Μια δημοκρατία που την έστησαν στο ... τείχος.

 

 

Του Νίκου Σταθόπουλου 

 

Πόζαραν οι «ηγέτες» του κοινοβουλευτισμού στο πρωτοσέλιδο της Εφ.Συν. πλαισιωμένοι από τη λεζάντα «Το τείχος της δημοκρατίας»! Όπου «δημοκρατία», αυτή η πολιτικοθεσμική παρωδία η διοικούμενη με ΠΝΠ και κατόπιν εμβριθούς μελέτης των ντιρεκτίβων της ευρωμαφίας ή της Πρεσβείας. Και όπου «τείχος» ο ιδεολογικοψυχικός συνασπισμός «ενάντια στη φασιστική απειλή»! 

 

Η ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ των διαδικασιών οργανικής αποικιοποίησης, με δραματική εστίαση στα πεδία εθνικής κυριαρχίας και σταθερή κλιμάκωση σε ό,τι αφορά τα πεδία οικονομικοπαραγωγικής συγκρότησης του «χώρου», καθιστά επείγουσα την ανάγκη να συσταθούν ισχυροί μηχανισμοί κοινωνικής συναίνεσης δια των οποίων θα αποτραπούν σοβαροί κραδασμοί. Αυτή τη συστημική αναγκαιότητα υπηρέτησε η γιγάντωση του νεοναζιστικού γκανγκστερισμού. 

 

Η «μαζική δημοκρατία», στη ρωμέικη εκδοχή της σε συνθήκες παγκοσμιοποιητικής αναδιάρθρωσης, έχει εξαντλήσει τον παραδοσιακό «χαλασοχώρικο» δικομματισμό της, και απαιτείται να «ολοποιηθεί», δηλαδή να πραγματωθεί ως Ενότητα. Τον έχει εξαντλήσει αφού η οργανική αποικιοποίηση λειτουργεί ισοπεδωτικά ως προς την κοινωνική διαστρωμάτωση, και απαιτείται να ολοποιηθεί υπό την έννοια μοντέλων διοικητισμού και όχι διακυβέρνησης. Ο «μνημονιακός δικομματισμός» δεν είναι η κλασική διάσταση Δεξιά-Αριστερά, αλλά το «καινό δαιμόνιο» της διαχειριστικής εναλλαγής. Δεν υπάρχει τίποτα για να «συντηρηθεί» είτε να «μεταρρυθμιστεί» σε μια «χώρα»-πειραματόζωο για νέες, παγκοσμιοποιητικές, θεσμίσεις της αποικιοποίησης. Το λαϊκιστικό πρωτοσέλιδο της συριζοφυλλάδας, σηματοδοτεί μια νέα εποχή «μακροπρόθεσμης συναίνεσης», δηλαδή ενεργητικής συμμετοχής στην αναπαραγωγή του νεοαποικιακού κρατικοπολιτικού μορφώματος. 

 

Με επιτήδεια μιντιακή ενορχήστρωση διαμορφώθηκε ένα «πλατύ κοινωνικό δημοκρατικό μέτωπο» που «επέβαλε» στη δικαστική εξουσία την εξοντωτική (;) αντιμετώπιση της Χ.Α. Μια Χ.Α. ήδη οργανωτικά αποδιαρθρωμένη και με ολοένα και πιο ισχνή άμεση πολιτική επιρροή. Μια Χ.Α. που τις διώξεις εναντίον της έκανε η Δεξιά και την σικέ παράταση του «δικαστικού θρίλερ» μεθόδευσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Πρακτικές ενταγμένες στο δομικό πρότζεκτ «αντιφασιστικοποίησης» δια του οποίου το λειτουργικό φαντασιακό του «μέσου ψηφοφόρου» συνέχεται από την «υπεράσπιση της δημοκρατίας», έτσι «χύμα» και αφηρημένα, χωρίς εθνικό πλαίσιο και κοινωνικούς προσδιορισμούς. 

 

ΤΗΝ ΩΡΑ που η νεοναζιστική οργάνωση αναγορευόταν επισήμως σε «εγκληματική συμμορία», το σύστημα ανακοίνωνε, π.χ., την αντικατάσταση της πληρωμής των υπερωριών από διάφορα αντισταθμιστικά (λόγου χάρη, ρεπό…) και σε γεωπολιτικό επίπεδο ο ενδοτισμός και ο αυτοακρωτηριασμός γίνονται οι επίσημοι άξονες της «εθνικής διπλωματίας». Είναι η είσοδός μας στην επικράτεια ενός «μοντέρνου πλανητικού αντιφασισμού», με «ανατρεπτικούς» στίχους του Γ. Αγγελάκα να φωτίζουν την πρόσοψη του Ιδρύματος Ωνάση (!) και τον πρόεδρο του Ιδρύματος, κ. Αντώνη Παπαδημητρίου, να δηλώνει στην τελετή για το νέο σύστημα φωτισμού του Παρθενώνα ότι πλέον πρέπει «να προσεγγίζουμε τα πράγματα σαν πολίτες του κόσμου»! 

 

Αυτός ακριβώς ο «κοσμοπολιτισμός» τείνει να ωριμάσει ως πεμπτουσία της αυτοσυνειδησίας της Οργανικής Αποικίας. «Κοσμοπολιτισμός» που εξυπακούει μια «αναθεώρηση των αντιθέσεων» προς σχήματα συνεννόησης και διαφωνιών επί των ειδικών παραμέτρων και των χρόνων εφαρμογής, και «προβλέπει» μια νέου τύπου «ομοψυχία» όχι πια «ιδεοληπτική ενός εθνοκεντρικού ρομαντισμού» αλλά πραγματιστική με όλες τις κανονικότητες της «διαχειριστικής αποτελεσματικότητας». Προς αυτή την κατεύθυνση, οργανώνονται «εξελίξεις» που βασίζονται σε μια αφαιρετική ιδεολογικοποίηση του πολιτικού και σε μια «εταιρική κουλτούρα» στο επίπεδο της διοίκησης. Έτσι, το χρυσαυγίτικο σκιάχτρο, κάνει δεκτούς στο νέο «(μετα)εθνικό κάδρο» άπαντες, από ακροδεξιότατο Σαμαρά μέχρι επιτηδευμένα «cool» μεταγιάπη Βαρουφάκη…. 

 

Η παρεούλα-«τείχος της Δημοκρατίας» είναι ακριβώς η αποϊδεολογικοποιημένη «πολιτική ωριμότητα» ενός προτεκτοράτικου διοικητισμού. Όλοι «ξεπλένονται» και «ανανεώνονται» σε τούτο το μαγικό καζάνι του σύγχρονου γκλομπαλιστικού αλχημισμού. «Όλοι μαζί μπορούμε» ένα πράμα, με τον «ψωριάρη χώρια» να είναι σήμερα ο Μιχαλολιάκος και εν συνεχεία διάφορες μορφές της πλατιάς τυπολογίας του «μηδενιστικού εξτρεμισμού» όπου άνετα θα καταχωριστούν και οι «έξαλλοι κρυπτοχρυσαυγίτες» των πατριωτικών αντιστάσεων ας πούμε. Όπως ακριβώς «σκασμός οι ρήτορες…» περί Covid-19 όταν «το παρατραβάνε» σχετικά με τις χτυπητές «αντιφάσεις» του συστήματος διότι αλλιώς «παραμονεύει το τρομερό φάσμα των μαζικών θανάτων», έτσι ακριβώς «δεν πρέπει» να επιτρέπονται «ακρότητες» που, έτσι ή αλλιώς, «εκτρέφουν το φαιό Κτήνος»! 

 

Η παρεούλα-«τείχος της Δημοκρατίας» είναι ακριβώς η αποϊδεολογικοποιημένη «πολιτική ωριμότητα» ενός προτεκτοράτικου διοικητισμού. Όλοι «ξεπλένονται» και «ανανεώνονται» σε τούτο το μαγικό καζάνι του σύγχρονου γκλομπαλιστικού αλχημισμού.

 

Δεν είναι απλά μια συνωμοσία, ένα ευανάγνωστο τρικάκι του συστήματος: είναι μια βαθιά μεταλλαγή στο κρίσιμο επίπεδο των ιεραρχήσεων που προσδιορίζουν τη δυναμική μιας πολιτικής σκέψης. Μεταλλαγή που αφορά στην (σε επίπεδο πρόσληψης) διαφοροποίηση των αντιθέσεων που συντάσσουν το πολιτικό ως μεσολάβηση των κοινωνικών σχέσεων. Μεταλλαγή που συναρτάται με τη δυναμική (=ασύδοτη) «εξωστρεφοποίηση» της ελληνικής κοινωνίας στο πλαίσιο «αναβάθμισής» της ως «παράγοντα» της διεθνοποιημένης οικονομίας. Δεν είναι απλά «ιδεολογικό και πνευματικό» το ζήτημα, αλλά εξαιρετικά βαθύ υπό την έννοια της ενσωμάτωσης διαφορετικών λειτουργικών τρόπων αυτοσύστασης. Μια απλή ανάλυση-ανατομία των σημερινών εγχώριων «ελίτ» θα εξηγήσει εύκολα τις κουλτούρες δια μέσου των οποίων βιώνονται πλέον καθοριστικές ιστορικές πολιτικές έννοιες. Είναι άστοχος αναχρονισμός να μιλάμε απλώς για ήττα: Είμαστε μέρος μιας ολικής μεταμόρφωσης, και είμαστε (δηλαδή ό,τι συνηθίσαμε να αποκαλούμε Αριστερά) βασικά οι πρωτοπόροι του πολιτισμικού εκφυλισμού που φασιστικοποιείται ασταμάτητα μέσω του εφαρμοσμένου «χιλιασμού» των αποδομητικών ονειρώξεων της μετανεωτερικής «ριζοσπαστικής» διανόησης. 

