες βουλευτικές εκλογές όλοι ΠΑ.ΣΟ.Κ.! Μονοκούκι! Να πάρει ο Yorgo της Margaret 100%!

Είναι η μόνη λύση.

Αν θόλωσαν τα μάτια σας από τη τσαντίλα, αν βουίζουν τ’αυτιά σας, αν με στολίζετε με κοσμητικά επίθετα … κάντε μια παύση στην ανάγνωση και όταν συνέλθετε (αν συνέλθετε) διαβάστε τα παρακάτω σημαντικότατα οφέλη που θα αποκομίσει η πατρίδα από την εκλογή των πράσινων σοσιαλκαπιταλιστών του μνημονίου, της πολυπολιτισμικότητας και του νεοοθωμανισμού.

Επιτρέψτε μου ένα πρωθύστερο. Θα αναφέρω πρώτα το δευτερογενές όφελος: δίνουμε ένα πρώτης τάξεως μάθημα στους δεξιούληδες. Σ’ αυτά τα μίζερα, άχρωμα ανθρωπάκια. Σ’ αυτά τα ασπόνδυλα αμφίβια που κολυμπάνε σε μια θάλασσα από σκατά (διαπλοκή, διαφθορά και μαλακία) και μετά βγαίνουν στη στεριά και καμώνονται τους «θετικούς», τους «συντηρητικούς», τους «θεοσεβούμενους», τους «νοικοκυραίους». Ιδεολογία δεν έχουν. Υπαλληλάκια είναι της Νέας Τάξης. Την παγκοσμιοποίηση προωθούν κι ας καμώνονται τους πατριώτες. Τσαγανό δεν έχουν. Σκιαγμένοι είναι. Τους κατατρέχουν κάτι αρχαία σύνδρομα (της κακιάς δεξιάς, του παρακράτους, της βίας και νοθείας κτλ). Έχουν ένα διαρκή φόβο μην τους πούνε φασίστες. Καθαρές κουβέντες δε λένε. Όλο μισόλογα είναι και υπεκφυγές. Ναι μεν αλλά. Και με τους νόμιμους και με τους παράνομους. Και με το εμπόριο και με το παραεμπόριο. Και με τους Έλληνες και με τους λαθραίους. Κι άλλα πολλά. Και με την Παρθένα και με τον Σατανά. Οι άνθρωποι είναι ΔΗΘΕΝ. Χεσμένοι βουτυράτοι μπούληδες.

Ενώ οι άλλοι;

Ω οι άλλοι! Είναι ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΙ! Επαγγελματίες. Κυνικοί.

Παραδέχονται ευθαρσώς και χωρίς περιστροφές ότι πούλησαν την Ελλάδα. Ότι απωλέσθη η εθνική μας κυριαρχία. Ότι μαζί φάγαμε τα κλεμμένα. Μνημόνιο και ξερό ψωμί. Θέμα χρόνου να συνηθίσουμε τους λαθραίους. Σταράτες κουβέντες. Αυτοί μάλιστα!

Πείτε μου σας παρακαλώ τι έχουμε να φοβηθούμε απ’ τον Καμίνη; Τι χειρότερο θα κάνει από τον Κακλαμάνη; Το πολύ-πολύ αντί να προσεύχονται οι λαθραίοι στην πλατεία Κοτζιά, να προσεύχονται στην πλατεία Συντάγματος. Άντε να απαγορεύσει και την κυκλοφορία των Ελλήνων-Χριστιανών στο κέντρο της Αθήνας. Και λοιπόν; Γιατί τώρα μπορούμε να κυκλοφορήσουμε; Άντε να επεκταθεί και η μπόχα κοπράνων και ούρων από το Κέντρο στο Κουκάκι, τα Πετράλωνα και το Παγκράτι. Γιατί τόσα χρόνια με τον Νικήτα οι γειτονιές αυτές δεν βρωμάγανε; Ο Καμίνης θα νομιμοποιήσει τους λαθραίους; Ωραία. Τώρα θα είναι νόμιμοι και επικίνδυνοι, αντί για παράνομοι και επικίνδυνοι που ήταν επί Κακλαμάνη. Εμάς το επικίνδυνοι μας ενδιαφέρει και αυτό δεν θα αλλάξει. Ο Καμίνης είναι αυθεντικός. Αυθεντικός ελληνόφωνος ανθέλληνας. Δεν το κρύβει. Δεν παριστάνει ότι είναι κάτι άλλο. Αξίζει την ψήφο σας. Ο Κακλαμάνης είναι κάλπικος Έλληνας. Είναι υποκριτής. Είναι χειρότερος. Προτιμήστε το original προϊόν. Είναι πιο αξιόπιστο. Δώστε στον Κύριο Συνήγορο τη δυνατότητα να είναι ο πρώτος που θα τελέσει γάμο ομοφυλόφιλων στο Δημαρχείο της Αθήνας («στην έσπασα» Νικήτα).

Και τώρα το κύριο όφελος.

Με το σταυρό στο χέρι, με το «σας και με το σεις», με τις εκλογές και με τους θεσμούς γενικότερα, όχι μόνο προκοπή δεν είδαμε, αλλά χρεοκοπήσαμε κιόλας. Ηθικά, πνευματικά, οικονομικά. Ποιο είναι το μόνο που μπορεί να γκρεμίσει τους φαύλους και τους ξοφλημένους θεσμούς τους;

Η λαϊκή οργή.

