Καμικάζι-μπάτσοι. Ποιος θα μας σώσει;

Αν διαβάζουν αστυνομικοί το ιστολόγιο, τους παρακαλώ θερμά:

πείτε στον καμικάζι συνάδελφό σας, που ένστολος και με την υπηρεσιακή του μηχανή έκανε «σούζα» 100 μέτρων μπροστά από το χρηματιστήριο στη λεωφόρο Καβάλας, σήμερα 27-8-2009 στις 13:57, σπάζοντας τα τύμπανά μας και τα νεύρα μας, ενώ όταν «προσγειώθηκε» συνέχισε για αρκετά μέτρα να οδηγεί κοιτάζοντας προς τα πίσω, αναμένοντας τα «εύσημα» από τον δεύτερο του ζεύγους, ότι:

1) δεν είναι μαγκιά να γ... το νόμο που υποτίθεται ότι φυλάττεις. Μαγκιά είναι, παρά τις αντίξοες συνθήκες στις οποίες δουλεύεις και τα ψίχουλα που παίρνεις (σε σχέση μ’ αυτό που σου ζητούν να προσφέρεις) να εφαρμόζεις το νόμο, να υπηρετείς το σύνταγμα και τους συμπολίτες σου. Τα πραγματικά «σκληρά καρύδια» να εξαντλούν τη σκληράδα τους στους παρανόμους και όχι σε «σούζες-κόντρες» και να μην παριστάνουν τους «μάτσο-μεν» για φιγούρα στις γκόμενες.

2) όποιος φοράει στολή με το εθνόσημο είναι σημαιοφόρος της Ελλάδας. Πρέπει να τιμάει στολή-σημαία όπως της αξίζει και όχι να την εξευτελίζει. Πρόκειται για προδοσία

3) ο απλός λαός δεν μισεί τους αστυνομικούς, διότι είναι παιδιά από τα σπλάχνα του. Αν όμως το συγκεκριμένο "παλικάρι" και κάτι άλλα σαν και του λόγου του συνεχίσουν έτσι, δεν αποκλείεται να το καταφέρουν κι αυτό. Να απαξιώσουν τα σώματα ασφαλείας και να στρέψουν το λαό εναντίον τους. Κάτι που οι εχθροί της Ελλάδας και τα πρακτόρια τους δεν έχουν πετύχει ακόμα.

Ανασκολοπισμός. Η μόνη λύση.

Πότε θα σταματήσουν οι φωτιές στα ελληνικά δάση; Όταν εφαρμοστεί η αλάνθαστη αυτή μέθοδος-τιμωρία.

Ανασκολοπισμός. Κοινώς παλούκωμα.

Παλουκώστε άμεσα και χωρίς εξαιρέσεις:

1) τους αχυράνθρωπους που υποτίθεται ότι κυβερνούν. Τα προγραμματισμένα από το πραγματικό καθεστώς (πρεσβείες-εκδότες-κεφαλαιοκράτες) άνευρα, ασυνείδητα και άβουλα ρομποτάκια. Τα δεινά που προξενούν τα ξέρετε. Κουμπάροι, ανηψιές, κολλητοί, κλίκες, μίζες, υδροκέφαλος δημόσιος τομέας, ληστρικός ιδιωτικός τομέας, αναξιοκρατία, ρουσφέτια, άσχετοι σε νευραλγικές θέσεις κτλ κτλ.

2) τα εγχώρια και αλλοδαπά πρακτόρια των αυθεντικών κυβερνώντων. Αυτών που ένα έχουν κατά νου: το κέρδος τους. Και έναν σκοπό: να ελέγξουν τα πάντα. Πηγές ενέργειας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο…) και αγωγούς. Δημόσια έργα και οδικά δίκτυα. Επικοινωνίες και τουρισμό. Προσεχώς το νερό και τον αέρα που αναπνέουμε.

3) τους τέως φτωχομπινέδες κωλοέλληνες που ως νεόπλουτοι απαιτούν να κατοικήσουν σε πολυτελή έπαυλη μέσα στο δάσος ή πάνω στο κύμα, τους αλήτες εργολάβους-κατασκευαστές που καταπατούν δημόσια γη για να προσφέρουν στους παραπάνω την επιβεβαίωση της ματαιοδοξίας τους και να τα οικονομήσουν, τους πουλημένους υπαλλήλους πολεοδομίας που το εγκρίνουν και τους επίορκους δικαστές που το επιτρέπουν.

Στήστε αιχμηρά παλούκια, καρφώστε εκεί όλους αυτούς τους κώλους και αφήστε τους σε κοινή θέα, έως ότου αυτά βγουν από τα βρωμοστόματά τους.

Μαντεύω ότι έτσι, όχι μόνο οι πυρκαγιές των δασών, αλλά και πολλά από τα δεινά της πατρίδας μας θα εξαφανιστούν!

Μέχρι τότε συμπατριώτες … φωτιά στα μπατζάκια μας!

Νηστικό αρκούδι δεν χορεύει… αλλά τρώει τον αρκουδιάρη!

Οι εργαζόμενοι στην "ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ" διανύουν τον τρίτο μήνα απλήρωτοι!
Η υπομονή όλων εξαντλήθηκε. Τα δανεικά εξαντλήθηκαν κι αυτά. Οι υποσχέσεις για "καλύτερες ημέρες" δεν γεμίζουν το στομάχι, ούτε πληρώνουν λογαριασμούς και νοίκια.

Τελευταία μισθοδοσία 17/6/09, οπότε πληρώθηκαν με καθυστέρηση το πρώτο 15ήμερο του Μάη (αν κατάλαβα καλά, γιατί με τις καθυστερήσεις και τις μαϊμουδιές, οι εργαζόμενοι χάσανε τη μπάλα). Έκτοτε μηδέν!

Εδώ βέβαια είναι Ελλάς και δεν υπάρχει Πούτιν για να υποχρεώνει τους μεγιστάνες να πληρώνουν τους μισθούς. Υπάρχει όμως οργή. Συσσωρευμένη. Καμιά δεκαριά παραιτήσεις εργαζομένων δεν είναι και λίγες (αφού δεν πληρώνεται κανείς γιατί να εργαστεί;).

