«Πέτα το πιάτο αμέσως!». Ρε μαλάκα μπάτσε ποιον ορκίστηκες να προστατεύεις και να υπηρετείς;

Όπως διαβάζουμε σε ανταποκρίσεις εγκύρων πρακτόρων από το Αμέρικα (aka Γη της Επαγγελίας), ένας ΣούπερΜπάτσος της Φλόριντα, ενεργώντας «συμφώνως τω νόμω», πέταξε τη θανατηφόρα (κυριολεκτικά· επί ανυπακοής μπορεί να φας καυτό μολύβι) ατάκα-διαταγή «Πέτα το πιάτο αμέσως» («Drop the plate right now!») σε παραβάτη που συνέλαβε επ’ αυτοφώρω. 

Ποια ήταν η παράβαση και ποιος ο παραβάτης; 

Ένας ενενηντάχρονος παππούς (ναι αριθμητικώς 90, ολογράφως ενενήντα) που μοίραζε τροφή σε άστεγους! 

«Drop the plate right now!» όπως λέμε «Drop the gun right now!». Plate και gun, πιάτο και όπλο, το ίδιο πράγμα. 

Είναι πολλοί οι καθυστερημένοι που δεν καταλάβανε ότι ορκίστηκαν να προστατεύουν και να υπηρετούν (to protect and to serve) το λαό και όχι τα αφεντικά. Ο ξεφτίλας, αντί να τα βάλει με την κόκα και τις πλούσιες πουτάνες που τη ρουφάνε (αναρίθμητες στη Φλόριντα) βρήκε τον ακτιβιστή παππού να ασκήσει εξουσία. 

Θα τον έλουζα με κοσμητικά, αλλά είναι μακριά. Γι αυτό θα κάνω κάτι καλύτερο.

Θα υπενθυμίσω στους εγχώριους εγγυητές της ασφάλειας παλαιότερη προειδοποίησή μου: 

Όταν ο λαός αναλάβει δράση δεν πρέπει να σας βρει απέναντί του. 

Σας προειδοποίησα (χρόνος αόριστος· η πράξη έγινε μια φορά στο παρελθόν και τελείωσε). 

Σας έχω προειδοποιήσει (χρόνος παρακείμενος· η πράξη έγινε στο παρελθόν, αλλά ισχύει ακόμη). 

Αν αναγκαστώ να γράψω «σας είχα προειδοποιήσει» (χρόνος υπερσυντέλικος· η πράξη έγινε στο παρελθόν ΠΡΙΝ γίνει κάτι ΑΛΛΟ) θα είναι αργά. Για όλους μας.

Σας έχω προειδοποιήσει λοιπόν. 

Και για να το καταλάβουν και όσοι σκέπτονται και ενεργούν Αμερικάνικα ... 

... You have been warned! 

Αρχιτέκτων ο Μέγας.

Δεν υπάρχει καμία πλέον αμφιβολία. Ο σχεδιαστής και επιβλέπων του μνημείου της Αμφίπολης, ήταν μερικές χιλιάδες χρόνια μπροστά από την εποχή του. 

Αν μάλιστα πρόκειται πράγματι για τάφο και όχι κενοτάφιο ή άλλο οικοδόμημα απόδοσης τιμών και κύριος αντικειμενικός του σκοπός ήταν να κρύψει τον νεκρό (νεκρούς) και να αποτρέψει βεβήλωση, τότε οι εκπλήξεις θα συνεχιστούν. Μπορεί να πρόκειται για λαβύρινθο (ενδεχομένως πολυεπίπεδο) με οπτικούς αντιπερισπασμούς και απατηλές παραλλαγές. Και γιατί όχι και καμιά παγίδα για ποικιλία. 

Και τίποτε απ’ αυτά να μην ισχύει και μόνο για τη μεγαλοπρέπεια και το κάλλος του σχεδιασμού πρέπει να του αποδώσουμε τιμές ανάλογες του (υψηλού υποθέτουμε) νεκρού. 

Γίγαντα της τέχνης, με καθυστέρηση δύο και πλέον χιλιάδων ετών ... τα σέβη μας.

 

Ε! Εσύ! Εσύ που είσαι θαμμένος στην Αμφίπολη!