Μόνο αυτό θα μας σώσει. Έκρηξη αυθόρμητης και ωμής λαϊκής οργής. Μπράβοι που θα τρέχουν πανικόβλητοι να κρυφτούν. Πολιτικοί, λεφτάδες, τραπεζίτες, λαμόγια, εκδότες, καναλάρχες, παπαγάλοι στα λαϊκά δικαστήρια. Και καταδίκες. Χωρίς ψευτοδάκρυα του τύπου «η δημοκρατία ξέρει να συγχωρεί». Ο λαός πρέπει να υπερασπίσει τον εαυτό του.

Και τώρα το μέγα ερώτημα: ποιος είναι πιθανότερο να πυροδοτήσει τη λαϊκή οργή; Ο «σώφρων» (χέστης) δεξιούλης ή ο πωρωμένος εκβιαστής πρασινοφρουρός;

Ο δεύτερος φυσικά.

Αν και κανένα από τα μέχρι τώρα γεγονότα δεν μας κάνει να αισιοδοξούμε ότι ο λαός θα ξυπνήσει επιτέλους, δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλη επιλογή. Η λαϊκή έκρηξη αν και φαίνεται απίθανη, δεν είναι αδύνατη και αποτελεί, εντέλει, τη μόνη διέξοδο. Και μόνο η στυγνή χουντική βία που ασκεί κατά του λαού το μεταλλαγμένο ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι ικανή να την επισπεύσει.

Ψηφίστε λοιπόν ΠΑ.ΣΟ.Κ. Σηκώστε τους Πασόκους ψηλά. Πολύ ψηλά. Όσο πιο ψηλά βρεθούν, τόσο περισσότερο θα αφηνιάσουν και τόσο πιθανότερο είναι να αφυπνισθεί ο λαός και να στείλει στον αγύριστο κι αυτούς και τα αφεντικά τους.

Δώστε πλειοψηφία στο διάβολο, μήπως ξυπνήσουν οι αγγέλοι.

Αεροδρόμιο στο Ελληνικό, πάρκο στο Βοτανικό και τζαμί στο Καστρί.

Στο Ελληνικό να γίνει … αεροδρόμιο!

Τις φανφάρες για «μητροπολιτικό πάρκο» του αλήστου μνήμης ψευτάκου-λογιστάκου και την κακουργηματική εκχώρηση κρατικής περιουσίας για εγκατάσταση νόμιμου τζόγου, από τον (κατά Καραμπελιά) δόλιο βλάκα, να τις βάλουν οι καπιτάλες-συμμορίτες οι μασκαρεμένοι σε «συντρόφους», εκεί που ξέρουν.

Το Ελληνικό πρέπει να γίνει αεροδρόμιο. Θα ‘γραφα «να μείνει αεροδρόμιο», αλλά η εγκατάλειψή-διάλυσή του είναι τόσο μεγάλη, που πρέπει να γίνει εξαρχής.

Όλες οι μεγαλουπόλεις οφείλουν να έχουν δύο τουλάχιστον αεροδρόμια. Το κύριο και ένα δευτερεύον-εφεδρικό. Το δεύτερο πρέπει να είναι ικανού μεγέθους (όχι … χωράφι, όπως τα λοιπά της Αττικής), επανδρωμένο (με δυνατότητα άμεσης μετάβασης εφεδρειών) και πάντα σε ετοιμότητα. Για την περίπτωση που το κύριο ανεπαρκεί ή τεθεί εκτός λειτουργίας, από ατύχημα, τρομοκρατική επίθεση, χιονόπτωση, ομίχλη, φυσικές καταστροφές κτλ.

Φαντάζεστε τι έχει να γίνει σε περίπτωση – μακριά από μας – συντριβής ή σύγκρουσης αεροσκάφους στον ευρύτερο χώρο του «Ελευθέριος Βενιζέλος»; Θα χάσει το σκυλί τον αφέντη του! Εδώ αγωγός της Ε.ΥΔ.Α.Π σπάει και γίνεται της μουρλής, εδώ φανάρια δυσλειτουργούν και γίνεται αλαλούμ. Αν κλείσει αιφνιδίως το κύριο αεροδρόμιο, όσοι είναι στον αέρα θα στέλνονται Θεσσαλονίκη, Γιάννενα, Χίο, Μυτιλήνη (όπως λέμε «άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη) κτλ κτλ. Αν είναι εποχή-ώρα αιχμής, δεν θα μας φθάνει η κόλαση στη γη, θα 'χουμε και κόλαση στον αέρα!

Δικαιολογίες-φερεντζέδες του τύπου «μας έπιασε ο πόνος για το περιβάλλον και θέλουμε πάρκο» ή «χρειαζόμαστε επενδύσεις και χτίζουμε ναούς του τζόγου» τις επιστρέφουμε στα μούτρα τους.

Αεροδρόμιο στο Ελληνικό, πάρκο στο Βοτανικό και τζαμί στο Καστρί.

Αχρείοι! Ε αχρείοι!

Σημειολογία

Η νίκη είναι δική μας! Το λένε τα «σημεία»!

