Είναι κάτι καθάρματα…

… που κάνουν παρέα με το διάβολο. Ειδικεύονται στα πάντα, και ιδιαίτερα στην κατασκευή «εχθρών» και στο χειρισμό των μαζών.

Για τα καθάρματα αυτά, η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμία αξία.

Εδώ σκοτώσανε άνω των τριών χιλιάδων ανθρώπων στους δίδυμους πύργους, στους 100 Νορβηγούς θα κολλάγανε;

Το τέλος δεν ήρθε ακόμα.

"Στο τέλος όλα θα είναι εντάξει.
Δεν είναι όλα εντάξει;
Τότε το τέλος δεν ήρθε ακόμα."

Άγνωστος

Για την αντιγραφή: Αριστείδης (υποχρεωμένος να το θυμίσει σε όλους τους Έλληνες πατριώτες).

Πολύ κλάσιμο...

Έκλασε η Έλσα, ανακουφίστηκε η Αγγέλα.

Ο Ομπάμα ήταν έτοιμος να αυτοκτονήσει, αλλά μόλις ο Αθανασιάδης είπε ΝΑΙ το ανέβαλε.

Ρομπόπουλος: Ναι – Ρομπάι: Ζήτω. Ρόμπες ενωμένες ποτέ νικημένες.

Όλοι πνιγήκανε, ο διακοσμητικός Παπούλης ανάσανε.

Δεν ήταν δακρυγόνα, απλώς έκλασαν οι αντιπρόεδροι.

Τα σοσιαλιστικά ΜΑΤ δεν επιτίθενται αδιακρίτως. Στο ΜΑΝΑΒΙΚΟ που την πέσανε, τα δύο Α ήταν μέσα σε κύκλο.

Η ακροδεξιά πάλι έκανε θραύση. Συνεπικουρούσε τα ΜΑΤ, υποστηρίζοντας την κυβέρνηση.

Ο Καμίνης επιτέλους καταξιώνεται. Μαζεύει τα σκουπίδια που άφησαν τα αφεντικά του.

Η Διεθνής Αμνηστία διαμαρτύρεται. Με τη ρίψη τόσων χημικών στο κέντρο, οι Νιγηριανές πόρνες έχουν κεσάτια.

Η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου εξυγιαίνει και το ποδόσφαιρο. Τα «στημένα» εξαφανίστηκαν από προσώπου γης (επικαιρότητας).

Μαγεία ο Χριστιανοκομμουνισμός. Και μόνο η εμφάνιση τής εκπροσώπου του, κάνει τα γιαούρτια να απογειώνονται.

Κυβέρνηση - ΜΜΕ - ΜΑΤ τους «αγανακτισμένους» τους αγαπάνε. Αρκεί να μην κρατάνε ελληνικές σημαίες και να κάθονται ήσυχοι.

Ο τυφλός μίλησε, οι κουφοί των media δεν άκουσαν.

Αυτά κατάλαβα από τον σημερινό μΜ (μετά Μεσοπρόθεσμον) συμπολιτευόμενο τύπο (έντυπο και ηλεκτρονικό). Πολύ κλάσιμο...

Εδώ γαμούν αρσενικούς κι εμείς ζητάμε νύφες.

Έλληνες πατριώτες, να το παραδεχθούμε. Τα πράγματα στο χώρο μας είναι σαν τη νύχτα στα βουνά και σαν την καλιακούδα. Μαύρα.

Δεν μας έφταναν οι τόσες διαφωνίες σε επιμέρους (και συχνά επουσιώδη) θέματα, οι πατριδοκάπηλοι, οι πατριδέμποροι και τα πρακτόρια, βρήκαμε κι άλλο μαλλί για ξάσιμο.