Άκουσέ με! Μείνε εκεί! Μείνε μέσα! 

Κλείσε τον τάφο. Σφράγισέ τον. Εμπόδισε οποιονδήποτε να μπει. 

Αν δεις το φως κινδυνεύεις. 

Δεν μπορεί, πνεύμα εσύ μεγάλο, ζωντανό στην αιωνιότητα, κάποια κατάρα θα ξέρεις, κάποια υπερφυσική δύναμη θα ‘χεις. Ρίξε την πρώτη. Άσκησε τη δεύτερη. Κλείσε τον τάφο. Μείνε θαμμένος. 

Έξω βασιλεύει η μιζέρια. Έξω παραφυλάει η κακομοιριά. Έξω παραμονεύει ο εξευτελισμός. 

Όποιος κι αν είσαι. Όποια κι αν είσαι. Τρανά τα έτη που έζησες. Μεγαλειώδη και ιστορικά. 

Τώρα τα πράγματα αλλάξανε. Δεν κατοικούν εδώ ήρωες πια. Δεν κατοικούν ηρωίδες. 

Κάτι προδότες μείνανε, κάτι κοπρίτες, κάτι δειλοί. 

Τη χαρίσανε την ιστορία σου, την ανταλλάξανε τη δόξα σου, την πουλήσανε την κληρονομιά σου. Φτηνά. Πολύ φτηνά. Φτηνοί είναι, φτηνά πουλάνε, τσάμπα χαρίζουνε. 

Όπως κι αν πέθανες, από σπαθί ή φυσικό θάνατο, δόξα και τιμή σού πρέπει. Αν βγεις στο φως θα ξαναπεθάνεις. 

Αυτή τη φορά από ντροπή. 

ΥΓ. Δεν άντεξα...

 

Βαριά τα κρίματα. Μόνο με αίμα.

Πολλά χρόνια γράφω, πέντε και κάτι δημοσιεύω σ’ αυτό εδώ το ιστολόγιο. Δεν ξέρω αν βοήθησα κανέναν. Νομίζω ελάχιστους. Όσοι είχαν συγκροτημένη σκέψη, ίσως βρήκαν συγκροτημένα κάποια θέματα, που δεν είχαν προλάβει ή μπορέσει να βάλουν σε τάξη στη σκέψη τους. Άλλοι μπορεί να γελάσανε, άλλοι να κλάψανε, άλλοι να θυμώσανε. Τώρα πάει. Τέλος. Ό,τι έγραψα έγραψα, όποιος κατάλαβε (κι ας μη συμφώνησε) κατάλαβε. Δεν μετανιώνω για κάτι, παρά μόνο για το ότι ίσως δεν έγραψα αρκετά και γιατί δεν πρόλαβα να αναρτήσω θέματα που υποσχέθηκα. 

Περιττό να σας πω ότι δεν είμαι τέλειος, αντιθέτως πολλά από τα θεωρητικά που ανέλυσα δεν μπόρεσα να τα τηρήσω ούτε εγώ. Πολλές οι αδυναμίες μου, πολλά τα σφάλματά μου. Μεγάλη απογοήτευση έχω, ένα βήμα από την πλήρη αποτυχία έφτασα. Καμία σχέση με την «τελειότητα» που ενδεχομένως αναδύεται από τα γραπτά μου. Δεν υπάρχει πρόβλημα, τηρήστε τα αν μπορείτε εσείς. Χρησιμοποιήστε αυτές τις αναρτήσεις σαν μαγιά για το μέλλον. Οι αρχές δεν ξεθωριάζουν, δεν πρέπει να ξεθωριάζουν, ακόμη κι αν δεν μπορούν να τις τηρήσουν όσοι τις πιστεύουν. 

Θέτω το ιστολόγιο σε αργία. Θα παραμείνει ενεργό, ώστε να ανατρέχετε όσοι θέλετε, με καμιά δοκιμαστική ανάρτηση κατά καιρούς. Μπορεί και να επανέλθω, αν η διανοητική μου υγεία το επιτρέψει. 