Φέτος, στις ολιγοήμερες διακοπές μου στα ιερά χώματα της Αρκαδίας, συνάντησα πολλά και ενδιαφέροντα. Μερικά ήταν καταπληκτικά. Δεν τα επεδίωξα, δεν τα σχεδίασα. Έπεσα πάνω τους τυχαία.

Τυχαία; Δεν γνωρίζω αν επρόκειτο περί «τύχης», «συμπτώσεων», «μηνυμάτων» κτλ, πάντως η σημειολογία ήταν τρομερή. Οι οιωνοί άριστοι.

Δείτε και κρίνετε (με κλικ επάνω τους, όλες οι φωτογραφίες μεγαλώνουν πολύ):

Μπαίνω σε κλειστό από χρόνια χωριατόσπιτο ενός μακαρίτη πια συγγενούς και τι να δω;

Αυτό:



Το πλαστικό λουλούδι πάνω στο τζάκι έγειρε!
Το ψεύτικο μαράθηκε!!

Δεν περνάνε λίγες ώρες και βρίσκω αυτήν την πανέμορφη άγρια τριανταφυλλιά:



Θα μου πείτε ... «εντάξει, άγρια τριανταφυλλιά στην ύπαιθρο. Πού είναι το σημείο»;

Για προσέξτε τη φωτογράφηση από πιο μακριά:



Νάτο το «σημείο»! Η ροζ άγρια τριανταφυλλίτσα φύτρωσε στα ερείπια! Στα χαλάσματα του γκρεμισμένου από πολύ παλιά αγροτόσπιτου!!

Το συμπέρασμα έρχεται αβίαστα:

Το ψεύτικο στο τέλος θα λυγίσει! Το αγνό, το αληθινό, το ωραίο δεν θα χαθεί ποτέ!

Λίγοι αλλά εκλεκτοί φίλοι που με διαβάζετε.

Σας εξορκίζω! Στις δύσκολες αυτές εποχές για την πατρίδα μας, μην εγκαταλείπετε! «Βαρύς χειμώνας» έρχεται, αλλά μην τα παρατάτε! Θα νικήσουμε οπωσδήποτε, έστω κι αν δεν ζήσουμε για να χαρούμε τους καρπούς της νίκης μας!

Γιατί σκότωσαν τον Σωκράτη.

Ο Σωκράτης δεν επιχείρησε μόνο να χτυπήσει το σύστημα (εκ των έσω). Eπιχείρησε να στρέψει ενάντια στο σύστημα τα ίδια τα όπλα του συστήματος! Ο Σωκράτης, μέλος του συστήματος, είχε ανακαλύψει ότι το σύστημα δεν διαθέτει αμυντικούς μηχανισμούς για τα ίδια του τα όπλα. Ο Σωκράτης είχε εντοπίσει «κενό ασφαλείας». Γι αυτό έπρεπε να πεθάνει…

Ο Σωκράτης Γκιόλιας ήξερε πολλά. Χρόνια στην πιάτσα, δίπλα στον Ταρζάν, είχε ράμματα για πολλών τις γούνες. Πολιτικών, επιχειρηματιών, αθλητών, τσάτσων, λαμόγιων κτλ. Ακόμη περισσότερα ήξερε για το δημοσιογραφικό σινάφι. Ποιος τα παίρνει από ποιον, ποιος παπαγαλίζει ποιον, ποιος τρώει από τα κόμματα και κυρίως ποιος είναι ο χαφιές (ορθότερα: ποιοι είναι οι χαφιέδες). Όλα αυτά όμως τα «μπουμπούκια», είναι αμφίβολο αν θα μπορούσε να τα ξεμπροστιάσει. Όλοι πλέον οι παράνομοι και οι πουλημένοι είναι επαγγελματίες. Ξέρουν να φυλάγονται. Δεν αφήνουν ίχνη κι αν τους ξεφύγει καμιά λεπτομέρεια, έχουν πιάσει τα πόστα: εκβιάζουν, δωροδοκούν ή απειλούν όσους κρατικούς λειτουργούς (αστυνομικούς, δικαστικούς) και δημοσιογράφους δεν είναι δικοί τους και τα ίχνη εξαφανίζονται. Γι αυτό μόνο λίγα «μικρά ψάρια» αποκαλύπτονται κι ακόμα λιγότερα τιμωρούνται.

Γνώριζε λοιπόν ο Σωκράτης (από τα μέσα), ότι το σύστημα δεν χτυπιέται με «αποκαλύψεις». Ακόμη κι αν συνταράξεις το πανελλήνιο με την αποκάλυψη ενός σκανδάλου και «κάψεις» τους πρωταγωνιστές του, το σύστημα ουδόλως βλάπτεται. Την ίδια ώρα λαμβάνουν χώρα χιλιάδες άλλα σκάνδαλα και χιλιάδες άλλοι πρωταγωνιστές δρουν ανενόχλητοι.