Το καλό που τους θέλω. Τα οφειλόμενα στους εργαζόμενους ΑΜΕΣΑ.
Όχι για να σβήσουν την ξεφτίλα. Αυτή έχει ήδη κατοχυρωθεί στην πιάτσα.
Αλλά γιατί έπεσε πείνα.

Νηστικό αρκούδι δεν χορεύει. Σύμφωνοι. Αλλά επιτίθεται. Για να φάει. Τον πρώτο που θα βρει μπροστά του. Αυτόν που όφειλε να το ταΐσει. Τον αρκουδιάρη.

Υ.Γ Το παρόν ιστολόγιο είναι προσωπικό, δεν έχει καμία σχέση με δημοσιογράφους, πολιτικούς, κόμματα και κάθε λογής συμφέροντα. Το ξαναλέω γιατί προβλέπω σεισμό. Η παρούσα ανάρτηση έχει να κάνει με δικό μου άνθρωπο, εργαζόμενο στην εν λόγω εταιρεία, απλήρωτο επί τρεις ολόκληρους μήνες. Μη σπεύσουν λοιπόν τίποτε παπαγάλοι, γλείφτες, διαπλεκόμενοι κτλ να με χαρακτηρίσουν κακοήθη, προπαγανδιστή κτλ. Μη διανοηθεί κανείς να με κατηγορήσει ότι «δουλεύω για τον ανταγωνισμό», ότι «χτυπάω ελληνική εταιρεία» κτλ. Και προπαντός ΜΗ ΔΙΑΝΟΗΘΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΡΑΞΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΟΥ, γιατί …ούτε ψύλλος στον κόρφο του! Οι νόμοι είναι με τον εργαζόμενο! Υπάρχει εργασιακό δίκαιο και θα εφαρμοστεί! Είτε το θέλουν μερικοί, είτε όχι!

Απεβίωσε ο «βασιλιάς της ποπ». Τι πλήγμα για την ανθρωπότητα!

Πέθανε ο «σούπερ σταρ». Ο Αμερικανός ποπ τραγουδιστής Μάικλ Τζάκσον. Χαλασμός παγκοσμίως. Σεισμός στα «μίντια». Σοκαρισμένοι δηλώνουν εκατοντάδες άλλοι «αστέρες». Θρηνούν εκατομμύρια θαυμαστές.

Είναι όμως και μερικοί ξεροκέφαλοι. Οπισθοδρομικοί. Που δεν ήταν ποτέ «ιν». Που δεν σοκαρίστηκαν. Που δεν θρηνούν. Μέσα σ’ αυτούς κι εγώ.

Δεν γουστάρω τους βασιλιάδες. Ούτε την ποπ.

Λυπάμαι για την απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής. Αλλά τίποτε περισσότερο.

Συμπαθάτε με, αλλά δεν έχω τέτοια ινδάλματα. Δισεκατομμυριούχοι, «εκκεντρικοί» και «χλιδάτοι» αοιδοί, ηθοποιοί και αθλητές δεν μου λένε απολύτως τίποτα. Το αντίθετο μάλιστα. Τους σιχαίνομαι. Ειδικά τους πρώτους.

Ερμαφρόδιτοι, γκέι και λεσβίες (όχι ότι οι στρέιτ πάνε πίσω), τσούλες, λολίτες, ζιγκολάκια, παιδεραστές και πάει λέγοντας. Σιλικόνη και πλαστικές. Φανταχτερά ρούχα, τρελές κομμώσεις, στρας και λαμέ, φτερά και πούπουλα, πολύχρωμα φώτα, καπνοί κτλ. Προκαλούν για να πουλήσουν. Γυναίκες φιλιούνται στο στόμα επί σκηνής, άλλες ημίγυμνες (προσεχώς ολόγυμνες;), αγοράκια με γόβες, μαύροι ασπρίζουν κτλ κτλ. Επιδειξιομανείς, ναρκομανείς, σεξομανείς, αλκοολικοί, ακόλαστοι, αλιτήριοι. Αλαζόνες, αναιδείς, αγράμματοι, σπάταλοι. Κάνουν «τρέλες» (sic), «πέφτουν σε λάθη» (ξανά sic) και «ζουν με τα πάθη τους» (ξανά-μανά sic). Λένε εύπεπτα τραγουδάκια με ηλίθιους στίχους (π.χ Billy Jean said I’m the one, but the child is not my son) και κερδίζουν ένα σκασμό λεφτά. Περιφέρουν το σαρκίο τους σε δεξιώσεις, πάρτι, κλαμπ, κοσμικές συγκεντρώσεις και τους λατρεύουν. Λένε τη μαλακία τους και τους χειροκροτούν.

Όλη τους η ζωή ελέγχεται από ατζέντηδες και εταιρείες. Μάρκετινγκ και διαφήμιση. Παπαράτσι και έντυπα. Πουλάνε και το σκατό τους. Κάθε «χιτ» και χρυσωρυχείο. Κάθε εμφάνιση και χρήμα. Κάθε συναυλία και πακτωλός. Βιομηχανοποιημένη διασκέδαση. Big business. Money, sex, drugs and glamour. Αμοραλισμός εις την τετάρτη.