Σαν επίλογο σας επισημαίνω τούτο: αυτοί που επιχειρούν να μας συνθλίψουν δεν αντιμετωπίζονται με πύρινους λόγους, θεσμικές λύσεις και δικαστικές οδούς. Τα κρίματά τους είναι βαριά και τα ξεπλένει μόνο το αίμα. Ασφαλώς δεν προτρέπω κανέναν να ασκήσει βία. Άλλωστε οι αναγνώστες μου είναι κατά βάση άνθρωποι με μυαλό και τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν σχέση με βία, δεν ασκούν βία, δεν ανέχονται τη βία, σιχαίνονται τη βία, όπως κι εγώ. Για να μην ματαιοπονεί όμως κανείς με εκλογές, πολιτικές λύσεις, νέα κόμματα, προσφυγές στη Δικαιοσύνη και θεωρίες σαν τις δικές μου, είμαι υποχρεωμένος να το καταστήσω σαφές. Είμαι υποχρεωμένος για την ακρίβεια των λόγων μου, προς χάριν της Λογικής και της Αλήθειας να το δηλώσω: 

Βαριά τα κρίματα, μόνο με αίμα. 

Υ.Γ Θα αφήσω τα σχόλια ανοιχτά αλλά, συγχωρέστε με, δεν θα απαντήσω. 

Το πιο καινούργιο σύντομο ανέκδοτο: το Ισραήλ δέχεται πιέσεις!

Δεν έμεινε Παλαιστίνιος μπόμπιρας που να μην γίνει κομματάκια από τις σιωνιστικές μπόμπες. 

Οι ακραίοι (σιωνιστικής έμπνευσης και εκτέλεσης) μουσουλμάνοι ξύνουν τα φρύδια τους. 

Η διεθνής (σιωνιστικής κατεύθυνσης) κοινότητα εκφράζει λύπη, συστήνει αυτοσυγκράτηση και άλλες ... ακακίες. 

Και τα (σιωνιστικής ιδιοκτησίας) μέσα μαζικής προπαγάνδας ανεκδοτολογούν: «το Ισραήλ δέχεται πιέσεις». 

Ποιος είπε ότι τα ανέκδοτα είναι αστεία;

Υ.Γ Όποιος είναι ακόμη τόσο ηλίθιος ώστε να θεωρεί το κράτος-προθήκη του Σιωνισμού ως σύμμαχο της πτωχής πλην τιμίας Ελλάδος και να πιστεύει τις ανοησίες περί τόξου Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας που θα μας σώσει από τους φονιάδες των λαών Τούρκους, ας δει τις φωτογραφίες ΕΔΩ κι ας αναρωτηθεί: είναι δυνατόν τα γουρούνια να μας σώσουν από τα γουρούνια;

Τότε που τα καρπούζια δεν ήταν κολοκύθια. (Ένα ταξίδι 50 χρόνια πίσω).

Έφυγα για λίγο από την αστική βρώμα. Ταξιδάκι σε μέρη γνωστά αλλά άγονα και γι αυτό ξεχασμένα. Εκεί που κυκλοφορούσε ο Παν. Εκεί που είχε τα λημέρια του ο Θοδωρής. Στα όρη, στ’ άγρια βουνά, στις ράχες, στα λαγκάδια. 

Γήινος χρόνος ταξιδιού 2,5 ώρες (από την Αθήνα). Φαίνεται όμως ότι διάβηκα κάποια χρονοθυρίδα και βρέθηκα ... 50 χρόνια πίσω! 

Κρύο παιδιά. Όταν οι άλλοι ψάχνουν για δροσιά, εκεί χρειάζεσαι ζακέτα το απόγευμα και κουβέρτα το βράδυ (μάλλινη, όχι πικέ και αηδίες). 