Επιχείρησε λοιπόν ο Σωκράτης κάτι αντισυμβατικό. Μέσα από το σύστημα, να διαμορφώσει συνειδήσεις. Υγιείς. Αγνές. Χρόνια στο κουρμπέτι, γνώριζε πολύ καλά ποιο είναι το ισχυρό όπλο του συστήματος: η πλύση εγκεφάλου, η αποβλάκωση, η προπαγάνδα. Γνώριζε άριστα ο Σωκράτης, την ψυχολογία του τηλεθεατή, του ακροατή, του αναγνώστη, του καταναλωτή εν τέλει: έλκεται από ό,τι δημιουργεί εντυπώσεις, από το ευτελές που διεγείρει τις αισθήσεις, το ελαφρό, το γρήγορο, το πικάντικο, το χαζοχαρούμενο. Γνώριζε επίσης ότι αυτό ακριβώς εκμεταλλεύεται η συστημική προπαγάνδα για να περάσει τα μηνύματά της. Μηνύματα καθεστωτικά, παγκοσμιοποιημένα, στην υπηρεσία της Νέας Τάξης. Σκέφτηκε λοιπόν να χρησιμοποιήσει αυτή την αδυναμία του κοσμάκη, προς όφελος του τελευταίου. Να χρησιμοποιήσει καλαμπόκι για να μαζέψει τις κότες, όπως όλοι, με σκοπό όμως, όταν οι κότες μαζευτούν, να τους περάσει μηνύματα δικά του, ώστε να πάψουν να είναι κότες.

Θρήσκος, δημοκράτης και πατριώτης, εκμεταλλευόμενος τη δύναμη του διαδικτύου, έφτιαξε το «Τρωκτικό». Πετούσε «καλαμπόκι», δηλαδή σόου-μπιζ, κουτσομπολιό, καλλίγραμμες υπάρξεις, σκανδαλάκια, αξιοπερίεργα, ευτράπελα κτλ και μάζευε «κότες», δηλαδή νέους ανθρώπους, ευάλωτους, απογοητευμένους, απελπισμένους, πλανημένους.

Εκπαίδευσε και τους, επίσης νέους, διαχειριστές του ιστολογίου ανάλογα και…
Ανάμεσα στους «κράχτες» (σοφτ τσόντα, ξεμαλλιάσματα, ξεκατινιάσματα, ανέκδοτα κτλ) περνούσαν (και περνούν) αυτά:







Τολμούσε να κατακρίνει τους Τούρκικους τσαμπουκάδες και τις Σκοπιανές προκλήσεις, να στιγματίζει τη βεβήλωση σημαίας και ναών, να ενημερώνει για την εγκληματικότητα των αλλοδαπών, να αναπαράγει άρθρα από το «Ρεσάλτο», να φτύνει τους υποτιθέμενους τρομοκράτες κτλ. Μέσα στο συρφετό δηλαδή των «φτηνών» αναρτήσεων, εκεί που θα περίμενε κανείς να βρει μηνύματα αμοραλισμού, «πολιτικώς ορθά», αντεθνικά κτλ, περνούσαν μηνύματα δημοκρατικά, χριστιανικά, πατριωτικά. Προπαγάνδα μέσα από το σύστημα, μπούμερανγκ εναντίον του συστήματος, υπέρ πατρίδας και θρησκείας! Ευφυής σύλληψη, ευφυέστατη εκτέλεση.

Πάρα πολλοί, μεταξύ αυτών και ορισμένοι πρωτοκλασάτοι μπλόγκερς, σοβαροί τάχα, μετρημένοι και έγκυροι, κατ’ εμέ μασκαρεμένοι δεξιούληδες δήθεν σεμνότυφοι, και φυσικά η καθεστωτική δημοσιογραφία και οι αποσπασμένοι στο διαδίκτυο πράκτορες και κομματόσκυλοι, αλλά και απλοί έλληνες πατριώτες-δημοκράτες (μπλόγκερς και μη) είχαν «πυροβολήσει» το «χαμηλό επίπεδο» του «Τρωκτικού». Ο Γκιόλιας όμως ήξερε πολύ καλά τι έκανε. Δεν ήταν τυχαίο το ότι ο «ασύδοτος ασίκης» κατά Βότση είχε χαρακτηρίσει το «Τρωκτικό» ακροδεξιό, ούτε το ότι στη νεκρολογία του Σωκράτη δήλωνε ότι «γελάει που με τη δολοφονία Γκιόλια ασχολείται το τμήμα Ανθρωποκτονιών», πεπεισμένος προφανώς ότι οι «επαναστάτες» φίλοι του ήταν που εκτέλεσαν το «φασιστάκι».

Κλείνω εδώ. Δεν ήταν σκοπός μου να ηρωοποιήσω το Σωκράτη Γκιόλια. Δεν θα το ‘θελε ούτε ο ίδιος. Για τις πολυτιμότατες υπηρεσίες που προσέφερε στην πατρίδα, τη δημοκρατία και το Χριστό, τον ευχαριστώ από καρδιάς και του εύχομαι καλό ταξίδι και καλήν αντάμωση.

Μη σώσετε και γαμηθείτε.

Κοινωνική ασφάλιση. Παραμυθάκι της Χαλιμάς.

Στον ΟΠΑΔ στην οδό Μακεδονίας, στο κέντρο της Αθήνας, αδιαχώρητο. Δυστυχισμένοι συνταξιούχοι (κυρίως) και εν ενεργεία φουκαράδες, που πληρώνουν επί δεκαετίες φόρους και εισφορές στο ξεσκισμένο ελληνικό κράτος και στα γαμημένα «ταμεία» του, συνωστίζονται (το πιάσατε το υπονοούμενο ε;) καθημερινά για να «θεωρήσουν» φάρμακα και εξετάσεις. Δεν είναι απλώς ταλαιπωρία, είναι προσπάθεια φυσικής εξόντωσής τους από πρόθεση. Πάρα πολλοί υπερήλικες και καρκινοπαθείς (και καρδιοπαθείς και νεφροπαθείς και… και…), επί ώρες στο όριο της κατάρρευσης, σε τριτοκοσμική αίθουσα που βρωμάει και όχι μόνο (εντάσεις, διαπληκτισμοί, αλαλούμ). Αν δεν πάνε οι ίδιοι πρέπει να «αγγαρέψουν» κάποιον με μεγαλύτερες αντοχές, ο οποίος όμως θα πρέπει να χάσει ένα μεροκάματο.