Αν είναι κάποιοι άξιοι θρήνου (τουλάχιστον λύπησης), αυτοί είναι οι οπαδοί τής ποπ. Και κυρίως οι πάμπολλοι μαλάκες. Οι άνεργοι και οι μεροκαματιάρηδες. Που ψωμολυσσάνε ή σκοτώνονται για τρείς κι εξήντα, αλλά η ποπ-ποπ. Που εκστασιάζονται με τους «θεούς». Που τους πιάνει υστερία όταν το «είδωλο» χτυπιέται στη σκηνή τίγκα στην κόκα. Που τρέχουν ν’ αγοράσουν το νέο «μάξι-σινγκλ» κι ας κοστίζει όσο ένα μεροκάματο. Που πληρώνουν 100 ευρώ για ένα εισιτήριο συναυλίας. Που ξέρουν τι χρώμα στρινγκ φοράει η κάθε πουτανοφωνάρα (αν φοράει) και τον κατάλογο των γκόμενών της αλφαβητικά, αλλά όχι τα εργασιακά τους δικαιώματα. Αυτοί στους οποίους τα χώνει χοντρά (και σωστά) το σύνθημα «πέντε μέρες τρως το αγγούρι και στο κλαμπ το παίζεις μούρη» (ν’ αγιάσει το χέρι αυτού που το ‘γραψε στον τοίχο). Αυτοί που θαυμάζουν τους ανήθικους. Αυτοί που θεοποιούν ανθρωπάκια κατώτερα από τους ίδιους. Οι φτωχοί που στηρίζουν τους πλούσιους (εκτός των άλλων και οικονομικά!). Οι φουκαράδες που προσκυνάνε τους «φελλούς».

Είναι λοιπόν τρομερό. Αυτός που δημιουργεί τα προβλήματα (φτώχεια, ανεργία, πείνα, δυστυχία, μοναξιά, αλλοτρίωση), δηλαδή ο συρφετός των αιμοσταγών κεφαλαιοκρατών (μόνος σκοπός του το υπερκέρδος), εμφανίζεται μασκαρεμένος και προτείνει λύση για το «πώς θα τα ξεχάσουμε». Μας προτρέπει «να περνάμε καλά» (τι χυδαία παραίνεση). Μέσω της διασκέδασης που ελέγχει αυτός φυσικά! (ερευνήστε π.χ σε ποιους ανήκουν οι δισκογραφικές εταιρείες). Μέσω σκουπιδιών με περιτύλιγμα «τέχνης». Μέσω του σταρ-σύστεμ και της σόου μπιζ, που αποτελούν αναπόσπαστα κομμάτια του ίδιου συστήματος που μας ρουφάει το μεδούλι! Μέσω της βιομηχανίας μουσικής-θεάματος, που δεν είναι παρά ένας κλάδος του αισχρού καπιταλισμού που μας ποδοπατεί! Για να μας τα πάρει και από ‘κει! Για να ξεφύγουμε από τη ζοφερή πραγματικότητα που μας έχει βυθίσει, μας οδηγεί στην εικονική πραγματικότητα που δημιούργησε (και εκμεταλλεύεται πανέξυπνα) ο ίδιος! Μας έκλεψε και για να ξεπεράσουμε το σοκ της κλοπής, πρέπει να του δώσουμε κι αυτά που δεν μπόρεσε να κλέψει! Μας δηλητηρίασε και για αντίδοτο μας προσφέρει πάλι δηλητήριο! Εύγεστο, αρωματικό, αλλά δηλητήριο!

Σ’ αυτούς τους χαχόλους, τους ταλαίπωρους μεν, αλλά οπαδούς της ποπ-κουλτούρας των αφεντικών, αφιερώνω τους παρακάτω στίχους, από το λογοκριμένο τραγούδι «Money for Nothing» των Dire Straights (δίσκος Brothers in Arms, 1985):

-->

«… Get your money for nothin' get your chicks for free ... 

... See the little faggot with the earring and the makeup?

Yeah buddy that's his own hair

That little faggot got his own jet airplane

That little faggot he's a millionaire

We gotta install microwave ovens

Custom kitchens deliveries

We gotta move these refrigerators

We gotta move these colour TV's

I shoulda learned to play the guitar

I shoulda learned to play them drums …»

Δημοσκόποι και δημοκόποι περαστικά σας! (Απόλυτη ήττα «σύντροφοι»! Αρχίστε τώρα το γλείψιμο!).

Στο Ελλάντα, ως γνωστόν, το ψεύτικο επικρατεί του αληθινού. Το «δήθεν» εκτοπίζει το υπαρκτό. Το πλαστό υποσκελίζει το αυθεντικό. Το σχετικό νικά το απόλυτο.

Το τελευταίο εφαρμόζεται κατά κόρον στις «μετρήσεις», στις «δημοσκοπήσεις», στις «σφυγμομετρήσεις», στις «έρευνες» και, δυστυχώς, στις εκλογές.

Η βιομηχανία του θεάματος για παράδειγμα (big money), μας πληροφορεί εκστασιασμένη μέσω της πολυθρύλητης ιδιωτικής εταιρείας AGB, ότι ο κ^ος Λαζόπουλος «χτυπάει σαραντάρια-πενηντάρια-εξηντάρια», εννοώντας ότι η τηλεθέαση του εν λόγω προπαγανδ… συγγνώμη… φασουλ… και πάλι συγγνώμη… καλλιτέχνη, υπερβαίνει το σαράντα-πενήντα-εξήντα τοις εκατό αντίστοιχα. Αυτό σημαίνει, πολύ απλά, ότι το 40, 50 ή 60% όσων 1) διαθέτουν τηλεόραση και 2) την έχουν ανοικτή την ώρα που παραληρεί ο κ^ος Λαζόπουλος, παρακολουθεί την εκπομπή του.

Ποσοστά και πάλι ποσοστά. Όχι απόλυτοι αριθμοί!

Η διατυμπανιζόμενη αυτή «επιτυχία», που αποφέρει «δόξα» και διαφημίσεις (πάλι big money) στον γελωτοποιό και στο κανάλι και συμβάλει τα μέγιστα στη χειραγώγηση της κοινής γνώμης, δεν είναι παρά μια «φούσκα» του καθεστώτος (ως «καθεστώς», θεωρήστε το αμαρτωλό συνονθύλευμα πρεσβειών-εκδοτών-κεφαλαιοκρατών που δυστυχώς κυβερνά τον τόπο).