Ακατανόητη μού είναι η αναζωπύρωση της επί χιλιετίες υφιστάμενης έριδας μεταξύ Χριστιανών και Ελληνολατρών. Πόλεμος μαίνεται και δεν λέει να κοπάσει. Και ερωτώ: Τώρα θα τις λύσουμε αυτές τις διαφορές; Βρήκαμε την ώρα! Εδώ βαλλόμεθα πανταχόθεν, εδώ οι αντίχριστοι και οι ανθέλληνες στήσαν χορό κι εμείς το βιολί-βιολάκι. Ενώ διατρέχουμε άμεσο κίνδυνο, να εξαφανιστούμε από προσώπου γης και οι Έλληνες και οι Χριστιανοί, δεν νομίζετε ότι ο εμφύλιος μπορεί να περιμένει;

Τελευταία, με αφορμή τους «αγανακτισμένους», νέος καυγάς προέκυψε. Νέα διάσπαση των πατριωτών. Σε «πλατειάκηδες» και «καναπεδάτους». Μπηχτές, ειρωνείες και ύβρεις εκατέρωθεν. Συμφωνώ ότι επανάσταση με το πληκτρολόγιο δεν γίνεται και ότι με πορδές αυγά δεν βάφονται (με λόγια και ατάκες το καθεστώς δεν πέφτει). Συμφωνώ όμως και με όποιον αδυνατεί να διαδηλώσει δίπλα σε μεταναστολάγνες κουλτουρογκόμενες με χάπενινγκς και άλλες χαριτωμενιές.

Θα μου πείτε οι μεν: «Αφού τον βλέπω τον χέστη, τον βολεμένο, τον ψευτοπατριώτη, τον προβοκάτορα, να μην του την πέσω;».

Θα με ρωτήσετε οι δε: «Αφού παθαίνω αναφυλαξία τόσο με τους απολιτίκ όσο και με τους θερμοκέφαλους, τι δουλειά έχω μαζί τους;».

Ερωτώ κι εγώ με τη σειρά μου:

Διαφωνείστε όλοι με όλους. Δικαίωμά σας. Είναι ανάγκη να σκοτωθείτε;

Όπου βρείτε πράκτορα-προβοκάτορα απομονώστε τον. Όπου βρείτε μαλάκα αγνοήστε τον. Ο αλληλοσπαραγμός σε τι ακριβώς βοηθάει; Είναι ξέρετε και κοσμάκης, αγνός, με πατριωτικά αντανακλαστικά, που έχει χάσει τον μπούσουλα. Επιχειρώντας να προσεγγίσει τους συν-πατριώτες του, βρίσκεται αίφνης μεταξύ διασταυρούμενων φίλιων πυρών. Και φυσικά επιστρέφει στο σπίτι του απογοητευμένος.

Προτείνω λοιπόν, να κρατήσουμε τις … ορμές μας για τους ανθέλληνες. Στο κάτω-κάτω πρέπει να τηρήσουμε την παράδοση. Τι λέει αυτή;

Ότι ο πόλεμος εναντίον του εξωτερικού εχθρού (εντός ή εκτός των τειχών) προηγείται. Ο εμφύλιος έπεται.

Γι αυτό έβαλα για τίτλο την παραπάνω λαϊκή παροιμία (ελαφρώς παραφρασμένη), η ωμότητα της οποίας ελπίζω να μας αφυπνήσει όλους. Όταν μιλάει ο λαός, σοφά και διαχρονικά, έστω και χυδαία, έχουμε υποχρέωση να τον ακούσουμε.

Ο μυστικός πράκτορας και τα δεινά τού επαγγέλματος (ανέκδοτο).

Λοιπόν πατριώτες το ξέρετε και το ξέρω. Γεμίσαμε πράκτορες. Παντού. Στην Αθήνα και στην επαρχία. Στα κόμματα και στα media. Στο συνδικαλισμό και στις «οργανώσεις».

Και φυσικά στο διαδίκτυο.

Άλλα πρακτόρια είναι φανερά. Έμμισθοι διεκπεραιωτές των υποθέσεων του καθεστώτος. Κάνουν «κρα» από μακριά.

Άλλα όμως είναι μυστικά. Και γι αυτό επικίνδυνα. Ιδιαίτερα αν τελούν «εν υπνώσει» για να χρησιμοποιηθούν σε ώρα «κρίσεως».