Αυτά γιατί; Για να περικόψει το χρεωκοπημένο δημόσιο «δαπάνες». «Έκοψε» τους ελεγκτές στην περιφέρεια! Τρομερή οικονομία! Υπολογίζω ότι έτσι εξοικονομεί σε ένα χρόνο, όσα κλέβει ένα και μόνο λαμόγιο σε μία και μόνη μέτρια κατάχρηση. Οι οποίοι ελεγκτές τι χρειάζονται; Για να εγκρίνουν αυτά που γράφουν οι συμβεβλημένοι γιατροί! Το μπουρδέλο δηλαδή (λέγε με ελληνικό δημόσιο) δεν εμπιστεύεται τους συνεργάτες του, τους βάζει χωροφύλακες και όοοολοι μαζί γαμάνε τον ασφαλισμένο!

Κι αν στρίψεις στη γωνία, ευτυχή αλλοδαπά καθάρματα περνάνε φίνα γαμώντας όλο τον ποινικό κώδικα, και τα γνωστά πρακτόρια με αφίσες πολυτελείας καλούν τους εποίκους σε εξέγερση, υπό την αιγίδα των τσατσάδων και των νταβατζήδων του μπουρδέλου (των τεσσάρων εξουσιών).

Στην Αγίου Κωνσταντίνου, στο κεντρικό φαρμακείο του ΙΚΑ (αυτό κι αν είναι ταμείο-γαμιάς, κλείνεις ραντεβού αγνή κόρη και εξετάζεσαι χήρα με τέσσερα παιδιά). Εκατοντάδες άνθρωποι στήνονται όρθιοι, έξω, χύμα στο πεζοδρόμιο, για να εξυπηρετηθούν. Για να τους δώσουν ό,τι δικαιούνται, αφού βέβαια τους πήραν πρώτα και τα σώβρακα, πρέπει να τους βγάλουν την πίστη ανάποδα.

Είκοσι (μετρημένα) μέτρα πιο κάτω, δυο μέτρα παλικάρια, αρσενικά και θηλυκά, Έλληνες νεολαίοι, εξαθλιωμένοι και εξαχρειωμένοι, παρακαλάνε έγχρωμα κτήνη για μια δόση. Και οι δύο αυτές όψεις βάσει σχεδίου. Του οποίου σύλληψη και εκτέλεση ανήκουν στην εξουσία (τσατσάδες και νταβατζήδες που έλεγα παραπάνω).

Στην Αχαρνών, στο 96, ανάπηροι στα καροτσάκια, χωρίς καμιά ελπίδα να ξαναπερπατήσουν, περνάνε και ξαναπερνάνε «επιτροπές» σε ένα κτίριο τρισάθλιο, προσβολή της δημόσιας αιδούς. (Κάποιος πρέπει να πει στους καρεκλοκένταυρους ξεφτίλες ότι μόνο ο Χριστός θεραπεύει τους παραλυτικούς και η Δευτέρα Παρουσία δεν ήρθε ακόμη. Όταν έρθει θα το μάθουν και τότε μπορούν να ξανακρίνουν τους παραπληγικούς, μήπως θεραπεύθηκαν). Γιατί; Για να πάρουν μηνιαίο επίδομα (δηλαδή ελεημοσύνη), όσα βγάζει η Αφρικανή πόρνη απέξω σε μια μέρα (αν «βάλει τα δυνατά της») ή ο Αφρικανός κλέφτης αυτοκινήτων στο δίπλα στενό, σε ένα λεπτό (αν πετύχει «καλή μπάζα»).

Το κοινωνικό κράτος του Γιωργάκη, του Αντρέα, της Μαριλίζας και του Μιχάλη. Διαχρονικό. Απαράλλαχτο μ’ εκείνο του Κωστάκη, της Φανής, του Δημήτρη και του Πάκη. Εξολόθρευση του νομοταγή-αδύνατου, επιβράβευση του συμμορίτη. Ηλικιωμένοι, άρρωστοι και ανάπηροι υπό διωγμό. Πρεζέμποροι, ληστές και φονιάδες στα πάνω τους.

Κοινωνική ασφάλιση. Παραμυθάκι της Χαλιμάς. Για να κοιμούνται τα προβατάκια. Και να αλωνίζουν οι λύκοι. Υγεία και Πρόνοια. Φανφάρες για κατανάλωση.