Οι απόλυτοι αριθμοί λένε άλλα. Εντελώς διαφορετικά. Με πολύ χοντρικούς υπολογισμούς, όταν ο κ^ος Λαζόπουλος έχει τηλεθέαση 50%, τον παρακολουθούν περίπου δύο εκατομμύρια (2.000.000) θεατές. Δηλαδή πάνω από οχτώ εκατομμύρια (8.000.000) άνθρωποι δεν τον βλέπουν! Τον αγνοούν, του γυρίζουν την πλάτη, μένουν αλώβητοι από την ελεεινή του προπαγάνδα. Φυσικά, και από τα 2.000.000 των συνανθρώπων μας που επέλεξαν να χαραμίσουν εκείνη την ώρα τής ζωής τους στο χαζοκούτι, πάρα πολλοί δεν συμφωνούν μαζί του, ιδιαίτερα πολιτικά. Αλλιώς ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε 2.000.000 ψηφοφόρους και θα βιώναμε όλοι μας τη δικτατορία των τραμπούκων και των λαθρομεταναστών! (επισήμως, διότι ανεπισήμως ήδη τη βιώνουμε). Πολύ κακό λοιπόν για το τίποτα (όπου τίποτα βάλτε Λαζόπουλο ή οποιονδήποτε εκατομμυριούχο-ψευτοαριστερό φελλό).

Στην πολιτική και ιδιαίτερα στην ουσία της δημοκρατίας, τις εκλογές, τα ίδια και χειρότερα.

Εδώ και αρκετό καιρό ζούμε μια χούντα. Των δημοσκοπήσεων. Επί μονίμου βάσεως, κάθε εβδομάδα(!), υπό μορφή «βαρομέτρων», «καταγραφών τάσεων», «ψηφοφοριών» και λοιπών ανοησιών, οι σύγχρονοι διαμορφωτές συνειδήσεων βομβαρδίζουν το λαό με ποσοστά. Άγνωστης (συνεπώς αμφισβητήσιμης) επιστημονικής επάρκειας ανεξέλεγκτες έρευνες, ιδιωτικών (συνεπώς κερδοσκοπικών) εταιρειών, κατά παραγγελία άλλων ιδιωτικών εταιρειών (εκδοτικών συγκροτημάτων καθόοοολου διαπλεκομένων), γαρνιρισμένες με σάλτσες πολύυυυυ αντικειμενικών «αναλυτών», επιτελούν έναν εντέλει σκοπό: αντί να αποτυπώνουν την «κοινή γνώμη», την καθορίζουν!

Τη γνώμη μου για την καινοφανή αυτή χούντα, την είπα τρεις αναρτήσεις πιο πριν, προ των ευρωεκλογών, παραφράζοντας το «ρητό» αγνώστου σ’ εμένα σοφού.

Όσον αφορά δε σε αυτές καθαυτές τις εκλογές, μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά. Μας κυβερνούν σχετικές πλειοψηφίες, με βάση καλπονοθευτικά συστήματα ενισχυμένης αναλογικής που ψηφίζουν οι ίδιες (ενίοτε βαφτίζοντάς τα ξεδιάντροπα «συστήματα απλής αναλογικής»), υπό το πρόσχημα της ανάγκης σταθερών και βιώσιμων κυβερνητικών σχημάτων! Προσφάτως μάλιστα, με απόφαση ανώτατου δικαστηρίου, καθιερώθηκε ως απόλυτα νόμιμη και συνταγματική η εκλογή δημοτικών αρχόντων με ποσοστό 42% ή μεγαλύτερο, από την πρώτη ψηφοφορία! Αυτό βέβαια σημαίνει ότι μπορεί πλέον (και με τη βούλα!) να εκλεγεί δήμαρχος και κάποιος τον οποίον σιχαίνεται το 57 και κάτι τοις εκατό των συμπολιτών του!

Στις πρόσφατες ευρωεκλογές μία από τα ίδια. Πανωλεθρία των «δημοσκόπων» και παπαγάλων (θα συμμαζευτούν έστω και τώρα;), η οποία όμως δεν φαίνεται να πτοεί τους εθισμένους στα μαγειρέματα πολιτικούς. Ειδικά οι ανεγκέφαλοι της «κεντροαριστεράς» και της «άλλης αριστεράς» είναι για κλάματα. Κυρίως οι πρώτοι.

Ο ηγέτης των «σοσιαλιστών» και «νικητής» των εκλογών απώλεσε, σε απόλυτο αριθμό, περίπου 200.000 ψήφους σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2004. Συμπεριφέρεται όμως ήδη σαν πρωθυπουργός! Μαζί και οι χειροκροτητές του. Συλλαμβάνετε το μέγεθος της βλακείας; Σε χαλαρές εκλογές, τις οποίες ο ίδιος είχε ανακηρύξει σε μείζον θέμα και ενώ την ίδια στιγμή ο αμετανόητος (επιμένων «Γιαννάκου») άφαντος ηγέτης της νεοφιλελεύθερης-νεοταξίτικης δεξιάς έχανε περίπου 1.000.000 ψήφους, ο κ^ος Παπανδρέου της Μαργαρίτας «κατάφερε» να υστερήσει (κατά 200 ολόκληρες χιλιάδες) σε ψήφους, και από αυτήν ακόμα την εποχή που το «κίνημα» παρέπαιε λόγω της λαίλαπας των «εκσυγχρονιστών»! Και νομίζει ότι «νίκησε»! Πάνω από 8.000.000 Έλληνες τον έφτυσαν και ετοιμάζεται να σχηματίσει κυβέρνηση!

Για τους Συριζαίους δε λέω τίποτα. Τους απάντησε ο λαός.

Απευθύνομαι λοιπόν, με την ευκαιρία, σε «σοσιαλιστές» και ροζ «αριστερούς»: Ηττηθήκατε απολύτως «συντρόφια». Οι Έλληνες δεν σας θέλουν! Μόνο το γλείψιμο σας «σώζει». Ξέρετε εσείς. Αρχίστε αμέσως!