Σ’ αυτά τα τελευταία, τα απανταχού μυστικά πρακτόρια, και κυρίως εκείνα του διαδικτύου, αφιερώνω το παρακάτω ανέκδοτο, το οποίο άκουσα πριν πολλά χρόνια, σε βορειοευρωπαϊκή μεγαλούπολη:

Υπέρ το δέον θελκτική κυρία, επισκέπτεται τον γυναικολόγο της, για σοβαρό θέμα:
Δεν την «ικανοποιεί» ο νέος της σύντροφος. Παρά τα ψυχικά και σωματικά του προτερήματα.
Ο επιστήμων εξετάζει όλα τα πιθανά ενδεχόμενα, αλλά το πρόβλημα είναι μάλλον πρωτοφανές:
-Τι εννοείτε δεν σας «ικανοποιεί»; Δεν διεγείρεται; Δεν διατηρεί τη διέγερση; Ολοκληρώνει υπερβολικά γρήγορα;
-Όχι γιατρέ μου. Τίποτε απ’ αυτά δεν συμβαίνει. Αλλά εγώ … να … δεν καταλαβαίνω τίποτε!
-Μήπως … χμ … δεν είναι ιδιαίτερα προικισμένος από τη φύση;
-Όχι γιατρέ μου. Το αντίθετο. Τα χαρίσματά του είναι σε αφθονία!
-Μήπως εσείς … είστε κουρασμένη, αγχωμένη, απογοητευμένη;
-Σε καμία περίπτωση. Η ψυχική και σεξουαλική μου ζωή ήταν και είναι θαυμάσια!
Προ του δύσκολου αυτού ζητήματος ο γιατρός είναι έτοιμος να «σηκώσει τα χέρια ψηλά». Κατήφεια και περισυλλογή. Το ίδιο και η κυρία.
Ξάφνου, κατεβάζει φαεινή ιδέα:
-Τι δουλειά είπαμε ότι κάνει ο σύντροφός σας;
-Επιχειρηματίας, αλλά …
-Αλλά;
-Μπορώ να ελπίζω στην εχεμύθειά σας;
-Φυσικά. Μιλήστε ελεύθερα. Μόνο έτσι μπορούμε να βρούμε μια λύση.
-Από διάφορα περιστατικά, έχω βγάλει το συμπέρασμα ότι είναι …
-Ναι;
- … πράκτορας! Μυστικός πράκτορας, χωρίς να ξέρω για ποιον δουλεύει ή τι ακριβώς κάνει…
Ο γιατρός τινάζεται. Το πρόσωπό του λάμπει. Η επιστήμη πάλι θριάμβευσε. Αναφωνεί:
-Αυτό είναι! Τώρα κυρία μου όλα εξηγούνται!
-Δηλαδή;
-Τον έχουν εκπαιδεύσει όπου κι αν μπαίνει, να μη γίνεται αντιληπτός!

Προς «αγανακτισμένους».

Μέχρι σήμερα είναι μαζί σας η κρατική τηλεόραση και οι βαρώνοι των media. Επίσης, μέχρι στιγμής, δεν σας την «έπεσε» ούτε το κράτος (τα ΜΑΤ μαδάνε μαργαρίτες) ούτε το παρακράτος (μάσκες-κουκούλες-μολότοφ αναπαύονται στις ντουλάπες τους).

Προτείνω να αρχίσετε να ανησυχείτε.

Συμβουλές προς εξουσιαστές.

Για να καταργήσεις ένα αντανακλαστικό, διέγειρέ το συνέχεια.

Για να κρύψεις ένα σκάνδαλο, ένα ένοχο μυστικό, άφησε να διαρρεύσει ένα πλαστό δίδυμο αδερφάκι του.

Για να αθωώσεις έναν εγκληματία, δίκασέ τον με ψεύτικα στοιχεία.

Για να δυσφημίσεις κάτι αυθόρμητο, απλώς καπέλωσέ το.

Για να υποβαθμίσεις κάτι αξιόλογο, γέμισε την αγορά με φθηνές απομιμήσεις.

Αν υποχρεωθείς να πεις την αλήθεια, κάντο αργά το βράδυ, πριν από «τριήμερο», ή όταν βρίσκονται σε διακοπές.

Αν υποφέρουν από τον καύσωνα, άναψε τη θέρμανση. Όταν την κλείσεις, θα νιώσουν καλύτερα, θα σου πουν κι ευχαριστώ.

Αν σε στριμώξουν, στρέψε την προσοχή τους προς κάποιον «μπαμπούλα».

Συνεχίζεται...

«Ο ρόλος της αριστεράς» και άλλες ονειρώξεις.

Αμέτρητοι οι επιδέξιοι αριστεροί κώλοι που φορέσανε μεταξωτά βρακιά.