Χαράτσια σε μισθούς και συντάξεις πείνας για υπηρεσίες της συμφοράς και δίπλα τρωκτικά και γκάνγκστερς κάνουν τζίρο εκατομμυρίων. Σχιζοφρενική γραφειοκρατία καταδικάζει παιδάκια με λευχαιμία σε θάνατο και ταυτόχρονα το λαθρεμπόριο κάνει θραύση. Τραυματίες ξεματώνουν αβοήθητοι σε ράντζα, ενώ τα αιδοία των νονών γεννοβολάνε σε λουξ σουίτες. Αλλόφρονες φαρμακοποιοί κυνηγάνε πελάτες-ασθενείς κι όλοι μαζί συνοικιακά γιατρουδάκια, ώστε οι συνταγές εκτός από ονοματεπώνυμα, διευθύνσεις, ταχυδρομικούς κώδικες, τηλέφωνα, αριθμούς μητρώων, ΑΦΜ, έτη γεννήσεως και φύλα, να περιέχουν και δύο εντεκαψήφιους ΑΜΚΑ και παραπέρα βροντάνε Καλάσνικοφ. Για μια απλή επέμβαση πουλάς το σπίτι σου και ο μπράβος της γειτονιάς σου χτίζει βίλες στα προάστια. Δούλευε σκλαβάκι μέχρι τα βαθιά σου γεράματα, ώστε ο μαφιόζος στα τριάντα του να κάνει στράκες με κάμπριο και ξανθό σερνεικαράβι.

Λοιπόν εκτρώματα των τεσσάρων εξουσιών που ηδονίζεσθε να ξεζουμίζετε τον κοσμάκη και κυρίως εσείς οι εθνοπατέρες που ψηφίσατε το αντιασφαλιστικό αίσχος (και οι λοιποί που θα ψηφίζατε κάτι ανάλογο δικό σας αν κυβερνούσατε):
Μην παριστάνετε τους ηλίθιους. Είστε μοχθηροί και δόλιοι.

Θα σας έλεγα, σαδιστικά τέρατα, να πάτε να γαμηθείτε. Σκέφτηκα όμως ότι αυτό μόνο ξέρετε να κάνετε και αυτό κάνετε. Ολημερίς κι ολονυχτίς. Γαμιέστε. Και γουστάρετε. Οπότε η βρισιά μου δεν θα σας πειράξει. Γι αυτό θα σας καταραστώ:

Μη σώσετε και γαμηθείτε.

Οι φτωχοί χαλάσανε. Αυτό είναι το παράπονό μου.

Πάνε κι οι φτωχοί. Χαλάσανε κι αυτοί.
Αυτό με «τρώει». Αυτό είναι το παράπονό μου.

Πλούσιοι υπήρχαν πάντα. Και νεόπλουτοι. Και τζάκια και αριστοκράτες και γαλαζοαίματοι και άλλα τέτοια παράσιτα. Προκλητικοί και σνομπ, αιμοσταγείς και ανάλγητοι, μακριά από το «λαουτζίκο» και τα βάσανά του, ματαιόδοξοι και συναισθηματικά ρηχοί. Ήταν σχετικά λίγοι, αλλά τώρα πληθύνανε. Δεν είναι όμως αυτό το πρόβλημά μου (μας).

Και φτωχοί υπήρχαν πάντα. Μη προνομιούχοι γενικότερα. Απλοί και έντιμοι οι περισσότεροι. Προτιμούσαν την αξιοπρέπεια από το χρήμα. Και δεν πουλούσαν την ψυχή τους για να τα οικονομήσουνε. Δουλεύανε σαν σκύλοι κι αν έπιαναν κανα φράγκο είχε καλώς. Ανάμεσά τους βέβαια υπήρχαν και μερικοί λιγότερο απλοί και τελικά καθόλου έντιμοι. Θέλανε να πλουτίσουν. Ποθούσανε τη χλιδή. Θα κάνανε τα πάντα για να «πιάσουν την καλή». Οι πρώτοι λιγοστέψανε επικίνδυνα (είναι είδος προς εξαφάνιση) και οι δεύτεροι πληθύνανε. Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημά μου (μας). Το ότι χαλάσανε οι φτωχοί.

Η πλειοψηφία τους θέλει πια να διαφθαρεί. Δεν τους ενδιαφέρει να έχουν το «κούτελο ψηλά», αλλά την τσέπη γεμάτη. Δεν τους νοιάζει να έχουν τη συνείδησή τους αναπαυμένη, αλλά να απαλλαγούν απ’ αυτή. Δεν έχουν σκοπό να κοιμούνται ήσυχοι τη νύχτα, αλλά να κερδίσουν εκατομμύρια, καρέκλες, ένα καλό πήδημα ή (γιατί όχι;) όλα μαζί.

Οι φτωχοί σαπίσανε. Έχω αποδείξεις.

Πάρτε για παράδειγμα κάτι που είχαν πάντα σαν «αποκούμπι». Τη μουσική. Την ελληνική λαϊκή μουσική. Που έφτιαχνε αριστουργήματα σαν κι αυτό:



Στη δεύτερη στροφή σκιρτώ:

«Αγαπώ τους φουκαράδες
που δεν έχουνε παράδες,
που δεν έχουνε μιά τρύπα για να μπουν.
Κάτι μίζερες ζωούλες,
λιανοτρέμουλες καρδούλες
που γυρεύουνε συγγνώμη που χτυπούν».

Ακούω το "Πιστεύω" μου σε ρυθμό εννέα ογδόων.