 

Το σύγχρονο «φίδι» δεν ξεπετάγεται από σκοτεινά «αυγά», αλλά από εμφύτευση πολιτικών λογισμικών που αναθεωρούν μεθοδικά τα «δημοκρατικά αυτονόητα» υπό το Μείζον Αυτονόητο του εμπορευματικού ευδαιμονισμού, δηλαδή υπό το πρίσμα του πιο στοιχειώδους καταναλωτισμού σε όλα τα επίπεδα συγκρότησης της κοινωνικής εμπειρίας. Με άλλα λόγια: «Φασισμός» είναι αυτό που τυποποιείται ως χιτλερικός αναχρονισμός και όχι, ας πούμε η επιστημονικοποίηση της χρήσης της γλώσσας για την παραγωγή βιομηχανικών συμπεριφορών. «Φασίστας» είναι ο κραυγαλέα «κατωτάτου» νεοΠιτσώκος Ρουπακιάς, και καθόλου ο Παπαδημούλης που χρησιμοποιεί την αισθητική του «ευρωπαϊκού ονείρου» για να καμουφλάρει το παμπάλαιο έθος του άθλιου οικοπεδοφάγου και μαυραγορίτη. Πόση «σβάστικα» εμπεριέχει η ψυχρή γραμμικότητα του αποστειρωμένου μινιμαλισμού; Πόσος Μέγκελε χασκογελά στο βάθος των καλομονταρισμένων παραληρημάτων για «κατασκευή των φύλων»; 

 

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΥΡΕΤΑΙ από τα μαλλιά σε μια παραμορφωτική κακοποίηση. Ο κατακερματισμός των παλιών ενοτήτων της μπορεί να γίνει απειλητικός καθώς ενδέχεται να απελευθερώσει συστηματοποιημένες βουλήσεις για φυγόκεντρη σύγκλιση νέου τύπου «από τα κάτω». Πώς αποτρέπεις μια τέτοια εξέλιξη; Απλούστατα με το να κατασκευάσεις έναν εχθρό και να ενώσεις την κοινωνία απέναντί του. Κλασικό κόλπο, σίγουρα! Μόνο που σήμερα αλλάζει σύσταση και προοπτική: Αφενός μεν ταυτίζεται με την «προοδευτική» κοινωνική φιλοσοφία, αφετέρου δε γίνεται μια αυτονόητη «κοινή γνώμη» υπεράνω πάσης υποψίας! 

 

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στον «αντισυνωμοσιολογισμό» πρωτοστατούν οι φανατικοί «αντίφα», δηλαδή αυτοί που αποτελούν τον «καλό» στη συνωμοσία κατασκευής «νεοναζιστικού ρεύματος» στην ελληνική κοινωνία. Διότι, βέβαια, τέτοιο «ρεύμα» ουδέποτε γνωματεύθηκε, και απλώς μονταρίστηκε μια «βίαιη αγανάκτηση» ως πόλος συσπείρωσης ενός ασυνάρτητου πατριωτισμού μικροϊδιοκτητικής αυτοσυνειδησίας που άλλοτε «πέρασε» και από το ΕΑΜ, και από την Ένωση Κέντρου, και από το ΠΑΣΟΚ. Εισερχόμαστε σε μια συναρπαστική εποχή βαθιάς ανίας που από τον κίνδυνο σπασμωδικών εκρήξεων θα «μας προστατεύουν» καλομελετημένες δαιμονοποιήσεις με ελεγχόμενο στόχο συγκινητικές αναφλέξεις! 

 

Δρόμος της Αριστεράς

 

Μερικοί τις μπερδέψανε...

 

 

... τις βούρτσες...

 

 

Δίκη Χρυσής Αυγής: το κράτος και το παρακράτος αθώωσαν τον εαυτό τους.

Η αθωωτική πρόταση της εισαγγελέως για την Χρυσή Αυγή και την ηγεσία της είναι άλλη μία τρανταχτή απόδειξη ότι η αστική δικαιοσύνη ούτε τυφλή είναι ούτε ανεξάρτητη. 

Είναι τεράστια αυταπάτη επίσης να πιστεύει κάποιος ότι αυτή η ''δικαιοσύνη'' θα τιμωρήσει παρακρατικές οργανώσεις όπως η Χρυσή Αυγή. Ο ισχυρισμός ότι ο Ρουπακιάς έδρασε μεμονωμένα είναι από τους πλέον γελοίους. Ακόμη και οι πλέον αδαείς γνωρίζουν ότι ανδρείκελα σαν τον Ρουπακιά δεν τολμούν ούτε να ανασάνουν αν δεν έχουν πάρει την έγκριση της ηγεσίας και του αρχηγού. 

Επίσης πάντα η Χ.Α λειτουργούσε υπό την ανοχή και προστασία της αστυνομίας αλλά και τις εντολές των μυστικών υπηρεσιών εγχώριων και ξένων. Ήταν και είναι ένας από τους χρήσιμους προβοκάτορες του καθεστώτος. 

Η συνέχεια ΕΔΩ.

Προς δικαστές και δικηγόρους που εξετάζουν μάρτυρα που «δεν θυμάται».

Αξιότιμοι νομικοί μου. 

Όταν αντιμετωπίζετε μάρτυρα που «δεν θυμάται», οφείλετε να τον βοηθήσετε ή/και αναγκάσετε να θυμηθεί. Σχολιάζοντάς τον, λοιδορώντας τον και προσβάλλοντάς τον, όχι μόνο δεν «εισφέρετε» κάτι στη δίκη, αλλά αντιθέτως τραβάτε το φύλλο συκής μιας κατά τα άλλα τσίτσιδης Δικαιοσύνης. 

Α, ναι! Και αυξάνετε κατακόρυφα τις ψήφους στον φασισμό. 

Υ.Γ Αυτά τα περί «άνοιας», «Alzheimer» κτλ αφήστε τα να τα χρησιμοποιεί κανένας του παραδικαστικού για να αθωώσει κανέναν ναρκέμπορα. Σας το λέω επειδή έγκριτος συνάδελφός σας, όταν χαρακτήρισα κάποιον «συναισθηματικά ασταθή» με κατακεραύνωσε: «είστε ψυχολόγος κύριε;». Δεν σας λέω την συνέχεια γιατί θα είναι εις βάρος όλων μας… 

Ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής ... ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!

Όσοι σας αγνοούσαν, λοιδορούσαν, κατηγορούσαν ... 

... τώρα «σκοτώνονται» για σας! 

Κάτω τα χέρια από τον Κασιδιάρη.

Η πίεση του Εθνικισμού στους εθνομηδενιστές είναι προς όφελός μας. 

Λοιπόν, μπορεί να μην μας αρέσει, αλλά αποτελεσματική πίεση στους εθνομηδενιστές ασκεί μόνο η Χρυσή Αυγή. 

Σχετικά πρόσφατα είχαμε: 

Τατσόπουλο εναντίον Πιτσιρίκου. 

Βαξεβάνη εναντίον Αλ Σάλεχ. 

Χατζηνικολάου, Αρβελέρ και Μπαμπινιώτη εναντίον Ρεπούση. 

Στ. Θεοδωράκη εναντίον Λαζόπουλου. 

Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί; Ακούνε έθνος και παθαίνουν αναφυλαξία. Και τώρα σκοτώνονται μεταξύ τους. Γιατί νομίζετε; 

Κι ακόμη: 

Ο Άρης της Μυκόνου δηλώνει: «δεν γίνεται να νιώθουμε μετανάστες στη γειτονιά μας». 

Ο Οικουμενιστής του Φαναρίου δηλώνει: «είμαστε αρχαιότεροι σε τούτα τα χώματα». 

Ο Αναναστασιάδης δηλώνει: «πελάτης και όχι συνέταιρος η Τουρκία». 

Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί μεταξύ τους και με τους παραπάνω; Το αυτό. Αλλεργία στο έθνος. 

Γιατί λοιπόν οι εθνομηδενιστές να αλληλοσπαράσσονται ή τουλάχιστον να μιζεριάζουν; Διότι νιώθουν πίεση. Αφόρητη πίεση. Από την αφυπνιζόμενη πατριωτική λαϊκή συνείδηση. 

Ποιος διεγείρει τα πατριωτικά αντανακλαστικά του λαού; Οι πατριώτες των «συνταγματικών» κομμάτων; Αστεία πράγματα. Οι πολιτικοποιημένοι αλλά ανένταχτοι πατριώτες; Αδυνατούν. Ο Εθνικισμός. Αυτός και μόνον. 

Ποιος εκπροσωπεί τον εθνικισμό, έστω και κακήν-κακώς, στη σύγχρονη Ελλάδα; Η Χρυσή Αυγή. 

Ακούστε φίλοι. Διαβάζω τους πάντες. Συνομιλώ με τους πάντες. 

Έχω την άποψη ότι, όπως ο αναρχισμός δυσφημείται από χουλιγκάνους και πρακτόρια, έτσι κι ο εθνικισμός δυσφημείται από τραμπούκους και αναλφάβητους. Είμαι αναγκασμένος να συμφωνήσω με τη δήλωση του κορυφαίου εν ζωή έλληνα εθνικιστή: η Χ.Α είναι για μένα «ουγκ». 

Ωστόσο, είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι εθνομηδενιστές μόνο αυτήν λογαριάζουν ή/και φοβούνται. Το αν φοβούνται ότι θα διαλύσει την ψευδεπίγραφη δημοκρατία ή θα ενσωματωθεί σ’ αυτήν και θα τους πάρει τις ψήφους, μού είναι αδιάφορο. Οι σπασμωδικές κινήσεις εναντίον της μόνο φόβο μαρτυρούν. Άγνωστης προέλευσης, αλλά φόβο. 

Δεδομένου λοιπόν ότι ο αρχηγός είναι, επί του παρόντος, αφοπλισμένος (κάτι μου λέει ότι δεν είπε ακόμη την τελευταία λέξη) ποιος είναι «η σημαία»; 

Ο Κασιδιάρης! 

Είναι νέος (τυχεράκια!), ατρόμητος (προσόν των γενναίων και των ακαταλόγιστων), αποφασισμένος (έτσι δείχνει). 

Από τότε που σκαμπίλισε την κακιά πεθερά που επιτέθηκε πρώτη, τη Γαρουφαλιά που τη λένε Λιάνα, που όταν δεν καπνίζει βρίζει, που όταν δεν βρίζει απειλεί και όταν δεν απειλεί ειρωνεύεται, που έχει τη σωστή άποψη για όλα και δεν αφήνει άλλον να μιλήσει, που δεν ανέχεται διακοπές αλλά όλο διακόπτει, που δεν σηκώνει τσαμπουκάδες αλλά όλο τσαμπουκαλεύεται, που αποκαθιστά τον Στάλιν αλλά κάνει και τον σταυρό της, που συναγελάζεται με τις κυράτσες των προαστίων εις το όνομα του λαού και ... και ..., ο Κασιδιάρης κερδίζει συνεχώς πόντους. Πόντους. Όλη μέρα, κάθε μέρα. 