Εδώ και χρόνια υποστήριζα ότι η λύση θα έρθει από τα αριστερά. Στο συμπέρασμα αυτό είχα οδηγηθεί δια της εις άτοπον απαγωγής. Εγώ, ένας δημοκράτης και πατριώτης αστός, από παλιά, τους «από ‘δω μεριά» τους είχα καταλάβει. Και οι Νατοϊκοί ακροδεξιοί και οι κεντροδεξιοί (γελάστε άφοβα) και οι μασκαρεμένοι σε «κεντρώους»-«σοσιαλιστές»-κτλ καραδεξιοί, όλοι τιποτένιοι. Υπαλληλάκια των λεφτάδων. Τι να περιμένεις από δαύτους; Έλεγα λοιπόν, ότι μόνο κάποιος απ’ αυτούς που εναντιώνονται στο κεφάλαιο, έστω και στα λόγια, θα κάνει τη διαφορά. Και ποιοι απ’ αυτούς είναι οι περισσότεροι; Οι αριστεροί. Στατιστικώς λοιπόν, περίμενα φως από κάποιον αριστερό.

Φαίνεται ότι στα μαθηματικά είμαι σκράπας και πρέπει να σκίσω τα πτυχία μου.

Άλλοι το ανέλυσαν και το τόνισαν κι εγώ το προσυπογράφω. Οι περισσότεροι αριστεροί είναι πλέον επαγγελματίες. Σαν τον συνάδελφό μου το γκρουπούσκουλο, που του ‘δινα 100άρικα τη δεκαετία του ’90 για οικονομική ενίσχυση και τώρα προσελήφθη από γνωστό διαπλεκόμενο ιδιώτη, καθαρίζει δύο χιλιαρικάκια και συνεχίζει να μας δουλεύει από το «μετερίζι» του Συνασπισμού των συνιστωσών.

Απευθύνομαι λοιπόν στους ελάχιστους εναπομείναντες ιδεολόγους αριστερούς, που εμμένουν να ερίζουν για το ποιος πρέπει να είναι «ο ρόλος της αριστεράς».

Λυπάμαι που θα σας λυπήσω, αλλά ο ανύπαρκτος δεν μπορεί να παίξει κανέναν ρόλο.

Για ποια αριστερά μιλάτε;

Για την παρανοϊκή του Περισσού ή για τη μποέμισσα της Κουμουνδούρου; Γι αυτή που σπουδάζει τα τέκνα της στο Deree ή γι αυτή που τα γεννοβολάει στις σουίτες του ΙΑΣΩ; Γι αυτή που φέρεται αλήτικα στον Φαράκο ή γι αυτή που τρώει γκεμπελικά τον Κωνσταντόπουλο; Αυτές πήραν ψηλά τον αμανέ και φαλτσάρουν. Αν συνάδετε μαζί τους θα γίνετε σαν τα μούτρα τους.

Ή μήπως αναφέρεστε στις αποφυάδες, παραφυάδες και περικοκλάδες; Στους γελοίους που αφού εξάντλησαν πια τους επιθετικούς προσδιορισμούς του όρου «αριστερά» προσπαθώντας να βρούνε ονόματα για τα πολυποίκιλα επιδοτούμενα μαγαζάκια τους, καταφεύγουν τώρα σε ηλιθιότητες; Τι θα πει τέλος πάντων «Δημοκρατική Αριστερά»; Οι άλλες αριστερές είναι μη δημοκρατικές; Δεν καταλαβαίνουν ότι τα συντροφικά μαχαιρώματα και οι μπηχτές προς την «απολυταρχική» αριστερά δεν αφορούν κανέναν άλλον πλην των ιδίων και ουσιαστικά εξευτελίζουν εαυτούς και αλλήλους; Τι στο διάβολο σημαίνει «Αντικαπιταλιστική Αριστερά»; Δεν εννοούν ότι είναι σαν να λένε «εγκληματικό έγκλημα» ή «μυστηριώδες μυστήριο»; Είναι άσχετοι ή τους άσχετους παριστάνουν; Είναι αριστεροί ή τους αριστερούς παριστάνουν; Μήπως έχουν δίκιο οι παρανοϊκοί που τους λένε πράκτορες;

Για να τελειώνουμε: η αριστερά είναι εξορισμού δημοκρατική, αντικαπιταλιστική, εργατική, πατριωτική και ριζοσπαστική και δεν χρειάζεται επίθετα. Αν δεν είναι κάτι από τα παραπάνω, τότε δεν είναι αριστερά. Τα υπόλοιπα είναι ωκεανοί μιζέριας, ποταμοί γελοιότητας και πακτωλοί δολλαρίων.