Πρώτα γλείψτε ο ένας τον άλλον:

-Αλέξη μου…

-Γιώργο μου…

Ξεθάψτε το παραμυθάκι της «ευρύτερης κεντροαριστεράς» και των «άλλων δημοκρατικών δυνάμεων». Κυβέρνηση είναι αυτή! Κουτάλα! Θα κάνετε ό,τι θέλετε! Θα φάτε καλά! Θα αναγνωρίσετε τη «Μακεδονία» και το «Κόσσοβο»! Θα αλλάξετε και την Ιστορία! Θα μοιράσετε και το Αιγαίο με τα μεμέτια! Θα νομιμοποιήσετε και τους gay! Θα ικανοποιήσετε Ουάσινγκτον και Βρυξέλλες! Κι αν τα «κουκιά» δεν σας βγαίνουν, γλείψτε και τους «Πράσινους»:

-Μιχάλη μου…

Έτσι θα αποκτήσετε την πολυπόθητη «πλειοψηφία» (τη σχετική, γιατί την απόλυτη ούτε να το σκέπτεστε). Κι αν το πράγμα «στραβώσει» (κοινώς «σας πάρουν και οι τελευταίοι ανόητοι Έλληνες χαμπάρι») καλέστε τις εφεδρείες. Τους μετανάστες. Τους οποίους φυσικά θα έχετε στο μεταξύ νομιμοποιήσει (όλους) και θα σας ψηφίζουν. Κι αν προκύψει πάλι πρόβλημα, αν π.χ οι Αλβανοί ανεξαρτητοποιηθούν και φτιάξουν δικό τους κόμμα και οι αυτοαποκαλούμενοι «Τούρκοι» της Θράκης δικό τους (με τη σύμπραξη όλων των Ελλάδι μουσουλμάνων βεβαίως) κτλ κτλ, ξέρετε εσείς. Γλείψιμο και σ’ αυτούς. Παραχωρήσεις και γλείψιμο.

Προσέξτε μόνο γιατί οι Έλληνες μπορεί να αγριέψουν. Και να σας κόψουν τη γλώσσα. Να μη μιλάτε και να μη γλείφετε.

Υ.Γ Συστήνω σε όλους το θαυμάσιο βιβλίο του Darrell Huff, «How to Lie with Statistics» («Πώς να λέτε ψέματα χρησιμοποιώντας τη στατιστική»). Γραμμένο το 1954(!) είναι πάντα επίκαιρο!

Προσοχή! Μην παίζετε «Θανάση»! Δεκάδες πλέον οι «μπαλαντέρ» της Νέας Τάξης.

Οι μυημένοι στα μυστικά της πράσινης τσόχας, της τράπουλας ειδικότερα, θα κατάλαβαν. Για όσους δεν έχουν σχέση με το τζόγο (άριστα πράττοντες) αναφέρω τη βασική διαφορά του τυχερού παιχνιδιού «Θανάσης» με το κλασσικό «κουμ-καν», του οποίου αποτελεί παραλλαγή: οι «μπαλαντέρ»! Στο νόμιμο-κλασσικό (και σε μεγάλο βαθμό τεχνικό) παιχνίδι, οι «μπαλαντέρ», τα φύλλα δηλαδή που μπορούν να αντικαταστήσουν άλλα φύλλα (που λείπουν από τον παίχτη) είναι δύο. Στον παράνομο «Θανάση» είναι δέκα! Όσο περισσότερους «μπαλαντέρ» διαθέτει ο παίχτης τόσο το καλύτερο. Όταν μάλιστα ο dealer (αυτός που μοιράζει τα χαρτιά· οι αγγλοσαξονικοί όροι στο παρόν κείμενο αναφέρονται εντελώς συμπτωματικά, αν σας γεννιούνται συνειρμοί με ξένες πρεσβείες δεν φταίω εγώ) είναι επαγγελματίας (χαρτοκλέφτης), μπορεί άνετα να αποκτήσει πολλούς ή και όλους τους «μπαλαντέρ» και να κερδίσει, όσο καλοί κι αν είναι οι αντίπαλοι.

Ποια η σχέση των παιγνιόχαρτων μ’ εμάς;

Ελάτε τώρα! Μετρήστε:

Συνασπισμός και «συνιστώσες», Οικολόγοι-Πράσινοι, Φιλελεύθερη Συμμαχία, ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, Δράση και ποιος ξέρει τι άλλο στο μέλλον.

Ελσίνκια, Ουράνια τόξα, Μασκαρεμένες Καθυποδουλωτικές Οργανώσεις (Μ.Κ.Ο).

Βαλλιανάτοι, Δημητράδες, Λαζόπουλοι, Βοσκόπουλοι, Τρεμόπουλοι.

Άπαντες «μπαλαντέρ» και μάλιστα σημαδεμένοι. Στα χέρια αδίστακτου και επιδέξιου dealer. Βουλώνουν τρύπες. Γεμίζουν κενά, αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοβοηθούνται.

Τι λείπει σήμερα; Αριστερά με χαμηλά λιπαρά, για γκόμενες Βορείων Προαστίων; Τσούπ! Μπαλαντέρ! Δεν «τραβάει»; Ο επόμενος! Τι άλλο λείπει; Οικολογικές ευαισθησίες; Τον αντίστοιχο μπαλαντέρ! Και πάει λέγοντας…

Ενίοτε, για «τα μάτια του κόσμου» έχουμε και κανένα «σικέ» καυγαδάκι (δε λέω τίποτα για γύφτους που τα μαλώματα τα ΄χουν για πανηγύρια, γιατί θα προσβάλω τους γύφτους). Π.χ Δημητράς εναντίον Λαζόπουλου ή Συριζαίων. Παλιό το κόλπο. Propaganda. Marketing. Χρησιμοποιείται κατά κόρον στη showbiz και το μάθαμε πια. Δύο «αστέρες» (π.χ Βίσση-Βανδή) υποτίθεται ότι ερίζουν. Για διαφημιστικούς λόγους. Έτσι παραμένουν και οι δύο στη δημοσιότητα, τυχόν πολέμιοι του ενός συντάσσονται με τον άλλον (παραμένοντας όμως έτσι οπαδοί-καταναλωτές εντός του star system) και όταν έρθει η ώρα τα βρίσκουν! Αίφνης κάτι τους ενώνει και μαζί προς τη δόξα τραβούν! Και φτου κι απ’ την αρχή δημοσιότητα, μέχρι το επόμενο καυγαδάκι των ιδίων ή άλλων και… και… αέναη επανάληψη.