Θα είμαι ειλικρινής: 

Ο Κασιδιάρης μού δίνει στα νεύρα. Κάτι τα μούσκουλα, κάτι τα τατού, κάτι οι γκόμενες με IQ ραδικιού, κάτι τα στρατόκαυλα σπορ, κάτι η μόστρα μαγκιάς (υπαρκτής ή όχι αδιάφορο), κάτι οι συνεχείς ραδιοτηλεοπτικές εμφανίσεις, κάτι η ανυπαρξία πολιτικού λόγου (αν και σε πρακτικά θέματα είναι αποτελεσματικός) με έχουν πείσει ότι έχει τόση σχέση με τον εθνικισμό όσο ένας πιγκουίνος με την έρημο Σαχάρα. 

Έλα όμως που αυτόν φοβούνται οι Φαρισαίοι των ΜΜΕ! Έλα που συσπειρώνονται εναντίον του οι άθλιοι της Βουλής και της Θέμιδας! Έλα που τον κάνανε εικόνισμα οι πολιορκημένοι του Αγίου Παντελεήμονα! (Αυτό το τελευταίο είναι το σημαντικότερο όλων). 

Την ένστασή σας την ξέρω και τη συμμερίζομαι. Πιστεύετε ότι η Χ.Α είναι ένας καθεστωτικός μπαμπούλας, που για άγνωστους λόγους εστράφη εναντίον του εργοδότη του. Ένας μπράβος που σήκωσε κεφάλι και θέλει να γίνει αρχιμαφιόζος ή που παραμένει μπράβος πιστός και απλώς καμώνεται τον επαναστάτη για να χαλιναγωγήσει τον όχλο. Θεωρείτε ότι ο λαός είναι απαίδευτος και, με τον ένα ή άλλο τρόπο, έπεσε σε παγίδα. Συμφωνώ. 

Μη σας διαφεύγει όμως ο πλέον κρίσιμος παράγων: ο κίνδυνος. Ακόμη και οι σοφοί όταν κινδυνεύουν αντιδρούν περίεργα. Πόσο μάλλον οι απαίδευτοι. 

Ο λαός κινδυνεύει. Η πατρίδα κινδυνεύει. Ας αφήσουμε την πατερναλιστική στάση κατά μέρος. Αποτύχαμε οι θεωρητικοί να (εκ)παιδεύσουμε το λαό κι ας μην είναι όλο το φταίξιμο δικό μας. Είτε ο μαθητής είναι ανεπίδεκτος είτε ο δάσκαλος ανεπαρκής το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: κινδυνεύουν και οι δύο. 

Ας αφήσουμε λοιπόν τον Κασιδιάρη να κάνει αυτό που νομίζει, όπως νομίζει. Η πίεση στους εθνομηδενιστές, έστω και βραχυπρόθεσμα, είναι προς όφελός μας. 

Υ.Γ 1 Προσοχή-Προσοχή. Αν πάθει τίποτε ο Κασιδιάρης, ο επόμενος στη διαδοχή είναι ... 

...η Ουρανία. Η Ουρανία Μιχαλολιάκου. Και ούτε ψύλλος στον κόρφο μας. Μιλάω σοβαρά. 

 Υ.Γ 2 Συνέπτυξα τρεις αναρτήσεις σε μία και ... αναμένω να μου σούρουν διάφορα απ’ όλες τις μεριές. 

Επείγον – Αποκλειστικό! Βρέθηκε το κρησφύγετο-οπλοστάσιο της Χρυσής Αυγής! Φωτογραφίες-ντοκουμέντα!

Εμπλέκονται ευθέως οι βουλευτές Κασιδιάρης και Παναγιώταρος. Βαρέα όπλα Πεζικού, τεθωρακισμένο όχημα, ακόμη και ελικόπτερο. Οι φωτογραφίες τίθενται υπόψιν των αρχών.

 

Των δημοσιογραφικών βεβαίως. Αποτελούν χρήσιμο οδηγό για το πώς γίνεται μια σωστή έρευνα (φωτοσοπιά). Όσο για το διαστημόπλοιο ... ε, είπα να υπερβάλω όσο δεν παίρνει, διότι τόσον οι «αρχές», όσο και οι «κυνηγοί φασιστών» δεν φημίζονται για την ευφυΐα τους και μπορεί να εκλάβουν τον σαρκασμό για «αποδείξεις». 

Πώς η Δέσποινα Βανδή τιμά τους γονείς της και τους μετανάστες και ...

«Και κάτι τελευταίο. Εμένα οι γονείς μου ήταν μετανάστες. Αυτό.»

Δέσποινα Βανδή, απαντώντας στον Χρυσαυγίτη Σφακιανάκη.

Ας δούμε λοιπόν πώς τιμά η κυρία Βανδή τους γονείς της και τους μετανάστες.

Ας δούμε πώς τιμά το φύλο της, την αξιοπρέπειά της και τη νεολαία που την «αποθεώνει».

Δυστυχώς δεν μπορώ να βρω δόκιμους χαρακτηρισμούς για την κυρία Βανδή.

Μπορώ μόνο να θυμίσω τι απάντησε ο Γιάννης Πουλόπουλος όταν κάποτε ρωτήθηκε γιατί δεν τραγουδάει πια: «Γιατί τώρα λένε πάμε να δούμε τον/την τάδε τραγουδιστή/τρια και όχι πάμε ν' ακούσουμε όπως παλιά».

Να σας πληροφορήσω μάλιστα ότι το κέντρο που «ερμήνευε» πέρυσι η κυρία Βανδή, με την ετέρα καλλιτέχνιδα κυρία Κοκκίνου, ήταν ασφυκτικά γεμάτο (αν και τεράστιο) από σχολεία.

Διαβάσατε καλά. Από σχολεία.

Το τι ακριβώς «έβλεπαν» οι μαθητές που πήγαιναν το βλέπετε κι εσείς στις φωτογραφίες.

Αυτό.

Α! Ώστε δεν είναι όλοι οι αναρχικοί κακοποιοί! Τι έκπληξη!

Διαβάστε παρακαλώ εδώ. Πρόκειται για πρόσφατη ανακοίνωση της Συσπείρωσης Αναρχικών για τη δολοφονία των Χρυσαυγιτών στο Ν. Ηράκλειο. Καταρρίπτει την προπαγάνδα τού καθεστώτος: Δεν είναι όλοι οι αναρχικοί ανεγκέφαλοι μπαχαλάκηδες, ούτε κακοποιοί, ούτε βέβαια χειροκροτητές οποιουδήποτε. Διαβάστε την προσεκτικά και μετά συνεχίστε παρακάτω. 

Παρατηρώ: 

Ο συντάκτης δεν αποφεύγει τα λάθη (ορθογραφικά, συντακτικά), αλλά ξέρει ελληνικά. Τουλάχιστον περισσότερα από τους αγράμματους «αριστερούς» και «προοδευτικούς» που μας ζαλίζουν με κενές αναλύσεις, τους παπ(άρ)ες της δημοσιογραφίας και τους συστημικούς ηλιθίους (πολιτικούς, υπουργούς κτλ). Κατανοητό κείμενο, σε αντίθεση με τα βαριά ξύλινα των κομμάτων και των θεωρητικών (πραγματικών και κάλπικων). 

Αποκαλεί τη Χρυσή Αυγή με το πλήρες όνομά της (Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσή Αυγή). Έτσι την αποκαλούν οι Χρυσαυγίτες, οι συγκαλυμμένοι υποστηρικτές τους (π.χ Defencenet) και όσοι την σέβονται (σέβονται τους χιλιάδες μη προνομιούχους πιτσιρικάδες που στρατολογήθηκαν από φασιστοειδή που πουλάν ελπίδες). 

Τονίζει εξαρχής ότι η αντίθεση Φασίστες-Αντιφασίστες και η συνεπαγόμενη μάχη, είναι ηλίθια και παραπλανητική. Φτύνει δηλαδή τους κολλημένους από οπουδήποτε κι αν προέρχονται. 

Σαρκάζει (έμμεσα αλλά σαφέστατα) το κίνημα (βάλτε, λέει, εισαγωγικά ή όχι). Το Αναρχικό εννοεί, γνωρίζοντας προφανώς ότι έχει μαζευτεί εκεί ο κάθε πικραμένος και άλλοι πολλοί που δεν τους λέω για να μην προσβάλω τον συντάκτη. Έχει προφανώς μπουχτίσει κι αυτός (όπως κι εμείς) από τη «βαθυστόχαστη» μπουρδολογία των προκηρύξεων και από το μωσαϊκό κατηγοριών, αποχρώσεων και τάσεων όσων εναντιώνονται στην (οποιαδήποτε) εξουσία. 

Χτυπάει κέντρο λέγοντας ότι στη μάχη Φασίστες-Αντιφασίστες σκοτώνονται οι εξουσιαστές μεταξύ τους και συνακόλουθα κανείς συνεπής Αναρχικός (και πατριώτης θα πρόσθετα εγώ από τη μεριά μου) δεν έχει λόγο να ανακατευτεί παίρνοντας το μέρος του ενός ή του άλλου (περιττό να τονίσω ότι αναφέρομαι, πιστεύω και ο συντάκτης, σε πολιτικό επίπεδο και όχι στο επίπεδο των αθώων θυμάτων για τα οποία οδύρομαι). 

Παρότι είναι σαφές ότι δεν θεωρεί το χτύπημα προβακατόρικο, από μυστικές υπηρεσίες κτλ, αλλά σπασμωδική ενέργεια ανεγκέφαλων από τον (ευρύτερο) δικό του χώρο, δεν διστάζει να παραδεχτεί ότι πρόκειται για νερό στον μύλο του συστήματος, φτύνοντας κατάμουτρα τους δράστες επειδή οι πρακτικές τους όχι μόνο απέχουν από την ιδεολογία τους αλλά και στρέφονται τελικά εναντίον της. 

Προτίμησα να αναφέρω τα καλά της ανακοίνωσης και όχι τις κάθετες διαφωνίες μου. Ανέκαθεν φώναζα ότι ο Αναρχισμός είναι ιδεολογία και δεν πρέπει να επιτρέπουμε σε κανέναν (συστημικό προπαγανδιστή ή θερμοκέφαλο αναρχικό) να την αμαυρώνει. 