Δεν ήταν όμως αυτό που με συγκλόνισε. Άλλα ήτανε. Για πάρτε μια γεύση: 

Η γιαγιά (80φεύγα-90έλα) που μας σερβίρισε (ένα κρύο νεράκι για καλωσόρισμα) χρησιμοποίησε αυτά. Τα θυμάστε; 

Εντάξει, ποτέ δεν ξέρεις τι θα βρεις σε ορεινό χωριουδάκι, σε καλυβάκι χτισμένο το ’50 όπου ζει γερόντισσα αγρότισσα που δεν αγγίζει ο χρόνος, αλλά διαφημιστικά ποτήρια του Ταμ-Ταμ και του κρασιού Πλάκα από το ’60, σχεδόν ολοκαίνουργα και ετοιμοπόλεμα, δεν το χωράει ο νους έτσι; 

Και μετά από πολλή κουβέντα και επειδή είχε μεσημεριάσει και πεινάσαμε, είπαμε να φάμε ελαφρά, μια σαλάτα, έτσι για να μην προσβάλουμε αλλά ούτε και να κουράσουμε τη γιαγιά. Μετά τα ποτήρια για-συλλέκτες-μόνο, νέα ταραχή: 

Παιδιά προσέξτε τη σαλάτα. Δηλαδή τι να προσέξετε; Έπρεπε να νιώθατε τη μυρωδιά, τη γεύση. Δεν πρόλαβε να τα καθαρίσει και παραλίγο να λιποθυμήσουμε. Γέμισε ο αέρας από οσμές φρεσκάδας που δεκαετίες είχαν να αισθανθούν οι μύτες μας. Και όταν δοκιμάσαμε, τρώγαμε ψαχνό. Τραγανό, γλυκό και αρωματικό. Παρατηρήστε το αγγουράκι με τα ελάχιστα σπόρια και το χρώμα της ντομάτας. Περιττό βέβαια να σας πω ότι όποιος ήθελε κι άλλη, δεν είχε παρά να απλώσει το χέρι του έξω από το παράθυρο. Αυτά τα αγνά πράγματα φυτρώνανε στο διπλανό περιβολάκι. 

Ενθουσιαστήκαμε, ευχαριστήσαμε, κάναμε άπειρες βόλτες στο χωριό (ρημαγμένο, ελάχιστοι νοματαίοι άπαντες υπέργηροι, απελπισία) και στις ραχούλες, ξεποδαριαστήκαμε, φάγαμε και κάτι σάντουιτς που είχαμε μαζί μας και κατά το σούρουπο γυρίσαμε. Η γερόντισσα δεν είχε πει την τελευταία της λέξη. Έβγαλε καρπουζάκι: 

Προσέξτε πάλι (δηλαδή τι να προσέξετε κτλ κτλ). Το καρπούζι δεν φύτρωνε εκεί, το είχαν φέρει από διπλανό νομό, αλλά ήτανε ... καρπούζι! Ψαχνό, τραγανό κτλ κτλ. 

Τόλμησα, ο αδαής, να ανοίξω κουβέντα (περί αγνών περιβολιών, μεταλλαγμένων κτλ) και νέα έκπληξη διαδέχθηκε το γευστικό σοκ: έβγαλα λαυράκι. Έμαθα γιατί αυτά τα ρημαδοκάρπουζα που τρώμε τα τελευταία χρόνια μπορεί να είναι κόκκινα, ζουμερά, δροσιστικά, αλλά ... καρπούζια δεν είναι. Δεν μυρίζουν καρπούζι, δεν έχουν γεύση καρπούζι (οι τσίχλες με τεχνητό-χημικό άρωμα καρπουζιού είναι πιο εύγευστες!). 

Το μυστικό είναι ... η κολοκυθιά! 

Πριν πολλά χρόνια κάποιοι ξύπνιοι παραγωγοί, προκειμένου να προλάβουν τις αγορές του Βορρά και να εξάγουν καρπούζια ΠΡΙΝ από τους ανταγωνιστές των άλλων μεσογειακών χωρών, άρχισαν να κεντρώνουν καρπούζια στις κολοκυθιές! Η καρπουζιά η καημένη κρατάει ένα μόνο καρπούζι και αργεί να το ωριμάσει, η κολοκυθιά όμως μπορεί να θρέψει πολύ περισσότερα του ενός και τα ωριμάζει ταχύτατα. Έτσι η παραγωγή είναι γρήγορη, μεγαλύτερη και αποδοτικότερη (η χαρά τού εξαγωγέα). Τα καρπούζια όμως είναι «κολοκύθια»: άοσμα, άγευστα, άνοστα! (σιγά μην ξέρουν οι κουτόφραγκοι πώς πρέπει να είναι το καρπούζι). Δεν είναι επικίνδυνα (αντιθέτως είναι πολύ ωφέλιμα), δεν είναι μεταλλαγμένα, αλλά δεν είναι καρπούζια. Το πράγμα φαίνεται γενικεύτηκε και μάλλον γι αυτό αναζητούμε πια καρπούζι και καρπούζι δεν βρίσκουμε (σιγά μην ξέρουν οι νεοέλληνες πώς πρέπει να είναι το καρπούζι). 