Πολλές οι πληγές της αριστεράς, πολλές και αγιάτρευτες. Η ξύλινη ακαταλαβίστικη γλώσσα της, η επιρρέπειά της σε διασπάσεις (ούτε πυρηνικός αντιδραστήρας να ‘τανε), η μανία της να θεωρεί οποιαδήποτε διαφορετική άποψη στους κόλπους της ως φράξια-προβοκάτσια-πρακτοριλίκι, η ιδιότητά της να «πουλάει» τους συντρόφους της, η «ικανότητά» της να αποδεικνύεται πάντα «λίγη» σε κάθε κρίσιμη για τον τόπο στιγμή, οι προδοσίες, τα «ξεκαθαρίσματα» κτλ κτλ. Τις ξέρετε, ιδεολόγοι μου, τούτες τις πληγές, στο πετσί σας είναι, χρόνια τις κουβαλάτε και συμπαθάτε με αν τις ξύνω.

Αυτό όμως το αχαλίνωτο πάθος για τους λαθρεποίκους τι είναι πάλι; Τι έχετε να πείτε αγνοί ιδεολόγοι μου, για την δυσθεώρητη ηδυπάθεια που διακατέχει σύσσωμη την «αριστερά» για οτιδήποτε αλλοδαπό;

Πάντα υπήρχε βέβαια ένας λανθάνων ερωτισμός. Οι συντρόφισσες για παράδειγμα. Είτε στα Ταμπούρια μένανε, είτε στο Ψυχικό, πάντα διεγείρονταν με την καφρίλα. Είτε της κόκκινης αριστεράς, είτε της ροζ, πάντα γουστάρανε τη μαύρη σάρκα. Είτε γόβα Gucci φορούσανε, είτε πέτσινο σανδάλι ασορτί με τη βρώμικη πατούσα τους, μια φαντασίωση με σκατόφατσες την είχανε. Αυτό ήταν και το κοινό σημείο τους με τις μεγαλοαστές, τις «δεξιές», τις «συντηρητικές». Τι διάβολο; Στο κάτω-κάτω η αριστερά ενώνει τους λαούς, ενώνει τους φτωχούς, ενώνει τους δυστυχισμένους, γιατί να μην ενώνει την άγρια μούρη του Βαλκάνιου κατσαπλιά, το μελαμψό δέρμα του Αφρικανού προαγωγού και τη ξινή βρώμα του Ασιάτη λαθρέμπορου με τις γηγενείς συντρόφισσες;

Τι έγινε λοιπόν τώρα; Από τις φαντασιώσεις περάσανε στη δράση; Και οι σύντροφοί σας πώς το επιτρέπουν; Καλά οι μπίζνεσμεν, τα στελέχη και οι γιάπηδες. Αυτοί τρέχουν όλη τη μέρα για χρήμα. Οι σύντροφοι όμως; Ετούτοι δεν διακρίνονται για την εργατικότητά τους. Όλο συνδικαλισμό και αργομισθίες είναι. Γιατί παραμελούν τις συντρόφισσες; Και γιατί και αυτοί τόση λατρεία για τους λαθρομετανάστες; Ρε μπας και το γυρίσανε στο αλλιώτικο; Ή μήπως έχουν αναλάβει τη «μύηση» των κυριών από την Ανατολική Ευρώπη;

Τέλος πάντων, τι λιγούρα είναι αυτή με τον κάθε συμμορίτη; Τι φαγούρα είναι αυτή με τον κάθε φονταμενταλιστή; Τι κόλλημα είναι αυτό με τον κάθε τυχοδιώκτη; Τι σύμπλευση είναι αυτή με τον κάθε δουλέμπορο; Τι αβάντα είναι αυτή στον Μεγάλο Αδελφό; Τι προμοτάρισμα είναι αυτό στην Παγκοσμιοποίηση;