Κανένα σχόλιο; 

Δημοσιογράφε της δεκάρας σε προειδοποίησα. Στο σπίτι του Ψυχάρη δεν μιλάνε για φωτογραφίες, δεν μιλάνε για φασισμό.

Ανθρωπάκι. Δημοσιογράφε της συμφοράς. Σε προειδοποίησα. 

Υπαλληλάκι. Στις 5 Οκτωβρίου του 2013 δημοσίευσες στο in.gr μία «είδηση», στην ενότητα «Ελλάδα», όπου έδειχνες φωτογραφία τού Χρυσαυγίτη Χρ. Παππά, στα νιάτα του, να χαιρετά Χιτλερικά μπροστά από τη σβάστικα. Είχες βάλει τίτλο «Φωτογραφία-ντοκουμέντο του Χρ. Παππά να χαιρετά ναζιστικά» και υπέρτιτλο «Το πραγματικό τους πρόσωπο». 

Θρασύ. Έκανες το λάθος να ανοίξεις τα σχόλια. Έτσι φάνηκε το δικό σου πραγματικό πρόσωπο. Το δικό σου και των ομοίων σου. 

Αναίσχυντε. Σου άφησα σχόλιο αιχμηρό μεν, αλλά κόσμιο και ειλικρινές και συ το ‘θαψες. Παρότι σε προειδοποίησα να μην το πράξεις, γιατί θα σε κάνω ρόμπα στο διαδίκτυο. Χοντρά τα μούτρα σου και δεν δίστασες να το εξαφανίσεις. 

Ανεκδιήγητε. Το σχόλιο έλεγε επί λέξει: 

«Στο σπίτι του Ψυχάρη δεν μιλάνε για φωτογραφίες. 

Δυστυχώς στα σχόλια του in.gr δεν μπορούμε να επισυνάψουμε φωτογραφίες. Έτσι οι αναγνώστες του θα έβλεπαν τον κύριο ΔΟΛ στο πλευρό χουντικών υπουργών, ατράνταχτο (σύμφωνα με τη λογική σας) πειστήριο για την ιδεολογία και τη δράση του. 

Υ.Γ Πήρα screenshot από το σχόλιο, κι αν δεν το δημοσιεύσετε ή το διαγράψετε μετά τη δημοσίευση, θα γεμίσω το διαδίκτυο.».

Αυθάδη. Η φωτογραφία του αφεντικού σου που εννοούσα, είναι σε κοινή θέα εδώ. Σημείωσε ότι εγώ τον Βαξεβάνη δεν τον γουστάρω, αλλά τα σύκα-σύκα. 

Αναιδή. Είναι Ναζί ο Παππάς; Τότε είναι αρχιναζί ο Ψυχάρης. Είναι φασίστας ο Μιχαλολιάκος; Τότε είναι αρχιφασίστας ο Ψυχάρης. Και μάλιστα επικίνδυνος. Κρυφός. Μεταμφιεσμένος σε δημοκράτη. Όπως όλοι οι αρχιφασίστες. 

Εξευτελισμένε. Είναι φασισμός χειρότερος όλων η λογοκρισία.

Αδιάντροπε. Γιατί έθαψες το σχόλιο; Είσαι πιστός σκύλος και φυλάς το αφεντικό; Θέλεις να γίνεις Πρετεντέρης στη θέση του Πρετεντέρη; Έχεις παιδιά να θρέψεις και γραμμάτια απλήρωτα; 

Αξιοθρήνητε. Όποια και να ‘ναι η δικαιολογία σου είσαι απαράδεκτος. Με όποιον τρόπο κι αν υποστηρίζεις τους συνεργάτες των Γερμανών, της Αποστασίας και της Χούντας, για όποιον λόγο κι αν το κάνεις, είσαι τραγικός. 

Μίσθαρνε. Αιχμή του δόρατος ελεεινής προπαγάνδας. Μια κουβέντα θα σου πω μόνο: Όταν θα σου κάνει ο Ψυχάρης τα τρία δύο (τα 300 ευρώ που παίρνεις 200) ή όταν θα σ’ αφήσει στον δρόμο, μην τολμήσεις ν’ αρχίσεις τις κλάψες και τις ξούρες (τις «διαμαρτυρίες» και τις «αποκαλύψεις»), ούτε να καλέσεις σε «συμπαράσταση». 

Διότι μπορεί να κλάπσουμε. Χωρίς το π. 

Φανερές δημοσκοπήσεις, φανερή η προπαγάνδα. «Μυστικές» δημοσκοπήσεις, ύπουλη η προπαγάνδα.

Μυστικό που το ξέρουν δύο δεν είναι μυστικό. Λαϊκή παροιμία. 

Σύμφωνα με το τέρας ειλικρίνειας, υπόδειγμα εντιμότητας και αγλάισμα της δημοσιογραφίας Γιώργο Τράγκα, πριν την αιφνίδια απόφαση των μνημονιακών σκυλιών να καρατομήσουν τα φασιστοειδή υπό την κάλυψη όοολου του αντισυνταγματικού τόξου, «μυστικές» δημοσκοπήσεις έφερναν τον ΣΥΡΙΖΑ να προηγείται με 6-8% της Νέας Δημοκρατίας στην πρόθεση ψήφου. 

Ως εκ τούτου, συνειρμικώς, άπαντες αναφώνησαν: «Αμ έτσι εξηγούνται όλα!». 

Πρόκειται για προπαγάνδα. Αόρατη στους πολλούς και πολύ ύπουλη. 

Ας τα πάρω από την αρχή. 

Έχω ξαναγράψει εδώ κι εδώ, ότι οι δημοσκοπήσεις έχουν καταστεί όργανο προπαγάνδας των κρατούντων και αντί να καταγράφουν την κοινή γνώμη, ουσιαστικά τη διαμορφώνουν. Την κατευθύνουν. 

Επειδή αυτό έχει γίνει πλέον φανερό στον κόσμο, τα αφεντικά επιστράτευσαν άλλο ισχυρότερο όπλο: τις «μυστικές» δημοσκοπήσεις. Αφού το πόπολο απώλεσε την εμπιστοσύνη στους «ειδικούς», στους «ερευνητές», στους «επιστήμονες», αφού όλοι διαπλεκόμενους τους ανεβάζουν-αναξιόπιστους τους κατεβάζουν, οι συστημικοί ενεργοποίησαν τα συστήματα ασφαλείας. 

Εντέχνως «διαρρέουν» διάφορες «κρυφές» δημοσκοπήσεις, τις οποίες οι αδαείς σπεύδουν να δεχθούν, αφού τα υποτιθέμενα αποτελέσματά τους έρχονται σε αντίθεση με εκείνα των δημοσιευόμενων και συνεπώς πρέπει να είναι αληθή, αφού τα δημοσιευόμενα είναι κατά κοινή πεποίθηση ψευδή. 

Ακούγονται λοιπόν και γράφονται διάφορα. Ο κάθε δημοσιογράφος, αναλυτής, ιστολόγος έχει και από μία «μυστική» δημοσκόπηση να μας πλασσάρει «αποκλειστικά». Από ποιον και για λογαριασμό ποιου έγινε ... άγνωστο. Ποια είναι τα πλήρη αποτελέσματά της ... σκοτεινό. Πού τη βρήκε ο «γάτος» αυτός της ενημέρωσης (π.χ Τράγκας) ... θολό. Ποιος του την έδωσε και με ποιον σκοπό ... «μυστικό». Δεν κάνει να ρωτάμε, διότι ως «μυστική» διέρρευσε «μυστικά» και, πλην του «μυστικού» που πρέπει να μάθουμε, όλα τα άλλα πρέπει να μείνουν «μυστικά». 

Έτσι όμως, αμφισβητούμε (όχι άδικα) τα υπό το φως της μέρας ανακοινωθέντα αποτελέσματα και δεχόμαστε τα υπό το σκότος της προπαγάνδας «αποτελέσματα»! 

Όσοι αναπαράγουν τις γελοιότητες αυτές δεν έχουν ούτε θεμελιώδεις γνώσεις της λαϊκής σοφίας: «Μυστικό που το ξέρουν δύο δεν είναι μυστικό.» λέει ο λαός. Όσοι στηρίζουν ελπίδες, όνειρα ή ευσεβείς πόθους σε τέτοιες ανοησίες θα πρέπει να αφυπνισθούν. Τάχιστα. 

Παρότι υπάρχουν (θα ήταν δυσεξήγητο το αντίθετο) μυστικές δημοσκοπήσεις και δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο κάποιας διαρροής, η δημοσιοποίηση δεκάδων τέτοιων, τις καθιστά τουλάχιστον ύποπτες. Οι φύλακες-άγγελοι που διακινδυνεύουν την κλοπή και διαρροή μυστικών προς όφελος του συνόλου, δεν μπορεί να είναι τόσοι πολλοί και σίγουρα δεν δουλεύουν υπερωρίες! 

Η μόνη λύση για να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει είναι να ρωτήσουμε «ποιος ωφελείται;». Ερώτηση κλειδί. Είναι παρήγορο το ότι ακούγεται από όλο και περισσότερους. 

Προσοχή όμως: σε κάθε έρευνα, μελέτη, ανάλυση, πρέπει να προκαθορίζεται το τελικό σημείο (end point). Ως πού δηλαδή θέλουμε να φθάσουμε. Στην προκειμένη περίπτωση η αλήθεια κατακτάται μόνο αν βρούμε ποιος ωφελείται όχι φαινομενικά, όχι πρόσκαιρα, αλλά πραγματικά. Ποιος ωφελείται στο τέλος. 