Αφού ευχαριστήσαμε και καληνυχτίσαμε πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Δεν θα σας ζαλίσω με αναλύσεις όπως συνηθίζω και θα κλείσω με μια συμβουλή: 

Άμα δείτε καρπούζι (με δοκιμή) με πολλά (μα πολλά) μαύρα σπόρια και το «άσπρο» να είναι δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με το «κόκκινο» και ασύμμετρο σε πάχος, πάρτε το πριν προλάβει κανείς άλλος. Είναι καρπούζι και όχι ... κολοκύθια!!

Χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους: ο δράκος που κανέναν δεν τρομάζει.

Σκούζουν οι κοστουμάτες σκύλες της παγκοσμιοποίησης (σκόπιμη η αναφορά μου στο θηλυκό γένος του τετράποδου φύλακα). Αξιώνουν τάχα χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους. Και οι ρασοφόρες αδερφές τους πλασσάρουν οικουμενισμό, συμπροσευχές και πανθρησκεία. Ξεδιάντροπη απατεωνιά από όλες. 

Ειδικά αυτός ο επίσκοπος Ρώμης (και Πάσης Παιδεραστίας), ο τέως αλάθητος και αεί σχισματικός, ασφαλώς νομίζει ότι απευθύνεται σε ηλιθίους. Αυτός, ένας αρχηγός κράτους, με σύνορα (έστω λίγων χιλιομέτρων) και στρατό (έστω κι αν πρόκειται για μια ντουζίνα κοκορόφτερων γελοίων), που γίνεται δεκτός από τους ομοιοβάθμους του ανά τον πλανήτη με ανάλογες τιμές. Που διακινεί εσχάτως κολοσσιαίες ποσότητες προπαγάνδας πολυπολιτισμού και ανεκτικότητας, όπως όρισε η κλίκα του, αφού εξοβέλισε τον διστακτικό προκάτοχό του. Που εκ φύσεως και θέσεως ασκεί πολιτική και μάλιστα καθεστωτική. 

Αλλά και ο προκαθήμενος της Φαναριώτικης ελίτ, σιωπηλός έως πρόσφατα (δείγμα κατωτερότητος μάλλον παρά ταπεινοφροσύνης), προήχθη φαίνεται από κομπάρσος σε δευτεραγωνιστή και διαλαλεί παντού τις ατάκες τού ρόλου του. Παρόλες όπου αμνοί και ερίφια εξισώνονται και έσονται εις σάρκαν μίαν. Αυτός, που καταδέχεται να τον προσφωνούν «Παναγιώτατο», πανάγιο στον υπερθετικό βαθμό, ανώτερο δηλαδή της Παναγιάς μας. Που συντρώγει με τους καπιταλιστές Σιωνιστές στα συμπόσια της Κόκα-Κόλα και φιλά το χέρι του Ρωμαίου σταρ, κύπτοντας την οσφύ σε σκοτεινές στοές. 

Και οι αιρετικοί Ευαγγελιστές των Ηνωμένων Πολιτειών της Ακολασίας, οι όψιμοι σύμμαχοι του Σιωνισμού. Και οι προχωρημένοι με τους θηλυκούς και σερνικοθήλυκους δεσποτάδες. Και οι απευθείας απόγονοι των Γραμματέων και Φαρισαίων. Και οι μουφτήδες της μπούργκας και της σαρίας. Όλοι το ίδιο βιολί. Όλοι την ίδια συγχορδία. 

Συμπροσευχή. 

Συμπροσεύχονται αυτοί που απαγορεύουν στους παπάδες τους να νυμφεύονται κι αυτοί που χειροτονούν επισκόπους γυναίκες και ομοφυλόφιλους, με εκείνους που αντιμετωπίζουν τα άτομα του γυναικείου και τρίτου φύλου ως ζώα. Τσίρκο. Θίασος. Παράσταση στην υπηρεσία της Νέας Παγκόσμιας Τάξης. 