Κι εσείς ω ιδεολόγοι μου; Γιατί συναινείτε με τους επαγγελματίες; Ποιο είναι το δικό σας το κόλλημα; Ποια είναι η δική σας η φαντασίωση;

Ονειρεύεστε τον εαυτό σας πάνω σε άτι, με το σπαθί στο χέρι; Να ηγείστε της επανάστασης κατά της ολιγαρχίας; Να τρέχουν πίσω σας ορδές πολύχρωμων αλλοδαπών προλετάριων με υπόκρουση αντάρτικης μουσικής; Επαναστατικό στρατό θεωρείτε αυτά τα ορκ; Ταξικά αδέρφια σας λογαριάζετε τους πολιτικά αναλφάβητους; Μα για να ‘χει κανείς ταξική συνείδηση πρέπει πρώτα να ‘χει πολιτική συνείδηση ρε φουκαράδες. Ή μήπως θαρρείτε ότι μπορείτε να τους διδάξετε, να τους «διαφωτίσετε»; Εδώ δεν σας καταλαβαίνουμε εμείς που ξέρουμε και ελληνικά!

Ρε κακομοίρηδες τόσον καιρό διαβάζετε, τόσα χρόνια αναλύετε, τόσες δεκαετίες ζείτε εντός των τειχών του καπιταλισμού και δεν καταλάβατε ακόμη ποιο είναι το κύριο γνώρισμα και συνάμα όπλο του; Θα σας το πω εγώ σήμερα και δωρεάν.

Ο καπιταλισμός διαφθείρει.

Γι αυτό έρχονται όλοι αυτοί εδώ. Γι αυτό μεταναστεύουν στας Ευρώπας και στην Αμέρικα, στα άντρα δηλαδή του καπιταλισμού. Οι ήδη διεφθαρμένοι-εγκληματίες-αντικοινωνικοί έρχονται στο στοιχείο τους. Αλλά και οι «πτωχοί πλην τίμιοι», να διαφθαρούν θέλουν, να τα οικονομήσουν, να πιάσουν την καλή. Δεν είναι φτωχοί που θέλουν να επιβιώσουν, είναι φτωχοί που θέλουν να πλουτίσουν. Αφήστε που οι περισσότεροι είναι από χέρι κατά της αριστεράς. Οι μεν της Ανατολικής Ευρώπης φάγανε «υπαρκτό σοσιαλισμό» -δηλαδή κόκκινη χούντα- με το τσουβάλι και είναι εξορισμού αντιαριστεροί, οι δε ισλαμιστές, ακόμη και οι μετριοπαθέστεροι, ακούνε αριστερά και αθεΐα και βγάζουν σπυριά.
Αν εξαιρέσουμε λοιπόν τους (καθόλου αμελητέους σε αριθμό) γκάνγκστερς, τους φανατικούς θρησκόληπτους, τους φασίστες (Τσάμηδες, κομιτατζήδες, Ουτσεκάδες κτλ), τους πράκτορες Άγκυρας-Ουάσινγκτον-Τελ Αβίβ, τους κουτοπόνηρους-δουλοπρεπείς-καταφερτζήδες που κοιτάνε να «τρυπώσουν» και δεν δίνουν δεκάρα για την πολιτική, πόσοι και ποιοι σας μένουν για «διαφωτισμό», για συγκρότηση του «στρατού»; Μερικές εκατοντάδες, άντε χιλιάδες, ξελιγωμένοι. Οι οποίοι όταν λιγδώσει το άντερό τους, θα σας φτύσουν και θα βυθιστούν κι αυτοί πατόκορφα στον καπιταλισμό. Θα ζητάνε ολοένα και περισσότερα. Από πεινασμένοι θα γυρεύουνε χαβιάρια. Από ρακένδυτοι θα κυνηγάνε επώνυμα συνολάκια. Από άστεγοι και τρωγλοδύτες θα ζητάνε βιλλάρες. Από ξυπόλητοι θα θέλουνε κουρσάρες.

Έτσι είναι η ανθρώπινη φύση ρε παιδιά. Αχόρταγη. Κι αυτό εκμεταλλεύεται ο καπιταλισμός.