Η σκοπιμότητα της «αποκάλυψης» Τράγκα είναι προφανής. Ωφελεί τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Εξηγώ: 

Ποια είναι η τρέχουσα αντίληψη για το τι έγινε; Πώς εξηγούν οι πολλοί τα γεγονότα; 

Απλό: η συγκυβέρνηση των υπαλλήλων των τοκογλύφων, κατά διαταγή των αφεντικών της, άφησε τεχνητά να θεριέψει η Χρυσή Αυγή και την κατάλληλη στιγμή (όταν τα αφεντικά έκριναν) την θυσίασε για προφανείς σκοπούς (επανάκαμψη ψηφοφόρων, επίδειξη πυγμής, επιβεβαίωση θεωρίας των 2 άκρων). Ο ένας μπράβος σκοτώνει τον άλλον για να ωφεληθεί ο ίδιος, αλλά κυρίως προς όφελος του αφεντικού. Χρυσή Αυγή και Ν.Δ-ΠΑ.ΣΟ.Κ πιόνια του ίδιου στρατού. Ακόμη και αν ισχύει η άποψη των οπαδών και ψηφοφόρων της Χ.Α, ότι η Χ.Α είναι αντιμνημονιακή, άρα αντισυστημική (του αντίπαλου στρατού), οπότε δεν θυσιάσθηκε αλλά δολοφονήθηκε με μπαμπεσιά, αυτό δεν αλλάζει κάτι: η συγκυβέρνηση κερδίζει είτε η Χ.Α είναι συνέταιρος είτε εχθρός. 

Και τώρα ο Τράγκας. 

Αν οι «μυστικές» δημοσκοπήσεις αληθεύουν, ποιον είχαν στόχο τα γεγονότα; Τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός επροηγείτο, αυτός είχε να χάσει. Ποιον εξυπηρετεί η «διαρροή» που «φωτίζει» τα γεγονότα; Τον ΣΥΡΙΖΑ! Αυτός επροηγείτο, αυτός είχε να χάσει από τα γεγονότα, αυτός έχει να κερδίσει από την αποκάλυψη της συνωμοσίας. 

Αν οι «μυστικές» δημοσκοπήσεις είναι ψεύτικες, ποιον εξυπηρετεί η «διαρροή»; Τον ΣΥΡΙΖΑ! Αυτός έχει να κερδίσει από την αποκάλυψη κάλπικων στοιχείων, εμφανιζόμενος ως θύμα μιας ανύπαρκτης συνωμοσίας. 

Ανεξαρτήτως λοιπόν του ποιον συμφέρουν τα γεγονότα, η «αποκάλυψη» Τράγκα συμφέρει πάντα τον ΣΥΡΙΖΑ. Αν δηλαδή ως τελικό σημείο θεωρήσουμε τα γεγονότα (εξουθένωση Χ.Α), κερδισμένη είναι βέβαια η συγκυβέρνηση και τα υπερεθνικά αφεντικά της. Με τελικό σημείο όμως τα όσα (αληθή ή ψευδή μας είναι αδιάφορο) λέει ο Τράγκας, κερδισμένος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ (και τ’ αφεντικά του). 

Αν μάλιστα θυμηθούμε ότι ο Τράγκας διατυμπανίζει συνεχώς ότι τον κυνηγούν οι «κακοί Γερμανοί», ενώ ο Τσίπρας φωτογραφίζεται με τους «καλούς Αμερικανούς» το γλυκό δένει. Δεν νομίζετε; 

Ηθικόν Δίδαγμα: 

Μη μασάτε δημοσκοπήσεις. Ούτε φανερές ούτε μυστικές. Το ίδιο γλυκό σερβίρουν: Προπαγάνδα! 

Κυνήγι μαγισσών (φασιστών). Υπάρχουν δικαστές; Υπάρχει κανείς Πολυζωΐδης;

«Ο Άρειος Πάγος διέβη το κατώφλι της γελοιότητας» επεσήμανε φιλοκυβερνητικός (!) ιστολόγος, με αφορμή την υπερβολική και πέραν πάσης λογικής, έκτακτη συνεδρίαση στο Ανώτατο Δικαστήριο, λόγω της ανάρτησης στο ιστολόγιο των εφέδρων. 

Το σύστημα διέβη το κατώφλι του πανικού θα έλεγα εγώ. 

Η κρίση πανικού «δια ασήμαντην αφορμήν» εμπεριέχει και στοιχεία γελοιότητας και υπερβολές και άστοχες ενέργειες. 

Αυτή η ενέργεια των Ανωτάτων Δικαστών είναι απλώς το αποκορύφωμα ενός σύγχρονου κυνηγίου. Πρόκειται για κυνήγι μαγισσών. Όπως τον Μεσαίωνα η Ιερά Εξέταση αναζητούσε μετά μανίας μάγισσες (συνήθως διαταραγμένες ψυχικά ή διανοητικώς καθυστερημένες) για να τις κάψει στην πυρά, έτσι και οι σύγχρονες εξουσίες (όλες· της τετάρτης συμπεριλαμβανομένης) αναζητούν φασίστες (αναλόγων διανοητικών προσόντων). Τον Μεσαίωνα, όταν τελείωσαν οι (ελάχιστες) μάγισσες και δεν υπήρχε τίποτε άλλο να καεί, η Ιερά Εξέταση συνέχιζε ακάθεκτη. Έπιανε αθώες υπάρξεις, τις βασάνιζε, αυτές «ομολογούσαν» και καίγονταν στην πυρά. Στον σύγχρονο μεσαίωνα τα ίδια. Καμιά αλλαγή, καμιά πρωτοτυπία. Τελείωσαν οι φασίστες και σειρά έχουν οι πατριώτες. 

Τα πειστήρια-τεκμήρια του «φασισμού»; Μια κουβέντα (ίσως άστοχη, άκαιρη, ή ανόητη), μια διαμαρτυρία, μια πρόταση, μια κραυγή αγωνίας. Αρκεί να έχει πατριωτική βάση ή, έστω, πατριωτική απόχρωση. 

Όλα αυτά χαρακτηρίζουν τον σύγχρονο φασίστα. Και φυσικά τα σύμβολα. Ποια είναι τα φασιστικά σύμβολα για τα οποία προβλέπεται καύση στην πυρά; 

Μα η εμφάνιση (κούρεμα, χρώμα και τύπος ένδυσης, στολή) και φυσικά η Ελληνική Σημαία και ο Σταυρός του Κυρίου. Αν μάλιστα βρούμε και κανένα αρχαιοελληνικό σύμβολο (μαιάνδρους κτλ) ή αγκυλωτό σταυρό, ακόμα καλύτερα. 

Και μια και ανέφερα αγκυλωτούς σταυρούς, ορίστε: 

Οι αγκυλωτοί σταυροί στο κιγκλίδωμα που βλέπετε, είναι εκεί, Πανεπιστημίου 12, σε κοινή θέα. Κοσμούν το πανέμορφο κτίσμα που είναι γνωστό ως «Ιλίου Μέλαθρον» και κτίσθηκε το 1880 (!), από τον γίγαντα Ερνστ Τσίλερ, για να στεγάσει τον επίσης γίγαντα Ερρίκο Σλίμαν (ναι αυτόν που ανέσκαψε Τροία και Μυκήνες). Πρόκειται για αλλοδαπούς Φιλέλληνες που δεν χρειάζονται άλλες συστάσεις. Η λατρεία τους για την κλασσική Ελλάδα και η αγάπη τους για κάθε τι ελληνικό ήταν απεριόριστες. 

Σύμφωνα λοιπόν με την νυν κρατούσα άποψη, ο συνδυασμός ελληνολατρείας-αρχαιολατρείας και αγκυλωτών σταυρών στην πρόσοψη, καθιστά τους Φιλέλληνες γίγαντες φασίστες, οπότε (πλειοδοτώ σε ανοησία) θα πρέπει να κατεδαφίσουμε το κτίριο (ως μνημείο του φασισμού) και να απαλείψουμε τα ονόματα των ευεργετών από πλατείες-οδούς, ιστορικά και αρχιτεκτονικά βιβλία κτλ κτλ. Να ξαναγράψουμε δηλαδή την ιστορία, προς χάριν (και τέρψιν) των σύγχρονων «αντιφασιστών». 

Και ακόμη: 

Όπως θα θυμάστε οι παλαιότεροι και πρέπει να πληροφορηθείτε οι νεότεροι, το κτίριο κατά τα έτη 1929-1934 στέγαζε το Συμβούλιο της Επικρατείας και κατά τα έτη 1934-1982 τον ... Άρειο Πάγο! 

Αυτό ασφαλώς σημαίνει (κατά την τρέχουσα αντίληψη) ότι τα Ανώτατα αυτά Δικαστήρια και οι κολοσσοί δικαστικοί που τα στελέχωναν, επί 50 και πλέον χρόνια λειτουργούσαν εντός φασιστικής σχεδίασης φασιστικών εγκαταστάσεων, χωρίς ποτέ να διαμαρτυρηθούν αν και τα φασιστικά σύμβολα ήταν προφανή, πράγμα που τους καθιστούσε οπωσδήποτε συνενόχους φασιστικού εγκλήματος. Και (συνεχίζω την πλειοδοσία ηλιθιότητας και προκατάληψης) επειδή ο Άρειος Πάγος μετεγκαταστάθηκε το 1982 για λόγους καθαρώς χωροταξικούς και τίποτε άλλο, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι το φασιστικό αυτό Σώμα ουδέποτε μετανόησε για την πεντηκονταετή του δράση υπό τα φασιστικά σύμβολα, πράγμα που βαραίνει και τους σημερινούς Αρεοπαγίτες, καθιστώντας τους κι αυτούς φασίστες! 

Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, η βλακεία είναι πολύ ισχυρότερη του φασισμού.

 

Θα πρέπει λοιπόν στην Δικαστική Εξουσία, σε ανώτατο επίπεδο, να υποβληθούν ορισμένα ερωτήματα: 

Πώς είναι δυνατόν μία και μόνη ανάρτηση ενθουσιώδους, απηυδυσμένου, επιπολαίου ή ανοήτου ανθρώπου (ανθρώπων) να συνιστά κίνδυνο για το πολίτευμα της Δημοκρατίας και να μην συμβαίνει το ίδιο για άνω των 50.000 (πενήντα χιλιάδων) γραπτών μηνυμάτων κινητής τηλεφωνίας του Δεκεμβρίου του 2008; (Για το κείμενο των εφέδρων προτείνω να απορριφθεί το ενδεχόμενο προβοκάτσιας, διότι αν το δεχθούμε, θα πρέπει να θεωρήσουμε το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας ως μέλος ή θύμα της προβοκάτσιας και δεν ξέρω ποιο είναι το χειρότερο). 