Τέτοια τραγούδια δεν γράφονται πια. Γιατί;

Ποιος να τα γράψει και ποιος να τα ακούσει;

Ποιος να τα γράψει ρε γαμώτο; Τα τσογλάνια οι σύγχρονοι «τραγουδοποιοί»; Οι λογοκλέπτες; Οι ατάλαντοι, γκλαμουράτοι, καλοζωισμένοι φλώροι; Ποιος να τα τραγουδήσει; Οι κακόφωνες, ζάμπλουτες, κοκαϊνομανείς πουτάνες; Ποιος να τα ακούσει; Το τσουλί που τρώει και τα 500 ευρώ που βγάζει η μάνα του πλένοντας σκάλες, για μαλλί, νύχι, κλάμπινγκ και κινητό; Ή ο εκκολαπτόμενος γιάπης που πατάει στα πτώματα των συναδέλφων του για να κάνει τα 700 μηνιαία ευρώ του 800; Και μη μου πείτε ότι αυτοί είναι εξαιρέσεις. Κανόνας είναι πια!

Ποιος να τα γράψει ρε πούστη μου και ποιος να τα ακούσει;

Παλιά τα τραγούδια γράφονταν από φτωχούς για φτωχούς. Τώρα γράφονται από μπάσταρδους για μπάσταρδους. Τι λένε τα σύγχρονα τραγούδια του κώλου; Τι θέμα έχουν; Με την εξαίρεση ελαχιστότατων περιπτώσεων καταγγελτικής (κυρίως ραπ ή ροκ) μουσικής, το θέμα είναι ένα: το σεξ! Ακόμα κι αν μιλάνε για έρωτα, αυτός είναι τόσο φτιασιδωμένος, τόσο ψεύτικος, τόσο σιλικονούχος που παραπέμπει σε τσόντα. Τα πρωτεία έχει βέβαια η νεοελληνική ποπ, αλλά και στο «λαϊκό» χαίρε βάθος… Λαϊκό τραγούδι σήμερα, ουσιαστικά δεν υφίσταται, αντικαταστάθηκε από τον κύριο Χάιντ, το σκυλάδικο, με κύριο θέμα το ίδιο. Έρωτας να ‘ούμ και κατ’ουσίαν πορνό. Όλο κάτι χιλιοειπωμένοι-τετριμμένοι στίχοι με μικρές παραλλαγές και πανομοιότυπες, συνήθως κλεμμένες μελωδίες. Εκεί που ακούμπαγε ο λαός, ο κοσμάκης παλιότερα, στηρίζεται σήμερα ο υπόκοσμος των εκφυλισμένων νεοελλήνων.

Ποια ήταν η θεματολογία του λαϊκού τραγουδιού παλιότερα; Έρωτας; Φυσικά! Αγνός σαν τους τότε ανθρώπους. Αλλά και φτώχεια. Ανέχεια. Ορφάνια. Ξενιτιά. Γειτονιά. Παρέα. Πατρίδα. Πίστη.

«Όποιος μεγάλωσε στα ξένα χέρια
Κι ήπιε το δάκρυ της ορφάνιας το πικρό…».

«Φτωχαδάκια και οι δυό μας
Μεροδούλι-μεροφάι
Ξεροσφύρι την περνάμε…».

«Γκρεμίζουν φτωχοκάλυβα και χτίζουνε παλάτια…».

Ποιος να τα γράψει τώρα αυτά και ποιος να τα ακούσει; Οι φτωχοί βρωμίσανε.
Αυτό με τρώει. Αυτό είναι το παράπονό μου…

Των πρακτόρων η σχολή.

Όποιος ταχυδρόμησε τη βόμβα είχε ορατό στόχο το Χρυσοχοΐδη και κυρίως στόχο το λαό. Τα λοιπά … «στόχος η δημοκρατία», «στόχος η εκλεγμένη από το λαό κυβέρνηση», «στόχος οι θεσμοί» κτλ είναι γλυκανάλατα παραμυθάκια των δημοσιοκάφρων και των πολιτικάντηδων, του διακοσμητικού παπούλη συμπεριλαμβανομένου. Τι είδους στόχος όμως ήταν ο Χρυσοχοΐδης; Υπάρχουν δύο περιπτώσεις: Ή ο βομβιστής ήθελε να τον σκοτώσει-τραυματίσει ή δεν ήθελε. Αν ήθελε να τον σκοτώσει-τραυματίσει είναι απλώς ηλίθιος. Έπρεπε να στείλει το δέμα στο σπίτι του υπουργού. Αυτή θα ήταν η μοναδική περίπτωση να το ανοίξει ο ίδιος ο Προ-Πο. Στο πολιτικό του γραφείο ή στο υπουργείο ήταν βέβαιο ότι κάποιος άλλος θα το άνοιγε και κάποιος άλλος θα ΄τρωγε την έκρηξη. Ο αποστολέας όμως δεν είναι ηλίθιος. Ηλίθιοι που να διαθέτουν υλικά και τεχνογνωσία για να κατασκευάσουν ταχυδρομική βόμβα δεν υπάρχουν.

Άρα ο επιτιθέμενος ΔΕΝ ήθελε τη φυσική εξόντωση του Χρυσοχοΐδη. Ο Χρυσοχοΐδης ήταν λοιπόν πολιτικώς στόχος. Υπάρχουν δύο περιπτώσεις: ο βομβιστής ήθελε να τον «κάψει» ή … να τον βοηθήσει! Ποιος θα ήθελε να τον «κάψει»; Υπάρχουν δύο περιπτώσεις: οι «κακοί τρομοκράτες» και οι κακοί εξουσιαστές (καθεστωτικοί, συστημικοί, πείτε τους όπως θέλετε).