Τη συντρόφισσά σας την ξεχάσατε; Που από εκφωνήτρια έγινε επίτροπος; Που από επαναστάτρια εντός του Πολυτεχνείου και εχθρός των «Αμερικάνων», άρχισε ξαφνικά να «αλληθωρίζει»; Να 'τα τα πέτσινα κολάν, να 'τα τα εύσημα από τον Λαμπράκη, να τα μεγαλεία, να «ου Συνασπισμούς», να «ου Σοσιαλισμούς» και … τσουπ η «έξω από το ΝΑΤΟ - έξω από την ΕΟΚ» διορίστηκε από Νατοϊκό πρωθυπουργό επίτροπος στην ΕΟΚ! Ξέρετε. Από εκείνους τους διορισμένους- πιόνια του κεφαλαίου που νομοθετούν και διατάζουν τις εκλεγμένες κυβερνήσεις. Αμ οι δημοσιοκάφροι που κόπτονται υπέρ του μνημονίου; Κνίτες δεν ήτανε; Αμ ο Σαλονικιός δανδής που έγινε και προϊστάμενος των «μπάτσων»;

Αμέτρητοι οι επιδέξιοι αριστεροί κώλοι που φορέσανε μεταξωτά βρακιά. Οι μετανάστες γιατί πρέπει να διαφέρουν;

Πείτε λοιπόν στους επαγγελματίες των κομμάτων σας, να μη ματαιοπονούν. Ούτε οι «Μπάγκλα» ούτε οι «Πάκι» θα τους σώσουν. (Παρένθεση για τους αμύητους αναγνώστες μου: οι στρατολόγοι των κομμάτων της αριστεράς, έχουν μάθει 5-6 λέξεις ξένων, Ασιατικών κυρίως, γλωσσών για να ψαρεύουν μετανάστες ως νεοσύλλεκτους για τους κομματικούς στρατούς. Όπως οι βρωμύλοι των περασμένων δεκαετιών, τα περιβόητα «καμάκια», με το ανοιχτό πουκάμισο και την τρίχα-δάσος, είχαν μάθει λίγα κουτσοαγγλικά για να ψαρεύουν τουρίστριες στις παραλίες. Όπου δουν λοιπόν μελαμψό Ασιάτη, του την πέφτουν: -«Μπάγκλα»; -«Πάκι»; Κι ανάλογα με το τι θα απαντήσει ο δυστυχής, ακολουθεί χαιρετισμός στην αντίστοιχη γλώσσα. Θα συμφωνήσετε ότι πρόκειται περί κατάντιας. Τέλος παρένθεσης.). Αν έχουν διαλέξει για συμμάχους τους λαθραίους, αν αναζητούν μισθοφόρους έναντι πινακίων φακής, αν συστήνουν λεγεώνες των ξένων, σημαίνει ότι ήδη χρεοκόπησαν. Και όσο μένετε μαζί τους χρεοκοπείτε κι εσείς.

Γι αυτό σας λέω ιδεολόγοι της αριστεράς. Ο ρομαντισμός της νιότης σας δεν μπορεί να αποτελεί εσαεί δικαιολογία. Καλές οι ονειρώξεις, αλλά είναι για τους εφήβους. Όπως και ο αυνανισμός. Οι ενήλικες εξασκούν τα καθήκοντά τους αλλιώς.

Το αίμα των αθώων τούτων, επί των κεφαλών υμών και επί των τέκνων υμών.

Στις δολοφονίες αθώων Ελλήνων τα λαθροαποβράσματα είναι απλώς οι φυσικοί αυτουργοί. Οι ηθικοί αυτουργοί όμως, είναι χειρότεροι. Τερατώδεις.

Όλες οι κυβερνήσεις ανδρεικέλων, ιδιαίτερα των τελευταίων 20 χρόνων και κυρίως οι πρωθυπουργοί και οι υπουργοί Εξωτερικών, Εσωτερικών, Δημόσιας Τάξης (το ψευδεπίγραφο «Προστασίας του Πολίτη» να το βάλουν εκεί που ξέρουν) και Δικαιοσύνης. Σύσσωμη η Ελληνική Αριστερά (τα ράμματα για τη γούνα της προσεχώς). Άπασες οι λοιπές προοδευτικές δυνάμεις (οικολόγοι, «καλλιτέχνες», Μ.Κ.Ο, γκρουπούσκουλα, "αντιεξουσιαστές" κτλ.). Το σύνολο της Ελληνικής δημοσιογραφίας και οι νταβατζήδες της (καναλάρχες και μεγιστάνες του χρήματος). Ολόκληρο το δικαστικό σώμα και οι ηγεσίες της ΕΛ.ΑΣ.