Πώς είναι δυνατόν να απειλείται η Δημοκρατία από μεμονωμένες ενέργειες πολιτών ή, έστω, από εγκληματική οργάνωση χωρίς κανένα λαϊκό έρεισμα (που απλώς εξαργυρώνει την απέχθεια προς τα διεφθαρμένα κόμματα) και να μην απειλείται από τα ίδια τα κόμματα που καταλύουν το Σύνταγμα; 

Πώς είναι δυνατόν, εν τέλει, να επίκειται κατάλυση ενός πολιτεύματος που έχει ήδη καταργηθεί στην πράξη; Υπενθυμίζω ότι στη Δημοκρατία άρχει ο λαός. Στην Ελληνική Δημοκρατία πρέπει να άρχει ο ελληνικός λαός. Όταν ξενόδουλοι πολιτικοί εκχωρούν εθνική κυριαρχία, στερούν πραξικοπηματικά από το λαό μέγα μέρος της αρχής του, της εξουσίας του δηλαδή πάνω στη γη του, τον πλούτο του, τις παραδόσεις και τα πιστεύω του. Η Δημοκρατία στην Ελλάδα δεν κινδυνεύει, διότι δεν υφίσταται. 

Και το τελευταίο ερώτημα: 

Υπάρχει κανείς Πολυζωΐδης; 

Περί εγκλημάτων σοφίσματα. Προϊόντα άγνοιας, αγκυλώσεως ή πονηρίας;

Απορρίπτοντας εξαρχής τους μισάνθρωπους που δικαιολογούν εγκλήματα λαθρομεταναστών και φονταμενταλιστών για ψευδεπίγραφους «κοινωνικούς» και «ιδεολογικούς» λόγους και αναφέρομενος σ’ εκείνους που κατά συνείδηση ή, έστω, κατ’ ανάγκη καταδικάζουν όλα ανεξαιρέτως τα εγκλήματα και όλους ανεξαιρέτως τους εγκληματίες, παρατηρώ: 

Πολλοί «βαρείς» σχολιαστές (αναλυτές, «ειδικοί», δημοσιογραφούντες και πολιτικοί), αλλά και ελαφρότεροι (απλοί άνθρωποι κομματικοποιημένοι και μη) κατακλύζουν τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, έντυπα και διαδίκτυο με σχόλια, στα οποία επιχειρηματολογούν κατά της «εξίσωσης» των εγκλημάτων. 

Φρονούν ότι η δολοφονία Φύσσα και η δολοφονία Καντάρη λόγου χάρη, δεν μπορούν να συγκρίνονται, ούτε πολύ περισσότερο να «εξισώνονται», αφού η πρώτη έχει σαφές πολιτικό χρώμα (δράστης συνδεόμενος με ομάδα κρούσης ακροδεξιού κόμματος, θύμα με έντονη αντιφασιστική δράση, κίνητρο οι πολιτικές διαφορές), ενώ η δεύτερη αφορά σε κοινό έγκλημα (δράστες και θύμα παντελώς άγνωστοι μεταξύ τους, κανένα ιδεολογικό υπόστρωμα, κίνητρο η ληστεία). 

Προχωρούν μάλιστα ακόμη παραπέρα. Διακηρύττουν ότι ούτε και η δολοφονία τεσσάρων ανθρώπων στο υποκατάστημα της Marfin μπορεί να συγκρίνεται με τη δολοφονία Φύσσα, αφού η πρώτη διαπράχθηκε από αγνώστους με άγνωστα και σκοτεινά κίνητρα, ενώ η δεύτερη από γνωστούς (και μη εξαιρετέους) με προφανή κίνητρα. 

Λυπάμαι, αλλά είμαι υποχρεωμένος να διαφωνήσω καθέτως και καθ’ ολοκληρία. 

Και οι μεν απλοί σχολιαστές δικαιολογούνται (ο καθένας μπορεί να είναι αδιάβαστος, κακώς πληροφορημένος, υποκειμενικός, συναισθηματικά φορτισμένος ή απρόσεκτος), οι δε «βαρείς» τοιούτοι καθόλου. Στους τελευταίους καταλογίζω δόλο ή εμμονές. Οι βαθυστόχαστες αναλύσεις τους είναι εκ του πονηρού. Έχουν ταπεινά ελατήρια (από ψηφοθηρία έως αποπροσανατολισμό του λαού) ή πάσχουν από ιδεολογική αγκύλωση. 

Έχω ξανατονίσει (σε απλή γλώσσα· εδώ) ότι η διάκριση των εγκλημάτων αναλόγως του κινήτρου τους (πολιτικά και μη, ρατσιστικά και μη, σεξουαλικά και μη, οτιδήποτε άλλο και μη), θεμιτή βεβαίως για εκπαιδευτικούς-διδακτικούς σκοπούς στις οικείες επιστήμες (Εγκληματολογία, Νομική), αποτελεί ευθεία προσβολή της Λογικής επιστήμης όταν χρησιμοποιείται εντέχνως, για αλλότριους σκοπούς, ιδιαίτερα όταν δράστες και κίνητρα συγκαλύπτονται εσκεμμένα. Με άλλους λόγους, η επιστημονική διάκριση είναι απαράδεκτο να γεννά «διακρίσεις». 

Η βασική «διάκριση» της διάκρισης αναλόγως του κινήτρου, έχει ως θύμα το ... θύμα του εγκλήματος. Όσοι υποστηρίζουν ότι «ακόμη και ένα θύμα ρατσιστικής βίας είναι πολύ» και φωνασκούν «καμία ανοχή στα φασιστικά εγκλήματα» προβαίνουν (σκόπιμα ή μη μας είναι αδιάφορο) σε κήρυγμα μίσους, φανατισμού, «ρατσισμού» και εν πολλοίς βλακείας, ευθέως συγκρουόμενου με τα υποτιθέμενα «πιστεύω» τους. Εννοούν σαφώς ότι τα θύματα φασιστικής-ρατσιστικής βίας είναι ανώτερα ή μεγαλύτερης αξίας από τα υπόλοιπα αθώα θύματα! Εννοούν ότι τα θύματα ληστείας λ.χ είναι υποδεέστερα, απλώς και μόνο επειδή το κίνητρο της δολοφονίας τους είναι του συρμού (ντεμοντέ, μπανάλ). Ενώ δηλαδή υποτίθεται ότι πρεσβεύουν την ισότητα όλων των ανθρώπων στη ζωή, εμφανίζονται να σνομπάρουν ορισμένους, αθώους και αδίκως φονευθέντες, μετά θάνατον! Φαίνεται ότι, κατά την θεωρία τους, το είδος του κινήτρου και το ποιον του δράστη (πολλάκις αμφισβητούμενα) είναι σημαντικότερα από την ίδια την πράξη, το ίδιο το γεγονός, την αφαίρεση δηλαδή της ζωής ενός αθώου! 

Πρόκειται για ευθεία προσβολή αυτών-καθεαυτών των ιερών εννοιών ζωής-θανάτου. Το επόμενο βήμα στην επικίνδυνη αυτή ατραπό είναι η ευθεία προσβολή του θύματος και η εκτόξευση κατηγοριών εναντίον του. 

Ορισμένοι (ελάχιστοι), πιο προσεκτικοί, επιχειρούν να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις των «διακρίσεων» μεταξύ θυμάτων, δηλώνοντας (υποκριτικά ή μη μας είναι αδιάφορο) ότι σέβονται και «εξισώνουν» όλα τα αθώα θύματα, αλλά εφόσον η «εξίσωση» αφορά μόνο σε μία από τις τρεις συνιστώσες των εγκλημάτων (θύματα) ενώ οι άλλες δύο (θύτες-κίνητρα) είναι διαφορετικές, τα εγκλήματα ως σύνολα δεν μπορούν να εξισωθούν. 

Ο έξυπνος (ή πονηρός) αυτός συλλογισμός είναι έωλος. Τα σχετικά με τον εγκληματία και το κίνητρό του, αφορούν κυρίως στην απονομή δικαιοσύνης. Το ποιον του δράστη δηλαδή και το είδος του κινήτρου, έχουν να κάνουν με το ύψος της τιμωρίας. Απασχολούν βεβαίως την κοινωνία, προκειμένου να προληφθούν παρόμοια εγκλήματα, όχι όμως περισσότερο από την απώλεια του αθώου. Η κοινωνία πρωτίστως θρηνεί επειδή έχασε ένα αθώο μέλος της. Το έγκλημα δηλαδή, θεωρητικώς και πρακτικώς, επιστημονικώς και κοινωνικώς, ορίζεται από την ύπαρξη του θύματος· υφίσταται επειδή υφίσταται θύμα. Η ανθρώπινη μοχθηρία και βλακεία είναι παντού και πάντα παρούσες. Έγκλημα υπάρχει μόνο όταν αυτές έχουν ως αποτέλεσμα θύματα. Αυτό είναι γνωστό ακόμη και στους φίλους των αστυνομικών ταινιών: «Χωρίς πτώμα δεν υπάρχει φόνος...». Εφόσον η παρουσία του θύματος είναι εκείνη που ορίζει το έγκλημα και όχι η παρουσία κινήτρου ή εν δυνάμει δράστη, το είδος του θύματος αρκεί για τη σύγκριση των εγκλημάτων. Η αθωότητα του θύματος είναι ικανή συνθήκη για να εξισώσει δύο ή περισσότερα εγκλήματα. 

Επίσης, η απόδοση μεγαλύτερου «ειδικού βάρους» στα εγκλήματα πολιτικού-ρατσιστικού υπόβαθρου απ' ότι στα «κοινά» εγκλήματα, μπορεί να στραφεί ως μπούμερανγκ κατά των επιχειρηματολογούντων. Τραμπούκοι φονιάδες μπορούν να ισχυριστούν ότι εγκλημάτισαν για να υπερασπιστούν την (σάπια κατά τους λοιπούς, αλλά ιερή γι αυτούς) «ιδεολογία» τους, σε αντίθεση με ληστές και βιαστές που εγκληματούν με ευτελή ελατήρια.

Επιπλέον: 

Όλες οι κοινωνικές επιστήμες είναι αλληλένδετες. Ειδικότερα οι πολιτικές επιστήμες προϋποθέτουν απόλυτη γνώση και εκτίμηση των κοινωνικών συνθηκών. Ουδείς δύναται να πολιτικολογεί ή να πράττει πολιτικά, χωρίς γνώση της κοινωνίας. Του λαού. 