Ο dealer που λέτε, είναι πανέξυπνος. Μαθαίνει από τα λάθη του. Είδε ότι στο κλασσικό παιχνίδι έχανε συνέχεια. Ό,τι κι αν επιστράτευσε, ηττήθηκε. Πόλεμοι, εμφύλιοι σπαραγμοί, δικτατορίες, διχόνοια, δεν στάθηκαν ικανά να εξοντώσουν τους αντιπάλους (εμάς). Αγύριστα κεφάλια οι άτιμοι! Με το στανιό δεν κατάφερε τίποτε. Άλλαξε λοιπόν τους κανόνες. Έκανε το παιχνίδι πιο light. Ελκυστικότερο. Γκλαμουράτο. Επένδυσε σε πράγματα ωραία. Στα «ανθρώπινα δικαιώματα». Στην «αγάπη για το περιβάλλον». Στη «φιλία των λαών». Στο «δίκαιο του άλλου». Στην «πολυπολιτισμικότητα». Στην «προστασία των μειονοτήτων». Στην «άρση του κοινωνικού αποκλεισμού». Στην «ελευθερία σεξουαλικού προσανατολισμού». Στο «σεβασμό τής διαφορετικότητας και του δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού». Όχι όμως στα (ούτως ή άλλως αδύνατα) αυθεντικά χαρτιά, αλλά σε σημαδεμένα κάλπικα υποκατάστατα. Στους «μπαλαντέρ». Στα πλήρως ελεγχόμενα απ’ αυτόν, ψεύτικα κωλόχαρτα.

Στο στημένο αυτό παιχνίδι είμαστε χαμένοι από χέρι. Δεν πρέπει να συνεχιστεί άλλο.

Σας εξορκίζω!

Μην τους ακούτε! Μην εκφράζετε τη διαμαρτυρία σας μέσω αυτών. Μην τους ψηφίζετε! Σκίστε τους «μπαλαντέρ» και κόψτε τα χέρια του dealer!

29η Μαΐου 1453. Θα επαναληφθεί;

Φάτε και πιείτε Δραγουμάνοι
τώρα που όλα είναι για τα σας.
Έτσι ορίζει το φιρμάνι
κι ο πολυχρονεμένος σας Πασάς.
Κι όσο για μας σ' ένα καλύβι
γεια σου Τζαβέλα, γεια σου Γέρο του Μοριά
βράδυ-πρωί θα λιώνουμε μολύβι
για την τιμή και για τη λευτεριά.

Στίχοι του Λευτέρη Παπαδόπουλου στο τραγούδι «Ο δραγουμάνος του βεζίρη». Μουσική Λουκιανός Κηλαηδόνης. Δίσκος «Μανώλης Μητσιάς Νο 2» (1973).

Σαν σήμερα το 1453 έπεσε η βασιλεύουσα. Η Κωνσταντινούπολη.

Θυμήθηκα λοιπόν μια άλλη ημερομηνία.

31 Οκτώβρη 2002. Πώς; Δεν συνέβη τίποτα σημαντικό εκείνη τη μέρα; Συνέβη! Για θυμηθείτε καλύτερα! Όχι βέβαια τόσο σοβαρό σαν την Άλωση της Πόλης, αλλά απολύτως ενδεικτικό του νεοραγιαδισμού. Δε θυμάστε; Θα σας θυμίσω εγώ:

"Istanbul since 1453".

Ακόμα να θυμηθείτε;

Το βράδυ της 31^ης Οκτωβρίου 2002, στην Κωνσταντινούπολη, η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα Φενερμπαξέ αντιμετωπίζει τον Παναθηναϊκό για το δεύτερο γύρο του κυπέλου ΟΥΕΦΑ. Η τότε ελληνική κυβέρνηση των ψευτοσοσιαλιστών-ψευτοεκσυγχρονιστών (και γενικώς ψευτο-), επιχειρεί να εκμεταλλευτεί πολιτικά τον αγώνα, για να προπαγανδίσει ασυστόλως την αποκαλούμενη «ελληνοτουρκική φιλία». Στο γήπεδο είναι παρούσα υψηλόβαθμη ελληνική κυβερνητική αντιπροσωπεία, της οποίας ηγείται, ποιος άλλος, ο υπουργός Εξωτερικών Γεώργιος Παπανδρέου της Μαργαρίτας. Δεύτερος σε σειρά σπουδαιότητας Έλλην αξιωματούχος, είναι ο υπουργός Πολιτισμού Ευάγγελος Βενιζέλος. Υπενθυμίζω ότι ο πρώτος έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη ότι η «ελληνοτουρκική φιλία» αποτελεί γι αυτόν «στοίχημα» (κάποιος να του πει ότι το έχασε please), ενώ και οι δύο είχαν συνυπογράψει τον περιβόητο νόμο για τον αφελληνισμό των σχολικών βιβλίων της ιστορίας.

Στις εξέδρες του γηπέδου, λίγο πριν τον αγώνα, αναρτάται τεράστιο «πανό» που δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης των πεποιθήσεων των «φίλων» Τούρκων θεατών. Γράφει "Istanbul since 1453". Το μέγεθος και το βάρος του είναι τέτοιο που δεν υπάρχει αμφιβολία. Αναρτήθηκε με ειδικό μηχανισμό! Δεν το σήκωσαν 2-3 κακοί οπαδοί. Η «επιχείρηση» έχει σχεδιαστεί και εκτελεστεί με την ανοχή, αν όχι με την ενθάρρυνση, των αρχών!

Οι Έλληνες θεατές (μερικές εκατοντάδες) εξαγριώνονται. Δικαίως. Η ατμόσφαιρα ηλεκτρίζεται επικίνδυνα. Οι χάσκακες όμως Έλληνες(;) πολιτικοί απτόητοι! Θα βγουν να κάνουν το γύρο τού γηπέδου χαιρετώντας το κοινό! Δεν τους σταματά τίποτα! Προπαγάνδα, τουρκολαγνεία και ξερό ψωμί! Με τα πολλά, οι τουρκαλάδες μαζεύουν το πανό (αφού περάτωσε την αποστολή του και πέρασε το μήνυμα) και οι χαχόλοι βγαίνουν για το «γύρο του θριάμβου». Το γήπεδο επευφημεί (άγριο δούλεμα, έτσι;), αλλά όταν φτάνουν στην κερκίδα που κάθονται οι Έλληνες … «μπαμ!» και «πλατς!». Δέχονται μπουκάλια και γιαούρτια!