Ποιος όμως σοβαρός «τρομοκράτης» στοχοποιεί τον υπουργό Προ-Πο (Δημόσιας Τάξης ντε!, τον πολιτικό προϊστάμενο των «μπάτσων»), με την ελπίδα να τον σβήσει από το χάρτη, να τον εξαναγκάσει σε παραίτηση; Κανείς! Κάθε σοβαρός αντιεξουσιαστής-αναρχικός κτλ γνωρίζει ότι οι υπουργοί κρίσιμων υπουργείων είναι απλώς πιόνια. Διαβασμένα ίσως, καμιά φορά προικισμένα, επιθετικά, αλλά πιόνια. Αν λείψει κάποιος, περιμένουν δεκάδες πανομοιότυποι μ’ αυτόν να τον διαδεχτούν και να συνεχίσουν την ίδια πολιτική (που έχουν επιβάλει διεθνή κέντρα, ας μη γελιόμαστε).

Υπάρχει βέβαια το ενδεχόμενο ο «τρομοκράτης» να σκόπευε μόνο σε ένα φανταιζί χτύπημα. Να δηλώσει «παρών». Να προκαλέσει ντόρο. Να εξευτελίσει το «σύστημα». Στην περίπτωση αυτή το σενάριο είναι εφιαλτικό. Ζήτω που καήκαμε! Ο τρομοκράτης είναι κόπανος! Υποτιθέμενος λαϊκός αγωνιστής τραβάει την προσοχή του λαού μακριά από τα πραγματικά προβλήματα, για να αυτοεπιβεβαιωθεί. Εδώ καιγόμαστε, κι αυτός παίζει παιχνιδάκια (θανάσιμα). Στην περίπτωση αυτή ως λαός ξοφλήσαμε. Έχουμε τους «επαναστάτες» που μας αξίζουν…

Κακός καθεστωτικός μήπως; Ποιος; Ποιος διακηρυγμένος εχθρός-αντίζηλος του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη υφίσταται; Ποιος του στέλνει επιστολές-προειδοποιήσεις (επισημότης ε;) για κοινωνικές εκρήξεις, ενώ θα μπορούσε απλώς να του το υπενθυμίσει (ο Μιχάλης το γνωρίζει) προφορικά, αφού κάθεται λίγα μέτρα πιο πέρα στο υπουργικό συμβούλιο;

Χααα! Σας την έσκασα. Όχι! Τη βόμβα δεν την έστειλε η Άννα! (ούτε η Μάνια! Πάλι χαααα!). Να βλέπουμε πέρα από τα πρόσωπα παρακαλώ. Εννοώ ότι ο Χρυσοχοΐδης δεν είναι απλώς ένας «προβεβλημένος», «χαρισματικός», «επιτυχημένος» υπουργός και άλλες φανφάρες των ΜΜΕ. Είναι υποψήφιος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, με πλάτες στο Λάνγκ… εεε… με συμπάθειες στην Ουάσινγκτον. Αν κάποιος επιχειρεί να τον «κάψει», σημαίνει ότι αυτός ο κάποιος είναι τόσο ισχυρός ώστε να τα βάζει με τους πανίσχυρους φίλους του ή … επιχειρούν να τον «κάψουν» οι ίδιοι οι «φίλοι» του, για άγνωστους λόγους. Εδώ σταματώ. Παρακάτω δεν έχει. Δεν ξέρω τι παιχνίδια παίζονται σε επίπεδο παγκόσμιων φατριών, ιερατείων, λεσχών κτλ.

Μήπως τελικά ο δολοφόνος ήθελε να βοηθήσει το Μιχάλη και κατ’ επέκταση ό,τι αυτός εκπροσωπεί (το big brother, την παγκόσμια διακυβέρνηση, τους ισχυρούς του πλανήτη βρε αδερφέ);

Αθώος σκοτώθηκε, άπαντες συγκινήθηκαν (θα μπορούσε να ήταν μια γραμματέας, ένας κλητήρας, ένας ταχυδρόμος, κάποιος από μας), τα media λυσσάξανε, τα αντιλαϊκά μέτρα ως κάτι ομιχλώδες και άπιαστο (το αίμα είναι χειροπιαστό) πέρασαν σε δεύτερη (ή και τρίτη, μετά το ποδόσφαιρο) μοίρα, η ανθελληνική-κατοχική κυβέρνηση βρήκε ευκαιρία να μας καλέσει σε «συστράτευση» (παλιό κόλπο ο πραγματικός θύτης να εφευρίσκει έναν πλασματικό , ώστε να προσελκύσει το θύμα ως «σωτήρας»), ο Μιχάλης ως «στόχος» επαιτεί τώρα τη συμπάθειά μας για να απαιτήσει περαιτέρω περιορισμό των ελευθεριών και συνταγματικών δικαιωμάτων μας στο άμεσο μέλλον κτλ κτλ.

Δεν ξέρω γιατί, μού ‘ρχεται στο μυαλό το τραγουδάκι …

«Των πρακτόρων η σχολή
Είναι χρήσιμη πολύ.
Κι οι καλοί της μαθηταί
Δεν ξεκουράζονται ποτέ.»