Όποιος επιδεικτικά αγνοεί τα υπαρκτά και μείζονα σύγχρονα προβλήματα της εγκληματικότητας και της λαθρομετανάστευσης ή συστηματικά τα υποβιβάζει υπερτονίζοντας συνεχώς την (φθίνουσα έως ανύπαρκτη πλέον) ταξική παράμετρο, ενώ καθημερινά διαψεύδεται από αναρίθμητες περιπτώσεις αιμοσταγών εγκληματιών και φανατικών θρησκόληπτων, στερεί απ’ αυτά την πραγματική πολιτική (κοινωνικοπολιτική) τους διάσταση και εθελοτυφλεί σε βαθμό κακουργήματος. Σε τελική ανάλυση, όποιος πεινάει κλέβει μια φρατζόλα ψωμί. Δεν κατασφάζει ανθρώπινη ύπαρξη για μια κάμερα, δεν βασανίζει γέροντες για μερικές δεκάδες ευρώ, δεν βιάζει και σκοτώνει γυναίκες και παιδιά, δεν σηκώνει πανό που γράφουν «το Ισλάμ θα κυριαρχήσει στον κόσμο», δεν απαιτεί να κατέβει η εικόνα του Ιησού επειδή προσβάλλεται. Αρκετά πια! Η φτώχεια που γεννά ο καπιταλισμός δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για τα πάντα  και για πάντα!

Τα θέματα αυτά έχουν τεράστιο πολιτικό αντίκτυπο, όχι μόνο επειδή απαιτούν άμεση λήψη πολιτικών αποφάσεων, αλλά και επειδή κατευθύνουν τον λαό σε αντίθετα αντιδραστικά άκρα. Υπό αυτή την έννοια, η δολοφονία Καντάρη και η κακοποίηση της νεαρής Μυρτούς αν και στερούνται προφανών πολιτικών κινήτρων, δύνανται να λογίζονται ως πολιτικώς σημαντικά. 

Κι αν μερικοί από τους λογής-λογής σχολιαστές επιχειρούν να εξηγήσουν με λογικοφανή αλλά ατυχή επιχειρήματα, τους λόγους για τους οποίους θεωρούν «άνισες» τις περιπτώσεις των δολοφονιών Φύσσα και Καντάρη, οι ίδιοι ή άλλοι πετυχαίνουν να εξοργίσουν οποιονδήποτε σκεπτόμενο άνθρωπο, χαρακτηρίζοντας ως «μη πολιτικό», και συνεπώς μη συγκρίσιμο με τη δολοφονία Φύσσα, το έγκλημα της Marfin. 

Τα «επιχείρηματα» εδώ είναι πολλά: 

1ον: δεν γνωρίζουμε τους δράστες, άρα ούτε τα κίνητρά τους. 

Θα ήθελα να γνωρίσω στους «μη γνωρίζοντες» ότι δεν γνωρίζουν τι λένε. Ο δολοφόνοι μπορεί να μην είναι γνωστοί ως φυσικά πρόσωπα, είναι όμως ευρέως γνωστές τόσο οι «ιδέες» όσο και η δράση τους. Πρόκειται για ενόπλους (κραδαίνοντες εμπρηστικές βόμβες μολότοφ) μασκοφόρους (και όχι κουκουλοφόρους· οι μάσκες κρύβουν τα χαρακτηριστικά του προσώπου, οι κουκούλες απλώς σκεπάζουν την κώμη) οι οποίοι προκαλούν επεισόδια σε κάθε περίπτωση μαζικών λαϊκών κινητοποιήσεων. Για τους ενόπλους αυτούς εξουσιαστές (η βία αποτελεί εξουσία όταν ασκείται επί αόπλων και γενικά αδυνάτων) υπάρχουν μόνο δύο ενδεχόμενα: ή είναι λαϊκοί αγωνιστές (πλανημένοι βεβαίως) ή είναι προβοκάτορες. Πυρπολούν και καταστρέφουν είτε με αγνά ελατήρια (διαμαρτυρόμενοι για την κρατική καταστολή και αυθαιρεσία και την κοινωνική αδικία), είτε ως όργανα δυσφήμισης των λαϊκών αγώνων, εκφοβισμού των λαϊκών κινημάτων και αποσταθεροποίησης. Και στις δύο περιπτώσεις οι πράξεις τους είναι πολιτικές. Τόσο το αντάρτικο πόλεων όσο και η προβοκάτσια έχουν μόνο πολιτική χρησιμότητα. 

2ον: Ο σκοπός των μολοτοφόρων δεν ήταν οι εργαζόμενοι αλλά το κτίριο της Τράπεζας ως συμβολικός στόχος. Αν γνώριζαν ότι υπήρχαν εργαζόμενοι δεν θα πυρπολούσαν το κτίριο. 

Το «επιχείρημα» αυτό χαρακτηρίζει ευθέως τους εμπρηστές ... ηλιθίους! Από την εποχή της ανακάλυψης της φωτιάς, οι πρόγονοί μας, που δεν φημίζονταν και για το υψηλό διανοητικό πηλίκο τους (ελληνιστί IQ), γνώριζαν πολύ καλά ότι τόσο οι ίδιες οι φλόγες, όσο και οι καπνοί που αναδύονται μπορούν να βλάψουν και ενίοτε να σκοτώσουν το ανθρώπινο ον. Η φωτιά είναι όπλο και όποιος χρησιμοποιεί όπλο πρέπει να ξέρει να το χειρίζεται. Ακόμη κι αν το όπλο δεν στρέφεται άμεσα εναντίον ανθρώπων, η χρήση του μπορεί να βλάψει αθώους παρευρισκόμενους. Η δικαιολογία της ηλιθιότητας μπορεί να είναι επαρκής για δικονομικά τεχνάσματα όχι όμως για τον λαό. Με τη «λογική» αυτή οποιοσδήποτε μπορεί να πυρπολήσει την ΑΣΟΕΕ (μαζί με τους διαμένοντες αντιεξουσιαστές και λαθρομετανάστες) μια Κυριακή πρωί και να ισχυριστεί στη συνέχεια ότι θεωρούσε πως οι πανεπιστημιακοί χώροι είναι άδειοι το Σαββατοκύριακο. 

3ον: οι εργαζόμενοι-θύματα είχαν όλον τον καιρό να απομακρυνθούν. Φταίχτες είναι όσοι τους ανάγκασαν να μείνουν και οι ίδιοι που υπάκουσαν. 

Πρόκειται για τερατολόγημα. Αν η πολιτική πράξη (αντάρτικη ή προβοκατόρικη) δεν ξεκίνησε με εγκληματική πρόθεση αλλά κατέληξε στο έγκλημα λόγω αστάθμητων παραγόντων, αυτό δεν αφορά ούτε τα θύματα, ούτε την κοινωνία. Είναι η θεωρία των «παράπλευρων απωλειών» των νομίμων εγκληματιών (ΝΑΤΟ) την οποία οι λαϊκοί αγωνιστές υποτίθεται ότι καταδικάζουν. 

Συμπέρασμα: 

Κλείστε μάτια και αυτιά σε σοφίσματα, λογικές πλάνες και αυθαιρεσίες που προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. 

Το έγκλημα είναι έγκλημα. Η κατηγοριοποίηση και ταξινόμησή του είναι για τα βιβλία. 

Να μη γελιέται κανείς. Το κίνητρο του Ρουπακιά ήταν το φονικό ένστικτο του ζώου. Το κίνητρο αυτών που τον έβαλαν ήταν η πολιτική ανωμαλία και αστάθεια. Ακριβώς το ίδιο, ακριβώς των ίδιων, που έδωσαν εντολή να καεί η Marfin μαζί με τους ανθρώπους. 

Απαιτείστε σεβασμό των αθώων θυμάτων. Όλων και ισότιμα. Οτιδήποτε λιγότερο είναι απαράδεκτο. 

Πώς να τα βάλω με τη Χρυσή Αυγή;

Ο Ρομά (sic) ήταν λίγο απρόσεκτος. 

Γενικώς έτσι είναι οι Ρομά (sic). Ελεύθερη φύση, αδέσμευτοι, ασυμβίβαστοι, παρορμητικοί, επαναστάτες (βάλτε εισαγωγικά όπου δει). Δεν μπορούν τα δεσμά, δεν μπορούν τους κανόνες, δεν μπορούν τις θητείες, δεν μπορούν τις υποχρεώσεις. Γι αυτό άλλωστε είναι από τους πλέον αγαπημένους των προχω-προοδο-κουλτουρο-αριστερο-αντιρατσιστο-φασιστών. 

Ο λίγο απρόσεκτος Ρομά (sic), που λέτε, παραβίασε το «STOP». 

Αυτά τα σήματα ελέγχου της κυκλοφορίας λοιπόν, είναι αντισυνταγματικά. Είναι αντιδημοκρατικά. Στερούν μέρος των δικαιωμάτων του ανθρώπου, περιορίζουν την ελευθερία των κινήσεων, επιβάλουν φραγμούς στη διακίνηση ανθρώπων, οχημάτων και αγαθών. Γι αυτό άλλωστε πάααρα πολλοί συμπολίτες μας, έγκριτοι και έντιμοι (ναι σας λέω), τα έχουν καταργήσει στην πράξη (όπως και τα υπόλοιπα αναχρονιστικά εμπόδια που αφορούν στην ηχορύπανση, στην κοινή ησυχία, στα οικιακά και επαγγελματικά απορρίμματα κτλ). Η ελεύθερη φύση των λίγο απρόσεκτων Ρομά (sic) δεν μπορεί να αποτελεί εξαίρεση. 

Ξέρω τι σκέφτεστε. Ότι πρόκειται απλώς για κωλόγυφτους (Ρομά και μη) που δεν σέβονται τίποτε. Δίποδα κτήνη που οδηγούν δίτροχα και τετράτροχα φέρετρα. Θα σας μαλώσω. Δεν είστε πολιτικώς ορθοί και τις σκέψεις σας αυτές τις αποδοκιμάζω μετά βδελυγμίας. Πάντως, αυτός ο φασισμός των σημάτων της Τροχαίας θα τελειώσει όπου να’ ναι. Οσονούπω θα κυβερνήσει η γκέι αριστερά, οπότε τέτοια συντηρητικά και οπισθοδρομικά απομεινάρια θα καταργηθούν. 

Η φίλη, που λέτε, δεν κατάλαβε και πολλά. 