Μακριά από μένα αγαπητοί φίλοι, ο χουλιγκανισμός και η βία. Πώς θα μπορούσε όμως κάποιος να κρατηθεί, παρακολουθώντας τέτοιο ρεσιτάλ βλακείας και μειοδοσίας; Εγώ είμαι μ’ αυτόν που πέταξε το γιαούρτι! («Εγώ είμαι μ’ αυτόν που πέταξε τη ντομάτα» είχε πει ο συνθέτης Διονύσης Σαββόπουλος, μετά από παρόμοιο περιστατικό κατά την επίσκεψη του Τούρκου προέδρου Οζάλ στην Ελλάδα το 1988).

Το αγωνιστικό αποτέλεσμα εκείνο το βράδυ ήταν ισοπαλία με 1-1, αλλά το αποτέλεσμα της πολιτικής «αμέτι-μουχαμέτι γλείψιμο στον πασά» των κυρίων Σημίτη-Παπανδρέου-Βενιζέλου, ήταν να οδηγηθεί η Ελληνική ομάδα στη ρεβάνς της Αθήνας (14 Νοέμβρη 2002) με την πλάτη στον τοίχο. Η ΟΥΕΦΑ διαμήνυσε: «με το παραμικρό επεισόδιο σάς παίρνουμε το κεφάλι». Μεγάλο μέρος του γηπέδου της λεωφόρου Αλεξάνδρας έμεινε άδειο κατ’ εντολή των Ελληνικών αρχών (δηλαδή η ομάδα στερήθηκε των φιλάθλων της), παρατηρητές, εισαγγελείς, αστυνομοκρατία, τρόμος μήπως κανένας Τούρκος συναχωθεί κτλ. Παρά την τρομοκράτηση φιλάθλων και παικτών βέβαια (δηλαδή παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των γραικύλων κυβερνώντων για να αποκλειστεί), η ελληνική ομάδα «φιλοδώρησε» την τουρκική με 4 τέρματα και προκρίθηκε πανηγυρικά.

Στους σύγχρονους λοιπόν «δραγουμάνους του Βεζίρη», στους πολιτικούς μας ντε,

στον απίθανο πρωθυπουργό μας (ποιον;), τον κουμπάρο του Ερντογάν, που αποτίνει φόρο τιμής στον Κεμάλ, που βάζει Τούρκο στρατηγό στη Λάρισα, που ανέχεται να αρμενίζουν τούρκικες φρεγάτες στα παράλια της Αθήνας και άλλα πολλά …

στον κύριο πρόεδρο της σοσιαλιστικής διεθνούς, που «επιμένει τουρκικά» (ζεϊμπέκικα, στεφάνι στο μνημείο του Κεμάλ, Καραχασάν κτλ)…

στους «επαναστάτες» Συριζάδες και Οικολόγους, που ο Τούρκος πρόξενος στην Κομοτηνή είναι πιο φιλέλληνας απ’ αυτούς…

αφιερώνω εξαιρετικά το παραπάνω τραγουδάκι και τους διαβεβαιώνω:

Δεν ξεχνάμε ρε! Νέα άλωση δεν θα την επιτρέψουμε! Νέα 29^η Μαΐου δεν θα υπάρξει! Κι αν μας την επιβάλετε, θα ακολουθήσει 25^η Μαρτίου. Όχι μετά από 400 χρόνια. Αμέσως!

Τριών ειδών ψέματα

Υπάρχουν τριών ειδών ψέματα. Κατά σειρά αυξανόμενης βαρύτητας:

1. τα απλά ψέματα

2. τα χοντρά ψέματα

3. οι δημοσκοπήσεις

Άγνωστος

(προσαρμογή στη σύγχρονη νεοελληνική πραγματικότητα: Αριστείδης)

Παράνομοι, εξαθλιωμένοι, πεινασμένοι, θρησκόληπτοι, σε ξένη γη: ιδανικός στρατός πόλεως.

Κάθονται στα σκοτεινά και σχεδιάζουν. Πίνουν και κανένα ποτάκι. Bourbon, Golan Heights Wine, Raki, θα σας γελάσω. Πού θα εφαρμόσουν τα σχέδια; Μα φυσικά στο «πεδίο βολής». Εκεί που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα. Εκεί που βασιλεύει η χυδαιότητα, η τεμπελιά, η αναξιοκρατία, η διαφθορά, η ατιμωρησία. Εκεί που παιδεία, υγεία, τάξη, δικαιοσύνη έχουν πεθάνει (θεός συγχωρέστες). Εκεί που οι πολιτικοί είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία ανίκανοι ή προσκυνημένοι. Εκεί που την ενημέρωση μονοπωλούν τα νεοταξικά Μ.Μ.Ε των μεγιστάνων του πλούτου, μεταδίδοντας νυχθημερόν ψέματα. Εκεί που όλα τα σκιάζει η διαπλοκή. Εκεί που η αριστερά εκφυλίστηκε από «ψωμί-παιδεία-ελευθερία» σε «φραπέ-μπριζόλα-κόκα κόλα». Εκεί που οι «αντιεξουσιαστές» παίζουν το παιχνίδι της εξουσίας (της πλανητικής). Εκεί που κάθε ιδεολογία, του αναρχισμού συμπεριλαμβανομένου, δυσφημείται. Εκεί που ζουν απολιτικά-εγωϊστικά-λοβοτομημένα ζωντόβολα, με μόνη έννοια πώς «να περάσουν καλά» (ιδανικά πειραματόζωα δεν νομίζετε;).

Και τώρα σε παρελθόντα χρόνο.