Και οι πολιτικάντηδες το χαβά τους: χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους. 

Να μην ξεγελούν κανέναν. Πολιτική και Θρησκευτική Εξουσία δεν έχουν κανέναν σκοπό να χωρίσουν. Είναι σιαμαία δίδυμα, ενωμένα στον εγκέφαλο. Μαζί δέχονται τις εντολές της Μαμάς (Νέας Τάξης), μαζί τις εκτελούν, αν και με διαφορετικά άκρα. Το υδροκέφαλο-πολυπλόκαμο αυτό έκτρωμα ουδείς θα προσπαθήσει να το χωρίσει, εφόσον εξυπηρετεί την βασική επιδίωξη: την εγκαθίδρυση της Παγκοσμιοποιημένης Κοινωνίας. Τα φληναφήματα περί «χωρισμού» έχουν ως μόνο σκοπό να κάμψουν το φρόνημα των πιστών (ανεξαρτήτως θρησκείας) ώστε να θριαμβεύσει η πανθρησκεία. 

Ας προσέξουν. Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί διαθέτουμε ακαταμάχητο επιχείρημα κατά των φανφαρόνων αρχιερέων και των πολιτικών συνεργατών τους: 

Ο μόνος που εξαρχής διακήρυξε και εφάρμοσε τον χωρισμό εκκλησίας-κράτους ήταν ο Ιησούς Χριστός. Ο Υιός του Θεού ο μονογενής. Ο ίδιος που εξεδίωξε δια του φραγγελίου τους αργυραμοιβούς (δηλαδή τους τοκογλύφους και όχι τους «εμπόρους» όπως ψευδώς διαδίδεται) από τον Οίκο του Κυρίου. Εκείνος, πρώτος και μοναδικός, δίδαξε ρητώς και σαφώς να αποδίδονται «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» και για πρώτη φορά άνοιξε τις πύλες της ανθρώπινης διάνοιας σε μια έννοια ανήκουστη, ένα βασίλειο διαφορετικό από το εγκόσμιο: το Βασίλειο των Ουρανών. Αυτό το επισημαίνει (μάλλον με πικρία) στο έργο του «Κοινωνικό Συμβόλαιο» και ο διάσημος ακόλαστος ημιπαράφρων Ρουσώ, τον οποίον οι «ξεβράκωτοι» της Γαλλικής Επανάστασης θεοποίησαν μετά θάνατον (προφανώς θεωρώντας ότι το να εγκαταλείπεις τα πέντε παιδιά σου σε ίδρυμα, όπως έπραξε ο «φιλόσοφος» Ζαν-Ζακ, αποτελεί τρανό παράδειγμα κατάκτησης της «ελευθερίας του ατόμου»). 

Δεν συμμετέχουμε λοιπόν, δεν τρομάζουμε. 

Ας χωρίσουν ό,τι θέλουν, ας συμπροσευχηθούν όσο θέλουν. Μόνοι τους. Να πέσει φωτιά να καούν αυτοί και μόνο.

Αριθμός τηλεφώνου: 214 2147200. Είναι η Vodafone που παίζει με τα νεύρα μας ή κάποιος άλλος;

Εδώ και μία περίπου εβδομάδα το κινητό μου τηλέφωνο βομβαρδίζεται από κλήσεις. 

Πολλές φορές την ημέρα, άσχετες (έως ακατάλληλες) ώρες. Καλεί ο αριθμός 2142147200. Μονίμως. Και μονίμως ουδείς μιλά όταν απαντήσω στην κλήση. 

Δεν κάλεσα τον αριθμό για να δω σε ποιον ανήκει (είναι αρκετά επικίνδυνο να καλούμε άσχετους αριθμούς και ιδιαίτερα όταν μας ενοχλούν και δεν απαντούν), αλλά έκανα κάτι καλύτερο: έψαξα το διαδίκτυο. 