Αισθάνθηκε ένα τράνταγμα, άκουσε ένα ανατριχιαστικό ήχο - συνδυασμό λαμαρίνας που τσακίζει και τζαμιού που σπάζει – και, σαν σε όνειρο, κατέληξε σε μια μάντρα. 

Οι περίοικοι, ας είναι καλά οι άνθρωποι, έσπευσαν να βοηθήσουν. Πολύτιμη, πράγματι, αυτή η βοήθεια, αφού η ελαφρά (ευτυχώς) τραυματισμένη φίλη εκτός από το σοκ, τον πόνο και τη ζαλάδα, είχε να αντιμετωπίσει και τις φωνές του λίγο απρόσεκτου Ρομά (sic). 

Ο συμπαθής αυτός Έλλην πολίτης, άρχισε να φωνάζει για τη ζημιά που του κάνανε, για τη φίλη που μιλούσε στο κινητό (δεν μιλούσε), για τις γυναίκες οδηγούς κτλ. 

Ξαναξέρω τι σκέφτεστε. Ξανασκέφτεστε τα περί κωλόγυφτων (παρότι σας επέπληξα γι αυτό) και τώρα σας έρχεται στο νου ένα μαυριδερό κινητό παράπτωμα και η παροιμία «φωνάζει ο κλέφτης». Ααα, θα τα χαλάσουμε και να το ξέρετε. Ο άνθρωπος απλώς επικαλέστηκε το πρωτόκολλο (ενημερωθείτε εδώ), βάσει του οποίου είχε δίκιο. 

Τέλος πάντων, οι περίοικοι, αφού στόλισαν τον λίγο απρόσεκτο Ρομά (sic) και του έκοψαν τη φόρα (απειλώντας να του κόψουν κάτι άλλο) κάλεσαν την αστυνομία. Ήρθε η τροχαία, κατέγραψε, πήρε καταθέσεις, πήρε στοιχεία, φώναξε και το ασθενοφόρο για να διακομιστεί η παθούσα στο νοσοκομείο κτλ. 

Και τώρα αρχίζουν τα ωραία (αν ξανασκεφτείτε για κωλόγυφτους κτλ, θυμηθείτε ότι τα καταδικάζω με αποτροπιασμό). 

Ο λίγο απρόσεκτος Ρομά (sic), δεν είχε να επιδείξει ασφαλιστήριο συμβόλαιο (πρωτότυπο ε;). Ήταν όμως ψύχραιμος και είχε έτοιμη απάντηση (πώς άραγε; μυστήριο!). Όταν ο «κακός μπάτσος» τον στρίμωξε, δήλωσε ότι «δεν έχει μαζί του» το ασφαλιστήριο. 

Υπάρχει ένα παλαιό κόλπο. Παραδέχεσαι μια παράβαση, για να γλυτώσεις μια χειρότερη. Χρησιμοποιείται κατά κόρον από τους ανυπότακτους-επαναστάτες αλλά και άλλους αξιολογότατους συμπολίτες μας. Δεν ασφαλίζομαι, κι αν με πιάσουν δηλώνω ότι δεν έχω τα χαρτιά μαζί. Παρά το πρόστιμο, κερδίζω χρόνο και βλέπουμε. 

Απορρίπτω πάντως, άνευ ετέρας σκέψεως, την πιθανότητα ο λίγο απρόσεκτος Ρομά (sic) να εφάρμοσε το παλαιό αυτό κόλπο. Τους διεστραμμένους εγκεφάλους που συσχέτισαν συνειρμικά αυτή μου την αναφορά, με τον συγκεκριμένο, απρόσεκτο, πλην όμως αξιότιμο κύριο Ρομά (sic), τους παραδίδω στη χλεύη των προοδευτικών ελληνοφώνων. 

Ξέρω τι άλλο σκέφτεστε. Θεωρείτε τους εκλεκτούς συμπολίτες μας που εφαρμόζουν το εν λόγω κόλπο ηλιθίους. Αφού δεν έχουν ασφάλιση, τι έγγραφα θα μπορούσαν να προσκομίσουν εκ των υστέρων; 

Θα αναγκαστώ για πολλοστή φορά να σας επαναφέρω στην τάξη. 

Δεν έχετε ακόμη καταλάβει ότι «οι νόμοι είναι για τους νόμιμους· τους παρανόμους δεν τους φοβίζουν» όπως μονότονα επαναλαμβάνει δεκαετίες τώρα η γερόντισσα μητέρα μου; 

Ο λίγο απρόσεκτος Ρομά (sic) εμφανίσθηκε προ ημερών με αυθεντικό-ατσαλάκωτο ασφαλιστήριο συμβόλαιο! Το οποίο ... κάλυπτε την ημερομηνία του ατυχήματος, αφού είχε «συναφθεί» πριν από το ατύχημα. Σε εταιρεία που δεν την ξέρει ούτε ο θυρωρός της, η οποία δεν ανήκει σ’ εκείνες που μετέχουν στο πρόγραμμα «φιλικού διακανονισμού». (Αν υποψιάζεστε παρανομία, ντροπή σας. Θα σας εγγράψω στο ποινολόγιο και θα το κρατήσω απ’ τον μισθό σας. Όλα είναι καθαρά. Τα μυαλά σας είναι βρώμικα). 

Αυτό πρακτικώς σημαίνει ότι, επειδή ο λίγο απρόσεκτος κύριος Ρομά (sic) δεν έχει υποβάλλει ακόμη δήλωση ατυχήματος εις βάρος του (εκπλαγήκατε έτσι;) και επειδή η ασφαλιστική εταιρεία της φίλης (απ’ αυτές που πουλάνε συμβόλαια με την οκά, τρία στην τιμή του ενός και μια χτένα δώρο) αρνείται να εμπλακεί (άλλο που δεν ήθελε· ξαναεκπλαγήκατε έτσι;), η φίλη είναι υποχρεωμένη, άνεργη ούσα, με τον σύζυγο υποαπασχολούμενο (και χωρίς αυτοκίνητο πλέον) να δαπανήσει χρήμα και χρόνο (χρόνια) σε αγωγές και δικαστικές διαμάχες. Για να αποφανθεί τελεσιδίκως (αν ποτέ) το δικαστήριο και να επιδικάσει ψίχουλα (παλαιό το αυτοκίνητο, ελαφρές οι σωματικές βλάβες κοκ). Και αφού βεβαίως ληφθεί υπόψιν ότι η χειρ του νόμου προσάγει σε δίκη όσους ... δεν μπορούν ή δεν θέλουν να διαφύγουν και όχι όσους δεν έχουν τίποτε να χάσουν μη προσερχόμενοι. Και αφού επίσης συνυπολογισθεί ότι, αν ο λίγο απρόσεκτος Ρομά (sic) θελήσει να δικαστεί, προς συμπαράστασίν του θα σπεύσουν οδυρόμενα-ωρυόμενα άπαντα τα τσαντήρια του συνοικισμού, οι κυρίες Ρομά (sic), τα Ρομάκια (sic) κτλ κτλ. 

Είναι γνωστή η ιστορία. Διαφεύγει ο ένοχος και εξουθενώνεται το θύμα. Στην απώλεια ζωής ή περιουσίας κερδισμένος είναι ο φταίχτης και χαμένος ο παθών. Για να ανευρεθεί πλέον δικαιοσύνη, απαιτείται μεγεθυντικός φακός. Ισχυρότατης μεγεθυντικής ικανότητας. 

Και πριν βιαστείτε να με εγκαλέσετε για «προβοκατόρικο τίτλο» στην ανάρτηση και να αναφωνήσετε «πού κολλάει η Χρυσή Αυγή στην ιστορία;», εξηγούμαι αμέσως. 

Σας έχω ενημερώσει εγκαίρως (εδώ) γιατί σιχαίνομαι την ακροδεξιά, τους Νεοναζί, τους φασίστες. Όλους τους βρυκόλακες που είδανε σκοτάδι (έλλειμμα δημοκρατίας, παιδείας, δικαιοσύνης) και μπήκανε. Όλες τις σκατόμυγες που μυρίσανε σκύβαλα (αδικία, εγκληματικότητα, ρατσισμό κατά των Ελλήνων) και την πέσανε. Όλα τα όρνια που οσμίστηκαν πτώμα (της πατρίδας) και ορμήσανε. 

Την ίδια διεξοδική ενημέρωση κάνω και σε συζητήσεις, όπου πάντα θίγω πρώτα τον άμεσο και ορατό απ’ όλους κίνδυνο από τους εθνομηδενιστές, για να καταλήξω στον αόρατο για πολλούς κίνδυνο από τους ψευτοπατριώτες. 

Δεν σας κρύβω ότι βρίσκομαι σε δυσχερή θέση. Ο κοσμάκης έλκεται από τη Χρυσή Αυγή. Τα επιχειρήματά μου δεν αρκούν. Το ένστικτο αυτοσυντήρησης του λαού είναι δυνατότερο: «Οι άλλοι με σκοτώνουν τώρα. Οι ακροδεξιοί υπόσχονται σωτηρία. Ακόμη κι αν με σκοτώσουν εκείνοι αργότερα, πράγμα που δεν το ξέρω – αισιοδοξώ πως όχι - το προτιμώ από το να πεθάνω αμέσως». 

Διαβάστε εδώ μια εξήγηση του φαινομένου, απλή και κατανοητή (μοναδική μου διαφωνία: δεν πρόκειται περί χιούμορ, έστω και φονικού. Πρόκειται για ενστικτώδη αντίδραση ενός απειλούμενου με εξαφάνιση είδους, όπως ο Έλληνας πατριώτης). 

Είναι πάντως, θα συμφωνήσετε, πρακτικώς αδύνατον να προειδοποιήσεις κάποιον για υπαρκτό μεν, αλλά θεωρητικό μελλοντικό κίνδυνο, την ώρα που άλλος κίνδυνος τον απειλεί ευθέως και αμέσως, ειδικά όταν η προπαγάνδα των καθεστωτικών παπαγάλων σε εμποδίζει. (Το έχω διακωμωδήσει εδώ). 

Για να μην πολυλογώ, ο σύζυγος της φίλης διαλαλεί προς κάθε κατεύθυνση, ότι θα απευθυνθεί στη Χρυσή Αυγή. 

Και ευρίσκομαι σε αντικειμενική αδυναμία να του αντιπροτείνω κάτι εξίσου αποτελεσματικό...