Η εφαρμογή των σχεδίων άρχισε πριν από αρκετό καιρό. Οι πράκτορές τους είχαν στρατολογήσει τον κάθε πικραμένο. Κάθε περιθωριακό, κάθε μηδενιστή, κάθε γκρουπούσκουλο, κάθε χουλιγκάνο. Δεν χρειάστηκε να πληρώσουν. Όλοι αυτοί οι χαμένοι συναίνεσαν αμέσως, μόλις αισθάνθηκαν ότι «ο αγώνας» τους «τώρα δικαιώνεται» (μαζί και η light αριστερά). Τόσα χρόνια «στην αποκάτω»! Είχε έρθει η ώρα να πάρουν εκδίκηση. Να εφαρμόσουν στην πράξη την «κοσμοθεωρία» τους: χασίσι και παρτούζα και επιστροφή στη φύση, άρπαξε να φας, βία για τη βία κτλ κτλ.

Ο συρφετός όμως αυτός δεν ήταν αρκετός. Δεν θα τα κατάφερνε μόνος του. Όσο και να βοηθούσαν οι ντόπιοι ανεγκέφαλοι-θερμοκέφαλοι ελληναράδες, προσφέροντας αφειδώς αφορμές για «εξέγερση», την κρίσιμη ώρα κάτι θα έλειπε. Στην πρώτη μεγάλη πρόβα «επανάστασης» είχαν φαεινή ιδέα. Επιστράτευσαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν οι ιθαγενείς: τη νεολαία. Κανείς δεν θα τολμούσε να τα βάλει με τα παιδιά του! Μπα… άδικος κόπος. Κάτι έφηβοι με επώνυμα τζινάκια, κρατώντας κινητό-γουόκμαν Νokia όπου άκουγαν Madonna (την πρέσβειρα καλής θέλησης ντε), φώναξαν «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι» και μετά πήγαν να κάνουν νανάκια στα πουπουλένια στρωματάκια τους. Όσο κι αν έσπρωχνε η εγχώρια προπαγάνδα (Μάκης, Λάκης κά) τίποτε. Τσσσς …τσσσσς ….τι «επαναστάτες» ήταν αυτοί. Του γλυκού νερού. Τότε έριξαν στη μάχη μπαρουτοκαπνισμένους «σκληροτράχηλους» στρατιωτικούς. Ουτσεκάδες.

Χειρότερα! Κατέβηκαν οι ηλίθιοι στην «επανάσταση» με αλβανικές σημαίες! Και κάναν και πλιάτσικο και πουλάγανε τα κλεμμένα στην Αλβανία! Ρόμπα γίνανε! Δεν ήταν να εμπιστεύεται κανείς εμπόρους ανθρώπινων οργάνων, ναρκωτικών και λευκής σάρκας!

Το επόμενο σχέδιο προέβλεπε χρήση του ιδανικού στρατού πόλεως. Παράνομων, εξαθλιωμένων, πεινασμένων, (δηλαδή έτοιμων να εκραγούν) θρησκόληπτων μεταναστών και μάλιστα μουσουλμάνων. Πέραν του ότι αποτελεί υπέρτατη ηδονή να χρησιμοποιείς τους δηλωμένους εχθρούς σου ως πιόνια, η επιστράτευση των ανθρώπων αυτών έχει πολλαπλά οφέλη:

1. Ο βασικός στόχος επιτυγχάνεται. Χάος στην Παλαιοκώσταινα. Σε κατάσταση χάους και ανασφάλειας βέβαια, οποιοσδήποτε φιλήσυχος μπορεί να συναινέσει σε περιορισμό των ελευθεριών του. Χώρια που παραδειγματίζονται πολιτικοί που πάνε να φύγουν από το μαντρί και άλλες χώρες που πάνε να το παίξουν ανεξάρτητες.

2. Στρέφεις την προσοχή των μουσουλμάνων μακριά σου και τους προσφέρεις ξένο σβέρκο για να εκτονώσουν την οργή που προόριζαν για σένα. Τους καλοπιάνεις κιόλας για να επιχειρήσεις «προσέγγιση». Δεν ήταν τελικά καλή ιδέα να τα βάλεις με το μισό πλανήτη! Καλύτερη ιδέα μοιάζει το να επιχειρήσεις δήθεν συμφιλίωση, προσφέροντας στους εχθρούς σου ως δώρο καλής θέλησης, έναν «σπαστικό» και δύστροπο φίλο σου.

3. Κάμπτεις οποιαδήποτε εσωτερική αντίσταση των ιθαγενών, αφού όποιος τολμήσει να αντιδράσει, εκτός από το υβρεολόγιο («φασίστα»-«ρατσιστή» κτλ) θα βρεθεί αντιμέτωπος όχι με έναν μεμονωμένο άνθρωπο και μάλιστα παράνομο (ληστή κτλ), αλλά με σύσσωμο τον μουσουλμανικό κόσμο, ο οποίος στη μεγάλη του πλειοψηφία είναι βαθιά θρησκευόμενος και όχι παράνομος!

4. Εμφανίζεσαι (μυστικά, μη σ’ ακούσουν οι μουσουλμάνοι) στους ντόπιους και παριστάνεις το σωτήρα: «σας τα ‘λεγα εγώ, τι τις θέλετε τις φιλίες με τους Άραβες; Να ‘στε καλά παιδιά στο εξής και τέρμα τα πάρε-δώσε με τρομοκράτες! Μόνο μαζί μου θα ‘στε ασφαλείς. Και στείλτε και στρατό στο Αφγανιστάν, να τους δείξουμε αυτών των αγρίων!

5. Εδραιώνεις τον τοποτηρητή της περιοχής, ο οποίος έντεχνα παριστάνει ότι «ισορροπεί» μεταξύ Ανατολής και Δύσης και ρίχνοντας στάχτη στα μάτια των μουσουλμάνων αυτοδιορίζεται γενικός δερβάναγας στη Μέση Ανατολή.

Η συνέχεια σε χρόνο ενεστώτα. Ορατή δια γυμνού οφθαλμού. Μόνο οι (εθελοντικά) τυφλοί δεν τη βλέπουν.