Για δείτε εδώ:

Στην ερώτηση του ανθρώπου αυτού στη σελίδα της Vodafone Ελλάδας στο Facebook (αν η σελίδα είναι γνήσια), η εταιρεία (αν είναι πράγματι η Vodafone Greece), παραδέχεται ότι ο αριθμός ανήκει σε συνεργάτη της, και η κλήση γίνεται για προσφορά προϊόντος. Η ερώτηση του ανθρώπου έχει υποβληθεί στις αρχές Οκτώβρη του 2013. Έκτοτε, η σελίδα (με εκατοντάδες χιλιάδες «likes») φιλοξενεί συνεχή και επανειλημμένα παράπονα πολλών ανθρώπων, ακόμη και συνδρομητών της εταιρείας(!), οι οποίοι διαμαρτύρονται για ένα και μόνο πράγμα: ενοχλούνται. Όπως ακριβώς κι εγώ. 

Οι διαμαρτυρίες κυμαίνονται από οξείες έως υβριστικές και σε κάθε περίπτωση είναι προσβλητικές και απαξιωτικές για την εταιρεία και τις μεθόδους της. Σταχυολογώ μερικές: 

Παρά τις διαμαρτυρίες το «βιολί» φαίνεται να συνεχίζεται και διαθέτει μάλιστα και άλλη διάσταση. Στα μηνύματα των εξοργισμένων συμπολιτών μας, απαντά κάποιος που τους προτρέπει να στείλουν γραπτό μήνυμα με τον αριθμό που καλείται (πιο σωστά «ενοχλείται») ώστε ο καλούμενος να εξαιρεθεί από τις κλήσεις-ενοχλήσεις! Για προσέξτε:

Ενώ λοιπόν η ενόχλησή μου (μας) συνεχίζεται, ερωτώ: 

Ο αριθμός 2142147200 ανήκει όντως σε συνεργάτη τής Vodafone Greece; Η ιστοσελίδα που το παραδέχεται ανήκει πράγματι στη Vodafone Greece; 

Αν οι απαντήσεις είναι θετικές συμπεραίνω: 

1) Η εταιρεία αδιαφορεί για το αν ενοχλεί, παρά το ότι έχει επανειλημμένως και σαφώς ειδοποιηθεί. Αν δεν αδιαφορούσε θα έπρεπε να επαναφέρει στην τάξη τον συνεργάτη της, να ζητήσει συγγνώμη και να επιλέξει άλλον τρόπο προώθησης προϊόντων. 

2) Η εταιρεία φαίνεται να πιστεύει ότι η αρνητική δημοσιότητα και διαφήμιση είναι θετικές (αυξάνουν τα κλικς στη σελίδα μας, τις κλήσεις προς το κέντρο μας και ποιος ξέρει τι άλλο). 

3) Ως λύση για το πρόβλημα που η ίδια προκαλεί σε ανυποψίαστους πολίτες προτείνει την εξευτελιστική διαδικασία υποβολής από τον παθόντα-ενοχλούμενο έγγραφου (έστω και ηλεκτρονικού) αιτήματος εξαίρεσης από την ενόχληση! 

Ως άμεσα θιγόμενος δημοσιοποιώ το θέμα και την σαφή πρόθεσή μου να ασκήσω κάθε νόμιμο δικαίωμά μου. Αναμένω τις γνώμες των αναγνωστών μου, πολλές σαφείς απαντήσεις από όσους με ενοχλούν και μία τουλάχιστον συγγνώμη.

Ευρωεκλογές 2014. Τα πραγματικά αποτελέσματα.

4 εκατομμύρια συμπολιτών μας είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν, από το να ασχολούνται με τις Κοντσίτες. 

1,5 εκατομμύρια συμπολιτών μας έχουν την άποψη ότι υπάρχουν και καλοί τραπεζίτες-τοκογλύφοι, απλώς αυτή την εποχή, εντελώς πρόσκαιρα, επικράτησαν οι κακοί, αλλά αυτό θ’ αλλάξει μετά την επικράτηση στο Ελλαδιστάν των πεφωτισμένων Αλέξη-Ρένας. Στέλνουν λοιπόν στην Ευρωβουλή τις σημαίες τους. Λογικό. Στα αφεντικά στέλνουμε τα λάβαρα ως ένδειξη υποταγής. Επίσης το κόμμα τους πανηγυρίζει διότι τα υπόλοιπα 8 εκατομμύρια ψηφοφόρων δεν το θέλουν (;!). (Αυτό στα πολύ προχωρημένα μυαλά τους ονομάζεται «νίκη»).