Ένοχοι.

Τους υπενθυμίζω ότι υπάρχει Θεία Δίκη. Αν λιώσουν πάνω σε κάποιο κρεβάτι στο μέλλον, αν γίνουν αποδέκτες τρομερών δεινών, ας μην αναρωτηθούν γιατί.

Το αίμα των αθώων πάνω σας και πάνω στα παιδιά σας δολοφόνοι…

Θανάση Βέγγο ...

Ήθελα πολύ καιρό να σου γράψω, αλλά δεν ήξερα διεύθυνση, ούτε στην Αθήνα ούτε στην Κορινθία. Στην τελευταία μάλιστα, όταν εντελώς κατά τύχη προσέγγισα το σπίτι σου και άκουσα «κάπου εδώ μένει ο Βέγγος» σκέφτηκα να στα πω από κοντά, όμως οι πολύ ευγενικοί γείτονές σου μού έδωσαν να καταλάβω ότι θα σ’ ενοχλήσω και δεν επέμεινα. Δεν ήθελες δημοσιότητα και καλά έκανες.

Εκεί ψηλά που πήγες τώρα, είμαι βέβαιος ότι μπορείς να είσαι παντού, να επικοινωνείς με όποιον θες, να διαβάζεις ό,τι θες.

Ελπίζοντας ότι διαβάζεις και τούτο, έχω μια παράκληση για σένα.

Ήτανε, που λες, πριν λίγα χρόνια, τότε που βραβεύτηκες από την Προεδρία της Δημοκρατίας. Εκείνες τις μέρες, ο γέροντας πατέρας μου, που σε λάτρευε, όχι μόνο για την καλλιτεχνική σου αξία, αλλά και για τη σεμνή, ντόμπρα και αγωνιστική ανθρώπινη και πολιτική σου υπόσταση (σαν τη δική του και ανώτερη), ψυχορραγούσε.

Αδύναμος και ταλαιπωρημένος, μέσα σε ένα παραλήρημα πυρετού και άνοιας, είχε διακόψει κάθε επαφή με το περιβάλλον. Είχαμε εβδομάδες να ακούσουμε συγκροτημένη κουβέντα από τα χείλη του.

Ξαφνικά, εκείνο το βράδυ που η τηλεόραση μετέδιδε την είδηση της βράβευσής σου, το εξασθενημένο πνεύμα και σώμα του έδειξαν ενδιαφέρον! Με κοίταξε με νόημα, για πρώτη φορά μετά από καιρό σαν να ζητούσε πληροφορίες! Μάλλον μηχανικά, αφού δεν περίμενα ανταπόκριση, του είπα δυνατά, αργά και καθαρά «Ο Βέγγος βραβεύτηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας», για να λάβω από ένα φωτισμένο χαμογελαστό πρόσωπο την απάντηση, έντονη και κρυστάλλινη…

«Ναι; Χάρηκα πάρα πολύ!».

Αμέσως μετά βυθίστηκε και πάλι σε λήθαργο. Δεν ξανασυνήλθε, λίγες μέρες αργότερα έφυγε.

Γι αυτό λοιπόν Θανάση, σου εύχομαι καλό ταξίδι και καλήν αντάμωση και σ’ ευχαριστώ.

Σ’ ευχαριστώ για την ατελείωτη χαρά που έδωσες σε όλους τους Έλληνες τόσα χρόνια, σ’ ευχαριστώ για τις ατάκες σου, για το τρέξιμό σου, για το ότι δίδαξες αξιοπρέπεια.

Πιο πολύ όμως σ’ ευχαριστώ γιατί έδωσες στον αγωνιστή πατέρα μου την τελευταία χαρά τής πολυτάραχης και πονεμένης του ζωής.

Και σε παρακαλώ, εκεί ψηλά που βρίσκεσαι, αν τον δεις, να του πεις χαιρετίσματα. Πες του και κανένα χωρατό, από κείνα τα δικά σου, μήπως γελάσει λίγο το χείλι του, γιατί φαντάζομαι θα έχει πικραθεί πολύ με την κατάντια μας…