1,3 εκατομμύρια συμπολιτών μας πιστεύουν ότι όλοι οι τραπεζίτες-τοκογλύφοι είναι καλοί και θα είναι αχαριστία από μέρους μας να μην χορεύουμε όπως μας βαράνε (βαράνε με την ευρεία έννοια). Στέλνουν στην Ευρωβουλή διαπλεκόμενους δημοσιογράφους υβριστές της παράταξής τους. Λογικό. Η διαπλοκή στη διαπλοκή. 

530 χιλιάδες συμπολιτών μας αποφάσισαν να στείλουν στρατηγούς εναντίον των τοκογλύφων. Να κάνουμε τον σταυρό μας να μην στείλουν συνταγματάρχες εναντίον μας. 

450 χιλιάδες συμπολιτών μας έχουν μανία με τις καλτσοδέτες. Μία τις βρίζουν, μία τις ψηφίζουν. Ας τις κάνουν ό,τι θέλουν, μόνο να μην τις περνάνε στο λαιμό των Ελλήνων. Αν επιμένουν να τις φοράνε σε λαιμούς να τις βάλουν στους δικούς τους.

370 χιλιάδες συμπολιτών μας χτυπούν το κατεστημένο με την Κόμη της Βερενίκης. Ποιος ηλίθιος είπε ότι οι ομοϊδεάτες της κυρίας Ρεπούση είναι ελάχιστοι; 

345 χιλιάδες συμπολιτών μας δεν γουστάρουν τις πολυεθνικές και τα μονοπώλια. Γι αυτό στέλνουν αντιπροσώπους στο άντρο τους. 

195 χιλιάδες συμπολιτών μας συμφωνούν με το 1,5 εκατομμύριο των «νικητών». Ποιος ο λόγος της ύπαρξής τους δεν καταλαβαίνω. 

150 χιλιάδες συμπολιτών μας αυτή τη φορά στερήθηκαν της επιλογής να στείλουν την κυρία Τζαβέλα στην Ευρωβουλή. Αλλά ούτε και η κυρία Τζαβέλα είχε την ευκαιρία να πάει μέσω του 1,3 εκατομμυρίου. Τραγικό, δεν βρίσκετε; 

67 χιλιάδες συμπολιτών μας δεν κατάλαβαν ότι η κυρία Ρεπούση είναι πλέον ντεμοντέ. Τους πρώην συνοδοιπόρους τους που το κατάλαβαν τους πήρε το Ποτάμι (βλ. Βερενίκη). 

56 χιλιάδες συμπολιτών μας θεωρούν ότι το να πυροβολείς ανυπεράσπιστα ζώα είναι σπορ. 

50 χιλιάδες συμπολιτών μας πέσανε από τις Γέφυρες, αλλά δεν χτυπήσανε. Ακριβώς από κάτω ήτανε 50 χιλιάδες πουρναροκαλλιεργητών. 

42 χιλιάδες ακριτών κάναν τεμενάδες στον πασά. Σαν πολλούς υπαλλήλους δεν έχει αυτό το προξενείο ρε παιδιά; 

40 χιλιάδες συμπολιτών μας έχουν κόλλημα με τις μολότοφ. Η πυρομανία είναι φαίνεται κολλητική. 

11 χιλιάδες συμπολιτών μας είχαν σχέδιο Β. Κατευθείαν Β. Χωρίς σχέδιο Α ή Γ. 

Συγκεντρωτικά: 

Καπιταλιστές: περίπου 3 εκατομμύρια. 

Ολίγον καπιταλιστές (ολίγον έγκυοι): 1,5 εκατομμύρια. 

Συφιλιασμένοι: όλοι οι υπόλοιποι. 

Θα ακολουθήσουν τα πραγματικά αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών 2014. 

Ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής ... ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!

Όσοι σας αγνοούσαν, λοιδορούσαν, κατηγορούσαν ... 

... τώρα «σκοτώνονται» για σας!